Het gaat slecht

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 19:16 schreef Lospedrosa het volgende:

[..]
Maar sorry hoor, dit moet je toch anders oplossen? Bij een ander gaat de scanner ook kapot en die werken dan toch niet gewoon door?
Assertiever zijn

Ik was 17 en ik mocht niet zomaar opstaan achter de kassa. Het is een vicieuze cirkel want word je assertief dan zijn er ineens zorgen.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 13:17 schreef Ansa het volgende:

[..]
Klopt, maar ik doe het uit angst om weer geframed te worden. Pas nu zue ik dat dit juist de oorzaak is. Ik blijf bij mijn volgende baan stil. Alleen weet ik niet wat ik zeg als er weer van mij wordt verwacht gedrag van een ander te veranderen zonder mandaat.

Bijvoorbeeld: persoon A is enorm oppositioneel. Vaste, logische regels worden niet geaccepteerd en persoon A gaat frontaal in de aanval en wordt verwijderd. Weigert herstelgesprekken etc. Management zegt dan dat gedrag van A mijn schuld is en ik A niet kan blijven verwijderen, terwijl A al jaren aan dossier heeft voor soortgelijk gedrag. Maar het ligt aan mijn band. Vervolgens escaleert A elders, maar die persoon wordt gespaard. Ik heb nu maar besloten om geen casussen meer te bespreken, stil te zijn in de lunchpauze, en als management dan nog wil framen alleen procedureel te vragen om mandaat.

Ik heb hier duidelijk voorbeeld gegeven. Ik moet persoon A in de groep houden, zorgen dat ik mijn programma kan draaien en dat persoon A anderen niet stoort en lastigvalt. Het gedrag vanuit de kern oplossen is niet mijn mandaat.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 19:15 schreef S95Sedan het volgende:
Voor iemand die claimt 'slim' te zijn (om het zo maar even te noemen) kom je in je argumentatie nogal 1-dimensionaal over. Als in; elk antwoord dat je geeft lijkt geen enkele zelfreflectie/daadwerkelijk nadenken in te zitten, je lult veel maar eigenlijk zeg je weinig.

Zoals ik het zie ben je het ook voornamelijk moeilijk aan het maken voor jezelf.

Oh? Wat zeg ik dan?

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 19:12 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Ook hier geef je geen antwoord.
Dus dan lijkt mij maar 1 antwoord te kloppen:
Jij wordt niet aangenomen om problemen op te lossen of te melden. Jij ziet problemen en beslist er dan mee aan de slag te gaan. Hier wordt niet om gevraagd. En dan krijg je weerstand.

Verderop zeg je dat je vanaf week 2 opener wordt en tijdens de pauzes casussen begint te bespreken.
Niemand houdt er van als de nieuwe doet alsof ie alles al weet.
Hop, weer weerstand.

En als je éénmaal in de weerstand zit bij mensen, dan raak je er niet meer uit.

Natuurlijk weet ik al veel als ik 10 jaar in het vak zit en zij nog bezig zijn met de opleiding...

Oké, ik ga nu een voorbeeld geven van een school. Dat is misschien wel hetgene wat het meest op mijn eigen werk lijkt.
Je hebt een klas met, laten we zeggen, 30 kinderen. Je hebt ongeveer, nou, wat zal het zijn, vijf klassen, zes klassen. Elf jaar heb je leerlingen waarvan er één of twee heel vervelend gedrag vertonen. Deze leerlingen waren vroeger naar het speciaal onderwijs gegaan, maar tegenwoordig zitten ze niet meer in het speciaal onderwijs, maar
met z’n allen in de klas.

