R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Er zit bij mij wel zelfhaat. Ik begin in de loop der jaren mij gelukkig wel af te vragen of het beeld wat ik van mezelf heb realistisch is.quote:Op dinsdag 2 december 2025 21:34 schreef Saboo het volgende:
[..]
Ik vind je verhaal soms een beetje moeilijk te volgen, maar er is een verschil tussen naar de sportschool gaan omdat je goed voor jezelf wil zorgen, of omdat je jezelf haat en wil veranderen . Ik heb een eetstoornis gehad, en toen sportte ik uit zelfhaat. Al jaaaren geen eetstoornis meer en ik sport nu meer dan toen. Maar wel vanuit de gedachte dat ik zuinig op mijzelf wil zijn, zelfhaat zit er niet bij. Erg bevrijdend kan ik je zeggen. Je hebt dus geen zelfhaat nodig als motivatie voor vooruitgang.
Bij mij heeft het vooral met mijn homoseksualiteit te maken. Mijn angst houdt in dat ik het stereotype flamboyante valse nicht ben + angsten dat als ik dat zou accepteren, waarschijnlijk ook zal gaan blijken dat eigenlijk helemaal niet als man door het leven wil gaan. Ik zie mezelf dan in wezen voor mij als iemand zoals dit. En daarmee ben ik eigenlijk mijn hele leven tegen in gevecht.
Bekijk deze YouTube-video
Toen ik 17 jaar was, besloot ik ondanks de enorme schaamte voor mezelf toch naar een psycholoog te gaan. Ik bedacht toen dat ik vast niet de enige persoon ben die met zijn geaardheid worstelt (dacht toen aan bijvoorbeeld mensen die opgroeiden in een orthodox religieus gezin) en dat hij waarschijnlijk meer clienten heeft gehad die daarmee worstelen. En zo niet, dan weet hij vast een collega die daar meer expertise in heeft en mij vast kan helpen.
Ik zat er elke keer maar omheen te draaien, hopende dat hij wel de hints kon oppakken waar het nou eigenlijk om ging. Toen het mij eindelijk lukte het mijn strot uit te krijgen, kreeg ik een reactie "Maak jij je daar druk over? In Nederland mag je zijn wie je bent hoor! Wees blij dat je niet in een Arabisch land woont." Daardoor werd voor mij bevestigd dat ik dus gestoord ben en dat ik dus een slecht kortzichtig persoon ben vanwege het feit dat ik worstelde met mijn geaardheid en genderidentiteit.
Het ging de jaren erna steeds slechter met mij. Mijn ouders vonden dat het zo uit de hand liep dat het waarschijnlijk beter zou zijn als ik voor een tijdje opgenomen zou worden en dat vond de huisarts ook. Bij die instelling werd erop gereageerd met "Nou, als we dat met iedereen die een beetje angst heeft gaan doen, kunnen we half Nederland wel opbergen!"
Nu achteraf terugkijkend: het is al vanaf het begin herkend als angst- en dwangproblematiek. Alleen wordt daar wel elke keer de verkeerde diagnose aan gekoppeld. Het klopt inderdaad dat bij autisme ook angst en dwangmatig gedrag gepaard gaat, maar dat wil niet perse zeggen dat ik door die angst- en dwangproblematiek dus autisme zou moeten hebben.
