R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Ik heb hier wel vaker over gepost en dan loopt de discussie helaas vast. Niet alleen hier. Ook bij de psychische zorgverlening.
Ik heb geen leuke jeugd gehad en mij daarbij vooral geschaamd om wie ik was. Ik was als kind heel angstig en vertoonde gedrag wat destijds door de volwassen mensen in mijn leven werd aangezien voor autisme, waardoor ikzelf bedacht dat ik schijnbaar op anderen overkom als een soort lichte variant van Rainman. Zo voelde ik mij overigens niet, ik begreep wel dat de manier hoe anderen mij beleven, heel anders kan zijn dan hoe ik mezelf ervaar. Zodoende had ik over mezelf het idee dat ik - zonder mij daar zelf van bewust te zijn - op anderen overkwam als een enorm domme sukkel.
Inmiddels begrijp ik dat ik geen autisme heb, wel ADHD, zeer vermoedelijk daarnaast ook een obsessief-compulsieve stoornis en ik denk dat de omstandigheden waarmee ik opgroeide, een negatief effect hebben gehad op mijn persoonlijke en emotionele ontwikkeling van mijn jeugd.
Ik heb persoonlijk zelf behoefte om samen heel uitgebreid naar de omstandigheden van mijn jeugd te kijken. Wat gebeurde er op bepaalde leeftijden? Hoe voelde ik mij daarbij? En dan niet alleen de negatieve dingen, maar ook de positieve dingen. Ik vind het daarbij belangrijk dat de psycholoog niet oordeelt maar observeert en aan mij de keus laat wat ik wel en niet leuk vind van mezelf. Als ik iets niet leuk vind van mezelf of ik haat mezelf daarvoor: als ik het niet kan veranderen, zit er idd niks anders op dan het te accepteren en het beste te maken van mijn leven zoals het is. Maar voor hetzelfde geldt is bepaald gedrag zoals mijn angst, iets wat het gevolg is van de omstandigheden, niet iets wat persé in mijn karakter verankerd zit. Mijn leven zou een stuk leuker zijn als ik daaraan ga werken.
Ik loop weer bij de GGZ. Helaas een hoop gelazer mee gehad tot nu toe. Ik deed mijn best om uit te leggen dat dit is hoe ik er zelf insta en waar ik behoefte aan heb. Het lijkt tegen dovemansoren gericht te zijn: weer het patroon dat anderen voor mij gaan bepalen wie ik ben, wat er mis is met mij + ik heb niet eens het recht om mij daarover kut te voelen, want "zo moet je niet naar jezelf kijken, je moet jezelf accepteren zoals je bent" (Daarom heb ik zo'n negatieve associatie met die uitspraak.) Ik bereid het elke keer voor en ik zeg elke keer dat ik niet wil dat het weer gaat op de manier zoals voorheen, dat er goed gecommuniceerd moet worden, dat beide partijen naar elkaar luisteren om elkaar te begrijpen. Ik heb bij mezelf het idee dat ik wat dat betreft wel stappen zet en duidelijker en assertiever voor mezelf kan spreken. Maar ik merk andersom dat er ontwijkend geantwoord wordt op mijn vragen of ik krijg helemaal geen reactie. Als ik hoor van hen "We merken dat jij heel gemotiveerd bent en we willen je graag helpen" raak ik heel achterdochtig, dat ze op mijn emoties proberen in te spelen om controle over mij te krijgen en daarvoor alle psychologische trucjes uit de kast trekken die ze geleerd hebben.
Ik geloof het niet dat ze mij willen helpen. Ik denk dat ze vooral voor zichzelf bevestiging zoeken een goed hulpvaardig mens te zijn vanwege hun beroep. Ik heb het idee dat de vermeende werkdruk zo hoog is, omdat ze zelf heel inefficient te werk gaan, zich teveel door hun eigen aannames laten meeslepen en omdat ze zich beter (willen) voelen dan de clienten de clienten alleen aanhoren in de dingen die hun eigen overtuigen bevestigen. Ik erger mij enorm aan wat ze zelf zeggen over de wachtlijsten. Op mij komt het over dat ze het vooral heel zielig vinden voor zichzelf, alle schuld en verantwoordelijkheden afschuiven op de overheid en zorgverzekeraars.
Waarschijnlijk is het zo dat als ik mij laat uitschrijven, ik rekeningen ontvang die anders naar de zorgverzekeraar gaan en kunnen oplopen tot in de duizenden euros.
Het ging afgelopen maanden niet altijd goed met mij. Ik had daarbij de patientenlijn s nachts moeten bellen. Elke keer was die lijn bezet en slechts 1x werd ik teruggebeld. Toen ik laatst de begeleider van het wijkteam erop aansprak, vond zij dat ik echt in een crisis was en dat het mijn verantwoordelijkheid was dat ik naar de HAP belde; de patientenlijn is volgens haar bedoeld als je emoties van je af wilt praten. Op zulke momenten zit ik zo in mezelf opgesloten dat het al enorm moeilijk is en heel lang duurt voordat ik de telefoon kan grijpen. Mijn gedachten zijn dan zo onlogisch.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet.
[ Bericht 72% gewijzigd door PabstBlueRibbon op 30-11-2025 15:58:46 ]
Ik heb geen leuke jeugd gehad en mij daarbij vooral geschaamd om wie ik was. Ik was als kind heel angstig en vertoonde gedrag wat destijds door de volwassen mensen in mijn leven werd aangezien voor autisme, waardoor ikzelf bedacht dat ik schijnbaar op anderen overkom als een soort lichte variant van Rainman. Zo voelde ik mij overigens niet, ik begreep wel dat de manier hoe anderen mij beleven, heel anders kan zijn dan hoe ik mezelf ervaar. Zodoende had ik over mezelf het idee dat ik - zonder mij daar zelf van bewust te zijn - op anderen overkwam als een enorm domme sukkel.
Inmiddels begrijp ik dat ik geen autisme heb, wel ADHD, zeer vermoedelijk daarnaast ook een obsessief-compulsieve stoornis en ik denk dat de omstandigheden waarmee ik opgroeide, een negatief effect hebben gehad op mijn persoonlijke en emotionele ontwikkeling van mijn jeugd.
Ik heb persoonlijk zelf behoefte om samen heel uitgebreid naar de omstandigheden van mijn jeugd te kijken. Wat gebeurde er op bepaalde leeftijden? Hoe voelde ik mij daarbij? En dan niet alleen de negatieve dingen, maar ook de positieve dingen. Ik vind het daarbij belangrijk dat de psycholoog niet oordeelt maar observeert en aan mij de keus laat wat ik wel en niet leuk vind van mezelf. Als ik iets niet leuk vind van mezelf of ik haat mezelf daarvoor: als ik het niet kan veranderen, zit er idd niks anders op dan het te accepteren en het beste te maken van mijn leven zoals het is. Maar voor hetzelfde geldt is bepaald gedrag zoals mijn angst, iets wat het gevolg is van de omstandigheden, niet iets wat persé in mijn karakter verankerd zit. Mijn leven zou een stuk leuker zijn als ik daaraan ga werken.
Ik loop weer bij de GGZ. Helaas een hoop gelazer mee gehad tot nu toe. Ik deed mijn best om uit te leggen dat dit is hoe ik er zelf insta en waar ik behoefte aan heb. Het lijkt tegen dovemansoren gericht te zijn: weer het patroon dat anderen voor mij gaan bepalen wie ik ben, wat er mis is met mij + ik heb niet eens het recht om mij daarover kut te voelen, want "zo moet je niet naar jezelf kijken, je moet jezelf accepteren zoals je bent" (Daarom heb ik zo'n negatieve associatie met die uitspraak.) Ik bereid het elke keer voor en ik zeg elke keer dat ik niet wil dat het weer gaat op de manier zoals voorheen, dat er goed gecommuniceerd moet worden, dat beide partijen naar elkaar luisteren om elkaar te begrijpen. Ik heb bij mezelf het idee dat ik wat dat betreft wel stappen zet en duidelijker en assertiever voor mezelf kan spreken. Maar ik merk andersom dat er ontwijkend geantwoord wordt op mijn vragen of ik krijg helemaal geen reactie. Als ik hoor van hen "We merken dat jij heel gemotiveerd bent en we willen je graag helpen" raak ik heel achterdochtig, dat ze op mijn emoties proberen in te spelen om controle over mij te krijgen en daarvoor alle psychologische trucjes uit de kast trekken die ze geleerd hebben.
