R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Ik heb hier wel vaker over gepost en dan loopt de discussie helaas vast. Niet alleen hier. Ook bij de psychische zorgverlening.
Ik heb geen leuke jeugd gehad en mij daarbij vooral geschaamd om wie ik was. Ik was als kind heel angstig en vertoonde gedrag wat destijds door de volwassen mensen in mijn leven werd aangezien voor autisme, waardoor ikzelf bedacht dat ik schijnbaar op anderen overkom als een soort lichte variant van Rainman. Zo voelde ik mij overigens niet, ik begreep wel dat de manier hoe anderen mij beleven, heel anders kan zijn dan hoe ik mezelf ervaar. Zodoende had ik over mezelf het idee dat ik - zonder mij daar zelf van bewust te zijn - op anderen overkwam als een enorm domme sukkel.
Inmiddels begrijp ik dat ik geen autisme heb, wel ADHD, zeer vermoedelijk daarnaast ook een obsessief-compulsieve stoornis en ik denk dat de omstandigheden waarmee ik opgroeide, een negatief effect hebben gehad op mijn persoonlijke en emotionele ontwikkeling van mijn jeugd.
Ik heb persoonlijk zelf behoefte om samen heel uitgebreid naar de omstandigheden van mijn jeugd te kijken. Wat gebeurde er op bepaalde leeftijden? Hoe voelde ik mij daarbij? En dan niet alleen de negatieve dingen, maar ook de positieve dingen. Ik vind het daarbij belangrijk dat de psycholoog niet oordeelt maar observeert en aan mij de keus laat wat ik wel en niet leuk vind van mezelf. Als ik iets niet leuk vind van mezelf of ik haat mezelf daarvoor: als ik het niet kan veranderen, zit er idd niks anders op dan het te accepteren en het beste te maken van mijn leven zoals het is. Maar voor hetzelfde geldt is bepaald gedrag zoals mijn angst, iets wat het gevolg is van de omstandigheden, niet iets wat persé in mijn karakter verankerd zit. Mijn leven zou een stuk leuker zijn als ik daaraan ga werken.
Ik loop weer bij de GGZ. Helaas een hoop gelazer mee gehad tot nu toe. Ik deed mijn best om uit te leggen dat dit is hoe ik er zelf insta en waar ik behoefte aan heb. Het lijkt tegen dovemansoren gericht te zijn: weer het patroon dat anderen voor mij gaan bepalen wie ik ben, wat er mis is met mij + ik heb niet eens het recht om mij daarover kut te voelen, want "zo moet je niet naar jezelf kijken, je moet jezelf accepteren zoals je bent" (Daarom heb ik zo'n negatieve associatie met die uitspraak.) Ik bereid het elke keer voor en ik zeg elke keer dat ik niet wil dat het weer gaat op de manier zoals voorheen, dat er goed gecommuniceerd moet worden, dat beide partijen naar elkaar luisteren om elkaar te begrijpen. Ik heb bij mezelf het idee dat ik wat dat betreft wel stappen zet en duidelijker en assertiever voor mezelf kan spreken. Maar ik merk andersom dat er ontwijkend geantwoord wordt op mijn vragen of ik krijg helemaal geen reactie. Als ik hoor van hen "We merken dat jij heel gemotiveerd bent en we willen je graag helpen" raak ik heel achterdochtig, dat ze op mijn emoties proberen in te spelen om controle over mij te krijgen en daarvoor alle psychologische trucjes uit de kast trekken die ze geleerd hebben.
Ik geloof het niet dat ze mij willen helpen. Ik denk dat ze vooral voor zichzelf bevestiging zoeken een goed hulpvaardig mens te zijn vanwege hun beroep. Ik heb het idee dat de vermeende werkdruk zo hoog is, omdat ze zelf heel inefficient te werk gaan, zich teveel door hun eigen aannames laten meeslepen en omdat ze zich beter (willen) voelen dan de clienten de clienten alleen aanhoren in de dingen die hun eigen overtuigen bevestigen. Ik erger mij enorm aan wat ze zelf zeggen over de wachtlijsten. Op mij komt het over dat ze het vooral heel zielig vinden voor zichzelf, alle schuld en verantwoordelijkheden afschuiven op de overheid en zorgverzekeraars.
Waarschijnlijk is het zo dat als ik mij laat uitschrijven, ik rekeningen ontvang die anders naar de zorgverzekeraar gaan en kunnen oplopen tot in de duizenden euros.
Het ging afgelopen maanden niet altijd goed met mij. Ik had daarbij de patientenlijn s nachts moeten bellen. Elke keer was die lijn bezet en slechts 1x werd ik teruggebeld. Toen ik laatst de begeleider van het wijkteam erop aansprak, vond zij dat ik echt in een crisis was en dat het mijn verantwoordelijkheid was dat ik naar de HAP belde; de patientenlijn is volgens haar bedoeld als je emoties van je af wilt praten. Op zulke momenten zit ik zo in mezelf opgesloten dat het al enorm moeilijk is en heel lang duurt voordat ik de telefoon kan grijpen. Mijn gedachten zijn dan zo onlogisch.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet.
[ Bericht 72% gewijzigd door PabstBlueRibbon op 30-11-2025 15:58:46 ]
Ik heb geen leuke jeugd gehad en mij daarbij vooral geschaamd om wie ik was. Ik was als kind heel angstig en vertoonde gedrag wat destijds door de volwassen mensen in mijn leven werd aangezien voor autisme, waardoor ikzelf bedacht dat ik schijnbaar op anderen overkom als een soort lichte variant van Rainman. Zo voelde ik mij overigens niet, ik begreep wel dat de manier hoe anderen mij beleven, heel anders kan zijn dan hoe ik mezelf ervaar. Zodoende had ik over mezelf het idee dat ik - zonder mij daar zelf van bewust te zijn - op anderen overkwam als een enorm domme sukkel.
