R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Maar dat is het dus: je komt helemaal niet voor jezelf op, dat ga je angstvallig uit de weg. Je gooit het op 'de ander niet kwetsen' maar er is niets zo kwetsend als ghosten, zeker na jaren vriendschap.quote:Op dinsdag 6 januari 2026 16:09 schreef TheInnocent het volgende:
[..]
Nee dit is appels met peren vergelijken, want ik ben egocentrisch op een gezonde manier door mezelf te beschermen voor mezelf op te komen. Dat is toch in wezen anders dan een negatieve monoloog houden bij je vriendinnen om je shit kwijt te kunnen aan de lopende band zonder rekening te houden met die ander. Dan ben je een vriendin vuil aan het behandelen en verdien je niet beter terug.
En maak jezelf niks wijs: dat jij conflicten angstvallig vermijdt, maakt jou helemaal geen lief persoon. In tegendeel.
Resistance is futile.
Persoonlijke groei.quote:
[..]
Dan speelt alsnog de vraag in mijn hoofd (als conflictvermijdend en te lief persoon): vertellen wat mij dwarszit, wat win ik hiermee?
Het is even uit je comfortzone leren komen, maar als dit kennelijk al jaren zo gaande is had je eerder geleerd je grenzen aan te geven en uit deurmat-modus te komen. Zo onnodig om te gaan lopen hyperventileren en huilen om een probleem van een ander. Dan heb je het nodeloos al veel te ver laten komen.
En jou blijkbaar.quote:
[..]
ze hebben chat gpt en hun psycholoog
I 'm not sure about an inner child, but I do have an inner idiot who surfaces every now and then.
Ik bescherm mezelf op mijn manier. Haar confronteren gaat voor mij niets positiefs opleveren. Sterker nog, ik krijg het weer terug op mijn bord als de labiele vriendin geen begrip heeft voor mijn situatie. Het is een lose-lose situatie, waar ik geen energie in wil steken. De meeste vrouwen willen dingen (uitvoerig) uitpraten om er vrede mee te hebben, ik ben niet zo. Het geeft me stress als ik er aan denk.quote:Op dinsdag 6 januari 2026 22:04 schreef Seven. het volgende:
[..]
Maar dat is het dus: je komt helemaal niet voor jezelf op, dat ga je angstvallig uit de weg. Je gooit het op 'de ander niet kwetsen' maar er is niets zo kwetsend als ghosten, zeker na jaren vriendschap.
En maak jezelf niks wijs: dat jij conflicten angstvallig vermijdt, maakt jou helemaal geen lief persoon. In tegendeel.
Je haalt de situaties door elkaar. De vriendin bij wie ik hyperventileerde is een goede vriendin die ik zal blijven steunen. Ik zal haar natuurlijk niet ghosten ook al heb ik moeite met onze gesprekken omdat ze nu weer in een lastige situatie zit fysiek en emotioneel en mijn steun nodig heeft.quote:
[..]
Persoonlijke groei.
Het is even uit je comfortzone leren komen, maar als dit kennelijk al jaren zo gaande is had je eerder geleerd je grenzen aan te geven en uit deurmat-modus te komen. Zo onnodig om te gaan lopen hyperventileren en huilen om een probleem van een ander. Dan heb je het nodeloos al veel te ver laten komen.
[..]
En jou blijkbaar.
Ik wil de vriendinnen niet meer spreken die al jaren in een slachtofferrol zitten, negatief zijn over het leven, het gesprek altijd om hun draait, bipolair/borderline kenmerken hebben.. ik ben daar dus klaar mee en deze ben ik aan het ghosten/ben ik niet meer beschikbaar voor. Dit zijn nooit echte vriendinnen geweest in mijn ogen, omdat ze gewoon niet geschikt zijn naar mijn mening. Ik wil ook niets hoeven uitleggen.