Ik geloof het niet dat ze mij willen helpen. Ik denk dat ze vooral voor zichzelf bevestiging zoeken een goed hulpvaardig mens te zijn vanwege hun beroep. Ik heb het idee dat de vermeende werkdruk zo hoog is, omdat ze zelf heel inefficient te werk gaan, zich teveel door hun eigen aannames laten meeslepen en omdat ze zich beter (willen) voelen dan de clienten de clienten alleen aanhoren in de dingen die hun eigen overtuigen bevestigen. Ik erger mij enorm aan wat ze zelf zeggen over de wachtlijsten. Op mij komt het over dat ze het vooral heel zielig vinden voor zichzelf, alle schuld en verantwoordelijkheden afschuiven op de overheid en zorgverzekeraars.
Waarschijnlijk is het zo dat als ik mij laat uitschrijven, ik rekeningen ontvang die anders naar de zorgverzekeraar gaan en kunnen oplopen tot in de duizenden euros.
Het ging afgelopen maanden niet altijd goed met mij. Ik had daarbij de patientenlijn s nachts moeten bellen. Elke keer was die lijn bezet en slechts 1x werd ik teruggebeld. Toen ik laatst de begeleider van het wijkteam erop aansprak, vond zij dat ik echt in een crisis was en dat het mijn verantwoordelijkheid was dat ik naar de HAP belde; de patientenlijn is volgens haar bedoeld als je emoties van je af wilt praten. Op zulke momenten zit ik zo in mezelf opgesloten dat het al enorm moeilijk is en heel lang duurt voordat ik de telefoon kan grijpen. Mijn gedachten zijn dan zo onlogisch.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet.
[ Bericht 72% gewijzigd door PabstBlueRibbon op 30-11-2025 15:58:46 ]
Ik snap de correlatie tussen OP en TT niet.
Wat wil je met dit topic?
Wat wil je met dit topic?
Google is your friend, abuse your friends
Wat zeg je hier nou eigenlijk?quote:Zodoende had ik over mezelf het idee dat ik - zonder mij daar zelf van bewust te zijn - op anderen overkwam als een enorm domme sukkel.
Enerzijds heb je zelf het idee en het bewustzijn over iets,
en daarna zeg je juist dat je er niet bewust van was
Verder eens, met het statement van @Metalfrost hierboven.
Maar ben je ook een enorme, domme sukkel?quote:Op zondag 30 november 2025 15:17 schreef PabstBlueRibbon het volgende:
Ik heb hier wel vaker over gepost en dan loopt de discussie helaas vast. Niet alleen hier. Ook bij de psychische zorgverlening.
Ik heb geen leuke jeugd gehad en mij daarbij vooral geschaamd om wie ik was. Ik was als kind heel angstig en vertoonde gedrag wat destijds door de volwassen mensen in mijn leven werd aangezien voor autisme, waardoor ikzelf bedacht dat ik schijnbaar op anderen overkom als een soort lichte variant van Rainman. Zo voelde ik mij overigens niet, ik begreep wel dat de manier hoe anderen mij beleven, heel anders kan zijn dan hoe ik mezelf ervaar. Zodoende had ik over mezelf het idee dat ik - zonder mij daar zelf van bewust te zijn - op anderen overkwam als een enorm domme sukkel.
“A wizard is never late, nor is he early .He arrives precisely when he means to.”
Daanaast is het sowieso verstandig jezelf eerst te accepteren voordat je 'aan je zelf gaat sleutelen'.
Als je in eerste instantie niet kunt, of wilt erkennen dat je vervormd, of destructief of ongewenst gedrag vertoont, ben je ook niet in staat er iets aan te doen.
Dus erken eerst het probleem en werk dan aan een oplossing.
Terugkomend op de TT betekent dat, accepteer jezelf eerst zoals je bent, met al je kwaliteiten en onvermogendheden. Accepteer het en vergeef jezelf dat je zo bent, en zo bent geworden. De volgende stap is de stap naar volwassenheid en verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. En dat betekent dan werken aan een gewenste gedragsverandering wat in wezen zelf ontwikkeling is.
Als je in eerste instantie niet kunt, of wilt erkennen dat je vervormd, of destructief of ongewenst gedrag vertoont, ben je ook niet in staat er iets aan te doen.
Dus erken eerst het probleem en werk dan aan een oplossing.
Terugkomend op de TT betekent dat, accepteer jezelf eerst zoals je bent, met al je kwaliteiten en onvermogendheden. Accepteer het en vergeef jezelf dat je zo bent, en zo bent geworden. De volgende stap is de stap naar volwassenheid en verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. En dat betekent dan werken aan een gewenste gedragsverandering wat in wezen zelf ontwikkeling is.
Ik had per ongeluk al het topic gepost voordat ik klaar was met de TT.
Het is (voor mij) een nogal moeilijke complexe situatie. Dat wordt dan hoe dan ook een lang verhaal. Ik vraag mij af of dat dan voor anderen te volgen is of een onduidelijke brij van woorden.
Het is (voor mij) een nogal moeilijke complexe situatie. Dat wordt dan hoe dan ook een lang verhaal. Ik vraag mij af of dat dan voor anderen te volgen is of een onduidelijke brij van woorden.
Twee dingen die ik er even uitpik, jij hebt behoefte aan iets en een hulpvraag (is die duidelijk?) maar kunnen/willen ze dat bieden? Welke therapie(vorm) krijg je? Stilstaan en praten en de therapeut mag er weinig van vinden is niet echt een behandeling. Meestal geven ze na een intake welke behandeling ze vinden passen en waarom.
En waarom zou je een rekening krijgen? Is dat zo of is dat je denkt dat ze wraak willen ofzo?
En waarom zou je een rekening krijgen? Is dat zo of is dat je denkt dat ze wraak willen ofzo?
Probeer je verhaal te structureren. Splits zaken op en maak het behapbaar zodat het niet een grote brij wordt.quote:
Het is (voor mij) een nogal moeilijke complexe situatie. Dat wordt dan hoe dan ook een lang verhaal. Ik vraag mij af of dat dan voor anderen te volgen is of een onduidelijke brij van woorden.
Maak het overzichtelijk dus. Niet alleen voor de mensen die het lezen en je feedback willen geven, maar vooral ook voor jezelf.
Zelfacceptatie begint met zelfinzicht. En zelfinzicht verwezenlijk je bij voorkeur op een gestructureerde overzichtelijke en duidelijke manier zodat je jezelf concrete handvaten of vertrekpunten geeft, om stap voor stap te veranderen.
En structureren, overzicht creeeren in de chaos is iets heel anders dan 'van je af schrijven' wat meer te maken heeft met emoties verwoorden die je ergens aan hebt over gehouden.
Ik zie inmiddels dat je je OP hebt aangepast en ik zal er op een later moment nog kennis van nemen.
Ok, ik heb je OP gelezen. Mijn advies aan jou is:
Maak een lijstje van jouw gedrag waar je je zelf niet content mee voelt en wat je liever anders zou zien. Op die manier heb je:
1 een conreet overzicht met jezelf zodat je duidelijker krijgt wat jouw 'ding' is (dingen), waar je iets aan wilt doen, waar je aan wilt werken, waar je meer over wilt leren en waar je eventueel hulp bij kunt vragen.
2 een concreet overzicht en communicatiemiddel met mensen van hier die je feedback kunnen geven. Zien ze jou ook zo zoals jij jezelf ziet? Vinden ze dat je realistisch bent in wat je zegt of ben je wellicht veel te somber in je bevindingen.
3 een stevig communicatiemiddel met je behandelaars. Jouw wantrouwen naar je behandelaars kun je iets beter parkeren als je meer de lead gaat nemen in je eigen behandelproces. Je maakt zelf een overzicht van door jou ervaren tekortkomingen en dat is waar je het met je behandelaars over wilt hebben en waar je hulp voor vraagt. Het is in feite een vertrekpunt van het behandelplan. En jij hebt duidelijk geen zin om aan zaken te werken die je behandelaars als een probleem ervaren en waarom zou je ook.
Door het zo aan te pakken, leer je meer initiatief te nemen, meer je grenzen aan te geven, assertiever te zijn maar belangrijker nog, je voelt je minder hulpeloos omdat je zo meer grip krijgt op je eigen proces en je kunt er net zo veel tijd en energie in steken als het jou uitkomt. Je bent dan niet meer afhankelijk van de uurtjes die je behandelaar ter beschikking stelt of wanneer een hulplijn vrij is; je kent immers de zaken waar je aan wilt werken en kan op jouw moment daar tijd en energie in steken om daar iets mee te doen.
Maak een lijstje van jouw gedrag waar je je zelf niet content mee voelt en wat je liever anders zou zien. Op die manier heb je:
1 een conreet overzicht met jezelf zodat je duidelijker krijgt wat jouw 'ding' is (dingen), waar je iets aan wilt doen, waar je aan wilt werken, waar je meer over wilt leren en waar je eventueel hulp bij kunt vragen.