Sommigen zijn verbaal agressief, sommigen zijn fysiek agressief, sommigen hebben ander oppositioneel gedrag. Deze leerlingen zijn eigenlijk leerlingen die bij de zorg horen.
Leerlingen hebben een mentor, er is vaak een zorgcoördinator. Simpelweg, dat is de rol, die zijn afgebakend. De mentor ondersteunt bij onder andere problematiek als het gaat om bijvoorbeeld toetscijfers of plannen. De zorgcoördinator ondersteunt het gedrag. De persoon die lesgeeft, heeft daar het mandaat niet voor.
Zo’n leerling zal in de meeste lessen verstoren, maar bij nieuwe docenten extra veel. De meeste van ons kennen vast wel verhalen dat er een nieuwe docent kwam omdat de ander ziek werd of uitviel, en dat die docent even flink werd getest. De meeste mensen kunnen echt wel wat simpel testen aan. Maar sommige kinderen, zeker de leerlingen die eigenlijk op het speciaal onderwijs horen, die nemen het een stap verder. Zeker als ze thuis ook nog eens niet begrensd worden, kunnen ze niet tegen autoriteit.

Op het moment dat het van hen wordt verwacht dat ze even stil opletten en er niet doorheen praten, zullen dit soort leerlingen al heel snel vervelend gedrag gaan vertonen. Als jij als docent zo’n leerling eruit stuurt, dan doe je het volgens de theorie goed. Met zo’n leerling valt niet in gesprek te gaan, want elk gesprek geeft zo’n leerling extra olie op het vuur. Zolang zo’n leerling macht voelt, zal zo’n leerling dit soort gedrag blijven vertonen.
Echter, als je hem al twee keer hebt uitgestuurd en het gedrag verandert niet, of de leerling komt bijvoorbeeld niet terug voor een gesprek, dan moet je het opschalen naar boven. Naar de mentor, naar de zorg. Als die hun werk echter niet doen, als er echter blijkt dat deze leerling al jarenlang hetzelfde gedrag vertoont maar het niet goed is opgepakt, dan blijf je zo’n leerling er dus uitsturen.

En op een gegeven moment komt er dan iemand langs en die zegt tegen jou: “Goh, waarom stuur je deze leerling dan steeds uit? Waarom doet deze leerling dit gedrag bij jou?” Als jij dan zegt: “Ja, ik zie in het systeem dat hij al meerdere jaren dit gedrag vertoont en ik heb dit opgeschaald,” dan kun je de praat ingaan dat een manager dan zegt: “Ja, maar dat ligt waarschijnlijk aan jouw band, want ik hoor van niemand anders dat het een probleem is.” Ook al staat het letterlijk in het systeem.

Op het moment dat jou dat gezegd wordt, is het natuurlijk ook heel lastig, want dan denk je: ja, ligt het dan echt aan mij? Heb ik iets verkeerd gedaan? Je gaat nadenken van: wat heb ik gedaan? Wat is nou eigenlijk het probleem? Waarom gaat het mis? Ligt het aan de band? Hoe is de band met de rest van de klas? De meeste leerlingen schreeuwen toch niet de hele tijd door mijn les? Tuurlijk zullen ze wel eens een dag niet hebben. Waarom deze leerling wel?
En jij wordt dan eigenlijk al in de rol geduwd van oplosser. Van jou wordt verwacht dat jij én psychiater, én zorgverlener, én ouder, én mentor bent, terwijl je die leerling eigenlijk maar vier uur per dag, per week misschien niet eens op z’n meest. Er wordt van jou verwacht dat jij het gedrag oplost.

Management heeft ook geen flauw idee vaak hoe de praktijk eruitziet. Op een school bijvoorbeeld hebben ze het idee dat als jij de hele dag alleen maar computerspelletjes in de klas speelt, dat leerlingen dan veel meer gemotiveerd zijn. Terwijl iedereen die maar een beetje mensenkennis heeft, weet dat je een gevangenis vol kan plakken met glitter en regenbogen, maar het blijft een gevangenis. Als iemand ergens is waar hij niet wil zijn, zal iemand opstandiger worden. Ik kan me niet voorstellen dat de meeste pubers echt op school willen zijn.

Jij wordt dus geacht om gedrag op te lossen in jouw les, zonder mandaat, met de weinige tools die je hebt, waarvan bewezen is dat ze het probleem niet oplossen. En op het moment dat het gedrag aanblijft, omdat degene die dat gedrag kunnen oplossen hun werk niet doen, krijg jij het probleem en wordt het tegen jou gezegd: “We maken ons zorgen. Het escaleert.”
Terwijl jij echt al aan het begin aan de bel hebt getrokken en hebt gezegd: dit gedrag gaat mis. Dit zie ik daar en daar. Graag oppakken.