Los van de problemen waar deze vriendinnen mee zitten. Dat je elkaar 20 jaar kent, hoeft niet te betekenen dat je voor altijd intensief contact blijft houden. Het hoeft niet per se dat óf het beëindigen van de vriendschap te zijn. Steek even wat meer energie in andere vriendschappen of tijdsbestedingen. Daar hoef je je echt niet schuldig om te voelen.
Wat je ook kunt doen is voorstellen om een activiteit te ondernemen waarbij wat meer ruimte voor leuk/lachen is, en wat minder voor deprimerende gesprekken.
Wat je ook kunt doen is voorstellen om een activiteit te ondernemen waarbij wat meer ruimte voor leuk/lachen is, en wat minder voor deprimerende gesprekken.
Naar mate je ouder wordt heb je ook gewoon minder behoefte aan vrienden en vriendinnen. Vroeger maakte mensen al kinderen voor ze 25 waren en hielden ze zich daar mee bezig. Tegenwoordig blijven mensen steeds langer single en kindloos en ja dan is het niet zo gek dat je na +20 jaar wel een beetje op hetzelfde groepje bent uitgekeken zeker als je niemand anders ziet
Dit herken ik (helaas) ook bij mijn vrienden wel een beetje maar dan op een andere manier. Het valt me de laatste tijd steeds meer op dat wanneer we elkaar weer eens zien dat het steeds minder gaat over gezamenlijke interesses e.d.
Meer en meer gaat het over materiële en financiële zaken. Over hun carrière, salaris(verhogingen), huizen en hypotheek, warmtepomp en wat die zonnepanelen de laatste tijd hebben opgebracht, de nieuwe leaseauto die ze krijgen, andere (vaak dure) zaken die ze hebben gekocht. Familie, kinderen en dan over hun prestaties en hoe goed ze het wel niet doen.
Vaak voelt het een beetje als een wedstrijdje ver pissen. Nu zijn dit onderwerpen die mijzelf niet zo boeien of waarover ik niet echt kan meepraten dus ga daar ook nooit zo in mee. Natuurlijk is het niet zo dat het daar de hele tijd over gaat en er komen nog genoeg andere (leukere/interessante) dingen ter sprake. Maar het is wel iets dat me meer en meer begint op te vallen, maar misschien hoort dat gewoon bij het ouder worden(?). Niet alleen bij vrienden trouwens ook op het werk en bij de sport gaat het vaak over dergelijke onderwerpen.
Vind dat jammer en soms zelfs een beetje storend, het voelt alsof je toch een beetje uit elkaar groeit omdat het contact steeds oppervlakkiger wordt.
Meer en meer gaat het over materiële en financiële zaken. Over hun carrière, salaris(verhogingen), huizen en hypotheek, warmtepomp en wat die zonnepanelen de laatste tijd hebben opgebracht, de nieuwe leaseauto die ze krijgen, andere (vaak dure) zaken die ze hebben gekocht. Familie, kinderen en dan over hun prestaties en hoe goed ze het wel niet doen.
Vaak voelt het een beetje als een wedstrijdje ver pissen. Nu zijn dit onderwerpen die mijzelf niet zo boeien of waarover ik niet echt kan meepraten dus ga daar ook nooit zo in mee. Natuurlijk is het niet zo dat het daar de hele tijd over gaat en er komen nog genoeg andere (leukere/interessante) dingen ter sprake. Maar het is wel iets dat me meer en meer begint op te vallen, maar misschien hoort dat gewoon bij het ouder worden(?). Niet alleen bij vrienden trouwens ook op het werk en bij de sport gaat het vaak over dergelijke onderwerpen.
Vind dat jammer en soms zelfs een beetje storend, het voelt alsof je toch een beetje uit elkaar groeit omdat het contact steeds oppervlakkiger wordt.
Als iedereen aan zichzelf denkt wordt er aan iedereen gedacht.
