Dromen en wensen vs beperkingen van een relatie

Voor het eerst zitten we een beetje in een crisis. Ik ben nu 3 jaar samen met m'n vriendin. Gisteren voor het eerst echt grote discussie over waar we heen willen in het leven. Geen ruzie, maar verschillende wensen zonder conclusie. Ik moet het even van me afschrijven.

We hebben beide een eigen woning, maar wonen in de praktijk vooral bij mij omdat mijn huis in het midden van onze werkplekken staat. We willen samen wat kopen zodat we beide het gevoel hebben dat het ons huis ipv dat zij bij mij intrekt. Er kan in principe een hoop, maar we komen er niet uit.

Ik wil vrijstaand en wat vrijer wonen. Ik heb een rijtjeswoning aan de rand van een middelgrote stad. Zij heeft een appartement in een grote stad. Qua wonen wil ze ook wel vrijer wonen, maar ze geeft thuis muziekles als zzper. Haar leerlingen komen uit specifieke rijke buurten in de stad waar ze nu naast woont. Het levert relatief weinig op en kan eigenlijk alleen maar uit met thuis lesgeven en geen reiskosten. Dan heeft ze een zzp-inkomen wat net onder minimumloon ligt, verder geen pensioen, verzekeringen, niets. Ik heb een vaste baan met goed inkomen.

Bij haar in de buurt kunnen we weinig interessants kopen. Het is of een jaren 20 portiekwoning waar ze nu woont of de woningen haar leerlingen vandaan komen, statige panden van een miljoen tot meerdere miljoenen in de buurten eromheen. Niet het kleine vrijstaande huis met A-label en grote tuin waar ik opzoek naar ben. Eventueel zijn er jaren 30 rijtjes/hoekwoningen met label E-G in een buurt met veel parkeerdruk en lange reistijd voor mij. Deze liggen met 1-1.5 miljoen op het randje van wat kan, maar dat voelt als achteruitgang voor mij, niets als iets waar ik veel voor wil betalen.

Op zich keken we vrij breed en wilde ze ook wel ergens anders wonen, wat huren voor de lessen en de reistijd accepteren. Dit betekent wel dat haar lessen nauwelijks nog iets opleveren. We zitten qua plaatje van het huis wel op een lijn, maar het is meer mijn droom dan dat zij heel uitgesproken is.

Nu vonden we iets en we hadden het bijna gekocht. Financieel kan het helemaal. Echter moet ze met de auto reizen, zo'n 45 min. Nu doet ze alles op de fiets of met het ov (vanaf mij ook een uur reistijd) en heeft ze geen auto. Uiteraard moeten er dan twee autos komen, om beide vrijheid te hebben. Het huis heeft echt alles en eigenlijk nog meer dan ik ooit heb durven dromen.

Onder druk van haar ouders, wil ze dit nu toch niet meer. Haar ouders vinden dat we moeten blijven in de buurt van haar huidige woning. Ze hebben haar geholpen met haar huis en het lesgeven mogelijk gemaakt. Hierdoor is ze met bijna 40 jaar nog steeds afhankelijk van haar ouders. Haar ouders menen inspraak te hebben vanwege de schenkingen. Ze gaan echter compleet voorbij aan mijn wensen en het feit dat ik voor 80% van de inbreng en financiering zorg. Ondertussen is m'n vriendin niet erg uitgesproken en gaat ze de ene keer meer met mij mee en de andere keer met haar ouders.

Het brengt eigenlijk wat groters aan het licht. Gisteren had ik het gevoel dat ik iets wat ik graag wil kon realiseren. Het huis waar ik al lang van droom. Maar dat wordt geblokkeerd.

Ik heb wel meer dromen. Ik zou ook weleens naar het buitenland willen emigreren, maakte weleens lange fietstochten en had ooit weleens naar Singapore willen fietsen, ik houd van verre reizen, etc. Het zijn deels dromen waarvan ik weet dat ze niet allemaal kunnen, zeker in een relatie. Daar had ik vrede mee. Alleen nu vervalt ook een van de laatste dingen, een leuk huis met een stukje grond.