Toen ik 26 jaar was, ging ik mij eens verdiepen in ADHD: iets wat door mijn angsten (en daarom dus heel besluiteloos en voorzichtig in plaats van impulsief en haantje de voorste) heel ver van mij af leek te staan. Ik herkende daar toch heel veel in van mezelf. Ik had daar echt zo'n gevoel bij: dit is het! Toen ik dat aan anderen vertelde, werd er uiteraard op gereageerd van "Joh, als je de kenmerken van elke willekeurige stoornis leest, vind je altijd wel iets waarin jij jezelf herkent. Je moet niet zo piekeren joh!" AD(H)D werd bij mij bij voorbaat niet serieus genomen. Ik werd uitgebreid onderzocht op autisme en toen daaruit bleek dat ik niet voldoe aan de criteria, kreeg ik de diagnose ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis (niet hetzelfde als een obsessief-compulsieve stoornis). Ik wilde zodoende behandeld worden in een kliniek waar ik absoluut niet terecht zou komen als was gebleken dat ik wel ASS zou hebben. De behandeling hield in dat mensen een strak programma volgen en uit alles wat ze daarbij ervaren inclusief het contact met mede-clienten er dan eigenlijk voor zichzelf achterkomen waarom ze elke keer tegen dezelfde problemen aanlopen. Bij mij sloeg dat heel goed aan. Ik had daar de kans niet om mezelf sociaal te isoleren, dus zodoende werd ik 'gedwongen' om sociale aansluiting proberen te zoeken en merkte ik dat ik toch door anderen geaccepteerd werd. Ik bleek eigenlijk juist heel sociaal te zijn en mij goed in te kunnen leven in anderen. Dat wist ik ergens altijd al, alleen voorheen was niemand dat met mij eens en daarom kon ik mezelf ook niet serieus nemen.
10 jaar later pas kreeg ik alsnog de diagnose ADHD gecombineerd type. Omdat ik dus voorheen elke keer van anderen had aangehoord om mijn eigen gedachten niet serieus te nemen, riep het heel veel emoties bij mij op toen ik opeens bevestiging kreeg voor mijn eigen vermoedens. De twijfels over mijn seksualiteit die ik noodgedwongen moet onderdrukken aangezien toch niemand mij wil begrijpen en helpen, vlamden daardoor ook weer op. En ja hoor, daardoor gingen behandelaars van PsyQ conclusies trekken dat er bij mij waarschijnlijk toch een combinatie is van ADHD en autisme. Dat onderzoek van 10 jaar eerder was volgens hen te summier. Ik moest zelf regelen dat ik mij uitgebreid op autisme liet onderzoeken, want zolang ze niet zeker waren daarover, mocht ik niet meedoen met groepsvaardigheidstrainingen: dat zou namelijk averechts werken voor zowel mijzelf als de groepsleden. Uiteindelijk liet ik mij bij Annelies Spek onderzoeken, wederom een negatieve uitslag. Maar ik was 2 jaar verder en ik was emotioneel gesloopt en zo ongelooflijk kwaad op alles en iedereen.
Nu met die klote-GGZ herhaalt het patroon zich weer.
Het gaat de laatste jaren zo vaak over narcisme. Nou, dat slaat vooral op die lui die daar werken. Als ik hier vertel wat ik daar heb meegemaakt, dan zal bij voorbaat driekwart van de mensen mij niet willen geloven, want het staat namelijk haaks op wat ze zelf willen geloven. Dan kan ik een reactie verwachten zoals "Jamaar bij de GGZ werken ook mensen die het echt goed voorhebben met de patienten hoor!" En dat baseren ze dan bijvoorbeeld omdat ze iemand kennen die daar werkt en die heeft de uitstraling van een lieve oma. Het is ook wel zo dat er mensen werken die goede intenties hebben. Maar alleen dat is niet genoeg. Voor dat werk moet je ook over meer competenties beschikken. Empathie is essentieel. Empathie gaat verder dan het zielig vinden voor iemand die het moeilijk heeft. Empathie houdt in dat je de beleving van anderen kunt begrijpen en daarop kan anticiperen.
Voor mij zijn uitspraken als "Je moet jezelf accepteren zoals je bent!" inhoudloze uitspraken.
Ik maak mij zorgen over mezelf. Ik weet niet hoe ik verder moet. Ik weet alleen dat ik het anders moet doen dan hoe ik het tot nu toe gedaan heb. Ik vind het heel moeilijk, want ik heb het idee dat iedereen mij daarbij zal tegenwerken.