Op fietsen zonder bende kwam'm zie schooieren um spek
Op fietsen zonder bende kwam'm zie schooieren um spek
Vriendschap moet leuk zijn. Als het dat niet meer is, dan is het 'confronteren' of wegwezen.
In Data We Trust
Voel je niet schuldig om het contact af te bouwen, je hoort altijd mensen zeggen "met echte vrienden kan je alles delen", maar dat betekent niet dat je al je bagger ongelimiteerd over je vrienden heen moet en kan strooien, daar zitten nog altijd consequenties aan. Op een gegeven moment ben je zo ver on de bagger bedolven dat je moet spartelen en naar adem moet happen, dat lijkt me niet helemaal het idee van vriendschap. Dat jouw traumadumpende vriendin dat niet doorheeft, vind ik ook opmerkelijk
Op 
Dan stel de vraag niet...quote:
[..]
Dat is inderdaad de hamvraag, wat is iemand je waard en in hoeverre ben je bereid een stukje van je eigen mentale gezondheid en tijd op te offeren. Alleen met de zwangere vriendin ben ik goed bevriend (geweest), zij heeft een goed hart en ik weet dat ze er ook voor mij zou zijn. Met haar blijf ik app contact houden en haar wil ik ook blijven steunen al gaat het helaas ten koste van mezelf. Al vraag ik me wel af of zij niet is veranderd, wil geen carrière meer, wil een huismoeder worden maar het lukt niet om kinderen te krijgen dus de topics gaan alleen over kinderen en moederschap etc. ik vraag me dan af of we op den duur niet uit elkaar zullen groeien door verschillende leefstijlen, interessegebieden en gesprekken. Ik zit niet te wachten op een heel levensverhaal/monoloog als ik vraag: “hoe gaat het?”.
Is een typisch iets, iedereen vind de vraag 'hoe gaat het?' een fatsoensvraag uit zogenaamd interesse maar het enige wat ze horen willen is "goed!" dan zand erover en door over koetjes en kalfjes. Dus onder de streep stel je een hypocriete vraag waar geen inhoudelijk ontkennend antwoord op wenst te krijgen. Nu heb je iemand die serieus op de vraag ingaat en vertellen wil dat het niet goed gaat dan kost het je energie en tijd die je niet hebt. Dit fenomeen werkt zo voor 99% van de bevolking de hamvraag stellen waar niemand het eigenlijk over wil hebben en niemand wil het echt weten. 
Lul nu maar niet teveel over jezelf, dat doen wij wel wanneer je weer weg bent. Onder de streep roep je dit dus over jezelf af, de oplossing is deze vraag al niet te stellen. Nu je het over leefstijl hebt, is het nu dus jouw stijl om je emotioneel neer te laten halen door het geklaag van de ander. Er al eens over nagedacht hoe je dit kunt veranderen door het bij jezelf neer te leggen? En daar emotioneel afstand van te doen en 0 opofferen. Aanhoren links erin, rechts eruit en er emotioneel niets mee te doen. Aanhoren is wat anders dan luisteren.
Met die kracht van dat onderscheidt in jezelf te vinden kun je dus alleen maar sterker van worden, bevriend blijven en daarmee ook weer stukje trotser op jezelf. Daarnaast de kracht vinden het gesprek zelf een andere kant op te leiden. Dit zou al kunnen beginnen met de vraag 'Hoe gaat het?' niet te stellen. "Heb je nog wat leuks gedaan?" is een goed alternatief, is het antwoord nee omdat zus en zo, "Zullen we dan wat leuks gaan doen? Dan kom je op andere gedachten." Is het antwoord wederom nee, dan is er niets mis mee om voor jezelf op te komen en directe vraag te stellen waarom ze dan wel komen. Mensen die depressief zijn zien dit doorgaans niet van zichzelf in, daar kun je dan ook op hinten.