2 een concreet overzicht en communicatiemiddel met mensen van hier die je feedback kunnen geven. Zien ze jou ook zo zoals jij jezelf ziet? Vinden ze dat je realistisch bent in wat je zegt of ben je wellicht veel te somber in je bevindingen.
3 een stevig communicatiemiddel met je behandelaars. Jouw wantrouwen naar je behandelaars kun je iets beter parkeren als je meer de lead gaat nemen in je eigen behandelproces. Je maakt zelf een overzicht van door jou ervaren tekortkomingen en dat is waar je het met je behandelaars over wilt hebben en waar je hulp voor vraagt. Het is in feite een vertrekpunt van het behandelplan. En jij hebt duidelijk geen zin om aan zaken te werken die je behandelaars als een probleem ervaren en waarom zou je ook.
Door het zo aan te pakken, leer je meer initiatief te nemen, meer je grenzen aan te geven, assertiever te zijn maar belangrijker nog, je voelt je minder hulpeloos omdat je zo meer grip krijgt op je eigen proces en je kunt er net zo veel tijd en energie in steken als het jou uitkomt. Je bent dan niet meer afhankelijk van de uurtjes die je behandelaar ter beschikking stelt of wanneer een hulplijn vrij is; je kent immers de zaken waar je aan wilt werken en kan op jouw moment daar tijd en energie in steken om daar iets mee te doen.
Zelf-acceptatie vs zelf-ontwikkeling...ik kreeg ooit een keer van een begeleider te horen dat hoe anderen mij zagen blijkbaar wel moest kloppen, want een meerderheid kan het onmogelijk fout hebben, en hoe eerder ik dat beeld van mezelf maar accepteerde, hoe beter het voor mij zou zijn.
Ik moest daarnaast vooral niet proberen gelukkiger te worden omdat geluk nu eenmaal niet in mij zat en dat proberen te verkrijgen zou alleen maar averechts werken, en ik moest ook niet naar een partner op zoek gaan voor ik van mezelf ging houden.
Oftewel: ik moest het negatieve beeld van mezelf omarmen, niet gelukkig willen worden en pas een relatie proberen te krijgen als ik het geluk in mezelf gevonden had.
Die kreeg dus een dikke middelvinger van me te zien.
Ik zat in die periode gewoon dik in de shit, dat is daarna echt wel veranderd, en ik heb ook goede hulp gevonden daarna.
Ik moest daarnaast vooral niet proberen gelukkiger te worden omdat geluk nu eenmaal niet in mij zat en dat proberen te verkrijgen zou alleen maar averechts werken, en ik moest ook niet naar een partner op zoek gaan voor ik van mezelf ging houden.
Oftewel: ik moest het negatieve beeld van mezelf omarmen, niet gelukkig willen worden en pas een relatie proberen te krijgen als ik het geluk in mezelf gevonden had.
Die kreeg dus een dikke middelvinger van me te zien.
Ik zat in die periode gewoon dik in de shit, dat is daarna echt wel veranderd, en ik heb ook goede hulp gevonden daarna.
Hier ben ik het wel mee eensquote:Op zondag 30 november 2025 15:37 schreef Tengano het volgende:
Daanaast is het sowieso verstandig jezelf eerst te accepteren voordat je 'aan je zelf gaat sleutelen'.
Als je in eerste instantie niet kunt, of wilt erkennen dat je vervormd, of destructief of ongewenst gedrag vertoont, ben je ook niet in staat er iets aan te doen.
Dus erken eerst het probleem en werk dan aan een oplossing.
Terugkomend op de TT betekent dat, accepteer jezelf eerst zoals je bent, met al je kwaliteiten en onvermogendheden. Accepteer het en vergeef jezelf dat je zo bent, en zo bent geworden. De volgende stap is de stap naar volwassenheid en verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. En dat betekent dan werken aan een gewenste gedragsverandering wat in wezen zelf ontwikkeling is.
Negerenquote:
[..]
Wat bedoel je daar nou weer mee?
Dat was een grapje; dat mensen hier in feite tijd en energie steken in mensen die feedback/advies vragen of een klankbord willen hebben in dit soort topics en dat het wel passend zou zijn als de GGD dat zou subsidieren. Niks aan de hand, is gewoon een grapje.quote:
Wat bedoel je daar nou weer mee?
Als ik naar de rest van de wereld kijk zou ik er juist moeite mee hebben om te denken dat ik minder zou zijn.
Nou ja op basis van je openingspost kan je zoals ik ernaar kijk best wel goed nadenken en ben je welbespraakt.
Misschien is dit iets dat je hen niet vertrouwt.. wellicht uit eerdere ervaringen. Misschien is het niet van toepassing op hen?
Als iemand tegen mij zegt dat ik gemotiveerd ben om te veranderen en dat ze me graag willen helpen zou ik wellicht ook sceptisch zijn, maar wat jij beschrijft met achterdochtig gaat iets verder zoals ik ernaar kijk..
Je komt op mij over als een intelligent persoon. Wellicht dat je duidelijk alles wat je denkt kan verwoorden in een Word document (heb ik zelf gedaan vroeger) en dat dat helpt. Bij de hulpverleners, FOK!, vrienden, familie etc.
Van wat ik lees ben je er prima toe in staat om heel overzichtelijk aan te geven wat je denkt, wat er gaande is, wat je anders zou willen, wat je al goed doet, wat je beter zou willen doen etc. etc.
Zoiets kan veel helpen denk ik
Nou ja zoiets werkt voor 9 van de 10 personen, dus passen ze dat globaal toe. Als je zelf ervaart dat je je wel als kut mag ervaren is dat naar mijn idee niet raar, maar ze bedoelen het goed. Misschien is dat wel belangrijk voor jou om mee te nemen.. ze proberen je juist te helpen met dat soort zinnenquote:wat er mis is met mij + ik heb niet eens het recht om mij daarover kut te voelen, want "zo moet je niet naar jezelf kijken, je moet jezelf accepteren zoals je bent" (Daarom heb ik zo'n negatieve associatie met die uitspraak.)
Maar dit is toch juist heel netjes van hen? Ze geven misschien zelfs aan dat je anders bent dan de mensen die niet of minder gemotiveerd zijn..quote:Als ik hoor van hen "We merken dat jij heel gemotiveerd bent en we willen je graag helpen" raak ik heel achterdochtig, dat ze op mijn emoties proberen in te spelen om controle over mij te krijgen en daarvoor alle psychologische trucjes uit de kast trekken die ze geleerd hebben.
Misschien is dit iets dat je hen niet vertrouwt.. wellicht uit eerdere ervaringen. Misschien is het niet van toepassing op hen?
Als iemand tegen mij zegt dat ik gemotiveerd ben om te veranderen en dat ze me graag willen helpen zou ik wellicht ook sceptisch zijn, maar wat jij beschrijft met achterdochtig gaat iets verder zoals ik ernaar kijk..
Laat deze gedachte voor een tijd gewoon varen. Hulpinstanties zijn er gewoon wel op gericht om mensen te helpen. FOK!kers in het algemeen ook.quote:Ik geloof het niet dat ze mij willen helpen. Ik denk dat ze vooral voor zichzelf bevestiging zoeken een goed hulpvaardig mens te zijn vanwege hun beroep.
Je komt op mij over als een intelligent persoon. Wellicht dat je duidelijk alles wat je denkt kan verwoorden in een Word document (heb ik zelf gedaan vroeger) en dat dat helpt. Bij de hulpverleners, FOK!, vrienden, familie etc.
Van wat ik lees ben je er prima toe in staat om heel overzichtelijk aan te geven wat je denkt, wat er gaande is, wat je anders zou willen, wat je al goed doet, wat je beter zou willen doen etc. etc.
Zoiets kan veel helpen denk ik
De gedachte die mij altijd helpt is dit:
50% van de mensen is lelijker dan gemiddeld, 50% van de mensen is dommer dan gemiddeld, 50% van de mensen heeft minder sociale skills dan gemiddeld. En zo kan ik nog even doorgaan. Uiteindelijk is maar 6.7% van de mensen depressief, dus feitelijk gezien kun je als iemand die lelijker, dommer en minder sociaal dan gemiddeld is.... Prima gelukkig zijn.
Je hoeft je zelf dus helemaal niet fantastisch te vinden om tevreden te zijn. En je hoeft jezelf ook niet per se te ontwikkelen als je daar geen zin in hebt. We zijn niet allemaal geboren voor grootsheid. Lelijke, domme en minder sociale mensen hebben prima bestaansrecht
. Het feit dat het in de praktijk waarschijnlijk meevalt en je wsl niet zo dom en lelijk bent als je zelf denkt is dan vooral een leuk extraatje.