Inmiddels begrijp ik dat ik geen autisme heb, wel ADHD, zeer vermoedelijk daarnaast ook een obsessief-compulsieve stoornis en ik denk dat de omstandigheden waarmee ik opgroeide, een negatief effect hebben gehad op mijn persoonlijke en emotionele ontwikkeling van mijn jeugd.
Ik heb persoonlijk zelf behoefte om samen heel uitgebreid naar de omstandigheden van mijn jeugd te kijken. Wat gebeurde er op bepaalde leeftijden? Hoe voelde ik mij daarbij? En dan niet alleen de negatieve dingen, maar ook de positieve dingen. Ik vind het daarbij belangrijk dat de psycholoog niet oordeelt maar observeert en aan mij de keus laat wat ik wel en niet leuk vind van mezelf. Als ik iets niet leuk vind van mezelf of ik haat mezelf daarvoor: als ik het niet kan veranderen, zit er idd niks anders op dan het te accepteren en het beste te maken van mijn leven zoals het is. Maar voor hetzelfde geldt is bepaald gedrag zoals mijn angst, iets wat het gevolg is van de omstandigheden, niet iets wat persé in mijn karakter verankerd zit. Mijn leven zou een stuk leuker zijn als ik daaraan ga werken.
Ik loop weer bij de GGZ. Helaas een hoop gelazer mee gehad tot nu toe. Ik deed mijn best om uit te leggen dat dit is hoe ik er zelf insta en waar ik behoefte aan heb. Het lijkt tegen dovemansoren gericht te zijn: weer het patroon dat anderen voor mij gaan bepalen wie ik ben, wat er mis is met mij + ik heb niet eens het recht om mij daarover kut te voelen, want "zo moet je niet naar jezelf kijken, je moet jezelf accepteren zoals je bent" (Daarom heb ik zo'n negatieve associatie met die uitspraak.) Ik bereid het elke keer voor en ik zeg elke keer dat ik niet wil dat het weer gaat op de manier zoals voorheen, dat er goed gecommuniceerd moet worden, dat beide partijen naar elkaar luisteren om elkaar te begrijpen. Ik heb bij mezelf het idee dat ik wat dat betreft wel stappen zet en duidelijker en assertiever voor mezelf kan spreken. Maar ik merk andersom dat er ontwijkend geantwoord wordt op mijn vragen of ik krijg helemaal geen reactie. Als ik hoor van hen "We merken dat jij heel gemotiveerd bent en we willen je graag helpen" raak ik heel achterdochtig, dat ze op mijn emoties proberen in te spelen om controle over mij te krijgen en daarvoor alle psychologische trucjes uit de kast trekken die ze geleerd hebben.
Ik geloof het niet dat ze mij willen helpen. Ik denk dat ze vooral voor zichzelf bevestiging zoeken een goed hulpvaardig mens te zijn vanwege hun beroep. Ik heb het idee dat de vermeende werkdruk zo hoog is, omdat ze zelf heel inefficient te werk gaan, zich teveel door hun eigen aannames laten meeslepen en omdat ze zich beter (willen) voelen dan de clienten de clienten alleen aanhoren in de dingen die hun eigen overtuigen bevestigen. Ik erger mij enorm aan wat ze zelf zeggen over de wachtlijsten. Op mij komt het over dat ze het vooral heel zielig vinden voor zichzelf, alle schuld en verantwoordelijkheden afschuiven op de overheid en zorgverzekeraars.
Waarschijnlijk is het zo dat als ik mij laat uitschrijven, ik rekeningen ontvang die anders naar de zorgverzekeraar gaan en kunnen oplopen tot in de duizenden euros.
Het ging afgelopen maanden niet altijd goed met mij. Ik had daarbij de patientenlijn s nachts moeten bellen. Elke keer was die lijn bezet en slechts 1x werd ik teruggebeld. Toen ik laatst de begeleider van het wijkteam erop aansprak, vond zij dat ik echt in een crisis was en dat het mijn verantwoordelijkheid was dat ik naar de HAP belde; de patientenlijn is volgens haar bedoeld als je emoties van je af wilt praten. Op zulke momenten zit ik zo in mezelf opgesloten dat het al enorm moeilijk is en heel lang duurt voordat ik de telefoon kan grijpen. Mijn gedachten zijn dan zo onlogisch.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet.
[ Bericht 72% gewijzigd door PabstBlueRibbon op 30-11-2025 15:58:46 ]
Ik snap de correlatie tussen OP en TT niet.
Wat wil je met dit topic?
Wat wil je met dit topic?
Google is your friend, abuse your friends
Wat zeg je hier nou eigenlijk?quote:Zodoende had ik over mezelf het idee dat ik - zonder mij daar zelf van bewust te zijn - op anderen overkwam als een enorm domme sukkel.
Enerzijds heb je zelf het idee en het bewustzijn over iets,
en daarna zeg je juist dat je er niet bewust van was
Verder eens, met het statement van @Metalfrost hierboven.
Maar ben je ook een enorme, domme sukkel?quote:Op zondag 30 november 2025 15:17 schreef PabstBlueRibbon het volgende:
Ik heb hier wel vaker over gepost en dan loopt de discussie helaas vast. Niet alleen hier. Ook bij de psychische zorgverlening.
Ik heb geen leuke jeugd gehad en mij daarbij vooral geschaamd om wie ik was. Ik was als kind heel angstig en vertoonde gedrag wat destijds door de volwassen mensen in mijn leven werd aangezien voor autisme, waardoor ikzelf bedacht dat ik schijnbaar op anderen overkom als een soort lichte variant van Rainman. Zo voelde ik mij overigens niet, ik begreep wel dat de manier hoe anderen mij beleven, heel anders kan zijn dan hoe ik mezelf ervaar. Zodoende had ik over mezelf het idee dat ik - zonder mij daar zelf van bewust te zijn - op anderen overkwam als een enorm domme sukkel.
