R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Maar dat is het dus: je komt helemaal niet voor jezelf op, dat ga je angstvallig uit de weg. Je gooit het op 'de ander niet kwetsen' maar er is niets zo kwetsend als ghosten, zeker na jaren vriendschap.quote:Op dinsdag 6 januari 2026 16:09 schreef TheInnocent het volgende:
[..]
Nee dit is appels met peren vergelijken, want ik ben egocentrisch op een gezonde manier door mezelf te beschermen voor mezelf op te komen. Dat is toch in wezen anders dan een negatieve monoloog houden bij je vriendinnen om je shit kwijt te kunnen aan de lopende band zonder rekening te houden met die ander. Dan ben je een vriendin vuil aan het behandelen en verdien je niet beter terug.
En maak jezelf niks wijs: dat jij conflicten angstvallig vermijdt, maakt jou helemaal geen lief persoon. In tegendeel.
Resistance is futile.
Persoonlijke groei.quote:
[..]
Dan speelt alsnog de vraag in mijn hoofd (als conflictvermijdend en te lief persoon): vertellen wat mij dwarszit, wat win ik hiermee?
Het is even uit je comfortzone leren komen, maar als dit kennelijk al jaren zo gaande is had je eerder geleerd je grenzen aan te geven en uit deurmat-modus te komen. Zo onnodig om te gaan lopen hyperventileren en huilen om een probleem van een ander. Dan heb je het nodeloos al veel te ver laten komen.
En jou blijkbaar.quote:
[..]
ze hebben chat gpt en hun psycholoog
I 'm not sure about an inner child, but I do have an inner idiot who surfaces every now and then.
Ik bescherm mezelf op mijn manier. Haar confronteren gaat voor mij niets positiefs opleveren. Sterker nog, ik krijg het weer terug op mijn bord als de labiele vriendin geen begrip heeft voor mijn situatie. Het is een lose-lose situatie, waar ik geen energie in wil steken. De meeste vrouwen willen dingen (uitvoerig) uitpraten om er vrede mee te hebben, ik ben niet zo. Het geeft me stress als ik er aan denk.quote:Op dinsdag 6 januari 2026 22:04 schreef Seven. het volgende:
[..]
Maar dat is het dus: je komt helemaal niet voor jezelf op, dat ga je angstvallig uit de weg. Je gooit het op 'de ander niet kwetsen' maar er is niets zo kwetsend als ghosten, zeker na jaren vriendschap.
En maak jezelf niks wijs: dat jij conflicten angstvallig vermijdt, maakt jou helemaal geen lief persoon. In tegendeel.
Je haalt de situaties door elkaar. De vriendin bij wie ik hyperventileerde is een goede vriendin die ik zal blijven steunen. Ik zal haar natuurlijk niet ghosten ook al heb ik moeite met onze gesprekken omdat ze nu weer in een lastige situatie zit fysiek en emotioneel en mijn steun nodig heeft.quote:
[..]
Persoonlijke groei.
Het is even uit je comfortzone leren komen, maar als dit kennelijk al jaren zo gaande is had je eerder geleerd je grenzen aan te geven en uit deurmat-modus te komen. Zo onnodig om te gaan lopen hyperventileren en huilen om een probleem van een ander. Dan heb je het nodeloos al veel te ver laten komen.
[..]
En jou blijkbaar.
Ik wil de vriendinnen niet meer spreken die al jaren in een slachtofferrol zitten, negatief zijn over het leven, het gesprek altijd om hun draait, bipolair/borderline kenmerken hebben.. ik ben daar dus klaar mee en deze ben ik aan het ghosten/ben ik niet meer beschikbaar voor. Dit zijn nooit echte vriendinnen geweest in mijn ogen, omdat ze gewoon niet geschikt zijn naar mijn mening. Ik wil ook niets hoeven uitleggen.