50% van de mensen is lelijker dan gemiddeld, 50% van de mensen is dommer dan gemiddeld, 50% van de mensen heeft minder sociale skills dan gemiddeld. En zo kan ik nog even doorgaan. Uiteindelijk is maar 6.7% van de mensen depressief, dus feitelijk gezien kun je als iemand die lelijker, dommer en minder sociaal dan gemiddeld is.... Prima gelukkig zijn.
Je hoeft je zelf dus helemaal niet fantastisch te vinden om tevreden te zijn. En je hoeft jezelf ook niet per se te ontwikkelen als je daar geen zin in hebt. We zijn niet allemaal geboren voor grootsheid. Lelijke, domme en minder sociale mensen hebben prima bestaansrecht
. Het feit dat het in de praktijk waarschijnlijk meevalt en je wsl niet zo dom en lelijk bent als je zelf denkt is dan vooral een leuk extraatje.
Ik heb het even allemaal op mij in moeten laten werken.
Dat van de GGZ met die rekeningen heb ik niet verzonnen. Ik heb het vooral uit hier opgemaakt: https://www.zorgkaartnede(...)a-3025974/waardering
Het zou kunnen dat deze mensen onderverzekerd waren en daarom die rekeningen moesten betalen. Ik heb wel van een psycholoog van het FACT-team begrepen dat als ik zou besluiten te stoppen met behandeling, ik dus wel rekeningen krijg. Wederom kreeg ik daarover geen duidelijke uitleg.
Wat er in de waarderingen op Zorgkaart staat, herken ik allemaal. Ik kan ook begrijpen dat er mensen zijn die het als positief ervaren, want inderdaad de mensen die ik daar heb gesproken, komen aardig en begrijpend over. Ik zou ook nog kunnen begrijpen dat zij andersom zoekende zijn hoe ze mijn vertrouwen kunnen winnen.
Dit roept aversie bij mij op. Ik voel mij bij zoiets veroordeeld. Er wordt a priori voor mij bepaald waarom ik mezelf niet zou accepteren, namelijk dat de maatschappij steeds sneller gaat. Dus als ik mezelf te dik vind en graag slanker en gespierder zou willen zijn en om die reden regelmatig naar de sportschool ga en gezond probeer te eten, dan betekent het dus dat ik een slecht mens ben die zichzelf niet kan accepteren zoals hij is? Krijg ik wel een veer in mijn reet als ik voortaan ophou met sporten en gezond eten, in gewicht aan kom, steeds minder fit word, maar ik vind dat niet erg meer want ik heb door elke dag tegen mijn spiegelbeeld aan te praten dat ik goed ben zoals ik ben, mijn vermeende destructieve gedachten geherprogrammeerd naar constructieve gedachten? En zijn die gedachten dan constructief omdat anderen graag willen dat ik op deze manier denk? Oh, wacht ... nu ben ik teveel aan het piekeren, hé!? Sorry hoor, mevrouw met jouw zoetsappige zelfacceptatie-teksten! En het spijt mij overigens ook heel erg dat ik door die teksten geen warm gevoel krijg en jou heel erg dankbaar voor ben voor jouw wijze indoctrinatie levenslessen, maar juist kotsneigingen krijg en ik zou het liefst vol op jouw bakkes willen kotsen zoals in The Exorcist! Dat is niet lief van mij he? Ben ik nou een narcist? Of ben ik in jouw ogen te dom om te kunnen begrijpen wat je bedoelt en je gaat het mij ook niet uitleggen, want ik moet daar zelf achterkomen? En als ik mij daardoor gefrustreerd voel omdat ik blijf worstelen met mezelf wat mijn dagelijks leven belemmert, praat je zeker tegen mij op een toon alsof je een peuterspeelzaal-leidster bent dat ik 'mezelf de tijd mag gunnen en compassie voor mezelf mag hebben'? En moet ik daarna dankjewel tegen jou zeggen, want als ik dat niet doe, kwets ik jouw gevoelens en dan moet je huilen en dan ben ik de klootzak die het gedaan heeft?"
Ik heb mij uiteraard laten meeslepen door mijn gedachten. Ik laat het toch maar staan, want dit is wel wat zich dan in mijn hoofd afspeelt.
Dat van de GGZ met die rekeningen heb ik niet verzonnen. Ik heb het vooral uit hier opgemaakt: https://www.zorgkaartnede(...)a-3025974/waardering
Het zou kunnen dat deze mensen onderverzekerd waren en daarom die rekeningen moesten betalen. Ik heb wel van een psycholoog van het FACT-team begrepen dat als ik zou besluiten te stoppen met behandeling, ik dus wel rekeningen krijg. Wederom kreeg ik daarover geen duidelijke uitleg.
Wat er in de waarderingen op Zorgkaart staat, herken ik allemaal. Ik kan ook begrijpen dat er mensen zijn die het als positief ervaren, want inderdaad de mensen die ik daar heb gesproken, komen aardig en begrijpend over. Ik zou ook nog kunnen begrijpen dat zij andersom zoekende zijn hoe ze mijn vertrouwen kunnen winnen.
Hier ben ik het helemaal mee eens.quote:
Be pragmatic and realistic. Accept what you can't change, change what you can't accept.
bronquote:Je vindt jezelf niet zo succesvol, je twijfelt aan je eigen kwaliteiten, je zelfvertrouwen laat te wensen over, je voelt je onzeker: heel veel mensen kampen met zulke gevoelens. Ze zitten gewoon niet lekker in hun vel. De oorzaak is vaak dat ze zichzelf niet of onvoldoende accepteren zoals ze zijn. Kun je daar wat aan doen? Jazeker wel!
Het leven gaat steeds sneller, we leven in een individualistische maatschappij en die richt zich steeds meer op uiterlijke kenmerken. Het gevolg: duizenden mensen worstelen met hun zelfacceptatie. Ze willen anders zijn, of er anders uitzien. Vaak leidt dat tot narigheid, zoals lichamelijke of psychische problemen, een negatief zelfbeeld en stress.
Voorbeelden genoeg, waarom mensen niet meer lekker in hun vel zitten: ze voelen zich te dik of te dun, ze kampen met hun allochtone afkomst, ze beschouwen zichzelf als een ´watje´, ze zijn vaak ziek, zwak of misselijk, ze vinden dat ze te kleine borsten hebben, ze kampen met hun seksuele identiteit of ze kijken in de spiegel, zien de rimpels en voelen zich oud worden…
Dit roept aversie bij mij op. Ik voel mij bij zoiets veroordeeld. Er wordt a priori voor mij bepaald waarom ik mezelf niet zou accepteren, namelijk dat de maatschappij steeds sneller gaat. Dus als ik mezelf te dik vind en graag slanker en gespierder zou willen zijn en om die reden regelmatig naar de sportschool ga en gezond probeer te eten, dan betekent het dus dat ik een slecht mens ben die zichzelf niet kan accepteren zoals hij is? Krijg ik wel een veer in mijn reet als ik voortaan ophou met sporten en gezond eten, in gewicht aan kom, steeds minder fit word, maar ik vind dat niet erg meer want ik heb door elke dag tegen mijn spiegelbeeld aan te praten dat ik goed ben zoals ik ben, mijn vermeende destructieve gedachten geherprogrammeerd naar constructieve gedachten? En zijn die gedachten dan constructief omdat anderen graag willen dat ik op deze manier denk? Oh, wacht ... nu ben ik teveel aan het piekeren, hé!? Sorry hoor, mevrouw met jouw zoetsappige zelfacceptatie-teksten! En het spijt mij overigens ook heel erg dat ik door die teksten geen warm gevoel krijg en jou heel erg dankbaar voor ben voor jouw wijze indoctrinatie levenslessen, maar juist kotsneigingen krijg en ik zou het liefst vol op jouw bakkes willen kotsen zoals in The Exorcist! Dat is niet lief van mij he? Ben ik nou een narcist? Of ben ik in jouw ogen te dom om te kunnen begrijpen wat je bedoelt en je gaat het mij ook niet uitleggen, want ik moet daar zelf achterkomen? En als ik mij daardoor gefrustreerd voel omdat ik blijf worstelen met mezelf wat mijn dagelijks leven belemmert, praat je zeker tegen mij op een toon alsof je een peuterspeelzaal-leidster bent dat ik 'mezelf de tijd mag gunnen en compassie voor mezelf mag hebben'? En moet ik daarna dankjewel tegen jou zeggen, want als ik dat niet doe, kwets ik jouw gevoelens en dan moet je huilen en dan ben ik de klootzak die het gedaan heeft?"
Ik heb mij uiteraard laten meeslepen door mijn gedachten. Ik laat het toch maar staan, want dit is wel wat zich dan in mijn hoofd afspeelt.
