[OUD SC] Bankje vol pompoenen

Mijn ervaring is dat jonge kinderen heel snel in hun eigen waarheden gaan geloven en dat het voor hen dan geen leugen meer is. Fantasie en werkelijkheid lopen nog teveel door elkaar heen. Tot een jaar of zes hebben ze ook nog maar een beperkte Theory of Mind waardoor ze zich ook niet kunnen verplaatsen in een ander en kunnen bedenken dat zij iets anders geloven. Dus misschien kan het ook gewoon de cognitieve ontwikkeling zijn en niet iets heel gehaaids? Dat lijkt me in ieder geval een prettiger gedachte.

'Zieke' kinderen op moeten halen, heel herkenbaar. De 7 jarige had in groep 3 een klassenassistent die er om bekend stond dat ze heel snel ouders belde. Zelf maakte ze daar ook een keer dankbaar gebruik van, huppelde over het schoolplein naar de fiets, heb toen getwijfeld om haar direct maar weer terug te brengen

Wat fijn dat Juul een goede dag had, maar wat sneu dat ze zo verdrietig is op school exode. 28 Kinderen is ook erg veel, zeker als je van een klas met 20 kinderen komt, dat zal flink schakelen zijn qua extra drukte. En dan ook nog eens 2 juffen van de oude stempel die niet mee kunnen denken in simpele oplossingen, echt heel triest eigenlijk. Goed dat jullie een gesprek zijn aangegaan! En eens voor wat betreft het buitenspelen, bizarre regel!

Voor wat betreft liegende kinderen, eens met wat al gezegd is. Mijn 9 jarige (dat klinkt heel raar ) 'liegt' nog steeds vaak, maar vaak blijkt het dan te zijn dat fantasie en werkelijkheid overliepen of dat ze in haar hoofd de waarheid sprak omdat zij een hele andere context had beleefd bijvoorbeeld. Zo kan ze dingen enorm uit verband trekken wat lijkt op liegen maar het feitelijk niet is.

En wat Tink zegt, zelfs als is het willens en wetens liegen heeft boos worden geen zin. Denk dat alle kinderen die fase wel doorgaan. Een goed gesprek aangaan over waarom de waarheid spreken zo belangrijk is en dat dat ook altijd kan, helpt dan denk ik beter.

Mijn 8 jarige is dus sinds vandaag een 9 jarige. Mijn moeder kwam langs en gaf een onwijs toffe lichtgevende drone. Kind is hélemaal blij, vooral toen we hem in het donker nog even gingen uitproberen. Alle playmobil is gebouwd en de Gravitrax is ook uitgeprobeerd. Ze was zo moe dat ze, na 1 moment van verdriet omdat ze morgen niet naar school wil, in 1 keer in slaap is gevallen. Het was een goede dag

Quote ipv edit

Ik vind dat persoonlijk zo’n onzin, beloven om niet boos te worden als ze iets op komen biechten wat ze liever niet willen vertellen. Dan wordt het een vrijbrief om te mogen doen wat je wil, zolang je daarna maar (doet alsof je) het moeilijk vind dat te vertellen. Hier is de regel andersom. Bij gewoon vertellen worden we waarschijnlijk (een beetje) boos, als we ontdekken dat er gelogen is worden we sowieso heel erg boos. Dat lijkt te werken nadat Lala een keer flink op haar kop heeft gekregen na liegen en haar broer een keer een beetje na iets ergers gewoon te vertellen.

quote:

Op woensdag 5 november 2025 21:04 schreef FlyingFish het volgende:
Ik vind dat persoonlijk zo’n onzin, beloven om niet boos te worden als ze iets op komen biechten wat ze liever niet willen vertellen. Dan wordt het een vrijbrief om te mogen doen wat je wil, zolang je daarna maar (doet alsof je) het moeilijk vind dat te vertellen. Hier is de regel andersom. Bij gewoon vertellen worden we waarschijnlijk (een beetje) boos, als we ontdekken dat er gelogen is worden we sowieso heel erg boos. Dat lijkt te werken nadat Lala een keer flink op haar kop heeft gekregen na liegen en haar broer een keer een beetje na iets ergers gewoon te vertellen.

Dat leer ik ze hier (hopenlijk) ook. Dat ik bij eerlijk vertellen misschien boos wordt maar dat ik bij liegen zeker weten heel boos wordt...