Uit frustratie ga je dan natuurlijk ook over deze casus praten, want je denkt: ik weet ook niet meer wat ik moet doen. Het is alsof je mij vraagt een muur te stuken, maar je geeft me geen stuc. Ja, daar kan je ook niet mee verder.

En dat is uiteindelijk waar je dan nog meer gesaboteerd wordt, want dan zijn er weer mensen die zeggen: “Oh ja, ze is onzeker.” “Oh ja, zij weet niet wat ze moet doen.” Dat is waarom eigenlijk vanaf het begin af aan van mij wordt geëist dat ik iets oplos wat ik niet kan oplossen.

Op het moment dat dit gebeurt, heb ik al die tijd lopen twijfelen over mijn kunnen. Ik geloofde dat het aan mijn inhoud lag. Aan de inhoud van mijn praktijk. Dat ik niet de theorie onder de knie had. Dat ik meer moest oefenen. Dat ik nog meer coaching nodig had.

Maar vorig jaar kreeg ik een coach die tegen mij zei: jij hebt helemaal geen coaching nodig. Jij managt hartstikke goed. Je hebt een heel arsenaal aan managing tools. Ik hoef jou hier niet bij te ondersteunen. Laten we gewoon een ander doelpunt pakken. En dan stel ik aan de manager dat jij gewoon goed kan managen. Die man heeft me laten inzien dat het probleem elders ligt.

Vanaf dat moment ben ik me gaan verdiepen in andere zaken. Machtspsychologie. Ik heb 15 jaar lang therapie gehad. Die therapie richtte zich voornamelijk op mijn mentale gesteldheid. Op trauma. Op iedere relatie. Mijn eigen zelfbeeld. Ondertussen werd mijn zelfbeeld steeds kleiner gemaakt. Elke keer kwam ik naar therapie en ik dacht: ik heb het idee dat ik weer gesaboteerd word. En het enige wat zo’n therapie zei was: natuurlijk niet. Niet iedereen is slecht. Je moet echt leren geloven in jezelf.

En ja hoor, ik werd weer gesaboteerd. En waarom? Simpel. Op het moment dat ik op een nieuwe werkplek kom, ben ik heel onzeker over mezelf. Al die tijd dacht ik: ik kan niet managen. Ik moet me extra inzetten op andere zaken, zodat ik mijn waarde bewijs. Ik moet laten zien dat ik het overzicht heb. Ik moet laten zien dat ik reflecteer. Ik moet laten zien dat ik er alles aan doe om beter te worden.

En wat deed ik? Ik ging openlijk in de teamruimte praten over bepaalde casussen. Want ik dacht: als ik er gewoon open over ben, als ik op tijd waarschuw, dan escaleert het niet. En dan wordt er gezien dat ik een professionele werknemer ben. Maar het enige wat anderen hoorden was: oh, zij heeft kritiek. Oh, ik heb mijn werk blijkbaar niet goed gedaan. Ik voel me getriggerd. Ik ga maar snel even naar de manager, voordat ik hier de schuld van krijg.

En daardoor werd ik steeds gesaboteerd. Juist vanwege mijn angst voor sabotage. Ik liet te snel in mijn kaarten kijken. Ik was te onzeker. Ik vertelde na een week al dat ik dolgraag wilde blijven en alles eraan zou doen om hier langdurig te kunnen zijn. Want ik was bang dat ik weer gesaboteerd werd. En dat maakte mij natuurlijk nog saboteerbaarder. Want op het moment dat je dat doet, dan hebben ze je al binnen. En dan denken ze: nou, zij doet toch alles wel wat we willen.

En ik krijg steeds meer taken. Ik krijg steeds meer uren op mijn bord. En op een gegeven moment werkte ik mezelf zo kapot, dat ik gewoon letterlijk geen vrije tijd meer over had. Mijn hele leven draaide om werk. Slapen, huishouden, werk. En opnieuw.

