POL Politiek
Discussies en diepgaande gesprekken over de politiek in de breedste zin van het woord kun je hier voeren.
Het probleem van Europa is geen gebrek aan geld of middelen, maar een gebrek aan de moed om keuzes te maken.
We zijn een vergrijzend en verdeeld continent geworden dat zichzelf te veel belooft. Een ruime verzorgingsstaat, lage belastingen, goedkope energie, snelle verduurzaming, een sterke industrie, hogere defensie-uitgaven én beheerste migratie: het kan niet allemaal tegelijk.
Dat is de ongemakkelijke waarheid waar de politiek omheen blijft draaien. Regeringen stellen keuzes uit, populisten winnen zieltjes met angst en woede, en kiezers wordt voorgehouden dat alles kan blijven zoals het is, zonder dat iemand iets hoeft in te leveren.
Zo werkt het leven helaas niet. En zo werkt de wereld niet meer.
Europa heeft geen nieuwe wake-up call meer nodig: de wekker rinkelt al jaren. Wat we nodig hebben, zijn leiders die de moed hebben om de waarheid te spreken. Die eerlijk zeggen: de wereld is veranderd, het vredesdividend is op, en de vrijheid en veiligheid die we zo vanzelfsprekend zijn gaan vinden, kosten geld.
De uitdaging is dan ook niet om mensen warm te krijgen voor een abstract 'Europees project'. Het is om uit te leggen dat samenwerking, betrouwbare energie en een sterke defensie geen bureaucratische hobby’s uit Brussel zijn. Ze zijn voorwaarden om ons eigen huis op orde te houden: om de banen, de zorg en de open samenleving te beschermen die ons, of tenminste de meesten van ons, zo dierbaar zijn.
Dat vraagt om politieke eerlijkheid over de prijs, én om de zekerheid dat de lasten eerlijk worden verdeeld. Als werkende mensen het gevoel krijgen dat zij alle pijn dragen terwijl anderen buiten schot blijven, is verzet niet vreemd.
Uiteindelijk hebben we niet meer de luxe om te kiezen óf we moeilijke keuzes maken. Die keuze is al voor ons gemaakt. De vraag is alleen of we ze zelf durven maken, of dat de wereld ze straks voor ons maakt: door Rusland, China, Amerika, onze vergrijzing en onze eigen begroting.
We zijn een vergrijzend en verdeeld continent geworden dat zichzelf te veel belooft. Een ruime verzorgingsstaat, lage belastingen, goedkope energie, snelle verduurzaming, een sterke industrie, hogere defensie-uitgaven én beheerste migratie: het kan niet allemaal tegelijk.
Dat is de ongemakkelijke waarheid waar de politiek omheen blijft draaien. Regeringen stellen keuzes uit, populisten winnen zieltjes met angst en woede, en kiezers wordt voorgehouden dat alles kan blijven zoals het is, zonder dat iemand iets hoeft in te leveren.
Zo werkt het leven helaas niet. En zo werkt de wereld niet meer.
Europa heeft geen nieuwe wake-up call meer nodig: de wekker rinkelt al jaren. Wat we nodig hebben, zijn leiders die de moed hebben om de waarheid te spreken. Die eerlijk zeggen: de wereld is veranderd, het vredesdividend is op, en de vrijheid en veiligheid die we zo vanzelfsprekend zijn gaan vinden, kosten geld.
De uitdaging is dan ook niet om mensen warm te krijgen voor een abstract 'Europees project'. Het is om uit te leggen dat samenwerking, betrouwbare energie en een sterke defensie geen bureaucratische hobby’s uit Brussel zijn. Ze zijn voorwaarden om ons eigen huis op orde te houden: om de banen, de zorg en de open samenleving te beschermen die ons, of tenminste de meesten van ons, zo dierbaar zijn.
Dat vraagt om politieke eerlijkheid over de prijs, én om de zekerheid dat de lasten eerlijk worden verdeeld. Als werkende mensen het gevoel krijgen dat zij alle pijn dragen terwijl anderen buiten schot blijven, is verzet niet vreemd.
Uiteindelijk hebben we niet meer de luxe om te kiezen óf we moeilijke keuzes maken. Die keuze is al voor ons gemaakt. De vraag is alleen of we ze zelf durven maken, of dat de wereld ze straks voor ons maakt: door Rusland, China, Amerika, onze vergrijzing en onze eigen begroting.