Los van de problemen waar deze vriendinnen mee zitten. Dat je elkaar 20 jaar kent, hoeft niet te betekenen dat je voor altijd intensief contact blijft houden. Het hoeft niet per se dat óf het beëindigen van de vriendschap te zijn. Steek even wat meer energie in andere vriendschappen of tijdsbestedingen. Daar hoef je je echt niet schuldig om te voelen.
Wat je ook kunt doen is voorstellen om een activiteit te ondernemen waarbij wat meer ruimte voor leuk/lachen is, en wat minder voor deprimerende gesprekken.
Wat je ook kunt doen is voorstellen om een activiteit te ondernemen waarbij wat meer ruimte voor leuk/lachen is, en wat minder voor deprimerende gesprekken.
Naar mate je ouder wordt heb je ook gewoon minder behoefte aan vrienden en vriendinnen. Vroeger maakte mensen al kinderen voor ze 25 waren en hielden ze zich daar mee bezig. Tegenwoordig blijven mensen steeds langer single en kindloos en ja dan is het niet zo gek dat je na +20 jaar wel een beetje op hetzelfde groepje bent uitgekeken zeker als je niemand anders ziet
Dit herken ik (helaas) ook bij mijn vrienden wel een beetje maar dan op een andere manier. Het valt me de laatste tijd steeds meer op dat wanneer we elkaar weer eens zien dat het steeds minder gaat over gezamenlijke interesses e.d.
Meer en meer gaat het over materiële en financiële zaken. Over hun carrière, salaris(verhogingen), huizen en hypotheek, warmtepomp en wat die zonnepanelen de laatste tijd hebben opgebracht, de nieuwe leaseauto die ze krijgen, andere (vaak dure) zaken die ze hebben gekocht. Familie, kinderen en dan over hun prestaties en hoe goed ze het wel niet doen.
Vaak voelt het een beetje als een wedstrijdje ver pissen. Nu zijn dit onderwerpen die mijzelf niet zo boeien of waarover ik niet echt kan meepraten dus ga daar ook nooit zo in mee. Natuurlijk is het niet zo dat het daar de hele tijd over gaat en er komen nog genoeg andere (leukere/interessante) dingen ter sprake. Maar het is wel iets dat me meer en meer begint op te vallen, maar misschien hoort dat gewoon bij het ouder worden(?). Niet alleen bij vrienden trouwens ook op het werk en bij de sport gaat het vaak over dergelijke onderwerpen.
Vind dat jammer en soms zelfs een beetje storend, het voelt alsof je toch een beetje uit elkaar groeit omdat het contact steeds oppervlakkiger wordt.
Meer en meer gaat het over materiële en financiële zaken. Over hun carrière, salaris(verhogingen), huizen en hypotheek, warmtepomp en wat die zonnepanelen de laatste tijd hebben opgebracht, de nieuwe leaseauto die ze krijgen, andere (vaak dure) zaken die ze hebben gekocht. Familie, kinderen en dan over hun prestaties en hoe goed ze het wel niet doen.
Vaak voelt het een beetje als een wedstrijdje ver pissen. Nu zijn dit onderwerpen die mijzelf niet zo boeien of waarover ik niet echt kan meepraten dus ga daar ook nooit zo in mee. Natuurlijk is het niet zo dat het daar de hele tijd over gaat en er komen nog genoeg andere (leukere/interessante) dingen ter sprake. Maar het is wel iets dat me meer en meer begint op te vallen, maar misschien hoort dat gewoon bij het ouder worden(?). Niet alleen bij vrienden trouwens ook op het werk en bij de sport gaat het vaak over dergelijke onderwerpen.
Vind dat jammer en soms zelfs een beetje storend, het voelt alsof je toch een beetje uit elkaar groeit omdat het contact steeds oppervlakkiger wordt.
Als iedereen aan zichzelf denkt wordt er aan iedereen gedacht.
Op 't randje en erover.
Op fietsen zonder bende kwam'm zie schooieren um spek
Op 't randje en erover.
Op fietsen zonder bende kwam'm zie schooieren um spek
|
|