Ik herken best veel van wat je zegt hoor. Vergelijkbare diagnoses ook (ADD, ontwijkende ps, trekken van obsessief compulsieve PS). Ik worstel niet met mijn geaardheid, maar vind het wel heel sneu dat je zo'n angst hebt voor het beeld dat andere van je hebben. Waarom is het erg als mensen je een flamboyante homo vinden? (oprechte vraag...) En of je wel/of niet vals bent is iets wat jezelf in de hand hebt, maar ik denk dat de meeste mensen "flamboyante homo's" allang niet meer met vals zijn associeren. En als dat wel zo is? Waarom zou je dat jou laten raken? Ben je iemand die vindt dat iedereen je aardig moet vinden?quote:
[..]
Er zit bij mij wel zelfhaat. Ik begin in de loop der jaren mij gelukkig wel af te vragen of het beeld wat ik van mezelf heb realistisch is.
Bij mij heeft het vooral met mijn homoseksualiteit te maken. Mijn angst houdt in dat ik het stereotype flamboyante valse nicht ben + angsten dat als ik dat zou accepteren, waarschijnlijk ook zal gaan blijken dat eigenlijk helemaal niet als man door het leven wil gaan. Ik zie mezelf dan in wezen voor mij als iemand zoals dit. En daarmee ben ik eigenlijk mijn hele leven tegen in gevecht.
Bekijk deze YouTube-video
Toen ik 17 jaar was, besloot ik ondanks de enorme schaamte voor mezelf toch naar een psycholoog te gaan. Ik bedacht toen dat ik vast niet de enige persoon ben die met zijn geaardheid worstelt (dacht toen aan bijvoorbeeld mensen die opgroeiden in een orthodox religieus gezin) en dat hij waarschijnlijk meer clienten heeft gehad die daarmee worstelen. En zo niet, dan weet hij vast een collega die daar meer expertise in heeft en mij vast kan helpen.
Ik zat er elke keer maar omheen te draaien, hopende dat hij wel de hints kon oppakken waar het nou eigenlijk om ging. Toen het mij eindelijk lukte het mijn strot uit te krijgen, kreeg ik een reactie "Maak jij je daar druk over? In Nederland mag je zijn wie je bent hoor! Wees blij dat je niet in een Arabisch land woont." Daardoor werd voor mij bevestigd dat ik dus gestoord ben en dat ik dus een slecht kortzichtig persoon ben vanwege het feit dat ik worstelde met mijn geaardheid en genderidentiteit.
Het ging de jaren erna steeds slechter met mij. Mijn ouders vonden dat het zo uit de hand liep dat het waarschijnlijk beter zou zijn als ik voor een tijdje opgenomen zou worden en dat vond de huisarts ook. Bij die instelling werd erop gereageerd met "Nou, als we dat met iedereen die een beetje angst heeft gaan doen, kunnen we half Nederland wel opbergen!"
Nu achteraf terugkijkend: het is al vanaf het begin herkend als angst- en dwangproblematiek. Alleen wordt daar wel elke keer de verkeerde diagnose aan gekoppeld. Het klopt inderdaad dat bij autisme ook angst en dwangmatig gedrag gepaard gaat, maar dat wil niet perse zeggen dat ik door die angst- en dwangproblematiek dus autisme zou moeten hebben.