“A wizard is never late, nor is he early .He arrives precisely when he means to.”
Daanaast is het sowieso verstandig jezelf eerst te accepteren voordat je 'aan je zelf gaat sleutelen'.
Als je in eerste instantie niet kunt, of wilt erkennen dat je vervormd, of destructief of ongewenst gedrag vertoont, ben je ook niet in staat er iets aan te doen.
Dus erken eerst het probleem en werk dan aan een oplossing.
Terugkomend op de TT betekent dat, accepteer jezelf eerst zoals je bent, met al je kwaliteiten en onvermogendheden. Accepteer het en vergeef jezelf dat je zo bent, en zo bent geworden. De volgende stap is de stap naar volwassenheid en verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. En dat betekent dan werken aan een gewenste gedragsverandering wat in wezen zelf ontwikkeling is.
Als je in eerste instantie niet kunt, of wilt erkennen dat je vervormd, of destructief of ongewenst gedrag vertoont, ben je ook niet in staat er iets aan te doen.
Dus erken eerst het probleem en werk dan aan een oplossing.
Terugkomend op de TT betekent dat, accepteer jezelf eerst zoals je bent, met al je kwaliteiten en onvermogendheden. Accepteer het en vergeef jezelf dat je zo bent, en zo bent geworden. De volgende stap is de stap naar volwassenheid en verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. En dat betekent dan werken aan een gewenste gedragsverandering wat in wezen zelf ontwikkeling is.
Ik had per ongeluk al het topic gepost voordat ik klaar was met de TT.
Het is (voor mij) een nogal moeilijke complexe situatie. Dat wordt dan hoe dan ook een lang verhaal. Ik vraag mij af of dat dan voor anderen te volgen is of een onduidelijke brij van woorden.
Het is (voor mij) een nogal moeilijke complexe situatie. Dat wordt dan hoe dan ook een lang verhaal. Ik vraag mij af of dat dan voor anderen te volgen is of een onduidelijke brij van woorden.
Twee dingen die ik er even uitpik, jij hebt behoefte aan iets en een hulpvraag (is die duidelijk?) maar kunnen/willen ze dat bieden? Welke therapie(vorm) krijg je? Stilstaan en praten en de therapeut mag er weinig van vinden is niet echt een behandeling. Meestal geven ze na een intake welke behandeling ze vinden passen en waarom.
En waarom zou je een rekening krijgen? Is dat zo of is dat je denkt dat ze wraak willen ofzo?
En waarom zou je een rekening krijgen? Is dat zo of is dat je denkt dat ze wraak willen ofzo?
Probeer je verhaal te structureren. Splits zaken op en maak het behapbaar zodat het niet een grote brij wordt.quote:
Het is (voor mij) een nogal moeilijke complexe situatie. Dat wordt dan hoe dan ook een lang verhaal. Ik vraag mij af of dat dan voor anderen te volgen is of een onduidelijke brij van woorden.
Maak het overzichtelijk dus. Niet alleen voor de mensen die het lezen en je feedback willen geven, maar vooral ook voor jezelf.
Zelfacceptatie begint met zelfinzicht. En zelfinzicht verwezenlijk je bij voorkeur op een gestructureerde overzichtelijke en duidelijke manier zodat je jezelf concrete handvaten of vertrekpunten geeft, om stap voor stap te veranderen.
En structureren, overzicht creeeren in de chaos is iets heel anders dan 'van je af schrijven' wat meer te maken heeft met emoties verwoorden die je ergens aan hebt over gehouden.
Ik zie inmiddels dat je je OP hebt aangepast en ik zal er op een later moment nog kennis van nemen.
Ok, ik heb je OP gelezen. Mijn advies aan jou is:
Maak een lijstje van jouw gedrag waar je je zelf niet content mee voelt en wat je liever anders zou zien. Op die manier heb je:
1 een conreet overzicht met jezelf zodat je duidelijker krijgt wat jouw 'ding' is (dingen), waar je iets aan wilt doen, waar je aan wilt werken, waar je meer over wilt leren en waar je eventueel hulp bij kunt vragen.
2 een concreet overzicht en communicatiemiddel met mensen van hier die je feedback kunnen geven. Zien ze jou ook zo zoals jij jezelf ziet? Vinden ze dat je realistisch bent in wat je zegt of ben je wellicht veel te somber in je bevindingen.
3 een stevig communicatiemiddel met je behandelaars. Jouw wantrouwen naar je behandelaars kun je iets beter parkeren als je meer de lead gaat nemen in je eigen behandelproces. Je maakt zelf een overzicht van door jou ervaren tekortkomingen en dat is waar je het met je behandelaars over wilt hebben en waar je hulp voor vraagt. Het is in feite een vertrekpunt van het behandelplan. En jij hebt duidelijk geen zin om aan zaken te werken die je behandelaars als een probleem ervaren en waarom zou je ook.
Door het zo aan te pakken, leer je meer initiatief te nemen, meer je grenzen aan te geven, assertiever te zijn maar belangrijker nog, je voelt je minder hulpeloos omdat je zo meer grip krijgt op je eigen proces en je kunt er net zo veel tijd en energie in steken als het jou uitkomt. Je bent dan niet meer afhankelijk van de uurtjes die je behandelaar ter beschikking stelt of wanneer een hulplijn vrij is; je kent immers de zaken waar je aan wilt werken en kan op jouw moment daar tijd en energie in steken om daar iets mee te doen.
Maak een lijstje van jouw gedrag waar je je zelf niet content mee voelt en wat je liever anders zou zien. Op die manier heb je:
1 een conreet overzicht met jezelf zodat je duidelijker krijgt wat jouw 'ding' is (dingen), waar je iets aan wilt doen, waar je aan wilt werken, waar je meer over wilt leren en waar je eventueel hulp bij kunt vragen.