Waarom zou je per definitie geen ADHD en autisme (een combinatie die men vaak nog lastig te diagnosticeren vindt, dus welke diagnoses je nu wel niet hebt hoeft niet iets te zeggen) en eventueel daarnaast nog iets kunnen hebben?quote:
Inmiddels begrijp ik dat ik geen autisme heb, wel ADHD, zeer vermoedelijk daarnaast ook een obsessief-compulsieve stoornis en ik denk dat de omstandigheden waarmee ik opgroeide, een negatief effect hebben gehad op mijn persoonlijke en emotionele ontwikkeling van mijn jeugd.
Op basis van je openingspost lijk je namelijk toch op een andere golflengte te communiceren (terwijl je verbaal sterk overkomt) waardoor je niet wordt begrepen. En omgekeerd lijk jij zaken te letterlijk te nemen. Aangezien je veel aan zelfanalyse doet is het misschien de moeite waard je eens in deze combinatie te verdiepen en te kijken of de hypothese je nog waardevolle handvaten zou kunnen bieden.
Tot slot, zou je misschien een intellectualizer kunnen zijn? Zie ook: https://www.businessinsid(...)-feeling-them-2024-5
Ik noem de suggesties niet omdat ik je labels wil aanpraten. Het gaat mij om het meegeven van verschillende invalshoeken waar je misschien iets aan zou kunnen hebben. Als je niet het idee hebt dat je er waardevolle handvaten uit kan halen laat het vooral lekker links liggen.
Dit is denk ik toch echt gewoon de triestheid van het systeem.quote:
[...]
Het ging afgelopen maanden niet altijd goed met mij. Ik had daarbij de patientenlijn s nachts moeten bellen. Elke keer was die lijn bezet en slechts 1x werd ik teruggebeld. Toen ik laatst de begeleider van het wijkteam erop aansprak, vond zij dat ik echt in een crisis was en dat het mijn verantwoordelijkheid was dat ik naar de HAP belde; de patientenlijn is volgens haar bedoeld als je emoties van je af wilt praten. Op zulke momenten zit ik zo in mezelf opgesloten dat het al enorm moeilijk is en heel lang duurt voordat ik de telefoon kan grijpen. Mijn gedachten zijn dan zo onlogisch.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet.
Hartstikke logisch dat de HAP bellen dan een te grote drempel is. Ik vraag me ook af of dat echt wat oplevert, want ze kennen jou en je achtergrond niet, dus zo lang jij geen samenhangend verhaal kan vertellen blijft het voor de HAP ook onduidelijk wat ze voor je kunnen betekenen. En als je de patiëntenlijn noemt verwijzen ze je waarschijnlijk daar naar door met het advies weer terug te bellen als de patiëntenlijn ook zegt dat je de HAP moet bellen..
Het is in totaal 2x uitgebreid onderzocht en elke keer bleek dat ik niet voldoe aan de criteria voor ASS.quote:
Op basis van je openingspost lijk je namelijk toch op een andere golflengte te communiceren (terwijl je verbaal sterk overkomt) waardoor je niet wordt begrepen. En omgekeerd lijk jij zaken te letterlijk te nemen. Aangezien je veel aan zelfanalyse doet is het misschien de moeite waard je eens in deze combinatie te verdiepen en te kijken of de hypothese je nog waardevolle handvaten zou kunnen bieden.
Wel voor ADHD. Ik merk o.a. daardoor dat ik mijn gedrag niet kan sturen op de manier zoals ik dat eigenlijk wel zou willen. Ik kan wel heel goed hyperfocussen (en daardoor ook lange teksten schrijven). Ik snap het ergens allemaal heel goed, ik kan het totaalplaatje zien en in oplossingen denken. Maar het komt er vervolgens op een verkeerde manier uit of het komt het niet uit. Ik had mezelf in mijn jeugd aangeleerd om impulsiviteit zoveel mogelijk te onderdrukken en alles te overdenken om te voorkomen mezelf belachelijk te maken. Waardoor ik mezelf overigens alleen maar vermoeide en dan kwam ik alsnog over als veel onnozeler dan ik eigenlijk was.
Fijn dat je dat snapt, want zo zie ik het zelf ook. Als zo'n begeleider nogal stellig beweert dat het mijn eigen verantwoordelijkheid is, voel ik mij niet serieus genomen, heb ik het idee dat ik een machtsstrijd moet aangaan die ik bij voorbaat ga verliezen.quote:Hartstikke logisch dat de HAP bellen dan een te grote drempel is. Ik vraag me ook af of dat echt wat oplevert, want ze kennen jou en je achtergrond niet, dus zo lang jij geen samenhangend verhaal kan vertellen blijft het voor de HAP ook onduidelijk wat ze voor je kunnen betekenen. En als je de patiëntenlijn noemt verwijzen ze je waarschijnlijk daar naar door met het advies weer terug te bellen als de patiëntenlijn ook zegt dat je de HAP moet bellen.
Misschien dat ik daarom op een andere golflengte lijk te zitten. Als ikzelf van anderen verwacht dat ze toch niet naar mij willen luisteren, kan ik geen contact maken met anderen; dan dreun ik een monoloog op in hoop van zegen dat de ander er iets van kan begrijpen, maar waarschijnlijk niet.
Gelukkig kan ik bij mijn zorgverzekering in contact komen met een zorgadviseur. Ik hoop dat er in plaats van de GGZ alternatieve opties beschikbaar zijn. Als die persoon mij kan zien als een volwassen man die dezelfde levensbehoeftes heeft als ieder ander volwassen persoon, is dat al een hele verbetering.
Ik vind je verhaal soms een beetje moeilijk te volgen, maar er is een verschil tussen naar de sportschool gaan omdat je goed voor jezelf wil zorgen, of omdat je jezelf haat en wil veranderen . Ik heb een eetstoornis gehad, en toen sportte ik uit zelfhaat. Al jaaaren geen eetstoornis meer en ik sport nu meer dan toen. Maar wel vanuit de gedachte dat ik zuinig op mijzelf wil zijn, zelfhaat zit er niet bij. Erg bevrijdend kan ik je zeggen. Je hebt dus geen zelfhaat nodig als motivatie voor vooruitgang.quote:
Ik heb het even allemaal op mij in moeten laten werken.
Dat van de GGZ met die rekeningen heb ik niet verzonnen. Ik heb het vooral uit hier opgemaakt: https://www.zorgkaartnede(...)a-3025974/waardering
Het zou kunnen dat deze mensen onderverzekerd waren en daarom die rekeningen moesten betalen. Ik heb wel van een psycholoog van het FACT-team begrepen dat als ik zou besluiten te stoppen met behandeling, ik dus wel rekeningen krijg. Wederom kreeg ik daarover geen duidelijke uitleg.
Wat er in de waarderingen op Zorgkaart staat, herken ik allemaal. Ik kan ook begrijpen dat er mensen zijn die het als positief ervaren, want inderdaad de mensen die ik daar heb gesproken, komen aardig en begrijpend over. Ik zou ook nog kunnen begrijpen dat zij andersom zoekende zijn hoe ze mijn vertrouwen kunnen winnen.
[..]
Hier ben ik het helemaal mee eens.
[..]
bron
Dit roept aversie bij mij op. Ik voel mij bij zoiets veroordeeld. Er wordt a priori voor mij bepaald waarom ik mezelf niet zou accepteren, namelijk dat de maatschappij steeds sneller gaat. Dus als ik mezelf te dik vind en graag slanker en gespierder zou willen zijn en om die reden regelmatig naar de sportschool ga en gezond probeer te eten, dan betekent het dus dat ik een slecht mens ben die zichzelf niet kan accepteren zoals hij is? Krijg ik wel een veer in mijn reet als ik voortaan ophou met sporten en gezond eten, in gewicht aan kom, steeds minder fit word, maar ik vind dat niet erg meer want ik heb door elke dag tegen mijn spiegelbeeld aan te praten dat ik goed ben zoals ik ben, mijn vermeende destructieve gedachten geherprogrammeerd naar constructieve gedachten? En zijn die gedachten dan constructief omdat anderen graag willen dat ik op deze manier denk? Oh, wacht ... nu ben ik teveel aan het piekeren, hé!? Sorry hoor, mevrouw met jouw zoetsappige zelfacceptatie-teksten! En het spijt mij overigens ook heel erg dat ik door die teksten geen warm gevoel krijg en jou heel erg dankbaar voor ben voor jouw wijze indoctrinatie levenslessen, maar juist kotsneigingen krijg en ik zou het liefst vol op jouw bakkes willen kotsen zoals in The Exorcist! Dat is niet lief van mij he? Ben ik nou een narcist? Of ben ik in jouw ogen te dom om te kunnen begrijpen wat je bedoelt en je gaat het mij ook niet uitleggen, want ik moet daar zelf achterkomen? En als ik mij daardoor gefrustreerd voel omdat ik blijf worstelen met mezelf wat mijn dagelijks leven belemmert, praat je zeker tegen mij op een toon alsof je een peuterspeelzaal-leidster bent dat ik 'mezelf de tijd mag gunnen en compassie voor mezelf mag hebben'? En moet ik daarna dankjewel tegen jou zeggen, want als ik dat niet doe, kwets ik jouw gevoelens en dan moet je huilen en dan ben ik de klootzak die het gedaan heeft?"