Toen ik 26 jaar was, ging ik mij eens verdiepen in ADHD: iets wat door mijn angsten (en daarom dus heel besluiteloos en voorzichtig in plaats van impulsief en haantje de voorste) heel ver van mij af leek te staan. Ik herkende daar toch heel veel in van mezelf. Ik had daar echt zo'n gevoel bij: dit is het! Toen ik dat aan anderen vertelde, werd er uiteraard op gereageerd van "Joh, als je de kenmerken van elke willekeurige stoornis leest, vind je altijd wel iets waarin jij jezelf herkent. Je moet niet zo piekeren joh!" AD(H)D werd bij mij bij voorbaat niet serieus genomen. Ik werd uitgebreid onderzocht op autisme en toen daaruit bleek dat ik niet voldoe aan de criteria, kreeg ik de diagnose ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis (niet hetzelfde als een obsessief-compulsieve stoornis). Ik wilde zodoende behandeld worden in een kliniek waar ik absoluut niet terecht zou komen als was gebleken dat ik wel ASS zou hebben. De behandeling hield in dat mensen een strak programma volgen en uit alles wat ze daarbij ervaren inclusief het contact met mede-clienten er dan eigenlijk voor zichzelf achterkomen waarom ze elke keer tegen dezelfde problemen aanlopen. Bij mij sloeg dat heel goed aan. Ik had daar de kans niet om mezelf sociaal te isoleren, dus zodoende werd ik 'gedwongen' om sociale aansluiting proberen te zoeken en merkte ik dat ik toch door anderen geaccepteerd werd. Ik bleek eigenlijk juist heel sociaal te zijn en mij goed in te kunnen leven in anderen. Dat wist ik ergens altijd al, alleen voorheen was niemand dat met mij eens en daarom kon ik mezelf ook niet serieus nemen.
10 jaar later pas kreeg ik alsnog de diagnose ADHD gecombineerd type. Omdat ik dus voorheen elke keer van anderen had aangehoord om mijn eigen gedachten niet serieus te nemen, riep het heel veel emoties bij mij op toen ik opeens bevestiging kreeg voor mijn eigen vermoedens. De twijfels over mijn seksualiteit die ik noodgedwongen moet onderdrukken aangezien toch niemand mij wil begrijpen en helpen, vlamden daardoor ook weer op. En ja hoor, daardoor gingen behandelaars van PsyQ conclusies trekken dat er bij mij waarschijnlijk toch een combinatie is van ADHD en autisme. Dat onderzoek van 10 jaar eerder was volgens hen te summier. Ik moest zelf regelen dat ik mij uitgebreid op autisme liet onderzoeken, want zolang ze niet zeker waren daarover, mocht ik niet meedoen met groepsvaardigheidstrainingen: dat zou namelijk averechts werken voor zowel mijzelf als de groepsleden. Uiteindelijk liet ik mij bij Annelies Spek onderzoeken, wederom een negatieve uitslag. Maar ik was 2 jaar verder en ik was emotioneel gesloopt en zo ongelooflijk kwaad op alles en iedereen.
Nu met die klote-GGZ herhaalt het patroon zich weer.
Het gaat de laatste jaren zo vaak over narcisme. Nou, dat slaat vooral op die lui die daar werken. Als ik hier vertel wat ik daar heb meegemaakt, dan zal bij voorbaat driekwart van de mensen mij niet willen geloven, want het staat namelijk haaks op wat ze zelf willen geloven. Dan kan ik een reactie verwachten zoals "Jamaar bij de GGZ werken ook mensen die het echt goed voorhebben met de patienten hoor!" En dat baseren ze dan bijvoorbeeld omdat ze iemand kennen die daar werkt en die heeft de uitstraling van een lieve oma. Het is ook wel zo dat er mensen werken die goede intenties hebben. Maar alleen dat is niet genoeg. Voor dat werk moet je ook over meer competenties beschikken. Empathie is essentieel. Empathie gaat verder dan het zielig vinden voor iemand die het moeilijk heeft. Empathie houdt in dat je de beleving van anderen kunt begrijpen en daarop kan anticiperen.
Voor mij zijn uitspraken als "Je moet jezelf accepteren zoals je bent!" inhoudloze uitspraken.
Ik maak mij zorgen over mezelf. Ik weet niet hoe ik verder moet. Ik weet alleen dat ik het anders moet doen dan hoe ik het tot nu toe gedaan heb. Ik vind het heel moeilijk, want ik heb het idee dat iedereen mij daarbij zal tegenwerken.