2 een concreet overzicht en communicatiemiddel met mensen van hier die je feedback kunnen geven. Zien ze jou ook zo zoals jij jezelf ziet? Vinden ze dat je realistisch bent in wat je zegt of ben je wellicht veel te somber in je bevindingen.
3 een stevig communicatiemiddel met je behandelaars. Jouw wantrouwen naar je behandelaars kun je iets beter parkeren als je meer de lead gaat nemen in je eigen behandelproces. Je maakt zelf een overzicht van door jou ervaren tekortkomingen en dat is waar je het met je behandelaars over wilt hebben en waar je hulp voor vraagt. Het is in feite een vertrekpunt van het behandelplan. En jij hebt duidelijk geen zin om aan zaken te werken die je behandelaars als een probleem ervaren en waarom zou je ook.
Door het zo aan te pakken, leer je meer initiatief te nemen, meer je grenzen aan te geven, assertiever te zijn maar belangrijker nog, je voelt je minder hulpeloos omdat je zo meer grip krijgt op je eigen proces en je kunt er net zo veel tijd en energie in steken als het jou uitkomt. Je bent dan niet meer afhankelijk van de uurtjes die je behandelaar ter beschikking stelt of wanneer een hulplijn vrij is; je kent immers de zaken waar je aan wilt werken en kan op jouw moment daar tijd en energie in steken om daar iets mee te doen.
Zelf-acceptatie vs zelf-ontwikkeling...ik kreeg ooit een keer van een begeleider te horen dat hoe anderen mij zagen blijkbaar wel moest kloppen, want een meerderheid kan het onmogelijk fout hebben, en hoe eerder ik dat beeld van mezelf maar accepteerde, hoe beter het voor mij zou zijn.
Ik moest daarnaast vooral niet proberen gelukkiger te worden omdat geluk nu eenmaal niet in mij zat en dat proberen te verkrijgen zou alleen maar averechts werken, en ik moest ook niet naar een partner op zoek gaan voor ik van mezelf ging houden.
Oftewel: ik moest het negatieve beeld van mezelf omarmen, niet gelukkig willen worden en pas een relatie proberen te krijgen als ik het geluk in mezelf gevonden had.
Die kreeg dus een dikke middelvinger van me te zien.
Ik zat in die periode gewoon dik in de shit, dat is daarna echt wel veranderd, en ik heb ook goede hulp gevonden daarna.
Ik moest daarnaast vooral niet proberen gelukkiger te worden omdat geluk nu eenmaal niet in mij zat en dat proberen te verkrijgen zou alleen maar averechts werken, en ik moest ook niet naar een partner op zoek gaan voor ik van mezelf ging houden.
Oftewel: ik moest het negatieve beeld van mezelf omarmen, niet gelukkig willen worden en pas een relatie proberen te krijgen als ik het geluk in mezelf gevonden had.
Die kreeg dus een dikke middelvinger van me te zien.
Ik zat in die periode gewoon dik in de shit, dat is daarna echt wel veranderd, en ik heb ook goede hulp gevonden daarna.
Hier ben ik het wel mee eensquote:Op zondag 30 november 2025 15:37 schreef Tengano het volgende:
Daanaast is het sowieso verstandig jezelf eerst te accepteren voordat je 'aan je zelf gaat sleutelen'.
Als je in eerste instantie niet kunt, of wilt erkennen dat je vervormd, of destructief of ongewenst gedrag vertoont, ben je ook niet in staat er iets aan te doen.
Dus erken eerst het probleem en werk dan aan een oplossing.
Terugkomend op de TT betekent dat, accepteer jezelf eerst zoals je bent, met al je kwaliteiten en onvermogendheden. Accepteer het en vergeef jezelf dat je zo bent, en zo bent geworden. De volgende stap is de stap naar volwassenheid en verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. En dat betekent dan werken aan een gewenste gedragsverandering wat in wezen zelf ontwikkeling is.
Negerenquote:
[..]
Wat bedoel je daar nou weer mee?
Dat was een grapje; dat mensen hier in feite tijd en energie steken in mensen die feedback/advies vragen of een klankbord willen hebben in dit soort topics en dat het wel passend zou zijn als de GGD dat zou subsidieren. Niks aan de hand, is gewoon een grapje.quote:
Wat bedoel je daar nou weer mee?
Als ik naar de rest van de wereld kijk zou ik er juist moeite mee hebben om te denken dat ik minder zou zijn.
Nou ja op basis van je openingspost kan je zoals ik ernaar kijk best wel goed nadenken en ben je welbespraakt.
Misschien is dit iets dat je hen niet vertrouwt.. wellicht uit eerdere ervaringen. Misschien is het niet van toepassing op hen?
Als iemand tegen mij zegt dat ik gemotiveerd ben om te veranderen en dat ze me graag willen helpen zou ik wellicht ook sceptisch zijn, maar wat jij beschrijft met achterdochtig gaat iets verder zoals ik ernaar kijk..
Je komt op mij over als een intelligent persoon. Wellicht dat je duidelijk alles wat je denkt kan verwoorden in een Word document (heb ik zelf gedaan vroeger) en dat dat helpt. Bij de hulpverleners, FOK!, vrienden, familie etc.
Van wat ik lees ben je er prima toe in staat om heel overzichtelijk aan te geven wat je denkt, wat er gaande is, wat je anders zou willen, wat je al goed doet, wat je beter zou willen doen etc. etc.
Zoiets kan veel helpen denk ik
Nou ja zoiets werkt voor 9 van de 10 personen, dus passen ze dat globaal toe. Als je zelf ervaart dat je je wel als kut mag ervaren is dat naar mijn idee niet raar, maar ze bedoelen het goed. Misschien is dat wel belangrijk voor jou om mee te nemen.. ze proberen je juist te helpen met dat soort zinnenquote:wat er mis is met mij + ik heb niet eens het recht om mij daarover kut te voelen, want "zo moet je niet naar jezelf kijken, je moet jezelf accepteren zoals je bent" (Daarom heb ik zo'n negatieve associatie met die uitspraak.)