Ik heb mij uiteraard laten meeslepen door mijn gedachten. Ik laat het toch maar staan, want dit is wel wat zich dan in mijn hoofd afspeelt.
Ik heb zelf na 6 jaar trammelant afstand gedaan van de GGZ. Ze beloofde van alles, maar ik paste nooit in hun keurslijf. Voor mij een hele goede keuze geweest en vanaf dat moment het idee dat ik weer een beetje kon ademen (ik werd kneiterdepressief van al m’n suïcidale therapiegenootjes joh..). Wel af en toe hulp gehad van een vrijgevestigd psychotherapeut, waar ik af en toe mijn hart kon luchten (maar waar ik ook mee kon lachen). En nooit meer omgekeken
. Inmiddels gaat het al 10 jaar goed met mij.Weet dat je op veel plekken, in geval van crisis, ook terecht kunt in een respijthuis. Dan moet je wel leren de crisis aan te zien komen (heel kinderachtig; maar een crisissignaleringsplan kan daar wel echt bij helpen). Een “achterklap” voor de slechte momenten was voor mij genoeg om de minder slechte momenten te overbruggen.
Tussen niet depressief zijn en gelukkig zijn zit nog wel wat ruimte hoorquote:
De gedachte die mij altijd helpt is dit:
50% van de mensen is lelijker dan gemiddeld, 50% van de mensen is dommer dan gemiddeld, 50% van de mensen heeft minder sociale skills dan gemiddeld. En zo kan ik nog even doorgaan. Uiteindelijk is maar 6.7% van de mensen depressief, dus feitelijk gezien kun je als iemand die lelijker, dommer en minder sociaal dan gemiddeld is.... Prima gelukkig zijn.
Je hoeft je zelf dus helemaal niet fantastisch te vinden om tevreden te zijn. En je hoeft jezelf ook niet per se te ontwikkelen als je daar geen zin in hebt. We zijn niet allemaal geboren voor grootsheid. Lelijke, domme en minder sociale mensen hebben prima bestaansrecht
Ik denk dat niemand consistent gelukkig isquote:
[..]
Tussen niet depressief zijn en gelukkig zijn zit nog wel wat ruimte hoor
. Als je dierbaren verliest bijvoorbeeld.Maar een oprecht gevoel van tevredenheid over jezelf en/of je leven helpt een boel bij het voorkomen dat je permanent ongelukkig (lees: depressief) bent. Misschien verkeerd verwoord, maar ik zie dat wel als een mate van “basisgeluk”.
Er zit bij mij wel zelfhaat. Ik begin in de loop der jaren mij gelukkig wel af te vragen of het beeld wat ik van mezelf heb realistisch is.quote:
[..]
Ik vind je verhaal soms een beetje moeilijk te volgen, maar er is een verschil tussen naar de sportschool gaan omdat je goed voor jezelf wil zorgen, of omdat je jezelf haat en wil veranderen . Ik heb een eetstoornis gehad, en toen sportte ik uit zelfhaat. Al jaaaren geen eetstoornis meer en ik sport nu meer dan toen. Maar wel vanuit de gedachte dat ik zuinig op mijzelf wil zijn, zelfhaat zit er niet bij. Erg bevrijdend kan ik je zeggen. Je hebt dus geen zelfhaat nodig als motivatie voor vooruitgang.
Bij mij heeft het vooral met mijn homoseksualiteit te maken. Mijn angst houdt in dat ik het stereotype flamboyante valse nicht ben + angsten dat als ik dat zou accepteren, waarschijnlijk ook zal gaan blijken dat eigenlijk helemaal niet als man door het leven wil gaan. Ik zie mezelf dan in wezen voor mij als iemand zoals dit. En daarmee ben ik eigenlijk mijn hele leven tegen in gevecht.
Bekijk deze YouTube-video
Toen ik 17 jaar was, besloot ik ondanks de enorme schaamte voor mezelf toch naar een psycholoog te gaan. Ik bedacht toen dat ik vast niet de enige persoon ben die met zijn geaardheid worstelt (dacht toen aan bijvoorbeeld mensen die opgroeiden in een orthodox religieus gezin) en dat hij waarschijnlijk meer clienten heeft gehad die daarmee worstelen. En zo niet, dan weet hij vast een collega die daar meer expertise in heeft en mij vast kan helpen.
Ik zat er elke keer maar omheen te draaien, hopende dat hij wel de hints kon oppakken waar het nou eigenlijk om ging. Toen het mij eindelijk lukte het mijn strot uit te krijgen, kreeg ik een reactie "Maak jij je daar druk over? In Nederland mag je zijn wie je bent hoor! Wees blij dat je niet in een Arabisch land woont." Daardoor werd voor mij bevestigd dat ik dus gestoord ben en dat ik dus een slecht kortzichtig persoon ben vanwege het feit dat ik worstelde met mijn geaardheid en genderidentiteit.
Het ging de jaren erna steeds slechter met mij. Mijn ouders vonden dat het zo uit de hand liep dat het waarschijnlijk beter zou zijn als ik voor een tijdje opgenomen zou worden en dat vond de huisarts ook. Bij die instelling werd erop gereageerd met "Nou, als we dat met iedereen die een beetje angst heeft gaan doen, kunnen we half Nederland wel opbergen!"
Nu achteraf terugkijkend: het is al vanaf het begin herkend als angst- en dwangproblematiek. Alleen wordt daar wel elke keer de verkeerde diagnose aan gekoppeld. Het klopt inderdaad dat bij autisme ook angst en dwangmatig gedrag gepaard gaat, maar dat wil niet perse zeggen dat ik door die angst- en dwangproblematiek dus autisme zou moeten hebben.
Toen ik 26 jaar was, ging ik mij eens verdiepen in ADHD: iets wat door mijn angsten (en daarom dus heel besluiteloos en voorzichtig in plaats van impulsief en haantje de voorste) heel ver van mij af leek te staan. Ik herkende daar toch heel veel in van mezelf. Ik had daar echt zo'n gevoel bij: dit is het! Toen ik dat aan anderen vertelde, werd er uiteraard op gereageerd van "Joh, als je de kenmerken van elke willekeurige stoornis leest, vind je altijd wel iets waarin jij jezelf herkent. Je moet niet zo piekeren joh!" AD(H)D werd bij mij bij voorbaat niet serieus genomen. Ik werd uitgebreid onderzocht op autisme en toen daaruit bleek dat ik niet voldoe aan de criteria, kreeg ik de diagnose ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis (niet hetzelfde als een obsessief-compulsieve stoornis). Ik wilde zodoende behandeld worden in een kliniek waar ik absoluut niet terecht zou komen als was gebleken dat ik wel ASS zou hebben. De behandeling hield in dat mensen een strak programma volgen en uit alles wat ze daarbij ervaren inclusief het contact met mede-clienten er dan eigenlijk voor zichzelf achterkomen waarom ze elke keer tegen dezelfde problemen aanlopen. Bij mij sloeg dat heel goed aan. Ik had daar de kans niet om mezelf sociaal te isoleren, dus zodoende werd ik 'gedwongen' om sociale aansluiting proberen te zoeken en merkte ik dat ik toch door anderen geaccepteerd werd. Ik bleek eigenlijk juist heel sociaal te zijn en mij goed in te kunnen leven in anderen. Dat wist ik ergens altijd al, alleen voorheen was niemand dat met mij eens en daarom kon ik mezelf ook niet serieus nemen.
10 jaar later pas kreeg ik alsnog de diagnose ADHD gecombineerd type. Omdat ik dus voorheen elke keer van anderen had aangehoord om mijn eigen gedachten niet serieus te nemen, riep het heel veel emoties bij mij op toen ik opeens bevestiging kreeg voor mijn eigen vermoedens. De twijfels over mijn seksualiteit die ik noodgedwongen moet onderdrukken aangezien toch niemand mij wil begrijpen en helpen, vlamden daardoor ook weer op. En ja hoor, daardoor gingen behandelaars van PsyQ conclusies trekken dat er bij mij waarschijnlijk toch een combinatie is van ADHD en autisme. Dat onderzoek van 10 jaar eerder was volgens hen te summier. Ik moest zelf regelen dat ik mij uitgebreid op autisme liet onderzoeken, want zolang ze niet zeker waren daarover, mocht ik niet meedoen met groepsvaardigheidstrainingen: dat zou namelijk averechts werken voor zowel mijzelf als de groepsleden. Uiteindelijk liet ik mij bij Annelies Spek onderzoeken, wederom een negatieve uitslag. Maar ik was 2 jaar verder en ik was emotioneel gesloopt en zo ongelooflijk kwaad op alles en iedereen.