Veel mensen die ergens mee in de knoop zitten willen dit als uitlaatklep alleen maar van zich afpraten en zoeken daar vrienden voor uit. Willen geen goede raad, zijn ook niet met goede raad te helpen want alles wat je zegt kunnen ze zelf ook wel bedenken of weten ze al. Ze hebben er vooralsnog moeite mee dit voor elkaar te krijgen. En voor de meeste vrienden die luisteren i.p.v. aanhoren komen terug met goede raad omdat dit beetje als verplichting voelt. Zo maak je van hun zorg en probleem een beetje jouw zorg en probleem, want je houd zelf daarmee ook het gesprek in die richting gaande met het gevoel dat je tegen de muur zit te lullen en naar smoesjes te luisteren. Maar jij kunt hun probleem niet oplossen, dat moeten ze zelf doen. Daarnaast smoesjes bedenken is net ze gemakkelijk als oplossingen bedenken.
Dus je niet emotioneel mee laten slepen door de negatieve verhalen van jou vriendinnen is iets wat jij moet oplossen, dat is jouw probleem. Los het op met emotionele afstand die je in jezelf moet zoeken en dan zul je ook hun leuke kanten weer plaats krijgen. Één manier is al stoppen met bij hun goede raad en oplossingen aan te dragen. Laat ze vooral naar zichzelf luisteren.
Maar nu zeg je dat je zelf een heel therapie-proces in moet gaan om een soort therapeutische ondersteuning te zijn, voor een ander. Waarom zou je?quote:
[..]
Dan stel de vraag niet...
Onder de streep roep je dit dus over jezelf af, de oplossing is deze vraag al niet te stellen. Nu je het over leefstijl hebt, is het nu dus jouw stijl om je emotioneel neer te laten halen door het geklaag van de ander. Er al eens over nagedacht hoe je dit kunt veranderen door het bij jezelf neer te leggen? En daar emotioneel afstand van te doen en 0 opofferen. Aanhoren links erin, rechts eruit en er emotioneel niets mee te doen. Aanhoren is wat anders dan luisteren.
Met die kracht van dat onderscheidt in jezelf te vinden kun je dus alleen maar sterker van worden, bevriend blijven en daarmee ook weer stukje trotser op jezelf. Daarnaast de kracht vinden het gesprek zelf een andere kant op te leiden. Dit zou al kunnen beginnen met de vraag 'Hoe gaat het?' niet te stellen. "Heb je nog wat leuks gedaan?" is een goed alternatief, is het antwoord nee omdat zus en zo, "Zullen we dan wat leuks gaan doen? Dan kom je op andere gedachten." Is het antwoord wederom nee, dan is er niets mis mee om voor jezelf op te komen en directe vraag te stellen waarom ze dan wel komen. Mensen die depressief zijn zien dit doorgaans niet van zichzelf in, daar kun je dan ook op hinten.
Veel mensen die ergens mee in de knoop zitten willen dit als uitlaatklep alleen maar van zich afpraten en zoeken daar vrienden voor uit. Willen geen goede raad, zijn ook niet met goede raad te helpen want alles wat je zegt kunnen ze zelf ook wel bedenken of weten ze al. Ze hebben er vooralsnog moeite mee dit voor elkaar te krijgen. En voor de meeste vrienden die luisteren i.p.v. aanhoren komen terug met goede raad omdat dit beetje als verplichting voelt. Zo maak je van hun zorg en probleem een beetje jouw zorg en probleem, want je houd zelf daarmee ook het gesprek in die richting gaande met het gevoel dat je tegen de muur zit te lullen en naar smoesjes te luisteren. Maar jij kunt hun probleem niet oplossen, dat moeten ze zelf doen. Daarnaast smoesjes bedenken is net ze gemakkelijk als oplossingen bedenken.
Dus je niet emotioneel mee laten slepen door de negatieve verhalen van jou vriendinnen is iets wat jij moet oplossen, dat is jouw probleem. Los het op met emotionele afstand die je in jezelf moet zoeken en dan zul je ook hun leuke kanten weer plaats krijgen. Één manier is al stoppen met bij hun goede raad en oplossingen aan te dragen. Laat ze vooral naar zichzelf luisteren.