Maar dit is toch juist heel netjes van hen? Ze geven misschien zelfs aan dat je anders bent dan de mensen die niet of minder gemotiveerd zijn..quote:Als ik hoor van hen "We merken dat jij heel gemotiveerd bent en we willen je graag helpen" raak ik heel achterdochtig, dat ze op mijn emoties proberen in te spelen om controle over mij te krijgen en daarvoor alle psychologische trucjes uit de kast trekken die ze geleerd hebben.
Misschien is dit iets dat je hen niet vertrouwt.. wellicht uit eerdere ervaringen. Misschien is het niet van toepassing op hen?
Als iemand tegen mij zegt dat ik gemotiveerd ben om te veranderen en dat ze me graag willen helpen zou ik wellicht ook sceptisch zijn, maar wat jij beschrijft met achterdochtig gaat iets verder zoals ik ernaar kijk..
Laat deze gedachte voor een tijd gewoon varen. Hulpinstanties zijn er gewoon wel op gericht om mensen te helpen. FOK!kers in het algemeen ook.quote:Ik geloof het niet dat ze mij willen helpen. Ik denk dat ze vooral voor zichzelf bevestiging zoeken een goed hulpvaardig mens te zijn vanwege hun beroep.
Je komt op mij over als een intelligent persoon. Wellicht dat je duidelijk alles wat je denkt kan verwoorden in een Word document (heb ik zelf gedaan vroeger) en dat dat helpt. Bij de hulpverleners, FOK!, vrienden, familie etc.
Van wat ik lees ben je er prima toe in staat om heel overzichtelijk aan te geven wat je denkt, wat er gaande is, wat je anders zou willen, wat je al goed doet, wat je beter zou willen doen etc. etc.
Zoiets kan veel helpen denk ik
De gedachte die mij altijd helpt is dit:
50% van de mensen is lelijker dan gemiddeld, 50% van de mensen is dommer dan gemiddeld, 50% van de mensen heeft minder sociale skills dan gemiddeld. En zo kan ik nog even doorgaan. Uiteindelijk is maar 6.7% van de mensen depressief, dus feitelijk gezien kun je als iemand die lelijker, dommer en minder sociaal dan gemiddeld is.... Prima gelukkig zijn.
Je hoeft je zelf dus helemaal niet fantastisch te vinden om tevreden te zijn. En je hoeft jezelf ook niet per se te ontwikkelen als je daar geen zin in hebt. We zijn niet allemaal geboren voor grootsheid. Lelijke, domme en minder sociale mensen hebben prima bestaansrecht
. Het feit dat het in de praktijk waarschijnlijk meevalt en je wsl niet zo dom en lelijk bent als je zelf denkt is dan vooral een leuk extraatje.
50% van de mensen is lelijker dan gemiddeld, 50% van de mensen is dommer dan gemiddeld, 50% van de mensen heeft minder sociale skills dan gemiddeld. En zo kan ik nog even doorgaan. Uiteindelijk is maar 6.7% van de mensen depressief, dus feitelijk gezien kun je als iemand die lelijker, dommer en minder sociaal dan gemiddeld is.... Prima gelukkig zijn.
Je hoeft je zelf dus helemaal niet fantastisch te vinden om tevreden te zijn. En je hoeft jezelf ook niet per se te ontwikkelen als je daar geen zin in hebt. We zijn niet allemaal geboren voor grootsheid. Lelijke, domme en minder sociale mensen hebben prima bestaansrecht
. Het feit dat het in de praktijk waarschijnlijk meevalt en je wsl niet zo dom en lelijk bent als je zelf denkt is dan vooral een leuk extraatje.
Ik heb het even allemaal op mij in moeten laten werken.
Dat van de GGZ met die rekeningen heb ik niet verzonnen. Ik heb het vooral uit hier opgemaakt: https://www.zorgkaartnede(...)a-3025974/waardering
Het zou kunnen dat deze mensen onderverzekerd waren en daarom die rekeningen moesten betalen. Ik heb wel van een psycholoog van het FACT-team begrepen dat als ik zou besluiten te stoppen met behandeling, ik dus wel rekeningen krijg. Wederom kreeg ik daarover geen duidelijke uitleg.
Wat er in de waarderingen op Zorgkaart staat, herken ik allemaal. Ik kan ook begrijpen dat er mensen zijn die het als positief ervaren, want inderdaad de mensen die ik daar heb gesproken, komen aardig en begrijpend over. Ik zou ook nog kunnen begrijpen dat zij andersom zoekende zijn hoe ze mijn vertrouwen kunnen winnen.
Dit roept aversie bij mij op. Ik voel mij bij zoiets veroordeeld. Er wordt a priori voor mij bepaald waarom ik mezelf niet zou accepteren, namelijk dat de maatschappij steeds sneller gaat. Dus als ik mezelf te dik vind en graag slanker en gespierder zou willen zijn en om die reden regelmatig naar de sportschool ga en gezond probeer te eten, dan betekent het dus dat ik een slecht mens ben die zichzelf niet kan accepteren zoals hij is? Krijg ik wel een veer in mijn reet als ik voortaan ophou met sporten en gezond eten, in gewicht aan kom, steeds minder fit word, maar ik vind dat niet erg meer want ik heb door elke dag tegen mijn spiegelbeeld aan te praten dat ik goed ben zoals ik ben, mijn vermeende destructieve gedachten geherprogrammeerd naar constructieve gedachten? En zijn die gedachten dan constructief omdat anderen graag willen dat ik op deze manier denk? Oh, wacht ... nu ben ik teveel aan het piekeren, hé!? Sorry hoor, mevrouw met jouw zoetsappige zelfacceptatie-teksten! En het spijt mij overigens ook heel erg dat ik door die teksten geen warm gevoel krijg en jou heel erg dankbaar voor ben voor jouw wijze indoctrinatie levenslessen, maar juist kotsneigingen krijg en ik zou het liefst vol op jouw bakkes willen kotsen zoals in The Exorcist! Dat is niet lief van mij he? Ben ik nou een narcist? Of ben ik in jouw ogen te dom om te kunnen begrijpen wat je bedoelt en je gaat het mij ook niet uitleggen, want ik moet daar zelf achterkomen? En als ik mij daardoor gefrustreerd voel omdat ik blijf worstelen met mezelf wat mijn dagelijks leven belemmert, praat je zeker tegen mij op een toon alsof je een peuterspeelzaal-leidster bent dat ik 'mezelf de tijd mag gunnen en compassie voor mezelf mag hebben'? En moet ik daarna dankjewel tegen jou zeggen, want als ik dat niet doe, kwets ik jouw gevoelens en dan moet je huilen en dan ben ik de klootzak die het gedaan heeft?"