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Slouches towards Bethlehem to be born?
Canada.
Wil mogelijk geassocieerd lid van de EU worden.
Met dank aan Trump.
https://bnr.nl/nieuws/int(...)nder-eu-lidmaatschap
Wil mogelijk geassocieerd lid van de EU worden.
Met dank aan Trump.
https://bnr.nl/nieuws/int(...)nder-eu-lidmaatschap
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Australië heeft ook interesse.
https://www.independent.c(...)-trade-b3050227.htmlquote:Australia says it could follow Canada in forging deeper ties with EU
Trade minister says Canberra is on the same page as Ottawa and ‘will take great interest in what Mark Carney does’
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Beter laat dan nooit.
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Slouches towards Bethlehem to be born?
Uiteindelijk komt de EU bijna altijd sterker uit crisis.quote:Op dinsdag 15 september 2026 09:14 schreef capricia het volgende:
Australië heeft ook interesse.
[..]
https://www.independent.c(...)-trade-b3050227.html
1/10 Van de rappers dankt zijn bestaan in Amerika aan de Nederlanders die zijn voorouders met een cruiseschip uit hun hongerige landen ophaalde om te werken op prachtige plantages.
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
Dit dus. Nooit begrepen waarom men al die vergroening niet zo verkocht hebben.quote:
Stabiele en betrouwbare energievoorziening die waarschijnlijk ook nog goedkoper is op de lange termijn.
1/10 Van de rappers dankt zijn bestaan in Amerika aan de Nederlanders die zijn voorouders met een cruiseschip uit hun hongerige landen ophaalde om te werken op prachtige plantages.
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
Flauw dit:quote:
Australië heeft ook interesse.
[..]
https://www.independent.c(...)-trade-b3050227.html
Ik wil een pijpleiding van Australie naar Portugal.quote:Mr Farrell said he was open to all options in future arrangements with the EU, excluding fibre-optic cables given the distances.
1/10 Van de rappers dankt zijn bestaan in Amerika aan de Nederlanders die zijn voorouders met een cruiseschip uit hun hongerige landen ophaalde om te werken op prachtige plantages.
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
Inderdaad. Je kunt er zo een verhaal van maken dat zowel door links als door rechts te pruimen is en ontzettend verstandig lange-termijn beleid is.quote:Op woensdag 16 september 2026 16:17 schreef icecreamfarmer_NL het volgende:
[..]
Dit dus. Nooit begrepen waarom men al die vergroening niet zo verkocht hebben.
Stabiele en betrouwbare energievoorziening die waarschijnlijk ook nog goedkoper is op de lange termijn.
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Slouches towards Bethlehem to be born?
De onmogelijke taak van Von der Leyen.
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Slouches towards Bethlehem to be born?
Wat zinnigs van Rob.
Uiteraard alleen de Nordics en Merz als vriendjes.
Uiteraard alleen de Nordics en Merz als vriendjes.
Wait for the ricochet.
Ein Besonderes unter den Besten.
Ein Besonderes unter den Besten.
Sander Schimmelpenninck: 'Schaf Den Haag maar af!' | Europa Draait Deur #26 | NPO Radio 1
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Er gaat niets boven lekker in de zon zitten in de achtertuin met een heel koud glas bier , als je al 75 jaar bent en nog gezond, laat ze maar lachen de sukkels
De EU is bureaucratisch, en daardoor komt er vaak niets van de grond. Of in elk geval veel te traag. Maar, het heeft veel te veel potentie om te verwaarlozen. Een veel te grote markt. EU is de toekomst. Ook partijen als AFD en die van Le Pen zullen met deze werkelijkheid om moeten gaan.
Ach Sandertje.quote:
Sander Schimmelpenninck: 'Schaf Den Haag maar af!' | Europa Draait Deur #26 | NPO Radio 1
Bekijk deze YouTube-video
Wait for the ricochet.
Ein Besonderes unter den Besten.
Ein Besonderes unter den Besten.
Blablabla....quote:
https://www.adviesraadint(...)van-de-europese-unie
Een nieuw momentum voor uitbreiding van de EU.