Als eerlijk vertellen direct straf oplevert en je met liegen straf kan uitstellen of voorkomen dan is de keuze niet moeilijk.

Beloven niet boos te worden is naar mijn idee onmogelijk want dat is een emotie maar ik probeer wel goed onderscheid te maken tussen eerlijk vertellen en liegen omdat ik ze niet richting het liegen wil duwen maar welke manier daarvoor het beste is weet ik ook niet.

Gefeliciteerd met de 9 jarige @Schanu

Zoon is over een kleine week jarig en hij weet nog steeds niet wat ie wil hebben

Boos worden heeft zeker wel zin als heb je natuurlijk wel gradaties en manieren om dat te uiten.
Een totale woede uitbarsting is wel wat anders dan toch aan je emoties toegeven en je boosheid kenbaar maken.
En iets verzwijgen, totaal verzinnen of je eigen aandeel ‘aanpassen’ zijn ook weer verschillende dingen.

Mijn zoon van 12 had laatst compleet verzonnen dat zijn telefoon, toen hij van school naar huis fietste, door een jongen op een fatbike uit zijn handen was geslagen en daardoor de telefoon beschadigd was geraakt.

Toen hij het thuis vertelde, geloofde ik hem meteen.
Ik was pissig op die fatbiker en ik vond het een geluk dat de telefoon niet gejat was.

Het kwam een paar dagen later door een vriend van hem aan het licht dat het was verzonnen.
Zoon durfde namelijk niet aan z’n vader te vertellen dat hij de telefoon simpelweg had laten vallen.
Kijk, dán word ik boos.
Waarom verzin je een heel verhaal erbij!?

Niet vervelend bedoeld, oprecht niet, maar dat hij het niet durfde te vertellen aan z'n vader is toch een heel duidelijk antwoord op waarom hij een heel verhaal erbij verzon? Ik zou daar eerlijk gezegd wel een beetje van schrikken. En ook met hem daarover praten. Wat voor reactie was hij precies bang voor? Wat maakt dat hij daar bang voor was? Is er iets te doen om daar aan te werken? En zelf kun je natuurlijk ook een inschatting maken van hoe reëel die angst is. Soms zijn kinderen natuurlijk bang om iets te vertellen terwijl dat echt niet nodig is, maar misschien zit er wel wat reëels in zijn angst. Of helpt het om samen de intensiteit van de mogelijke reactie bv te kunnen relativeren.

Ik heb zelf ook wel eens gelogen tegen mijn ouders. Ik had een op afstand bestuurbare auto mee naar school, ondanks dat mijn ouders me hadden gewaarschuwd dat het niet handig was, misschien stuk kon gaan, etc. Vervolgens ging het in de pauze mis door mijn eigen schuld (ik wilde erover springen, ging mis ). Ik durfde het thuis niet op te biechten. Bang voor de reactie, maar ik schaamde me vooral omdat ik het vertrouwen had geschaad. Dus verzon ik dat de pestkop van de klas het had stukgemaakt. Mijn vader wilde gelijk verhaal gaan halen . Dat heb ik gelukkig wel weten te voorkomen (insert nog meer leugens).

Ik denk niet dat ze ooit geweten hebben hoe het echt zat, maar ik voelde me ontzettend naar over alles. Ik leerde gelijk dat liegen behoorlijke consequenties kon hebben. Nooit meer gedaan.

quote:

Op woensdag 5 november 2025 22:37 schreef vlindertje89 het volgende:
Niet vervelend bedoeld, oprecht niet, maar dat hij het niet durfde te vertellen aan z'n vader is toch een heel duidelijk antwoord op waarom hij een heel verhaal erbij verzon? Ik zou daar eerlijk gezegd wel een beetje van schrikken. En ook met hem daarover praten. Wat voor reactie was hij precies bang voor? Wat maakt dat hij daar bang voor was? Is er iets te doen om daar aan te werken? En zelf kun je natuurlijk ook een inschatting maken van hoe reëel die angst is. Soms zijn kinderen natuurlijk bang om iets te vertellen terwijl dat echt niet nodig is, maar misschien zit er wel wat reëels in zijn angst. Of helpt het om samen de intensiteit van de mogelijke reactie bv te kunnen relativeren.

Oh zeker, ik weet precies hoe het zit.