Het allerergste is dat ik niet niet heb gereflecteerd. Ik heb hier zo vaak om hulp gevraagd. Maar de therapie is gewoon tekort. Niemand heeft even met mij gezeten en gezegd: dit is hoe organisatiepsychologie werkt. Dit is hoe machtspsychologie werkt.
Dit zijn twee zaken die voor mij als hoogbegaafde heel lastig te bevatten zijn, want ik speel geen spelletjes. Ik ben van nature "what you see is what you get". Hoe ik me op dat moment voel, kun je van me aflezen. Ik speel geen machtsspelletjes. Ik doe niet aan: je moet mij overtuigen, je moet me winnen. Mag ik je? Dan ben ik loyaal aan je.

Dit is ook het probleem in relaties. Ik laat me extreem snel in de kaarten kijken. Ik ben iemand die eigenlijk al vanaf de eerste week monogaam is. Dit is voor mij een moreel ding. Maar ik vertel het dan ook meteen. En daardoor heeft zo’n man het idee van: ja, ik hoef eigenlijk helemaal geen moeite te doen. Ik heb haar toch wel binnen. Dat is niet waar, maar dat is wel hoe de houding van zo’n man verandert.

De meeste mannen denken: ja, ik hoef je niet te verjagen. Deze vrouw zou waarschijnlijk niet heel veel waarde hebben als ze zo makkelijk te vangen is. En dan begint het kleineren. Dan begint het vernederen. Want ja, ze beginnen me irritant te vinden in plaats van iets wat ze hebben overwonnen.

En hetzelfde is met managers. Ik kom bij sollicitaties vrij onzeker over. Niet dat ik persoonlijk heel onzeker ben, maar ik ben heel nerveus. Ik heb best wel wat angst om beoordeeld te worden. Op het moment dat ik eenmaal ben binnengekomen, voel ik me wat meer mezelf en ben ik ook mondiger.
Zij denken dat ze een allesoplosser hebben binnengehaald. Iemand die alles voor ze doet. Want dat is de uitstraling die ik aan het begin heb. Eigenlijk hetzelfde in relaties. Kies mij, dan doe ik alles voor je. En op zich doe ik dat ook wel.

Maar hoe langer ik in therapie ben geweest, hoe meer ik daar voor mezelf op ga komen. Zoals een voorganger hier ook al postte: ik sta dan wel achter die kassa op. En ik weiger dan nog te werken totdat die kassa gefixt is. Ik blijf signaleren. Ik blijf zeggen: ho even, dit is niet oké.
Net als met relaties. Ho even, ik wil niet dat je nog andere mensen ziet. Dit is niet oké. Maar waar ik op vastloop is dat ik niet durf de knoop door te hakken. Ik durf niet de knoop door te hakken op het moment dat een man vervelend is. Ik durf niet te gaan solliciteren naar een andere baan op het moment dat ik zie dat er van mij allemaal dingen worden verwacht die ik niet kan oplossen.

Daardoor blijf ik te lang in een slechte baan. Daardoor ben ik uiteindelijk heel veel gaan jobhoppen, omdat mijn contract steeds niet verlengd wordt. Terwijl als ik gewoon langer zou doen over het selectieproces, beter zou kijken naar: is dit een plek waar ik wil werken? Is dit een man die ik echt wil daten? Niet alleen maar omdat hij aan mijn lijstje voldoet, maar ook omdat hij voldoet aan wederkerigheid.

Dan had ik niet zoveel gejobhopt en niet zoveel relaties gehad. Maar dan had ik meteen goed gekozen, en nu al lang een vast contract gehad en een huwelijk.

Lenny, jij zegt dat mensen er niet van houden als mensen voor hun beurt praten, als mensen opdringerig zijn. Maar omdat ik zo angstig ben na zoveel nare ervaringen, ben ik bang dat, als ik niet uitleg dat dit al langer speelt, ik alle problematiek weer op mijn bordje krijg. Dat het weer net zo wordt als die kassa. Dat ik maar beter kan zeggen dat die kassa al heel lang stuk is en met bewijs kan komen, dan dat ik weer word geframed.