Ondertussen draait het leven voor haar en haar ouders vooral om de leerlingen. Ze heeft daar lang voor gewerkt om het op te bouwen en nu loopt het eindelijk een beetje. Ze werkt 15 - 20 uur per week en financieel levert het weinig op. Daar heb ik geen problemen mee, met mijn salaris kunnen we genoeg. Alleen wil ze bijvoorbeeld niet dat ik de vakanties betaal. Daarom blijven we in Europa op een camping. Het liefst wil ze naar dezelfde camping waar ze al jaren komen, met haar ouders. De wintersport zijn we ook met haar ouders geweest. Ik wil best wat toegeven, maar niet al mijn wensen en dromen opzij zetten. Ik wil ook niet elke vakantie doorbrengen met haar ouders. Zij heeft 12 weken vakantie per jaar, ik 5. Haar ouders zijn zeer dominant en bazig, terwijl ze zelf veel dingen slecht voor elkaar hebben naar mijn mening.

Doordeweeks werkt ze aan het eind van de middag en begin van de avond. Daardoor regel ik het eten en het meeste in het huishouden. In het weekend doet ze regelmatig nog dingen voor de leerlingen en wil ze graag (met mij) naar haar vriendinnen. Mijn tijd is met 40 uur werken een stuk beperkter. Ik ga dagelijks 7:30 van huis en ben 18:30 thuis. We zijn vaak rond 20:30 - 21:00 klaar met eten en dan is er niet zo veel tijd meer. Ik voel me vaak al bezwaard als ik een uurtje een hobby wil doen en doe dat dus weinig. Zij vindt ondertussen dat we te weinig doen en wil meer met haar vriendinnen afspreken. Dat mag ze zeker van mij, maar ik wil niet altijd mee moeten.

Nu belicht ik de verschillen, maar verder zitten we vaak wel op een lijn en we houden van elkaar. Alleen gisteren voelde ik me echt opgesloten en voor het blok gezet.

Ik vraag me echt oprecht af of we verder moeten en daar heb ik het heel moeilijk mee. Ik vraag me af of ik nu zo onredelijk ben en te veel wil?

quote:

Op dinsdag 23 juni 2026 16:54 schreef Hyaenidae het volgende:
Nee je bent helemaal niet onredelijk, maar je lijkt wel onder de plak te zitten in deze relatie. Zou ik zelf niet willen.

Op zich valt dat wel mee denk ik. We doen ook vaak wel de dingen die ik wil en ik ben vrij uitgesproken in dingen die ik wil doen. We zijn niet zo heel vaak naar haar vriendinnen geweest samen, maar het is iets dat ze graag wil.

Alleen wat betreft de organisatie rond haar werk lever ik in omdat het bijna niet anders gaat (niet zonder dat ze leerlingen kwijt raakt of dat risico loopt.)

quote:

Op dinsdag 23 juni 2026 19:53 schreef Hyaenidae het volgende:

[..]
Waarom wil ze zo graag dat je meegaat naar die vriendinnen?
En wat haar werk betreft, het verdient niet superveel dus wat boeit het als leerlingen kwijtraakt en iets anders moet gaan doen. Ze heeft dan toch weinig te verliezen?

Wat die vrindinnen betreft, weet ik niet precies. Ze is van de gezelligheid en in het begin had ik het idee dat ze het gewoon leuk vond om mij te introduceren.

Dat werk tja.. puur rationeel bekeken wel. Ze heeft conservatorium gaan, haar ouders hebben haar heel erg gesteund, overal heen gereden, duur instrument gekocht. Het is bijna een project van haar en haar ouders en nu na 15 jaar proberen heeft ze net genoeg opgebouwd om een familiehypotheek (na schenking) te kunnen betalen en zonder tegenslagen is dit netaan houdbaar (ex pensioen e.d). Het is een gevoelskwestie. Die studie is echt heilig voor de familie. Haar zusje heeft wel een gewone opleiding en gewone baan en daarbij gaat dit niet zo.

quote:

Op dinsdag 23 juni 2026 20:56 schreef DoubleDip het volgende:
Hoe kun je voor 1-1.5 mio iets kopen terwijl je vriendin net op het minimumloon zit? Wat doe je voor werk?