Maar hij kwam thuis en vertelde het gelijk op die manier aan mij.
Hij zou me goed genoeg mogen kennen dat zo’n barstje of whatever echt geen enkel probleem is en hij daarom echt geen verhaal hoeft te verzinnen.
Ik laat mijn telefoon zo vaak vallen!
Maar ik werd boos op de fatbiker en nam het voor mijn zoon op toen mijn man al gelijk zei dat A. wellicht niet eerlijk was geweest.
Het was voor mij ondenkbaar dat hij zoiets tegenover mij zou verzinnen

Daarom dus.

Ik wil maar zeggen: liegen kan verschillende redenen hebben en als je eenmaal een leugen hebt vertelt (onnadenkend flap je er iets uit), is het lastig om terug te krabbelen. Niet om het goed te praten, maar een kind overziet niet vanaf het eerste moment wat de impact van een leugen is.

Tegen onze kinderen probeer ik wel uit te leggen waarom ik liever weet wat er echt is gebeurd, dan dat ze liegen. Vooral omdat ik anders nooit meer weet of/wanneer ik ze kan vertrouwen. Volgens mij zijn ze vooralsnog alleen oneerlijk over onderlinge ruzies. Altijd 2 totaal verschillende versies die niet allebei waar kunnen zijn.

Ik vind een liegende 12-jarige echt nog wel van een ander kaliber dan een kleuter. Een kind dat voor herhaling erst liegt moet echt nog ontdekken dat dat sociaal gezien niet acceptabel is (weten zij veel) en aangemoedigd worden om te vertellen wat er gebeurd is. Bij een ouder kind heb je het over de intentie om niet de waarheid te spreken, ik wil dan weten waarom. Ik heb denk ik geluk met mijn oudste want ik heb nog niet de neiging gehad daar boos over te worden. Vaak had hij zelf snel genoeg in de smiezen dat het niet ok is en voelt hij zich rot. Zo vertelde hij eergisteren dat hij prima op schema was met leren voor zijn toets en kwam vandaag de aap uit de mouw dat hij nog geen flikker gedaan had. Hij baalde erg van zichzelf. Daar hoef ik alleen maar een strenge blik voor op te zetten verandert vast nog als hij gaat drinken of vapen of te lang blijft hangen op feestjes

Uiteraard is dat heel anders.
Ik vond mijn post ondanks dat toch een prima toevoeging in het gesprek.

Mijne heeft momenten waarop ie liegt en zichzelf meteen corrigeert en momenten waar ie het echt halsstarrig volhoudt tot ik het tegendeel bewijs.
Dat eerste gaat over alles, het tweede bijna altijd over schermen. Dan is ie dus direct veel scherm kwijt.
Hij leert er vooralsnog niet van, dus ik denk dat ie meer stiekem scherm scoort dan ik afneem.

quote:

Op woensdag 5 november 2025 22:37 schreef vlindertje89 het volgende:
Niet vervelend bedoeld, oprecht niet, maar dat hij het niet durfde te vertellen aan z'n vader is toch een heel duidelijk antwoord op waarom hij een heel verhaal erbij verzon? Ik zou daar eerlijk gezegd wel een beetje van schrikken. En ook met hem daarover praten. Wat voor reactie was hij precies bang voor? Wat maakt dat hij daar bang voor was? Is er iets te doen om daar aan te werken? En zelf kun je natuurlijk ook een inschatting maken van hoe reëel die angst is. Soms zijn kinderen natuurlijk bang om iets te vertellen terwijl dat echt niet nodig is, maar misschien zit er wel wat reëels in zijn angst. Of helpt het om samen de intensiteit van de mogelijke reactie bv te kunnen relativeren.

Dat is dus precies waarom ik niet wil straffen voor eerlijk vertellen. Ik heb vroeger heel wat gelogen tegen mijn ouders en ook meer dan eens dat mijn broertje daardoor straf kreeg. Ik leerde dat eerlijk vertellen zorgt voor straf (of woede-uitbarsting) en liegen niet dus werd vanzelf beter in liegen.

Achteraf gezien natuurlijk helemaal niet handig dus ik wil dat anders aanpakken. Mijn insteek is als je iets eerlijk verteld dan help ik met oplossen. Bij liegen en daarin doorgaan dan help ik natuurlijk ook waar nodig maar is de toon wel anders en moet er daarnaast iets worden gedaan met het liegen (goed gesprek of straf of maar net wat passend is).

