Dromen en wensen vs beperkingen van een relatie

Voor het eerst zitten we een beetje in een crisis. Ik ben nu 3 jaar samen met m'n vriendin. Gisteren voor het eerst echt grote discussie over waar we heen willen in het leven. Geen ruzie, maar verschillende wensen zonder conclusie. Ik moet het even van me afschrijven.

We hebben beide een eigen woning, maar wonen in de praktijk vooral bij mij omdat mijn huis in het midden van onze werkplekken staat. We willen samen wat kopen zodat we beide het gevoel hebben dat het ons huis ipv dat zij bij mij intrekt. Er kan in principe een hoop, maar we komen er niet uit.

Ik wil vrijstaand en wat vrijer wonen. Ik heb een rijtjeswoning aan de rand van een middelgrote stad. Zij heeft een appartement in een grote stad. Qua wonen wil ze ook wel vrijer wonen, maar ze geeft thuis muziekles als zzper. Haar leerlingen komen uit specifieke rijke buurten in de stad waar ze nu naast woont. Het levert relatief weinig op en kan eigenlijk alleen maar uit met thuis lesgeven en geen reiskosten. Dan heeft ze een zzp-inkomen wat net onder minimumloon ligt, verder geen pensioen, verzekeringen, niets. Ik heb een vaste baan met goed inkomen.

Bij haar in de buurt kunnen we weinig interessants kopen. Het is of een jaren 20 portiekwoning waar ze nu woont of de woningen haar leerlingen vandaan komen, statige panden van een miljoen tot meerdere miljoenen in de buurten eromheen. Niet het kleine vrijstaande huis met A-label en grote tuin waar ik opzoek naar ben. Eventueel zijn er jaren 30 rijtjes/hoekwoningen met label E-G in een buurt met veel parkeerdruk en lange reistijd voor mij. Deze liggen met 1-1.5 miljoen op het randje van wat kan, maar dat voelt als achteruitgang voor mij, niets als iets waar ik veel voor wil betalen.

Op zich keken we vrij breed en wilde ze ook wel ergens anders wonen, wat huren voor de lessen en de reistijd accepteren. Dit betekent wel dat haar lessen nauwelijks nog iets opleveren. We zitten qua plaatje van het huis wel op een lijn, maar het is meer mijn droom dan dat zij heel uitgesproken is.

Nu vonden we iets en we hadden het bijna gekocht. Financieel kan het helemaal. Echter moet ze met de auto reizen, zo'n 45 min. Nu doet ze alles op de fiets of met het ov (vanaf mij ook een uur reistijd) en heeft ze geen auto. Uiteraard moeten er dan twee autos komen, om beide vrijheid te hebben. Het huis heeft echt alles en eigenlijk nog meer dan ik ooit heb durven dromen.

Onder druk van haar ouders, wil ze dit nu toch niet meer. Haar ouders vinden dat we moeten blijven in de buurt van haar huidige woning. Ze hebben haar geholpen met haar huis en het lesgeven mogelijk gemaakt. Hierdoor is ze met bijna 40 jaar nog steeds afhankelijk van haar ouders. Haar ouders menen inspraak te hebben vanwege de schenkingen. Ze gaan echter compleet voorbij aan mijn wensen en het feit dat ik voor 80% van de inbreng en financiering zorg. Ondertussen is m'n vriendin niet erg uitgesproken en gaat ze de ene keer meer met mij mee en de andere keer met haar ouders.

Het brengt eigenlijk wat groters aan het licht. Gisteren had ik het gevoel dat ik iets wat ik graag wil kon realiseren. Het huis waar ik al lang van droom. Maar dat wordt geblokkeerd.

Ik heb wel meer dromen. Ik zou ook weleens naar het buitenland willen emigreren, maakte weleens lange fietstochten en had ooit weleens naar Singapore willen fietsen, ik houd van verre reizen, etc. Het zijn deels dromen waarvan ik weet dat ze niet allemaal kunnen, zeker in een relatie. Daar had ik vrede mee. Alleen nu vervalt ook een van de laatste dingen, een leuk huis met een stukje grond.

Ondertussen draait het leven voor haar en haar ouders vooral om de leerlingen. Ze heeft daar lang voor gewerkt om het op te bouwen en nu loopt het eindelijk een beetje. Ze werkt 15 - 20 uur per week en financieel levert het weinig op. Daar heb ik geen problemen mee, met mijn salaris kunnen we genoeg. Alleen wil ze bijvoorbeeld niet dat ik de vakanties betaal. Daarom blijven we in Europa op een camping. Het liefst wil ze naar dezelfde camping waar ze al jaren komen, met haar ouders. De wintersport zijn we ook met haar ouders geweest. Ik wil best wat toegeven, maar niet al mijn wensen en dromen opzij zetten. Ik wil ook niet elke vakantie doorbrengen met haar ouders. Zij heeft 12 weken vakantie per jaar, ik 5. Haar ouders zijn zeer dominant en bazig, terwijl ze zelf veel dingen slecht voor elkaar hebben naar mijn mening.

Doordeweeks werkt ze aan het eind van de middag en begin van de avond. Daardoor regel ik het eten en het meeste in het huishouden. In het weekend doet ze regelmatig nog dingen voor de leerlingen en wil ze graag (met mij) naar haar vriendinnen. Mijn tijd is met 40 uur werken een stuk beperkter. Ik ga dagelijks 7:30 van huis en ben 18:30 thuis. We zijn vaak rond 20:30 - 21:00 klaar met eten en dan is er niet zo veel tijd meer. Ik voel me vaak al bezwaard als ik een uurtje een hobby wil doen en doe dat dus weinig. Zij vindt ondertussen dat we te weinig doen en wil meer met haar vriendinnen afspreken. Dat mag ze zeker van mij, maar ik wil niet altijd mee moeten.

Nu belicht ik de verschillen, maar verder zitten we vaak wel op een lijn en we houden van elkaar. Alleen gisteren voelde ik me echt opgesloten en voor het blok gezet.

Ik vraag me echt oprecht af of we verder moeten en daar heb ik het heel moeilijk mee. Ik vraag me af of ik nu zo onredelijk ben en te veel wil?