Ik heb mij uiteraard laten meeslepen door mijn gedachten. Ik laat het toch maar staan, want dit is wel wat zich dan in mijn hoofd afspeelt.
Dat van de GGZ met die rekeningen heb ik niet verzonnen. Ik heb het vooral uit hier opgemaakt: https://www.zorgkaartnede(...)a-3025974/waardering
Het zou kunnen dat deze mensen onderverzekerd waren en daarom die rekeningen moesten betalen. Ik heb wel van een psycholoog van het FACT-team begrepen dat als ik zou besluiten te stoppen met behandeling, ik dus wel rekeningen krijg. Wederom kreeg ik daarover geen duidelijke uitleg.
Wat er in de waarderingen op Zorgkaart staat, herken ik allemaal. Ik kan ook begrijpen dat er mensen zijn die het als positief ervaren, want inderdaad de mensen die ik daar heb gesproken, komen aardig en begrijpend over. Ik zou ook nog kunnen begrijpen dat zij andersom zoekende zijn hoe ze mijn vertrouwen kunnen winnen.
Hier ben ik het helemaal mee eens.quote:
Be pragmatic and realistic. Accept what you can't change, change what you can't accept.
bronquote:Je vindt jezelf niet zo succesvol, je twijfelt aan je eigen kwaliteiten, je zelfvertrouwen laat te wensen over, je voelt je onzeker: heel veel mensen kampen met zulke gevoelens. Ze zitten gewoon niet lekker in hun vel. De oorzaak is vaak dat ze zichzelf niet of onvoldoende accepteren zoals ze zijn. Kun je daar wat aan doen? Jazeker wel!
Het leven gaat steeds sneller, we leven in een individualistische maatschappij en die richt zich steeds meer op uiterlijke kenmerken. Het gevolg: duizenden mensen worstelen met hun zelfacceptatie. Ze willen anders zijn, of er anders uitzien. Vaak leidt dat tot narigheid, zoals lichamelijke of psychische problemen, een negatief zelfbeeld en stress.
Voorbeelden genoeg, waarom mensen niet meer lekker in hun vel zitten: ze voelen zich te dik of te dun, ze kampen met hun allochtone afkomst, ze beschouwen zichzelf als een ´watje´, ze zijn vaak ziek, zwak of misselijk, ze vinden dat ze te kleine borsten hebben, ze kampen met hun seksuele identiteit of ze kijken in de spiegel, zien de rimpels en voelen zich oud worden…
Dit roept aversie bij mij op. Ik voel mij bij zoiets veroordeeld. Er wordt a priori voor mij bepaald waarom ik mezelf niet zou accepteren, namelijk dat de maatschappij steeds sneller gaat. Dus als ik mezelf te dik vind en graag slanker en gespierder zou willen zijn en om die reden regelmatig naar de sportschool ga en gezond probeer te eten, dan betekent het dus dat ik een slecht mens ben die zichzelf niet kan accepteren zoals hij is? Krijg ik wel een veer in mijn reet als ik voortaan ophou met sporten en gezond eten, in gewicht aan kom, steeds minder fit word, maar ik vind dat niet erg meer want ik heb door elke dag tegen mijn spiegelbeeld aan te praten dat ik goed ben zoals ik ben, mijn vermeende destructieve gedachten geherprogrammeerd naar constructieve gedachten? En zijn die gedachten dan constructief omdat anderen graag willen dat ik op deze manier denk? Oh, wacht ... nu ben ik teveel aan het piekeren, hé!? Sorry hoor, mevrouw met jouw zoetsappige zelfacceptatie-teksten! En het spijt mij overigens ook heel erg dat ik door die teksten geen warm gevoel krijg en jou heel erg dankbaar voor ben voor jouw wijze indoctrinatie levenslessen, maar juist kotsneigingen krijg en ik zou het liefst vol op jouw bakkes willen kotsen zoals in The Exorcist! Dat is niet lief van mij he? Ben ik nou een narcist? Of ben ik in jouw ogen te dom om te kunnen begrijpen wat je bedoelt en je gaat het mij ook niet uitleggen, want ik moet daar zelf achterkomen? En als ik mij daardoor gefrustreerd voel omdat ik blijf worstelen met mezelf wat mijn dagelijks leven belemmert, praat je zeker tegen mij op een toon alsof je een peuterspeelzaal-leidster bent dat ik 'mezelf de tijd mag gunnen en compassie voor mezelf mag hebben'? En moet ik daarna dankjewel tegen jou zeggen, want als ik dat niet doe, kwets ik jouw gevoelens en dan moet je huilen en dan ben ik de klootzak die het gedaan heeft?"
Ik heb mij uiteraard laten meeslepen door mijn gedachten. Ik laat het toch maar staan, want dit is wel wat zich dan in mijn hoofd afspeelt.