Nu met die klote-GGZ herhaalt het patroon zich weer.
Het gaat de laatste jaren zo vaak over narcisme. Nou, dat slaat vooral op die lui die daar werken. Als ik hier vertel wat ik daar heb meegemaakt, dan zal bij voorbaat driekwart van de mensen mij niet willen geloven, want het staat namelijk haaks op wat ze zelf willen geloven. Dan kan ik een reactie verwachten zoals "Jamaar bij de GGZ werken ook mensen die het echt goed voorhebben met de patienten hoor!" En dat baseren ze dan bijvoorbeeld omdat ze iemand kennen die daar werkt en die heeft de uitstraling van een lieve oma. Het is ook wel zo dat er mensen werken die goede intenties hebben. Maar alleen dat is niet genoeg. Voor dat werk moet je ook over meer competenties beschikken. Empathie is essentieel. Empathie gaat verder dan het zielig vinden voor iemand die het moeilijk heeft. Empathie houdt in dat je de beleving van anderen kunt begrijpen en daarop kan anticiperen.
Voor mij zijn uitspraken als "Je moet jezelf accepteren zoals je bent!" inhoudloze uitspraken.
Ik maak mij zorgen over mezelf. Ik weet niet hoe ik verder moet. Ik weet alleen dat ik het anders moet doen dan hoe ik het tot nu toe gedaan heb. Ik vind het heel moeilijk, want ik heb het idee dat iedereen mij daarbij zal tegenwerken.
Ik herken best veel van wat je zegt hoor. Vergelijkbare diagnoses ook (ADD, ontwijkende ps, trekken van obsessief compulsieve PS). Ik worstel niet met mijn geaardheid, maar vind het wel heel sneu dat je zo'n angst hebt voor het beeld dat andere van je hebben. Waarom is het erg als mensen je een flamboyante homo vinden? (oprechte vraag...) En of je wel/of niet vals bent is iets wat jezelf in de hand hebt, maar ik denk dat de meeste mensen "flamboyante homo's" allang niet meer met vals zijn associeren. En als dat wel zo is? Waarom zou je dat jou laten raken? Ben je iemand die vindt dat iedereen je aardig moet vinden?quote:
[..]
Er zit bij mij wel zelfhaat. Ik begin in de loop der jaren mij gelukkig wel af te vragen of het beeld wat ik van mezelf heb realistisch is.
Bij mij heeft het vooral met mijn homoseksualiteit te maken. Mijn angst houdt in dat ik het stereotype flamboyante valse nicht ben + angsten dat als ik dat zou accepteren, waarschijnlijk ook zal gaan blijken dat eigenlijk helemaal niet als man door het leven wil gaan. Ik zie mezelf dan in wezen voor mij als iemand zoals dit. En daarmee ben ik eigenlijk mijn hele leven tegen in gevecht.
Bekijk deze YouTube-video
Toen ik 17 jaar was, besloot ik ondanks de enorme schaamte voor mezelf toch naar een psycholoog te gaan. Ik bedacht toen dat ik vast niet de enige persoon ben die met zijn geaardheid worstelt (dacht toen aan bijvoorbeeld mensen die opgroeiden in een orthodox religieus gezin) en dat hij waarschijnlijk meer clienten heeft gehad die daarmee worstelen. En zo niet, dan weet hij vast een collega die daar meer expertise in heeft en mij vast kan helpen.
Ik zat er elke keer maar omheen te draaien, hopende dat hij wel de hints kon oppakken waar het nou eigenlijk om ging. Toen het mij eindelijk lukte het mijn strot uit te krijgen, kreeg ik een reactie "Maak jij je daar druk over? In Nederland mag je zijn wie je bent hoor! Wees blij dat je niet in een Arabisch land woont." Daardoor werd voor mij bevestigd dat ik dus gestoord ben en dat ik dus een slecht kortzichtig persoon ben vanwege het feit dat ik worstelde met mijn geaardheid en genderidentiteit.
Het ging de jaren erna steeds slechter met mij. Mijn ouders vonden dat het zo uit de hand liep dat het waarschijnlijk beter zou zijn als ik voor een tijdje opgenomen zou worden en dat vond de huisarts ook. Bij die instelling werd erop gereageerd met "Nou, als we dat met iedereen die een beetje angst heeft gaan doen, kunnen we half Nederland wel opbergen!"
Nu achteraf terugkijkend: het is al vanaf het begin herkend als angst- en dwangproblematiek. Alleen wordt daar wel elke keer de verkeerde diagnose aan gekoppeld. Het klopt inderdaad dat bij autisme ook angst en dwangmatig gedrag gepaard gaat, maar dat wil niet perse zeggen dat ik door die angst- en dwangproblematiek dus autisme zou moeten hebben.
Toen ik 26 jaar was, ging ik mij eens verdiepen in ADHD: iets wat door mijn angsten (en daarom dus heel besluiteloos en voorzichtig in plaats van impulsief en haantje de voorste) heel ver van mij af leek te staan. Ik herkende daar toch heel veel in van mezelf. Ik had daar echt zo'n gevoel bij: dit is het! Toen ik dat aan anderen vertelde, werd er uiteraard op gereageerd van "Joh, als je de kenmerken van elke willekeurige stoornis leest, vind je altijd wel iets waarin jij jezelf herkent. Je moet niet zo piekeren joh!" AD(H)D werd bij mij bij voorbaat niet serieus genomen. Ik werd uitgebreid onderzocht op autisme en toen daaruit bleek dat ik niet voldoe aan de criteria, kreeg ik de diagnose ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis (niet hetzelfde als een obsessief-compulsieve stoornis). Ik wilde zodoende behandeld worden in een kliniek waar ik absoluut niet terecht zou komen als was gebleken dat ik wel ASS zou hebben. De behandeling hield in dat mensen een strak programma volgen en uit alles wat ze daarbij ervaren inclusief het contact met mede-clienten er dan eigenlijk voor zichzelf achterkomen waarom ze elke keer tegen dezelfde problemen aanlopen. Bij mij sloeg dat heel goed aan. Ik had daar de kans niet om mezelf sociaal te isoleren, dus zodoende werd ik 'gedwongen' om sociale aansluiting proberen te zoeken en merkte ik dat ik toch door anderen geaccepteerd werd. Ik bleek eigenlijk juist heel sociaal te zijn en mij goed in te kunnen leven in anderen. Dat wist ik ergens altijd al, alleen voorheen was niemand dat met mij eens en daarom kon ik mezelf ook niet serieus nemen.
10 jaar later pas kreeg ik alsnog de diagnose ADHD gecombineerd type. Omdat ik dus voorheen elke keer van anderen had aangehoord om mijn eigen gedachten niet serieus te nemen, riep het heel veel emoties bij mij op toen ik opeens bevestiging kreeg voor mijn eigen vermoedens. De twijfels over mijn seksualiteit die ik noodgedwongen moet onderdrukken aangezien toch niemand mij wil begrijpen en helpen, vlamden daardoor ook weer op. En ja hoor, daardoor gingen behandelaars van PsyQ conclusies trekken dat er bij mij waarschijnlijk toch een combinatie is van ADHD en autisme. Dat onderzoek van 10 jaar eerder was volgens hen te summier. Ik moest zelf regelen dat ik mij uitgebreid op autisme liet onderzoeken, want zolang ze niet zeker waren daarover, mocht ik niet meedoen met groepsvaardigheidstrainingen: dat zou namelijk averechts werken voor zowel mijzelf als de groepsleden. Uiteindelijk liet ik mij bij Annelies Spek onderzoeken, wederom een negatieve uitslag. Maar ik was 2 jaar verder en ik was emotioneel gesloopt en zo ongelooflijk kwaad op alles en iedereen.
Nu met die klote-GGZ herhaalt het patroon zich weer.
Het gaat de laatste jaren zo vaak over narcisme. Nou, dat slaat vooral op die lui die daar werken. Als ik hier vertel wat ik daar heb meegemaakt, dan zal bij voorbaat driekwart van de mensen mij niet willen geloven, want het staat namelijk haaks op wat ze zelf willen geloven. Dan kan ik een reactie verwachten zoals "Jamaar bij de GGZ werken ook mensen die het echt goed voorhebben met de patienten hoor!" En dat baseren ze dan bijvoorbeeld omdat ze iemand kennen die daar werkt en die heeft de uitstraling van een lieve oma. Het is ook wel zo dat er mensen werken die goede intenties hebben. Maar alleen dat is niet genoeg. Voor dat werk moet je ook over meer competenties beschikken. Empathie is essentieel. Empathie gaat verder dan het zielig vinden voor iemand die het moeilijk heeft. Empathie houdt in dat je de beleving van anderen kunt begrijpen en daarop kan anticiperen.