Zelfde geneuzel over dat Europees-leger. Ondertussen weigeren Frankrijk, Italie, Spanje nog steeds om richting de 3% te gaan.
Wie gaat Frankrijk vertellen dat kernwapens nutteloos zijn tegen conventionele aanvallen?
In april en mei 2027 vinden in Frankrijk de presidentsverkiezingen plaats. Na twee termijnen zal Emmanuel Macron niet herkozen kunnen worden. De vraag is wat betekent dat voor Europa als hij van het toneel verdwijnt. Sterke, luide stemmen zijn er genoeg in Europa maar wie neemt het van hem over?
Macron is vooral bezig met het veiligstellen van zijn erfenis, en die ligt vooral op het terrein dat volgens de Franse wet gereserveerd is voor de president: het buitenland. Foto: Manon Cruz/AFP
Als motor van de Europese samenwerking leidde president Emmanuel Macron de Europese China-politiek, muntte hij de term ‘strategische onafhankelijkheid’ zowel op economisch als militair terrein, en verzamelde hij na vruchteloze gesprekken met de Russische president Poetin een coalitie die de Europese buitengrens moet beschermen. De komende maanden, tot de presidentsverkiezingen in mei, is hij er nog. Volgens het Élysée zal hij zich ‘tot de laatste dag van zijn mandaat’ blijven inzetten op de kwesties die hij belangrijk vindt.
De bijeenkomst van staatshoofden tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, deze week, is daar een uitstekend podium voor. Al hoeft de wereld geen donderende toespraak te verwachten, zeggen zijn woordvoerders. Het gaat erom ‘de toon te zetten’, en vervolgens door te praten over concrete problemen. In New York zullen de relaties met Afrikaanse landen, de oorlog in Oekraïne en de gespannen situatie in de Straat van Hormuz langskomen. Naast een gesprek met de Iraanse president staan onder meer de fragiele situatie in Libanon, Gaza en de Palestijnse kwestie op de agenda.
Gesloten deuren
In eigen land leidden de hoge brandstofprijzen, mede veroorzaakt door de Amerikaanse oorlog tegen Iran, tot protesten. Macron nodigde de partijleiders afgelopen vrijdag uit voor een briefing achter gesloten deuren. Dat heeft hij bij eerdere crises ook gedaan, om het debat onder politieke leiders gelijk te trekken. Wat mogelijk meespeelt is dat hij kwaadwillende (Russische) intriganten geen kans wil geven om foutieve informatie te verspreiden. Het voorkomen van buitenlandse inmenging is een van de weinige elementen van de presidentsverkiezing waarmee Macron zich bemoeit.
Verder bemoeit de president zich nadrukkelijk niet met de verkiezing van zijn opvolger. Over gevoelige onderwerpen, zoals de pensioenhervorming, houdt hij zich stil, en ook de rest van de binnenlandse agenda laat hij aan zijn regering over. Macron is vooral bezig met het veiligstellen van zijn erfenis, en die ligt vooral op het terrein dat volgens de Franse wet gereserveerd is voor de president: het buitenland.
Plezier
Nieuwe dossiers of dossiers die langer zullen doorlopen dan hij er nog zit, laat hij de laatste tijd vaker over aan minister Barrot. De situatie in Gaza bijvoorbeeld, en een aantal deelonderwerpen binnen de Europese Unie, zoals de energievoorziening en de interne markt. ‘Hij is op die onderwerpen niet al te aanwezig. Dat moet hem een beetje pijn doen’, zegt expert Annabelle Livet van de stichting voor strategisch onderzoek (FRS). Ze refereert aan het plezier waarmee Macron zich de afgelopen tien jaar in de buitenlandse, internationale onderwerpen heeft vastgebeten.
De soms megalomane ambities van de president werden regelmatig bekritiseerd. Bijvoorbeeld toen hij opriep tot meer steun aan Oekraïne in de strijd tegen Rusland, terwijl Frankrijk zelf achterbleef wat betreft de financiële bijdrage. Maar de ambitie van Macron bracht wél een coalitie van gelijkgestemde landen bijeen. De Franse president zal de komende maanden ‘niet aarzelen’ om harde maatregelen tegen Rusland te nemen, die niet meteen door een opvolger terug te draaien zijn, denkt Célia Belin, hoofd van het Franse kantoor van de European Council on Foreign Relations.
