Het Blok 2026 – Week 12: Project Nix en de abrupte apotheoseJe neemt een vervallen pand, een paar kluskoppels (ervaring niet nodig) die het binnen een aantal weken moeten omtoveren tot verkoopbare appartementen, en je zet er een cameraploeg op. Koppel er een te winnen geldbedrag aan waar een derderangs BN'er nog niet eens zijn bed voor uit komt en je hebt dé klusrealityshow van Nederland. Dit is: Het Blok 2026.Met het einde nu echt in zicht moeten de vijf kluskoppels die zich kranig door de wedstrijd hebben geploegd in de laatste dagen de puntjes op de i zetten. Dat dat bij het ene koppel daadwerkelijk puntjes zijn en bij de ander eerder volledige putten die nog gedicht moeten worden, ach ja.
Alsof er niet al genoeg te doen is, besluit de productie in de laatste week de overwerkte koppels ook nog eens te belasten met een heuse buurtborrel om het einde van Het Blok in te luiden. Zoals verwacht staat Tante Til direct te springen om het te organiseren en maakt op haar telefoon een prachtige flyer waar ze ook de foto van Dennis op zet, in de ijdele hoop dat dit voor meer animo zorgt. Marloes en Mono-toon mogen die flyers vervolgens in de buurt rondbrengen en weten blijkbaar ineens niet meer wat ‘nee’ betekent, want ongeacht of er een sticker op de brievenbusklep zit, ie-der-een moet weten dat er een buurtborrel georganiseerd wordt. Beige regelt samen met Mono-toon de boodschappen, iets wat met argusogen bekeken wordt door ons aller Schijnheil, die ook hierop graag de controle wil hebben en het anders weer genadeloos afkraakt – zoals nu ook het geval is. “Had het niet de echte cola kunnen zijn?” aldus de jolige jongleur, die zich ook nog eens afvraagt of het allemaal wel genoeg is wat haar aartsrivalen uit de supermarkt hebben geplukt. En dat is in principe niet onterecht: Schijnheil heeft de uitnodiging gedeeld met iemand die het vervolgens in een Facebook-groep van Crooswijk heeft gedeeld, dus Project X-taferelen zijn niet uitgesloten

Al een geluk voor iedereen draait de buurtborrel eerder uit op een Project Nix. Er zijn weliswaar genoeg mensen om de hapjes en drankjes aan te serveren, maar echte sfeer wil er toch niet in komen. Niet als Schijnheil zich naar gewoonte ontpopt tot spreekstalmeesteres van het geheel, en zelfs niet als volkszanger Jason (die van de klusbusklus van de Trage Tukkers) acte de présence geeft om een moppie te zingen. In tegenstelling tot gedacht brengt hij niet zijn eigen meezingers ten gehore, maar blijft het beperkt tot een couplet van ‘Engelbewaarder’. Bij het refrein is het geduld van de engelen duidelijk op en laat de door Ray uitgeleende versterker het afweten

De Trage Tukkers zelf zorgen op hun beurt voor een ander soort emotionele noot door Olga van het buurthuis (uit de eerste weken toen ieder koppel daar een klus moest uitvoeren) een van een OSB-plaat gefabriceerde cheque van 500 euro te overhandigen. Een nobel gebaar met een nobel doel, want dat geld wordt gebruikt om de elektrische bus van het buurthuis te laten rijden. Over rijden gesproken: ineens was de buurtborrel voorbij en iedereen met gierende banden vertrokken. Was er soms niet genoeg te snaaien en zuipen, zoals Schijnheil vooraf vreesde? Welnee, er is na afloop nog een halve voedselbank aan eten en drinken over. Had dat niet ook gedoneerd kunnen worden aan het buurthuis?
De rest van de tijd die de kluskoppels deze week nog hebben wordt vooral besteed aan wat men de afgelopen elf weken zo goed kon:
klussen kinnesinne, en dan vooral over elkaar. De bouwboete die Schijnheil en Gluiperd vorige week mochten ontvangen zorgt bij hun bijvoorbeeld voor buikpijn. Maar in plaats van te kijken naar hun eigen houding en gedrag maken ze er als echte Calimero’s weer een heel verhaal van over jaloezie en afgunst, terwijl het simpel ligt: ze zitten zelf zo op de regeltjes te hameren om die vervolgens zelf te overtreden. Maar nee, dát is het echt niet, aldus Schijnheil: “Ik denk dat zij gewoon bang zijn dat wij van hun winnen.” Yeah right, circusknol