En wat ik dan doe, is ik stuur eindeloze mails met bewijs. Punten. Dit is gebeurd dan en dan en dan. Dit kun je terugvinden hier en hier en hier. En vervolgens wordt die mail niet eens gelezen. Er wordt alleen maar gezegd: je reageert wel heel emotioneel. We maken ons zorgen. We maken ons zorgen om je werk. We maken ons zorgen om je gezondheid.

Terwijl ik al die tijd gewoon niet gesaboteerd wil worden, en ik daar juist door gesaboteerd word.
Hetzelfde is met dates. Ik heb al eerder een topic geopend over een man die tegen mij zei dat hij monogaam ging daten. Ik heb al die tijd hem geloofd en gedacht dat hij monogaam aan het daten was. Maar achteraf heb ik niet goed naar de signalen gekeken die lieten zien dat hij dat niet deed. Dat hij soms af en toe verdween. Dat hij opeens zei dat hij ergens aan twijfelde.
Ik dacht: nee, we hebben gewoon een monogaam iets. Ik ben de enige met wie hij praat. En vervolgens, na het zoenen, ineens een bait and switch. "Ik zie toch nog anderen".

Ik geloof mensen te veel op hun woord. Ik heb het idee dat ik veel meer moet brengen dan alle anderen, omdat ik inherent minderwaardig ben. En dit vind ik dus ironisch, want mensen in dit topic lijken te denken dat ik ontzettend arrogant ben.

En hoewel ik wel iemand ben die zelfverzekerd kan praten en ook wel zelfverzekerd is over haar kennis, ben ik daarnaast ook heel erg onzeker over mijn waarde. Ik denk steeds dat ik minder waarde heb dan alle andere mensen, omdat ik steeds niet word gekozen. Ik word niet verlengd. Ik word niet ten huwelijk gevraagd. Managers willen van me af. Mannen willen van me af.
Maar waarom willen ze van me af? Omdat ik steeds banen en mannen kies die mij alleen maar zien als object, als resource. En op het moment dat ik zelf eisen ga stellen en assertief word, word ik alweer gesaboteerd.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 20:13 schreef Nagelslak het volgende:
Dit is geen analyse maar slachtoffergedram met een complotlaagje: alles wat tegenzit heet ineens sabotage, dus echte zelfreflectie verdwijnt.

Ok vrind, zeg me hoe stelselmatig agressief gedrag van een ander mijn schuld is.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 18:44 schreef Boca_Raton het volgende:
Ansa, ik zou het bij wat kleine voorbeelden houden. Wat is nou typisch iets dat steeds verkeerd gaat?

En dán kijken door de ogen van degene waar het fout gaat.

Ik doe dat nu uitgebreid. Management kan geen geschikt personeel vinden, zit klem tussen wetgeving, inspectie, en andere stakeholders en gooit daarom alles bij degene die het benoemt.


En die mannen willen vaak de lusten en geen verantwoordelijkheid

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 20:19 schreef Duveldrinker het volgende:

[..]
Wanneer je dit continue overkomt dan zou ik ook een keertje in de spiegel gaan kijken, voor iemand van 36? is dat toch ook wel eens tijd?

Bepaalde situaties vermijden of anders aanpakken?

Joh, ik doe dat al 15 jaar maar kom pas met fucking GPT op deze analyse. Ik vraag al jaren om advies aan coaches en psychologen. Ze geven me praktische tips, zeggen dat het in mijn hoofd zit, maar niemand legde me machtsosychologie uit en dat ik me onderdanig opstel en teveel doe uit angst om ontslagen of verlaten te worden.

Dat besef maakt me ziek. Ik had al veel eerder hier uit kunnen zijn. Ondertussen prutsen psychologen net zo en duurde het 10 jaar voor ik de diagnose hb en trauma kreeg. Eerst was het angststoornis ( heb ik niet), toen autisme ( heb ik niet, mijn andere wereldbeeld js typisch voor hb) en dus jaren waardeloze therapie en niet-werkende medicatie. Na de juiste diagnose geen medicatie meer nodig.