Het kan zijn dat dat op hetzelfde neerkomt maar de toon het verschil maakt. Als iets perongeluk kapot gaat dan is er meestal een verzekering die dat dekt. Daar kan ik dan bij helpen om samen te regelen of zelf laten uitzoeken hoe dat zit met de verzekering. (scheelt dat we verzekering hebben waar we kunnen binnenlopen)

Hier de jongste die regelmatig liegt. Over vanalles en nog wat. Over zich niet lekker voelen, tot dingen die ze geleend zou hebben maar toch zelf gekocht blijkt te hebben. Dingen die stuk zijn. Van alles.

Maar dus ook dingen waar ik absoluut niet boos om zou worden, maar waarvan zij denkt dat ik wel boos zou worden.

Al vele gesprekken over gevoerd maar heeft echt heel lang geduurd voordat er verbetering leek te komen. Ze weet ook dat liegen sowieso straf betekend en dat eerlijk zijn soms kan zorgen dat ik boos wordt. Maar dat het vaak ook echt wel mee valt en dat het boos worden na liegen vele malen vervelender is voor haar.

Ik benoem ook vaak als ze iets verteld dat ik blij ben dat ze het eerlijk verteld.

Begin nu (met 12) het idee te hebben dat het wat minder wordt.
(En omdat ik op een gegeven moment van haar de vraag kreeg waarom ik haar ‘nooit’ geloofde.. toen dus uitgelegd dat het vaak liegen er voor zorgt/gezorgd heeft dat ik meer dingen in twijfel ga trekken, en dat eerlijk zijn het enige is om het vertrouwen op dat gebied weer terug te winnen)

quote:

Op woensdag 5 november 2025 18:09 schreef CoolGuy het volgende:
Nou, onze dochter zojuist betrapt op een leugen. En ik snap dat ze liegt, want dat is wat kinderen doen omdat ze denken dat ze daar mee weg kunnen komen, maar dat kon in dit geval dus niet, en nu hebben we ook gezien hoe ver ze dat doorvoert.

Nogal een teleurstelling, en ik merk ook dat ik dat niet zo makkelijk naast me neer kan leggen. Ik snap uiteraard dát kinderen liegen, óók ons kind, maar nu het zo klip en klaar is heb ik daar toch moeite mee merk ik, om nu gewoon te doen alsof er niks (meer) aan de hand is.

Je dochter is nog niet zo oud, toch?

Volgens mij liegen kinderen niet zozeer omdat ze denken dat ze ermee weg kunnen komen.
Als ze nog wat jonger zijn, is dat sowieso iets wat ze niet bedenken. Het is dan eerder wensdenken, denk ik, dat de leugen ook wel zou kunnen en beter klinkt en dat ouders dat vast wel geloven.

Niet boos worden als iets eerlijk wordt verteld klinkt heel mooi, maar dat gaat natuurlijk lang niet altijd. Dus wij hebben onze dochter altijd voorgehouden dat het best kan dat we schrikken of boos worden of teleurgesteld zijn als ze de waarheid vertelt, maar dat we er ondanks dat altijd voor haar zullen zijn. En dat we haar helpen met wat het ook is.

Ik denk dat bijna alle kinderen weleens liegen, zeker als ze nog wat jonger zijn. Wij hebben ook wel wat leugentjes voorgeschoteld gekregen. Tegenwoordig is ze zoo eerlijk dat ze zelfs opbelt vanuit Maastricht dat ze iets gedaan heeft wat eigenlijk niet mag, terwijl wij daar niets van hadden geweten als ze het niet had verteld

Bij kleine kinderen is liegen ook nog eens normaal en goed voor het ontwikkelen van een geweten en goed of fout...

Ik hoop mijn kinderen te leren dat ze alles kunnen en mogen zeggen, ongeacht of ik daar boos om wordt... soms vertellen ze iets en beginnen ze al met "niet boos worden" en dan vertellen ze een verhaal dat ik denk, waarom zou ik daar boos om worden??!!
En de volgende x gaan ze een verhaal vertellen waar ik dan wel boos van wordt, zo blijft het verrassend

Ik werd vanmorgen gebeld door het zkh dat James dinsdag al geopereerd kan worden aan zijn oren, dat is bijna een maand eerder, even schakelen maar komt mij zoveel beter uit eerlijk gezegd.. kan er bij hem ook wat van het bordje af want zie hem zo worstelen met alles en vooral zichzelf... morgen gesprek met de juf

quote:

Op donderdag 6 november 2025 10:48 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Je dochter is nog niet zo oud, toch?