Waarom zou je per definitie geen ADHD en autisme (een combinatie die men vaak nog lastig te diagnosticeren vindt, dus welke diagnoses je nu wel niet hebt hoeft niet iets te zeggen) en eventueel daarnaast nog iets kunnen hebben?quote:
Inmiddels begrijp ik dat ik geen autisme heb, wel ADHD, zeer vermoedelijk daarnaast ook een obsessief-compulsieve stoornis en ik denk dat de omstandigheden waarmee ik opgroeide, een negatief effect hebben gehad op mijn persoonlijke en emotionele ontwikkeling van mijn jeugd.
Op basis van je openingspost lijk je namelijk toch op een andere golflengte te communiceren (terwijl je verbaal sterk overkomt) waardoor je niet wordt begrepen. En omgekeerd lijk jij zaken te letterlijk te nemen. Aangezien je veel aan zelfanalyse doet is het misschien de moeite waard je eens in deze combinatie te verdiepen en te kijken of de hypothese je nog waardevolle handvaten zou kunnen bieden.
Tot slot, zou je misschien een intellectualizer kunnen zijn? Zie ook: https://www.businessinsid(...)-feeling-them-2024-5
Ik noem de suggesties niet omdat ik je labels wil aanpraten. Het gaat mij om het meegeven van verschillende invalshoeken waar je misschien iets aan zou kunnen hebben. Als je niet het idee hebt dat je er waardevolle handvaten uit kan halen laat het vooral lekker links liggen.
Dit is denk ik toch echt gewoon de triestheid van het systeem.quote:
[...]
Het ging afgelopen maanden niet altijd goed met mij. Ik had daarbij de patientenlijn s nachts moeten bellen. Elke keer was die lijn bezet en slechts 1x werd ik teruggebeld. Toen ik laatst de begeleider van het wijkteam erop aansprak, vond zij dat ik echt in een crisis was en dat het mijn verantwoordelijkheid was dat ik naar de HAP belde; de patientenlijn is volgens haar bedoeld als je emoties van je af wilt praten. Op zulke momenten zit ik zo in mezelf opgesloten dat het al enorm moeilijk is en heel lang duurt voordat ik de telefoon kan grijpen. Mijn gedachten zijn dan zo onlogisch.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet.
Hartstikke logisch dat de HAP bellen dan een te grote drempel is. Ik vraag me ook af of dat echt wat oplevert, want ze kennen jou en je achtergrond niet, dus zo lang jij geen samenhangend verhaal kan vertellen blijft het voor de HAP ook onduidelijk wat ze voor je kunnen betekenen. En als je de patiëntenlijn noemt verwijzen ze je waarschijnlijk daar naar door met het advies weer terug te bellen als de patiëntenlijn ook zegt dat je de HAP moet bellen..
Het is in totaal 2x uitgebreid onderzocht en elke keer bleek dat ik niet voldoe aan de criteria voor ASS.quote:
Op basis van je openingspost lijk je namelijk toch op een andere golflengte te communiceren (terwijl je verbaal sterk overkomt) waardoor je niet wordt begrepen. En omgekeerd lijk jij zaken te letterlijk te nemen. Aangezien je veel aan zelfanalyse doet is het misschien de moeite waard je eens in deze combinatie te verdiepen en te kijken of de hypothese je nog waardevolle handvaten zou kunnen bieden.
Wel voor ADHD. Ik merk o.a. daardoor dat ik mijn gedrag niet kan sturen op de manier zoals ik dat eigenlijk wel zou willen. Ik kan wel heel goed hyperfocussen (en daardoor ook lange teksten schrijven). Ik snap het ergens allemaal heel goed, ik kan het totaalplaatje zien en in oplossingen denken. Maar het komt er vervolgens op een verkeerde manier uit of het komt het niet uit. Ik had mezelf in mijn jeugd aangeleerd om impulsiviteit zoveel mogelijk te onderdrukken en alles te overdenken om te voorkomen mezelf belachelijk te maken. Waardoor ik mezelf overigens alleen maar vermoeide en dan kwam ik alsnog over als veel onnozeler dan ik eigenlijk was.
Fijn dat je dat snapt, want zo zie ik het zelf ook. Als zo'n begeleider nogal stellig beweert dat het mijn eigen verantwoordelijkheid is, voel ik mij niet serieus genomen, heb ik het idee dat ik een machtsstrijd moet aangaan die ik bij voorbaat ga verliezen.quote:Hartstikke logisch dat de HAP bellen dan een te grote drempel is. Ik vraag me ook af of dat echt wat oplevert, want ze kennen jou en je achtergrond niet, dus zo lang jij geen samenhangend verhaal kan vertellen blijft het voor de HAP ook onduidelijk wat ze voor je kunnen betekenen. En als je de patiëntenlijn noemt verwijzen ze je waarschijnlijk daar naar door met het advies weer terug te bellen als de patiëntenlijn ook zegt dat je de HAP moet bellen.
Misschien dat ik daarom op een andere golflengte lijk te zitten. Als ikzelf van anderen verwacht dat ze toch niet naar mij willen luisteren, kan ik geen contact maken met anderen; dan dreun ik een monoloog op in hoop van zegen dat de ander er iets van kan begrijpen, maar waarschijnlijk niet.
Gelukkig kan ik bij mijn zorgverzekering in contact komen met een zorgadviseur. Ik hoop dat er in plaats van de GGZ alternatieve opties beschikbaar zijn. Als die persoon mij kan zien als een volwassen man die dezelfde levensbehoeftes heeft als ieder ander volwassen persoon, is dat al een hele verbetering.
Ik vind je verhaal soms een beetje moeilijk te volgen, maar er is een verschil tussen naar de sportschool gaan omdat je goed voor jezelf wil zorgen, of omdat je jezelf haat en wil veranderen . Ik heb een eetstoornis gehad, en toen sportte ik uit zelfhaat. Al jaaaren geen eetstoornis meer en ik sport nu meer dan toen. Maar wel vanuit de gedachte dat ik zuinig op mijzelf wil zijn, zelfhaat zit er niet bij. Erg bevrijdend kan ik je zeggen. Je hebt dus geen zelfhaat nodig als motivatie voor vooruitgang.quote:
Ik heb het even allemaal op mij in moeten laten werken.