Gluiperd is intussen niet in zijn hum, met de deadline die in zijn nek hijgt. Als er een busje van een stucbedrijf pal voor de voordeur staat waardoor hij een nieuw tv-meubel niet fatsoenlijk naar binnen krijgt, is hij zo recalcitrant dat hij het voorwiel ietwat laat leeglopen. Ook een overtollige kamerlamp ontkomt niet aan zijn humeur als Gluiperd de lamp uit het raam naar buiten keilt. En als de beide circusaapjes wel in hun normale doen zijn en op eigen initiatief nog een gezamenlijke lunch organiseren weten ze de Trage Tukkers voor hun karretje te spannen om de broodjes met gebakken ei klaar te maken. Ook die samenkomst eindigt net zo abrupt als de buurtborrel, wat het humeur van het dompteursduo eveneens niet ten goede komt.
Ook het humeur van Tante Til wordt in de laatste dagen nog flink op de proef gesteld. Ze denkt slim te zijn door een man met een verhuislift te vragen of haar lange gipsplaatjes ook naar boven mogen worden verscheept, en probeert de chauffeur zelfs de charmeren met een compliment over zijn prachtige brilmontuur. Maar als diezelfde man plots is vertrokken heeft Tante Til er nog maar weinig goed over te zeggen. Ze is flink getergd door de verdwijntruc, maar Onkel X boeit het allemaal vrij weinig wat zijn eega aan het raaskallen is. Hijzelf heeft het intussen weer te stellen met zijn Blok-bestie aannemer Ray, als die de vloerverwarming wil vullen met water maar dit niet kan omdat de kraantjes nog niet zijn aangesloten. Het kan Onkel allemaal zijn reet roesten: “Ray’s wil is wet bij zijn vrouw, maar niet bij ons.” Tante Til vindt Ray overigens een mooie man “ondanks zijn neus”. Ook kan zij naar eigen zeggen n*uken zonder geluid en duiken honden meteen in haar kruis. Ja, het is maar dat u het weet, als u nog eens 3000 euro voor een vloerkleed wil uitgeven ofzo
Beige en Boring hebben er intussen geen enkele moeite mee dat ze hun concurrenten Schijnheil & Gluiperd erbij hebben gelapt, en ook hun mattie Moppenflopper verkneukelt zich erom dat het circusduo een oplevering won en meteen een boete kon betalen. Beide koppels van het overgebleven ‘bondje’ met Sergeant Schoonmaak en Brave Hendrik hebben voor de rest weinig tijd om zich met zulke zaken bezig te houden, want er ligt nog genoeg werk op ze te wachten. Beige en Boring moeten nog een hele ‘af te werken klussen’-lijst afwerken, en intussen neemt de onzekerheid bij Mono-toon over het budget, de inrichting en de afwerking alleen maar toe. Moppenflopper heeft in de afgelopen maanden zowaar nog iets geleerd van zichzelf, namelijk dat er diep van binnen nog een klein jongetje zit wat snel boos en geïrriteerd raakt. Diep van binnen, ya sure? En ook bij dit olijke koppel neemt de vermoeidheid de overhand: ze kunnen “niet meer knallen” (...) en lopen op hun tandvlees naar de eindmeet. Gelukkig is er in de laatste week nog bezoek van de drie kinderen die hun vrijheid na drie maanden maar moeilijk willen opgeven.
Na al die doodvermoeide en klagende koppels zou je denken dat het de Trage Tukkers hetzelfde vergaat, maar niets is minder waar: zij hebben inmiddels de smaak te pakken en gaan op hun dooie akkertje gemoedelijk verder met het verbouwen van het appartement. Van dit koppel mag ook iedereen winnen, en gelukkig hebben ze zelf nog het inzicht dat zij naar alle waarschijnlijkheid geen kans maken op de overwinning. En mochten ze daar al stiekem op hopen, dan is aannemer Ray er wel om de realitycheck uit te voeren. Hij krijgt eigenlijk altijd een kleine inzinking als hij bij het koppel binnenkomt, want niks is helemaal af. Wanneer het dan wél af zal zijn? “Als de tijd daar is.” Dat is in dat opzicht een relatief begrip, als je tijd kunt maken om een OSB-plaatje om te toveren tot een ‘cheque’. Hoe ze die beloofde 500 euro willen doneren is ook een raadsel, want het bouwbudget kan niet anders dan in de min gaan met alles wat niet af is.
En zo kachelen we ineens richting het einde: Dennis toetert iedereen het pand uit, Ray en zijn mini-figure mogen de handjes uit het steekvest halen om de boel verkoopklaar te maken en een paar weken later zit iedereen op de SS Rotterdam voor
een enscenering van de Titanic de Ray-unie en tevens finale van Het Blok 2026. Maar niet voordat er gekeken is naar het commentaar van alle kluskoppels op elkaars appartementen, die ze op de laatste dag eindelijk grondig mochten bekijken. En waar sommige koppels ondanks onderlinge haat en nijd nog best positief konden zijn over het appartement van de ander (Moppenflopper en Mono-toon die te spreken waren over de Lion King-muur bij Schijnheil en Gluiperd had ik niet verwacht), wisten de immer positieve (ahum) Schijnheil en Gluiperd niks anders te verzinnen dan in álle andere appartementen te muggenziften, mierenneuken en zaniken over de stijlkeuzes en afwerking. Zelfs het appartement van hun vrinden Tante Til en Onkel X was niet gevrijwaard van kritiek door de koorddanskenau en d’r Handige Harry. Néééé, het is allemaal jaloezie en afgunst van de anderen hoor