Volgens mij liegen kinderen niet zozeer omdat ze denken dat ze ermee weg kunnen komen.
Als ze nog wat jonger zijn, is dat sowieso iets wat ze niet bedenken. Het is dan eerder wensdenken, denk ik, dat de leugen ook wel zou kunnen en beter klinkt en dat ouders dat vast wel geloven.

Niet boos worden als iets eerlijk wordt verteld klinkt heel mooi, maar dat gaat natuurlijk lang niet altijd. Dus wij hebben onze dochter altijd voorgehouden dat het best kan dat we schrikken of boos worden of teleurgesteld zijn als ze de waarheid vertelt, maar dat we er ondanks dat altijd voor haar zullen zijn. En dat we haar helpen met wat het ook is.

Ik denk dat bijna alle kinderen weleens liegen, zeker als ze nog wat jonger zijn. Wij hebben ook wel wat leugentjes voorgeschoteld gekregen. Tegenwoordig is ze zoo eerlijk dat ze zelfs opbelt vanuit Maastricht dat ze iets gedaan heeft wat eigenlijk niet mag, terwijl wij daar niets van hadden geweten als ze het niet had verteld

Nou, wat er dus gisteren gebeurde is dat zij sinds een paar weken moet wennen aan dat ze d'r tablet nog maar een uurtje per dag mag gebruiken, omdat...nou, omdat dat lang genoeg is. Nou, dat is natuurlijk lastig etc. Wat wij doen is wij stellen een timer in van een uur, en als die afloopt moet het tablet weg.

Inmiddels komt ze zelf met de melding van goh mag ik de tablet, en als het antwoord ja is, dan vraagt ze ook om die timer aan te zetten etc, dus dat is allemaal goed. Maar eergisteren was ze ineens boven. Toen zij terug beneden kwam vroegen wij wat ze had gedaan boven, en ze had met d'r knuffels 'schooltje' gespeeld, op haar kamer.

Nu doe ik veel met domotica, dus ik heb in alle ruimten in het huis bewegingssensoren hangen etc, en mijn vrouw keek mij aan, en ik had daar ook een raar gevoel bij, dús ik keek of er op haar kamer beweging was geregistreerd, en de laatste beweging was 5 uur geleden.

Oftewel, ze was niet op haar kamer geweest. Dat is liegen. Ze loog, omdat ze het tablet had gebruikt wat op onze slaapkamer lag, en dáár was wel beweging geregistreerd, de gehele tijd dat ze boven was geweest. Nou, ik snap dat het een kind is, ik snap dat ze pas 7 is, maar liegen is niet oké. Dus we vroegen aan haar van weet je zéker dat dat is wat je hebt gedaan? Ja dat wist ze zeker. Nou, papa en mama geloven dat niet helemaal schat, dus we vragen het nog een keer, en we worden niet boos (wat we ook niet zijn geworden) maar het is wél belangrijk dat je eerlijk bent. Het kan zijn dat we dat wél een keer worden, of schrikken of of of, maar dat hoort erbij en betekent niet dat we niet van d'r houden, etc.

Nog steeds hetzelfde verhaal. Tot ze doorkreeg dat we haar niet gingen geloven, en toen kwam er schoorvoetend uit dat ze met d'r tablet had gespeeld. Ze wist (dit is niet wat zij zei, dit is wat ík zeg) dat ze dat tablet niet mocht, want d'r uur was al verbruikt, en dat wist ze, dus ze wist ook dat ze niet kon zeggen dat ze het tablet had gehad, dus moest ze wat anders zeggen.

Nou, ik heb liever dat ze eerlijk is, maar dat was ze dus niet. Nu heeft ze dus de rest van de week geen tablet én geen laptop want liegen omdat ze tegen een afspraak in ging is niet oke, en keuzes hebben consequenties, dús geen tablet en laptop meer.

Maar omdat ik dus zo hard werd geconfronteerd met die realiteit, waarvan ik goed weet dat dat realiteit is natuurlijk, vond ik dat wel lastig. Ik voel gewoon teleurstelling.

quote:

Op donderdag 6 november 2025 12:04 schreef CoolGuy het volgende:

[..]
Nou, wat er dus gisteren gebeurde is dat zij sinds een paar weken moet wennen aan dat ze d'r tablet nog maar een uurtje per dag mag gebruiken, omdat...nou, omdat dat lang genoeg is. Nou, dat is natuurlijk lastig etc. Wat wij doen is wij stellen een timer in van een uur, en als die afloopt moet het tablet weg.