Gaullisme
In Frankrijk is de steun aan Oekraïne namelijk sinds kort weer een onderwerp van debat. De radicaal-rechtse Jordan Bardella, rechterhand van Marine Le Pen (Rassemblement National), zei onlangs dat de steun te veel kost. De onvoorwaardelijke steun is wat hem betreft na de verkiezingen niet meer onvoorwaardelijk, laat staan vanzelfsprekend. Hoe radicaler de partij, hoe meer anti-Europees - zowel aan linker- als aan rechterkant van het spectrum.
Op andere onderwerpen stellen de meer gematigde partijen zich vaak kritischer op om het populisme de pas af te snijden. Dat zou ook kunnen gebeuren ten aanzien van Europese samenwerking. Het gaullisme, waarin Frankrijk een autonome, sterke positie afdwingt in Europa en in de wereldpolitiek, is populair onder Franse politici. Maar Macron creëerde een soort gaullisme 2.0 waarin Frankrijk niet alleen haar eigen autonomie, maar ook die van Europa nastreeft. Dáár ziet lang niet iedereen het belang van in. ‘De Fransen zijn tegenwoordig de verstekelingen van Europa’, meent opinieschrijver en Macron-aanhanger Jacques Attali. ‘Ze beweren de wet te bepalen aan boord van een schip, zonder de nodige inspanningen te leveren om het schip in beweging te houden.’
Eigen problematiek
De zorgen zijn terecht, meent Belin. ‘Een Frankrijk dat niet geïnteresseerd is, hebben we al vaker gezien. We hebben echter nog nooit een Frankrijk gezien dat zich tegen Europese samenwerking verzet.’ De Fransen mogen wat haar betreft wat vaker horen dat Europa ‘de creativiteit en de moed van het Franse leiderschap’ nodig heeft. ‘We hebben er niets aan om maar te blijven zeggen dat we ons zorgen maken over welke kant het land opgaat.’
Een andere Europese leider die het initiatief van Macron overneemt, dient zich niet snel aan. Belin vreest dat ‘zijn Europese collega’s minder ambitieus zijn’. De Duitse bondskanselier Merz is in eigen land in politieke onrust verwikkeld. En verschillende lidstaten waaronder Polen en Spanje zijn vooral bezig met eigen, binnenlandse problematiek – net zoals Frankrijk dat na mei zal zijn.
Op dit moment worden er geen nieuwe dossiers geopend. De onderhandelingen met China, begin oktober, en de meerjarige Europese begroting, waar de Europese Commissie liefst voor het eind van het jaar overeenstemming over heeft, zijn grote, gevoelige thema’s waar Macron zich naar verwachting afzijdig van zal houden.
Speciaal gezant
De vraag wordt vaak gesteld wat de Franse president gaat doen ná mei. Een functie in het buitenland lijkt voor de hand liggend voor de president. Terwijl hij in eigen land erg impopulair is, heeft hij zijn geloofwaardigheid in het buitenland behouden. Op zijn conto staan volgens Belin met name de coalitie van bereidwilligen en de verdediging van Groenland, toen de Amerikaanse president Trump dreigde het Deense eiland in te nemen. ‘Dat zijn echt momenten waarop hij geen angst toonde en de geest van Europese saamhorigheid incarneerde.’
Met name de oorlog in Oekraïne ligt Macron na aan het hart, en daar zal hij betrokken bij willen blijven. Als speciaal gezant bijvoorbeeld? Livet denkt dat hij misschien eerst een paar maanden verdwijnt. ‘Maar hij is zo bekend met het onderwerp, net als met de Europese industrie trouwens. Misschien krijgt hij eerst een andere rol tot duidelijk is wat hij gaat doen, net zoals Donald Tusk toen hij in 2014 vertrok als premier van Polen.’
Op dezelfde manier terugkeren in de landelijke politiek als Tusk, bijvoorbeeld bij de verkiezingen van 2032, wordt niet uitgesloten. Volgens de grondwet mag het, want daar staat slechts dat een president aftreedt na twee opeenvolgende termijnen. ‘Over een tijdje zullen de Fransen mogelijk inzien dat hij het land met succes door een aantal crises heeft geleid. Toen president Chirac en premier Villepin Frankrijk buiten de Amerikaanse oorlog in Irak hielden in 2003 kregen ze daar ook pas later waardering voor’, aldus Belin.