Klinkt alsof je op lange termijn beter af bent met iemand anders. Niet eens zozeer vanwege haar werk maar vanwege het feit dat ze onder de plak zit bij haar ouders en totaal andere dingen wil.

Ik heb in 2014 een woning gekocht en daar 550k overwaarde uit. Zij na een schenking en verbouwing van een klushuis ook 150k. De rest kan ik lenen. De gezamelijke woningwaarde is nu ook 1.1M.

Financieel draagt ze niet super veel bij, maar ze kan wel in eigen onderhoud voorzien. In die zin kost het mij nu niets.

Ik vind haar wel heel leuk, anders waren we niet samen. De werk/zzp situatie vind ik wel ingewikkeld. Ook qua zekerheid voor haar, ze maakt zichzelf daar niet echt druk om.

Ze moet absoluut wel loskomen van die ouders, hier kan ik zeker niet mee leven.

quote:

Op dinsdag 23 juni 2026 20:03 schreef Ed1234 het volgende:

[..]
Ik kan me wel voorstellen dat het voor haar niet zo voelt. Waarschijnlijk heeft ze dit klantenbestand met veel moeite opgebouwd. Dat nu opgeven kan best pijnlijk zijn voor haar.

Ja dit dus.

quote:

Op dinsdag 23 juni 2026 16:48 schreef Opa.Bakkebaard het volgende:
Kan je dat huis van je dromen niet alleen kopen? Ik zou meer mijn eigen plan gaan trekken eerlijk gezegd. Maak die verre reis, betrek haar in je plannen en zeg dat het belangrijk voor je is, maar als ze niet mee wil dan ga je alleen. Misschien maakt haar dat meer duidelijk dat haar toekomst niet bij haar ouders ligt.

Een huis alleen kopen zou kunnen (alleen deze nu net even niet). maar dan blijf je latten en dan zou ik verder weg wonen om een afstand die niet te fietsen of ov-en is. dus qua relatie gaat dat niet werken.

quote:

Op dinsdag 23 juni 2026 21:43 schreef ieniminimuis het volgende:
Gaat serieus nou deze halve discussie over hoeveel geld ze in het laatje brengt? Misschien is ze het gelukkig met haar werk en wordt ze ziels ongelukkig van een andere baan. Daar wordt ze zeker weten geen gelukkig mens van. En ja misschien hebben haar ouders geholpen om haar dromen waar te maken. Dus? Genoeg mensen die gedroomd zouden hebben van deze steun.

En misschien is er gewoon ook een realisatie vanuit haar dat haar leven nu haar meer waard is dan ergens buitenaf wonen waar ze haar werk niet meer kan doen.

Niet jouw dromen projecteren op haar haar en haar vertellen dat ze beter af is in jouw droomwereld. De concessies die jij doet zijn voor haar niet genoeg. Dat kan. Ligt er misschien meer meningsverschil in de relatie dan je dacht.

Op zich goeie analyse, behalve dat ik niets opdring. We hebben het hierover gehad en er zijn duidelijke verschillen. Op eenzelfde manier vind ik het ook niet leuk om de rest van ons werkende leven aan een specifieke wijk vast te zitten. Er is niet een van de twee goed of fout.

quote:

Op dinsdag 23 juni 2026 21:46 schreef Lospedrosa het volgende:

[..]
Dan moet ze eoa kansloze kunstenaar zoeken die ook ruift van de staatskas. Maar wel lekker chill is en de hele dag wiet rookt.

Ze ruift niet uit de staatskas. Ze regelt haar eigen inkomen en krijgt op zorgtoeslag na niets. Gedraag je aub.