Ik denk dat het voor die vriendinnen ook niet helpend is om hun hele identiteit rondom hun traumadump te bouwen. Zo voelen zij dat wsl wel, want we leren allemaal "dat je moet praten over je problemen". Tegelijkertijd zijn er onderzoeken waaruit blijkt dat meisjes die de problemen van hun vriendinnen aan moeten horen, een vergelijkbare stressreactie ervaren als de verteller, en dat dit misschien wel een belangrijke aanwijzing is voor waarom, met name, jonge meisjes, steeds ongelukkiger worden.
Leuk die coping dus. Maar niet voor anderen, en ik denk voor jezelf ook niet gezond als dat nog maar de enige manier is waarop je verbinding/aansluiting kunt vinden bij een ander.
Toppost dit, dankjewel! Goede raad, helaas kan ik niet aanhoren en ben ik actief aan het luisteren. Doe ik ook mijn best voor en dat kost energie. Vragen hoe het gaat met iemand is inderdaad sociaal en een betere vraag is: nog wat leuks gedaan? Focussen op het positieve, wordt het misschien nog een leuk gesprek voor beide gesprekspartners.quote:
[..]
Dan stel de vraag niet...
Onder de streep roep je dit dus over jezelf af, de oplossing is deze vraag al niet te stellen. Nu je het over leefstijl hebt, is het nu dus jouw stijl om je emotioneel neer te laten halen door het geklaag van de ander. Er al eens over nagedacht hoe je dit kunt veranderen door het bij jezelf neer te leggen? En daar emotioneel afstand van te doen en 0 opofferen. Aanhoren links erin, rechts eruit en er emotioneel niets mee te doen. Aanhoren is wat anders dan luisteren.
Met die kracht van dat onderscheidt in jezelf te vinden kun je dus alleen maar sterker van worden, bevriend blijven en daarmee ook weer stukje trotser op jezelf. Daarnaast de kracht vinden het gesprek zelf een andere kant op te leiden. Dit zou al kunnen beginnen met de vraag 'Hoe gaat het?' niet te stellen. "Heb je nog wat leuks gedaan?" is een goed alternatief, is het antwoord nee omdat zus en zo, "Zullen we dan wat leuks gaan doen? Dan kom je op andere gedachten." Is het antwoord wederom nee, dan is er niets mis mee om voor jezelf op te komen en directe vraag te stellen waarom ze dan wel komen. Mensen die depressief zijn zien dit doorgaans niet van zichzelf in, daar kun je dan ook op hinten.
Veel mensen die ergens mee in de knoop zitten willen dit als uitlaatklep alleen maar van zich afpraten en zoeken daar vrienden voor uit. Willen geen goede raad, zijn ook niet met goede raad te helpen want alles wat je zegt kunnen ze zelf ook wel bedenken of weten ze al. Ze hebben er vooralsnog moeite mee dit voor elkaar te krijgen. En voor de meeste vrienden die luisteren i.p.v. aanhoren komen terug met goede raad omdat dit beetje als verplichting voelt. Zo maak je van hun zorg en probleem een beetje jouw zorg en probleem, want je houd zelf daarmee ook het gesprek in die richting gaande met het gevoel dat je tegen de muur zit te lullen en naar smoesjes te luisteren. Maar jij kunt hun probleem niet oplossen, dat moeten ze zelf doen. Daarnaast smoesjes bedenken is net ze gemakkelijk als oplossingen bedenken.
Dus je niet emotioneel mee laten slepen door de negatieve verhalen van jou vriendinnen is iets wat jij moet oplossen, dat is jouw probleem. Los het op met emotionele afstand die je in jezelf moet zoeken en dan zul je ook hun leuke kanten weer plaats krijgen. Één manier is al stoppen met bij hun goede raad en oplossingen aan te dragen. Laat ze vooral naar zichzelf luisteren.