Voor mij zijn uitspraken als "Je moet jezelf accepteren zoals je bent!" inhoudloze uitspraken.
Ik maak mij zorgen over mezelf. Ik weet niet hoe ik verder moet. Ik weet alleen dat ik het anders moet doen dan hoe ik het tot nu toe gedaan heb. Ik vind het heel moeilijk, want ik heb het idee dat iedereen mij daarbij zal tegenwerken.
Andere vraag: is er iemand in je leven nu waarvan je het gevoel hebt dat hij jou 100% accepteert zoals je bent? Want ik kan me voorstellen dat als je dat nooit ervaren hebt, dat het nu voor jou heel eng is om te geloven dat die mensen er echt zijn, en dat er echt ruimte is om helemaal jezelf te zijn zonder de angst van wat mensen van je geaardheid vinden.
Het stomme is: als je die ervaring niet hebt, kan je psycholoog lullen als brugman, kun je jezelf overtuigen dat je okay bent... Maar ik denk echt dat je zoiets (het gevoel dat je er echt mag zijn) pas echt kan geloven als je ervaren hebt dat mensen je accepteren zoals je bent. Het tweede stomme is: daarvoor moet je mensen genoeg vertrouwen om jezelf bloot te geven; en dat is precies wat niet lukt als je een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis hebt. Dat is een vicieuze cirkel, die je - naar mijn ervaring - niet met therapie op kunt lossen.
Bij mij hebben medicijnen wél geholpen om iets minder "geremd" te zijn in contact; en ik heb uiteindelijk het geluk de juiste mensen te vinden (waaronder mijn geliefde) die me écht accepteren met de enorme lijst aan flaws die ik heb
.Je bent boos op de GGZ, en dat snap ik. Ik heb zelf psychologie gestudeerd en ken een hoop mensen die in de GGZ werken. Het probleem is dat het een "zachte" wetenschap is, en dat er al met al maar een handjevol interventies is waarvan bewezen is dat ze werken. En zelfs daarvan is vaak niet onderzocht, wat de (negatieve) effecten zijn op mensen bij wie het niet werkt, want zo werkt sociale wetenschap helaas niet. In de praktijk betekent dat, dat psychologen soms maar heel weinig handvatten om te behandelen, of zich vasthouden aan protocollen die soms maar matig bewezen zijn, en dan vaak in hele specifieke situaties (ook soms door druk vanuit zorgverzekeringen). Zodra je een complexere casus bent willen ze je niet aan je lot overlaten, maar hebben ze vaak ook geen idee wat ze met je moeten, alle goede bedoelingen ten spijt. Ik kan er niet boos van worden, maar ik denk dat je als (complexe) cliënt wel je verwachtingen moet bijstellen en zelf verantwoordelijkheid moet nemen. Vaak is stabiliseren het enige waar ze een beetje grip op hebben, en is het verder een kwestie van trial en error qua therapie, terwijl proefkonijn spelen meestal ook niet erg bevordelijk is voor je gesteldheid. Dan is het aan jezelf om te kijken of je er nog iets uithaalt (alleen wat ik in mijn omgeving ook zie is dat alle therapeutische aandacht op een bepaalde manier verslavend is... En mensen het dus niet erkennen als het niet helpt).
Ik ben er zelf echt van overtuigd dat alleen positieve ervaringen in het "echte" leven je bij iets als een ontwijkende ps kunnen helpen. Zoek je tribe, vind een leuke baan, ga een paar keer op je bek omdat je sociaal awkward bent maar leer dat relativeren, in mijn omgeving zijn een paar initiatieven voor "eenzame jongeren" bijvoorbeeld, en uiteindelijk vind je op een bepaald moment heus wél de juiste mensen. Een psych kan dan helpen om met die moeilijke situaties om te gaan/te leren relativeren (evt. met hulp), maar ik ben er echt van overtuigd dat als je die uitdagingen in het "echte leven" niet aangaat, geen enkele therapie gaat werken. Helaas zijn de meeste therapieën in mijn erg ervaring niet erg hands-on en ben je in plaats daarvan vooral bezig met dingen als je denkbeeldige boze kind te troosten en jezelf te visualiseren op een palmstrand als je verdrietig bent
. Tot slot; ik heb het idee dat je erg veel analyseert en jezelf daar ook behoorlijk gek mee maakt. Je hebt het over diagnoses, dingen die in je jeugd gebeurt zijn, en probeert daarmee je gedrag en gevoelens te verklaren.
Zelf vind ik het een stuk helpender om gewoon 's ochtends op te staan en te kijken hoe ik me voel. Als ik me kut voel probeer ik mezelf te bedenken wat ik nodig heb om mezelf beter te voelen. Soms is dat flink sporten, soms is het even ergens een koffie gaan drinken, soms is het troost vragen aan een naaste en heel vaak is het ook: wachten tot het morgen is en de dag weer wat hoopvoller is
. Dat helpt mij erg om me er niet in te verliezen.
Ik ben zeker niet iemand die vindt dat iedereen mij aardig moet vinden. Over het algemeen vinden mensen mij aardig. Ik heb daar echter niks aan als ik dat zelf niet zo ervaar.quote:
[..]
Ik herken best veel van wat je zegt hoor. Vergelijkbare diagnoses ook (ADD, ontwijkende ps, trekken van obsessief compulsieve PS). Ik worstel niet met mijn geaardheid, maar vind het wel heel sneu dat je zo'n angst hebt voor het beeld dat andere van je hebben. Waarom is het erg als mensen je een flamboyante homo vinden? (oprechte vraag...) En of je wel/of niet vals bent is iets wat jezelf in de hand hebt, maar ik denk dat de meeste mensen "flamboyante homo's" allang niet meer met vals zijn associeren. En als dat wel zo is? Waarom zou je dat jou laten raken? Ben je iemand die vindt dat iedereen je aardig moet vinden?
Daarom heb ik een psycholoog nodig die met mij analyseert wat daarachter zit. Het opmerkelijke is dat ik tegenover andere mensen juist heel ruimdenkend kan zijn.
Als ik een voorbeeld mag noemen. Wat zou ik tegen iemand zeggen met genderdysforie die geboren is als man en het verlangen heeft om als vrouw door het leven te gaan? Ik vind daarbij in de eerste plaats dat de dysforie op zich serieus genomen moet worden; het is verschrikkelijk als je je niet gelukkig kunt voelen met jouw biologische geslacht. Het gaat er juist om dat je wel gelukkig met jezelf kan zijn. Als de enige manier voor zo'n iemand een operatie is, vind ik dat die persoon daarvoor moet kiezen en schijt moet hebben aan wat anderen ervan vinden: het gaat immers om zijn of haar leven en niet om dat van die andere mensen die daar om welke reden dan ook aanstoot aan hebben.
Ik vind wel dat die persoon zich daarbij moet realiseren dat de biologische sekse daar niet mee verdwijnt. Nog steeds zit er in elke cel een XY-chromosoom. Een operatie houdt in wezen een soort verminking van de geslachtsorganen in: een penis kan nooit een vagina worden. Een transvrouw kan niet zwanger worden en geen kinderen baren, want de persoon is geboren als man en dat zal altijd zo blijven. Het kan misschien heel kwetsend zijn voor zo'n iemand om te lezen wat ik nu schrijf, echter het is wel de realiteit.
Dit is overigens één van mijn angsten. Ik zou dan nog liever een transgender willen zijn dan een drag queen. Dat klinkt wellicht heel raar. Het is vooral het idee dat ik mij moet overgeven aan een soort compulsieve behoefte te fantaseren dat ik een hele mooie begeerlijke vrouw ben, terwijl ik in werkelijkheid een vent in een jurk ben. Ik dacht daarbij ook altijd: ik wil een stabiel identiteitsgevoel hebben en ik wil dat het aansluit op wie ik werkelijk ben.
Bedankt voor de uitleg overigens over de psychische zorg. Een stuk genuanceerder dan mijn opvattingen, echter het maakt het voor mij niet minder problematisch. Als ze mij vanuit goede bedoelingen niet in de steek willen laten, maar ze kunnen mij niet bieden wat ik nodig heb, wordt het voor mij alleen maar belemmerend. In hun ogen ben ik een complexe casus, maar ik wil mij een volwaardig mens voelen en ben bereid daarvoor te doen wat nodig is ... behalve accepteren dat het leven voor mij niet beter kan worden
|
|
