Het Blok 2026 – Week 10: Oost west, asbest en het abrupte afscheidJe neemt een vervallen pand, een paar kluskoppels (ervaring niet nodig) die het binnen een aantal weken moeten omtoveren tot verkoopbare appartementen, en je zet er een cameraploeg op. Koppel er een te winnen geldbedrag aan waar een derderangs BN'er nog niet eens zijn bed voor uit komt en je hebt dé klusrealityshow van Nederland. Dit is: Het Blok 2026.Met het einde van Het Blok in zicht vallen de zwakkere kandidaten nu met bosjes. Namen we vorige week (eindelijk) afscheid van Flower en Power(less), is het nu de betreurde beurt aan Sergeant Schoonmaak en haar Brave Hendrik. Nochtans begonnen ze de week positief: bij hun tweede beurt de lunch te verzorgen wisten ze de sfeer te brengen door hamburgers te
cremeren bakken en gingen ze vol goeie moed naar een klusbusklus bij de plaatselijke voedselbank, alwaar de Sergeant geconfronteerd werd met pijnlijke herinneringen aan een periode toen ze zelf amper rond kon komen. Ze noemde het dan ook een schande dat we in Nederland zulke initiatieven nodig hebben, een van de weinige keren dat ik het roerend met haar eens ben.
Een dag later slaat het noodlot echter genadeloos toe. Brave Hendrik loopt zowat kreupel van de pijn door last in zijn rug en sleept zichzelf voort naar een andere klusbusklus waar ze een spiegel en wat opbergschapjes moeten ophangen. Zijn mentaliteit van “niet zeuren en gewoon doorgaan” zorgt dan weer voor stress bij de Sergeant die ziet dat haar eega er toch niet zo nuchter onder is als hij zich voordoet. Als hij bij het beklimmen van de trap naar hun appartement amper nog vooruit komt ziet het koppel zich genoodzaakt naar de plaatselijke huisarts te gaan om te zien wat er aan de hand is. Die huisarts vermoedt (na wat obligate onderzoekjes) een hernia en schrijft Brave Hendrik absolute rust voor, waardoor de pensionado’s besluiten dat ze niet anders kunnen dan stoppen met Het Blok. Een absolute domper zo vlak voor de eindmeet, en het is dan ook niet vreemd dat het gepaard gaat met een hoop emoties. Tenminste… vooral Moppenflopper en Mono-toon en Beige en Boring (toch de partners in crime van het onfortuinlijke kluskoppel) laten duidelijk blijken dat ze in zitten met het koppel. Schijnheil en Gluiperd tonen weinig empathie en nemen niet eens de moeite de pensionado’s uit te zwaaien als zij de dag erop bepakt en bezakt en met hun ziel onder de arm Het Blok de rug toekeren.
Het Containervrouwtje is de straat nog niet uit of aannemer Ray doet een schokkende ontdekking: een buurtbewoner heeft asbestplaten in de container gegooid. Dit zorgt meteen voor verdeeldheid in de groep als er een specialist moet worden ingeschakeld en de eerste begroting voor de kosten op 5000 euro wordt geschat. Schijnheil en Gluiperd beroepen zich er direct op dat ze niet meebetalen aan die kosten omdat zij (naar eigen zeggen) al zeven weken niet meer meedoen met de container. Ook als de kosten voor de groep uiteindelijk uitvallen op 1000 euro weigeren de circusaapjes hun deel daaraan bij te dragen, wat ervoor zorgt dat Marloes hardop stelt dat dit niet fair is, maar de rest van de groep drukt hun snor hierin. Sowieso hebben de Trage Tukkers het stille vermoeden dat niet een buurtbewoner maar een ander kluskoppel uit de wedstrijd de asbestplaten in de container heeft gegooid om de boel te traineren. En het mysterie is daarmee nog niet klaar, want de asbestcontainer is nog niet weggehaald en vervangen voor een nieuwe, of Beige en Boring treffen tot hun verbazing een matras in de nieuwe container aan.