Lees het volledige artikel: https://fd.nl/politiek/1612731/wat-moet-europa-zonder-macron
Macron is vooral bezig met het veiligstellen van zijn erfenis, en die ligt vooral op het terrein dat volgens de Franse wet gereserveerd is voor de president: het buitenland. Foto: Manon Cruz/AFP
Als motor van de Europese samenwerking leidde president Emmanuel Macron de Europese China-politiek, muntte hij de term ‘strategische onafhankelijkheid’ zowel op economisch als militair terrein, en verzamelde hij na vruchteloze gesprekken met de Russische president Poetin een coalitie die de Europese buitengrens moet beschermen. De komende maanden, tot de presidentsverkiezingen in mei, is hij er nog. Volgens het Élysée zal hij zich ‘tot de laatste dag van zijn mandaat’ blijven inzetten op de kwesties die hij belangrijk vindt.
De bijeenkomst van staatshoofden tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, deze week, is daar een uitstekend podium voor. Al hoeft de wereld geen donderende toespraak te verwachten, zeggen zijn woordvoerders. Het gaat erom ‘de toon te zetten’, en vervolgens door te praten over concrete problemen. In New York zullen de relaties met Afrikaanse landen, de oorlog in Oekraïne en de gespannen situatie in de Straat van Hormuz langskomen. Naast een gesprek met de Iraanse president staan onder meer de fragiele situatie in Libanon, Gaza en de Palestijnse kwestie op de agenda.
Gesloten deuren
In eigen land leidden de hoge brandstofprijzen, mede veroorzaakt door de Amerikaanse oorlog tegen Iran, tot protesten. Macron nodigde de partijleiders afgelopen vrijdag uit voor een briefing achter gesloten deuren. Dat heeft hij bij eerdere crises ook gedaan, om het debat onder politieke leiders gelijk te trekken. Wat mogelijk meespeelt is dat hij kwaadwillende (Russische) intriganten geen kans wil geven om foutieve informatie te verspreiden. Het voorkomen van buitenlandse inmenging is een van de weinige elementen van de presidentsverkiezing waarmee Macron zich bemoeit.
Verder bemoeit de president zich nadrukkelijk niet met de verkiezing van zijn opvolger. Over gevoelige onderwerpen, zoals de pensioenhervorming, houdt hij zich stil, en ook de rest van de binnenlandse agenda laat hij aan zijn regering over. Macron is vooral bezig met het veiligstellen van zijn erfenis, en die ligt vooral op het terrein dat volgens de Franse wet gereserveerd is voor de president: het buitenland.
Plezier
Nieuwe dossiers of dossiers die langer zullen doorlopen dan hij er nog zit, laat hij de laatste tijd vaker over aan minister Barrot. De situatie in Gaza bijvoorbeeld, en een aantal deelonderwerpen binnen de Europese Unie, zoals de energievoorziening en de interne markt. ‘Hij is op die onderwerpen niet al te aanwezig. Dat moet hem een beetje pijn doen’, zegt expert Annabelle Livet van de stichting voor strategisch onderzoek (FRS). Ze refereert aan het plezier waarmee Macron zich de afgelopen tien jaar in de buitenlandse, internationale onderwerpen heeft vastgebeten.
De soms megalomane ambities van de president werden regelmatig bekritiseerd. Bijvoorbeeld toen hij opriep tot meer steun aan Oekraïne in de strijd tegen Rusland, terwijl Frankrijk zelf achterbleef wat betreft de financiële bijdrage. Maar de ambitie van Macron bracht wél een coalitie van gelijkgestemde landen bijeen. De Franse president zal de komende maanden ‘niet aarzelen’ om harde maatregelen tegen Rusland te nemen, die niet meteen door een opvolger terug te draaien zijn, denkt Célia Belin, hoofd van het Franse kantoor van de European Council on Foreign Relations.
Gaullisme
In Frankrijk is de steun aan Oekraïne namelijk sinds kort weer een onderwerp van debat. De radicaal-rechtse Jordan Bardella, rechterhand van Marine Le Pen (Rassemblement National), zei onlangs dat de steun te veel kost. De onvoorwaardelijke steun is wat hem betreft na de verkiezingen niet meer onvoorwaardelijk, laat staan vanzelfsprekend. Hoe radicaler de partij, hoe meer anti-Europees - zowel aan linker- als aan rechterkant van het spectrum.