Dat van de GGZ met die rekeningen heb ik niet verzonnen. Ik heb het vooral uit hier opgemaakt: https://www.zorgkaartnede(...)a-3025974/waardering
Het zou kunnen dat deze mensen onderverzekerd waren en daarom die rekeningen moesten betalen. Ik heb wel van een psycholoog van het FACT-team begrepen dat als ik zou besluiten te stoppen met behandeling, ik dus wel rekeningen krijg. Wederom kreeg ik daarover geen duidelijke uitleg.
Wat er in de waarderingen op Zorgkaart staat, herken ik allemaal. Ik kan ook begrijpen dat er mensen zijn die het als positief ervaren, want inderdaad de mensen die ik daar heb gesproken, komen aardig en begrijpend over. Ik zou ook nog kunnen begrijpen dat zij andersom zoekende zijn hoe ze mijn vertrouwen kunnen winnen.
[..]
Hier ben ik het helemaal mee eens.
[..]
bron
Dit roept aversie bij mij op. Ik voel mij bij zoiets veroordeeld. Er wordt a priori voor mij bepaald waarom ik mezelf niet zou accepteren, namelijk dat de maatschappij steeds sneller gaat. Dus als ik mezelf te dik vind en graag slanker en gespierder zou willen zijn en om die reden regelmatig naar de sportschool ga en gezond probeer te eten, dan betekent het dus dat ik een slecht mens ben die zichzelf niet kan accepteren zoals hij is? Krijg ik wel een veer in mijn reet als ik voortaan ophou met sporten en gezond eten, in gewicht aan kom, steeds minder fit word, maar ik vind dat niet erg meer want ik heb door elke dag tegen mijn spiegelbeeld aan te praten dat ik goed ben zoals ik ben, mijn vermeende destructieve gedachten geherprogrammeerd naar constructieve gedachten? En zijn die gedachten dan constructief omdat anderen graag willen dat ik op deze manier denk? Oh, wacht ... nu ben ik teveel aan het piekeren, hé!? Sorry hoor, mevrouw met jouw zoetsappige zelfacceptatie-teksten! En het spijt mij overigens ook heel erg dat ik door die teksten geen warm gevoel krijg en jou heel erg dankbaar voor ben voor jouw wijze indoctrinatie levenslessen, maar juist kotsneigingen krijg en ik zou het liefst vol op jouw bakkes willen kotsen zoals in The Exorcist! Dat is niet lief van mij he? Ben ik nou een narcist? Of ben ik in jouw ogen te dom om te kunnen begrijpen wat je bedoelt en je gaat het mij ook niet uitleggen, want ik moet daar zelf achterkomen? En als ik mij daardoor gefrustreerd voel omdat ik blijf worstelen met mezelf wat mijn dagelijks leven belemmert, praat je zeker tegen mij op een toon alsof je een peuterspeelzaal-leidster bent dat ik 'mezelf de tijd mag gunnen en compassie voor mezelf mag hebben'? En moet ik daarna dankjewel tegen jou zeggen, want als ik dat niet doe, kwets ik jouw gevoelens en dan moet je huilen en dan ben ik de klootzak die het gedaan heeft?"
Ik heb mij uiteraard laten meeslepen door mijn gedachten. Ik laat het toch maar staan, want dit is wel wat zich dan in mijn hoofd afspeelt.
Ik heb zelf na 6 jaar trammelant afstand gedaan van de GGZ. Ze beloofde van alles, maar ik paste nooit in hun keurslijf. Voor mij een hele goede keuze geweest en vanaf dat moment het idee dat ik weer een beetje kon ademen (ik werd kneiterdepressief van al m’n suïcidale therapiegenootjes joh..). Wel af en toe hulp gehad van een vrijgevestigd psychotherapeut, waar ik af en toe mijn hart kon luchten (maar waar ik ook mee kon lachen). En nooit meer omgekeken
. Inmiddels gaat het al 10 jaar goed met mij.Weet dat je op veel plekken, in geval van crisis, ook terecht kunt in een respijthuis. Dan moet je wel leren de crisis aan te zien komen (heel kinderachtig; maar een crisissignaleringsplan kan daar wel echt bij helpen). Een “achterklap” voor de slechte momenten was voor mij genoeg om de minder slechte momenten te overbruggen.
Tussen niet depressief zijn en gelukkig zijn zit nog wel wat ruimte hoorquote:
De gedachte die mij altijd helpt is dit:
50% van de mensen is lelijker dan gemiddeld, 50% van de mensen is dommer dan gemiddeld, 50% van de mensen heeft minder sociale skills dan gemiddeld. En zo kan ik nog even doorgaan. Uiteindelijk is maar 6.7% van de mensen depressief, dus feitelijk gezien kun je als iemand die lelijker, dommer en minder sociaal dan gemiddeld is.... Prima gelukkig zijn.
Je hoeft je zelf dus helemaal niet fantastisch te vinden om tevreden te zijn. En je hoeft jezelf ook niet per se te ontwikkelen als je daar geen zin in hebt. We zijn niet allemaal geboren voor grootsheid. Lelijke, domme en minder sociale mensen hebben prima bestaansrecht
Ik denk dat niemand consistent gelukkig isquote:
[..]
Tussen niet depressief zijn en gelukkig zijn zit nog wel wat ruimte hoor
. Als je dierbaren verliest bijvoorbeeld.Maar een oprecht gevoel van tevredenheid over jezelf en/of je leven helpt een boel bij het voorkomen dat je permanent ongelukkig (lees: depressief) bent. Misschien verkeerd verwoord, maar ik zie dat wel als een mate van “basisgeluk”.
|
|