De Trage Tukkers hebben intussen andere zorgen – tenminste, zo lijkt het. Zo hebben ze nog maar 1900 euro aan budget over. Ieder normaal mens zou in paniek schieten, maar dat is aan de Tukkers niet af te zien. Sterker nog: ze vinden Het Blok minder stressvol dan het werk in hun eigen restaurant waarbij ze het gevoel hebben dat ze hier tot rust kunnen komen en meer ontspannen zijn. Onze Gelderse Goeroes halen dan ook hun schouders op over het feit dat ze met nog maar twee weken tot de oplevering geen enkele binnendeur in hun appartement hebben; Marloes reageert nuchter op de zorgen van Heiko door te stellen dat als die deuren niet tijdig door hun kunnen worden geplaatst, deze gewoon los worden meegeleverd voor de koper

Maar wie nu denkt dat zij totaal geen emotie heeft komt bedrogen uit: het emotionele verhaal van een jongeman bij wie ze een klusbusklus moeten doen zorgt ervoor dat de waterlanders bij haar openstromen. Dat gebeurde bij mij dan weer toen diezelfde jongeman als een volleerd charmezanger het lied Engelbewaarder begon te schallen. Afijn, ieder z’n ding.
Bij Moppenflopper en Mono-toon overheersen de emoties ook deze week. Zeker het vertrek van Blok-besties Sonja en Hendrik hakt erin bij het stel, die zich zwaarmoedig door de laatste loodjes heen slepen. Die bestaan vooral uit het schuren en afkrabben van het trappenhuis, iets waar vooral Mono-toon zich dagen mee weet bezig te houden omdat het (op z’n zachtst gezegd) een kutklus is en waar zelfs het arsenaal aan grappen van Moppenflopper geen verlichting geeft. Moppenflopper zelf probeert intussen bij Havik Heiko nog wat extra bouwbudget los te peuteren door de vierkante meters van het appartement opnieuw te berekenen in zijn voordeel, maar de Havik zou de Havik niet zijn als die dat niet doorhad en dit weet te counteren. En als klap op de vuurpijl begint Mono-toon aan het eind van de week weer vreselijk te twijfelen aan de door haar gekozen kleuren voor in hun trappenhuis…
Bij Tante Til en Onkel X is er geen enkele stress te bespeuren omtrent het afkrabben van de trappen: zij hebben nog genoeg budget over om die werkzaamheden uit te besteden zodat ze zichzelf er niet mee hoeven te vermoeien. Nadeel is wel dat als een dag later een gewonnen klushulp ten tonele verschijnt, er in wezen niks anders te doen is dan het gezandstraalde hout wat na te schuren. Ook voor de lunch die zij moeten verzorgen kiezen ze voor de gemakkelijkste weg en laten ze Hans Worst opdraven om zijn befaamde Rotdogs te serveren. Waar zij dan wel zo druk mee zijn? Nou, lekker klitten met hún Blok-besties Schijnheil en Gluiperd
Dat dompteursduo is intussen van mening dat het aan de kwaliteit van de opleveringen van Beige en Boring wel te zien is dat ze nog ruim het dubbele aan budget te besteden hebben. De jolige jongleurs zelf moeten klusbusklus na klusbusklus doen om hun slinkende budget wat aan te vullen en komen zo terecht bij de oudere buurtbewoners Hans en Antje, die er een wel-niet-wel-niet-romance op na houden waar Ludo en Janine nog twee trouwe echtelieden bij lijken te zijn. Gluiperd weet de Havik nog op zijn nek te krijgen als die ontdekt dat de smetplanken bij de entree zijn weggesloopt en verhaal komt halen. En dat terwijl Gluiperd al bloedchagrijnig is omdat hij de naderende druk van de oplevering al in zijn nek voelt hijgen en naar eigen zeggen teveel tijd kwijt is aan gebabbel. Nog een geluk dan dat zijn eega haar parmantige smoeltje weet te houden. Oh nee, toch niet, want zij komt aanzetten met tegeltjesspreuken als ‘Seks in de morgen is een dag zonder zorgen’. Laat ik het zo zeggen: ik ben visueel ingesteld en wil. het. niet. weten.

En verder: Moppenflopper gelooft niet in asbest, Gregor heeft technische smetvrees, de moeder van Tante Til heeft net zo’n fancy bril als haar dochter, en Beige en Boring hebben er voor 0,001 procent vertrouwen in dat ze de oplevering zullen halen.