Er waren kijkmomenten waarbij potentiële kopers (of goedgebekte ingehuurde figuranten) hun blik wierpen op de afgewerkte appartementen, en volgens de makelaar was er absoluut interesse en zouden er biedingen zijn gedaan. Maar net zoals vorige editie(s) was er nog niks daadwerkelijk verkocht, dus kon er weer gegoocheld worden met cijfers alsof het een act in een circus was. En wat het circus betreft: de zaagselzifters kregen danig het deksel op hun parmantige neusjes met een derde plaats (10.000 euro) en een overwaarde van 10%. Moppenflopper en Mono-toon vielen buiten de boot met een overwaarde van 5%, terwijl Beige en Boring verrassend op de tweede plaats eindigden (25.000 euro) met een overwaarde van 12%, en daarnaast nog de prijs van 5000 euro voor de Groenste Huis Challenge in de wacht sleepten, eentje waar ze zelf niet eens zo mee bezig waren

De Trage Tukkers staan helemaal onderaan de ranglijst met een overwaarde van 2%, en Tante Til schreeuwde het schip zowat richting de bodem van de Maas met de absolute winst: 100.000 euro dankzij een overwaarde van 13%.
Gevolg: Beige en Boring gaan de badkamer verbouwen, Moppenflopper wil nog wel eens met de gewonnen baksteen-als-aandenken naar de woonwinkel van Tante Til rijden en Schijnheil en Gluiperd konden hun teleurstelling niet verbergen waarbij vooral zij haar bittere tranen met moeite wist weg te slikken

Leedvermaak kan soms zo leuk zijn
En daarmee eindigt Het Blok 2026. Een seizoen waar vanuit productie duidelijk de hand op de knip werd gehouden, maar ook het seizoen waarin we een jury hadden die god-zij-dank verder keken dan of iets alleen maar mooi was, Dennis was eindelijk eens meer betrokken bij het programma, er werd strenger gehandhaafd op de planning en kwaliteit, en ondanks al het gekift onderling viel het mij beter mee qua drama dan vorig seizoen. Alleen de casting van Flower en Power(less) was een complete miskleun. Ik snap best dat het voor de programmamakers op papier geweldig leek, maar één blik op dit koppel was al voldoende om te beseffen dat dit ‘m niet ging worden. Excentrieke, onhandige of sensatiebeluste kluskoppels zijn leuk voor je programma, maar als het gaat om het verbouwen en opknappen van een te verkopen appartement vraagt dat toch om een bepaalde kwaliteitseis, helemaal als het gaat om kennis en handigheid. Dat is nog wel een werkpuntje voor volgend seizoen.
En zo komen ook mijn schrijfsels over Het Blok weer tot een einde. Het was weer ontzettend leuk om wekelijks mijn licht te laten schijnen op dit programma, bijnamen te verzinnen voor de kandidaten en te zoeken naar de meest opmerkelijke dingetjes die ik hierin kon verwerken. Enorm bedankt aan iedereen die de moeite nam om deze epistels te lezen en te voorzien van positieve commentaren, dat was voor mij een extra drive om hier mijn best op te doen
En om af te sluiten: “Je hebt valsspelen en vals spelen.” Kan zo op een tegeltje