In theorie is het ideaal om te kunnen horen en niet actief te luisteren en betrokken te willen zijn, maar is vaak wel de realiteit als het iemand is om wie je geeft. Realiteit is ook dat je jezelf wil beschermen zodra het ten koste van jezelf gaat en eventueel contact gaat afbouwen. Tijd is schaars, we maken allemaal wat mee en hebben onze eigen uitdagingen. Waarom tijd verspillen aan negativiteit en nog meer problemen? Je wil juist die vrije tijd besteden aan je eigen herstel, leuke dingen doen, jezelf ontwikkelen. Gedeelde interesses helpen daar bij en als die er niet meer zijn, dan neemt vriendschap meer de vorm aan van op de hoogte zijn van de ander en haar/zijn problemen.quote:
[..]
Maar nu zeg je dat je zelf een heel therapie-proces in moet gaan om een soort therapeutische ondersteuning te zijn, voor een ander. Waarom zou je?
Ik denk dat het voor die vriendinnen ook niet helpend is om hun hele identiteit rondom hun traumadump te bouwen. Zo voelen zij dat wsl wel, want we leren allemaal "dat je moet praten over je problemen". Tegelijkertijd zijn er onderzoeken waaruit blijkt dat meisjes die de problemen van hun vriendinnen aan moeten horen, een vergelijkbare stressreactie ervaren als de verteller, en dat dit misschien wel een belangrijke aanwijzing is voor waarom, met name, jonge meisjes, steeds ongelukkiger worden.
Leuk die coping dus. Maar niet voor anderen, en ik denk voor jezelf ook niet gezond als dat nog maar de enige manier is waarop je verbinding/aansluiting kunt vinden bij een ander.
Jij ook hartelijk bedankt! Dit is een van de leukste en mooiste reacties die ik hier ooit heb gekregen.quote:
[..]
Toppost dit, dankjewel! Goede raad, helaas kan ik niet aanhoren en ben ik actief aan het luisteren. Doe ik ook mijn best voor en dat kost energie. Vragen hoe het gaat met iemand is inderdaad sociaal en een betere vraag is: nog wat leuks gedaan? Focussen op het positieve, wordt het misschien nog een leuk gesprek voor beide gesprekspartners.
Ik doe er nog een schepje voor jouw er bovenop...
Wat voor vriend ben je, wanneer je reeds weet dat het niet goed gaat/ging en dan alsnog de retorische vraag te stellen "Enne hoe gaat het?" Dat is vragen om problemen...
Begin helemaal niet met een vraag maar begin bv. met "Wat leuk dat je er bent!" En vraag daarna "Zullen we wat leuks gaan doen?" Dan ben je vriend en draag je bij aan de eventuele oplossing... Is het dat vooralsnog niet, dan heb je op zijn minst je best gedaan... Meer dan je best kun je niet doen.
[ Bericht 0% gewijzigd door Watuntrik op 05-05-2026 20:54:20 ]
Als ik dit topic zo lees, heb jij naar mijn gevoel meer behoefte aan dikgedrukte dan je denkt. Je hebt namelijk heel veel tijd besteed aan in dit topic te schrijven over precies datgene wat je in het echt wil vermijden: het erover hebben. Gebruik je dit topic niet om het van je af te schrijven?quote:
[..]
Ik bescherm mezelf op mijn manier. Haar confronteren gaat voor mij niets positiefs opleveren. Sterker nog, ik krijg het weer terug op mijn bord als de labiele vriendin geen begrip heeft voor mijn situatie. Het is een lose-lose situatie, waar ik geen energie in wil steken. De meeste vrouwen willen dingen (uitvoerig) uitpraten om er vrede mee te hebben, ik ben niet zo. Het geeft me stress als ik er aan denk.
Niet dat dat erg is. Iedereen wil over op zijn/haar manier over dingen praten.
|
|