Andere vraag: is er iemand in je leven nu waarvan je het gevoel hebt dat hij jou 100% accepteert zoals je bent? Want ik kan me voorstellen dat als je dat nooit ervaren hebt, dat het nu voor jou heel eng is om te geloven dat die mensen er echt zijn, en dat er echt ruimte is om helemaal jezelf te zijn zonder de angst van wat mensen van je geaardheid vinden.
Het stomme is: als je die ervaring niet hebt, kan je psycholoog lullen als brugman, kun je jezelf overtuigen dat je okay bent... Maar ik denk echt dat je zoiets (het gevoel dat je er echt mag zijn) pas echt kan geloven als je ervaren hebt dat mensen je accepteren zoals je bent. Het tweede stomme is: daarvoor moet je mensen genoeg vertrouwen om jezelf bloot te geven; en dat is precies wat niet lukt als je een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis hebt. Dat is een vicieuze cirkel, die je - naar mijn ervaring - niet met therapie op kunt lossen.
Bij mij hebben medicijnen wél geholpen om iets minder "geremd" te zijn in contact; en ik heb uiteindelijk het geluk de juiste mensen te vinden (waaronder mijn geliefde) die me écht accepteren met de enorme lijst aan flaws die ik heb
.Je bent boos op de GGZ, en dat snap ik. Ik heb zelf psychologie gestudeerd en ken een hoop mensen die in de GGZ werken. Het probleem is dat het een "zachte" wetenschap is, en dat er al met al maar een handjevol interventies is waarvan bewezen is dat ze werken. En zelfs daarvan is vaak niet onderzocht, wat de (negatieve) effecten zijn op mensen bij wie het niet werkt, want zo werkt sociale wetenschap helaas niet. In de praktijk betekent dat, dat psychologen soms maar heel weinig handvatten om te behandelen, of zich vasthouden aan protocollen die soms maar matig bewezen zijn, en dan vaak in hele specifieke situaties (ook soms door druk vanuit zorgverzekeringen). Zodra je een complexere casus bent willen ze je niet aan je lot overlaten, maar hebben ze vaak ook geen idee wat ze met je moeten, alle goede bedoelingen ten spijt. Ik kan er niet boos van worden, maar ik denk dat je als (complexe) cliënt wel je verwachtingen moet bijstellen en zelf verantwoordelijkheid moet nemen. Vaak is stabiliseren het enige waar ze een beetje grip op hebben, en is het verder een kwestie van trial en error qua therapie, terwijl proefkonijn spelen meestal ook niet erg bevordelijk is voor je gesteldheid. Dan is het aan jezelf om te kijken of je er nog iets uithaalt (alleen wat ik in mijn omgeving ook zie is dat alle therapeutische aandacht op een bepaalde manier verslavend is... En mensen het dus niet erkennen als het niet helpt).
Ik ben er zelf echt van overtuigd dat alleen positieve ervaringen in het "echte" leven je bij iets als een ontwijkende ps kunnen helpen. Zoek je tribe, vind een leuke baan, ga een paar keer op je bek omdat je sociaal awkward bent maar leer dat relativeren, in mijn omgeving zijn een paar initiatieven voor "eenzame jongeren" bijvoorbeeld, en uiteindelijk vind je op een bepaald moment heus wél de juiste mensen. Een psych kan dan helpen om met die moeilijke situaties om te gaan/te leren relativeren (evt. met hulp), maar ik ben er echt van overtuigd dat als je die uitdagingen in het "echte leven" niet aangaat, geen enkele therapie gaat werken. Helaas zijn de meeste therapieën in mijn erg ervaring niet erg hands-on en ben je in plaats daarvan vooral bezig met dingen als je denkbeeldige boze kind te troosten en jezelf te visualiseren op een palmstrand als je verdrietig bent
. Tot slot; ik heb het idee dat je erg veel analyseert en jezelf daar ook behoorlijk gek mee maakt. Je hebt het over diagnoses, dingen die in je jeugd gebeurt zijn, en probeert daarmee je gedrag en gevoelens te verklaren.