Op andere onderwerpen stellen de meer gematigde partijen zich vaak kritischer op om het populisme de pas af te snijden. Dat zou ook kunnen gebeuren ten aanzien van Europese samenwerking. Het gaullisme, waarin Frankrijk een autonome, sterke positie afdwingt in Europa en in de wereldpolitiek, is populair onder Franse politici. Maar Macron creëerde een soort gaullisme 2.0 waarin Frankrijk niet alleen haar eigen autonomie, maar ook die van Europa nastreeft. Dáár ziet lang niet iedereen het belang van in. ‘De Fransen zijn tegenwoordig de verstekelingen van Europa’, meent opinieschrijver en Macron-aanhanger Jacques Attali. ‘Ze beweren de wet te bepalen aan boord van een schip, zonder de nodige inspanningen te leveren om het schip in beweging te houden.’
Eigen problematiek
De zorgen zijn terecht, meent Belin. ‘Een Frankrijk dat niet geïnteresseerd is, hebben we al vaker gezien. We hebben echter nog nooit een Frankrijk gezien dat zich tegen Europese samenwerking verzet.’ De Fransen mogen wat haar betreft wat vaker horen dat Europa ‘de creativiteit en de moed van het Franse leiderschap’ nodig heeft. ‘We hebben er niets aan om maar te blijven zeggen dat we ons zorgen maken over welke kant het land opgaat.’
Een andere Europese leider die het initiatief van Macron overneemt, dient zich niet snel aan. Belin vreest dat ‘zijn Europese collega’s minder ambitieus zijn’. De Duitse bondskanselier Merz is in eigen land in politieke onrust verwikkeld. En verschillende lidstaten waaronder Polen en Spanje zijn vooral bezig met eigen, binnenlandse problematiek – net zoals Frankrijk dat na mei zal zijn.
Op dit moment worden er geen nieuwe dossiers geopend. De onderhandelingen met China, begin oktober, en de meerjarige Europese begroting, waar de Europese Commissie liefst voor het eind van het jaar overeenstemming over heeft, zijn grote, gevoelige thema’s waar Macron zich naar verwachting afzijdig van zal houden.
Speciaal gezant
De vraag wordt vaak gesteld wat de Franse president gaat doen ná mei. Een functie in het buitenland lijkt voor de hand liggend voor de president. Terwijl hij in eigen land erg impopulair is, heeft hij zijn geloofwaardigheid in het buitenland behouden. Op zijn conto staan volgens Belin met name de coalitie van bereidwilligen en de verdediging van Groenland, toen de Amerikaanse president Trump dreigde het Deense eiland in te nemen. ‘Dat zijn echt momenten waarop hij geen angst toonde en de geest van Europese saamhorigheid incarneerde.’
Met name de oorlog in Oekraïne ligt Macron na aan het hart, en daar zal hij betrokken bij willen blijven. Als speciaal gezant bijvoorbeeld? Livet denkt dat hij misschien eerst een paar maanden verdwijnt. ‘Maar hij is zo bekend met het onderwerp, net als met de Europese industrie trouwens. Misschien krijgt hij eerst een andere rol tot duidelijk is wat hij gaat doen, net zoals Donald Tusk toen hij in 2014 vertrok als premier van Polen.’
Op dezelfde manier terugkeren in de landelijke politiek als Tusk, bijvoorbeeld bij de verkiezingen van 2032, wordt niet uitgesloten. Volgens de grondwet mag het, want daar staat slechts dat een president aftreedt na twee opeenvolgende termijnen. ‘Over een tijdje zullen de Fransen mogelijk inzien dat hij het land met succes door een aantal crises heeft geleid. Toen president Chirac en premier Villepin Frankrijk buiten de Amerikaanse oorlog in Irak hielden in 2003 kregen ze daar ook pas later waardering voor’, aldus Belin.
Lees het volledige artikel: https://fd.nl/politiek/1612731/wat-moet-europa-zonder-macron
Wait for the ricochet.
Ein Besonderes unter den Besten.
Ein Besonderes unter den Besten.
|
|