Zelf vind ik het een stuk helpender om gewoon 's ochtends op te staan en te kijken hoe ik me voel. Als ik me kut voel probeer ik mezelf te bedenken wat ik nodig heb om mezelf beter te voelen. Soms is dat flink sporten, soms is het even ergens een koffie gaan drinken, soms is het troost vragen aan een naaste en heel vaak is het ook: wachten tot het morgen is en de dag weer wat hoopvoller is
. Dat helpt mij erg om me er niet in te verliezen.
Ik ben zeker niet iemand die vindt dat iedereen mij aardig moet vinden. Over het algemeen vinden mensen mij aardig. Ik heb daar echter niks aan als ik dat zelf niet zo ervaar.quote:
[..]
Ik herken best veel van wat je zegt hoor. Vergelijkbare diagnoses ook (ADD, ontwijkende ps, trekken van obsessief compulsieve PS). Ik worstel niet met mijn geaardheid, maar vind het wel heel sneu dat je zo'n angst hebt voor het beeld dat andere van je hebben. Waarom is het erg als mensen je een flamboyante homo vinden? (oprechte vraag...) En of je wel/of niet vals bent is iets wat jezelf in de hand hebt, maar ik denk dat de meeste mensen "flamboyante homo's" allang niet meer met vals zijn associeren. En als dat wel zo is? Waarom zou je dat jou laten raken? Ben je iemand die vindt dat iedereen je aardig moet vinden?
Daarom heb ik een psycholoog nodig die met mij analyseert wat daarachter zit. Het opmerkelijke is dat ik tegenover andere mensen juist heel ruimdenkend kan zijn.
Als ik een voorbeeld mag noemen. Wat zou ik tegen iemand zeggen met genderdysforie die geboren is als man en het verlangen heeft om als vrouw door het leven te gaan? Ik vind daarbij in de eerste plaats dat de dysforie op zich serieus genomen moet worden; het is verschrikkelijk als je je niet gelukkig kunt voelen met jouw biologische geslacht. Het gaat er juist om dat je wel gelukkig met jezelf kan zijn. Als de enige manier voor zo'n iemand een operatie is, vind ik dat die persoon daarvoor moet kiezen en schijt moet hebben aan wat anderen ervan vinden: het gaat immers om zijn of haar leven en niet om dat van die andere mensen die daar om welke reden dan ook aanstoot aan hebben.
Ik vind wel dat die persoon zich daarbij moet realiseren dat de biologische sekse daar niet mee verdwijnt. Nog steeds zit er in elke cel een XY-chromosoom. Een operatie houdt in wezen een soort verminking van de geslachtsorganen in: een penis kan nooit een vagina worden. Een transvrouw kan niet zwanger worden en geen kinderen baren, want de persoon is geboren als man en dat zal altijd zo blijven. Het kan misschien heel kwetsend zijn voor zo'n iemand om te lezen wat ik nu schrijf, echter het is wel de realiteit.
Dit is overigens één van mijn angsten. Ik zou dan nog liever een transgender willen zijn dan een drag queen. Dat klinkt wellicht heel raar. Het is vooral het idee dat ik mij moet overgeven aan een soort compulsieve behoefte te fantaseren dat ik een hele mooie begeerlijke vrouw ben, terwijl ik in werkelijkheid een vent in een jurk ben. Ik dacht daarbij ook altijd: ik wil een stabiel identiteitsgevoel hebben en ik wil dat het aansluit op wie ik werkelijk ben.
Bedankt voor de uitleg overigens over de psychische zorg. Een stuk genuanceerder dan mijn opvattingen, echter het maakt het voor mij niet minder problematisch. Als ze mij vanuit goede bedoelingen niet in de steek willen laten, maar ze kunnen mij niet bieden wat ik nodig heb, wordt het voor mij alleen maar belemmerend. In hun ogen ben ik een complexe casus, maar ik wil mij een volwaardig mens voelen en ben bereid daarvoor te doen wat nodig is ... behalve accepteren dat het leven voor mij niet beter kan worden
|
|