Inmiddels komt ze zelf met de melding van goh mag ik de tablet, en als het antwoord ja is, dan vraagt ze ook om die timer aan te zetten etc, dus dat is allemaal goed. Maar eergisteren was ze ineens boven. Toen zij terug beneden kwam vroegen wij wat ze had gedaan boven, en ze had met d'r knuffels 'schooltje' gespeeld, op haar kamer.

Nu doe ik veel met domotica, dus ik heb in alle ruimten in het huis bewegingssensoren hangen etc, en mijn vrouw keek mij aan, en ik had daar ook een raar gevoel bij, dús ik keek of er op haar kamer beweging was geregistreerd, en de laatste beweging was 5 uur geleden.

Oftewel, ze was niet op haar kamer geweest. Dat is liegen. Ze loog, omdat ze het tablet had gebruikt wat op onze slaapkamer lag, en dáár was wel beweging geregistreerd, de gehele tijd dat ze boven was geweest. Nou, ik snap dat het een kind is, ik snap dat ze pas 7 is, maar liegen is niet oké. Dus we vroegen aan haar van weet je zéker dat dat is wat je hebt gedaan? Ja dat wist ze zeker. Nou, papa en mama geloven dat niet helemaal schat, dus we vragen het nog een keer, en we worden niet boos (wat we ook niet zijn geworden) maar het is wél belangrijk dat je eerlijk bent. Het kan zijn dat we dat wél een keer worden, of schrikken of of of, maar dat hoort erbij en betekent niet dat we niet van d'r houden, etc.

Nog steeds hetzelfde verhaal. Tot ze doorkreeg dat we haar niet gingen geloven, en toen kwam er schoorvoetend uit dat ze met d'r tablet had gespeeld. Ze wist (dit is niet wat zij zei, dit is wat ík zeg) dat ze dat tablet niet mocht, want d'r uur was al verbruikt, en dat wist ze, dus ze wist ook dat ze niet kon zeggen dat ze het tablet had gehad, dus moest ze wat anders zeggen.

Nou, ik heb liever dat ze eerlijk is, maar dat was ze dus niet. Nu heeft ze dus de rest van de week geen tablet én geen laptop want liegen omdat ze tegen een afspraak in ging is niet oke, en keuzes hebben consequenties, dús geen tablet en laptop meer.

Maar omdat ik dus zo hard werd geconfronteerd met die realiteit, waarvan ik goed weet dat dat realiteit is natuurlijk, vond ik dat wel lastig. Ik voel gewoon teleurstelling.

Maar het is natuurlijk heel simpel: ze wist best wel dat er straf zou volgen en ze dus de tablet langer kwijt zou zijn en dus heeft ze gelogen om te proberen dat te voorkomen. Onder de straf uit zien te komen.

Ik snap best dat je teleurgesteld bent. Ook al weten we best dat onze kinderen niet perfect zijn en wel dingen zullen doen waarvan wij niet willen dat ze ze doen, toch is de confrontatie ermee lastig.

quote:

Op donderdag 6 november 2025 12:04 schreef CoolGuy het volgende:

[..]
Nou, wat er dus gisteren gebeurde is dat zij sinds een paar weken moet wennen aan dat ze d'r tablet nog maar een uurtje per dag mag gebruiken, omdat...nou, omdat dat lang genoeg is. Nou, dat is natuurlijk lastig etc. Wat wij doen is wij stellen een timer in van een uur, en als die afloopt moet het tablet weg.

Inmiddels komt ze zelf met de melding van goh mag ik de tablet, en als het antwoord ja is, dan vraagt ze ook om die timer aan te zetten etc, dus dat is allemaal goed. Maar eergisteren was ze ineens boven. Toen zij terug beneden kwam vroegen wij wat ze had gedaan boven, en ze had met d'r knuffels 'schooltje' gespeeld, op haar kamer.

Nu doe ik veel met domotica, dus ik heb in alle ruimten in het huis bewegingssensoren hangen etc, en mijn vrouw keek mij aan, en ik had daar ook een raar gevoel bij, dús ik keek of er op haar kamer beweging was geregistreerd, en de laatste beweging was 5 uur geleden.

Oftewel, ze was niet op haar kamer geweest. Dat is liegen. Ze loog, omdat ze het tablet had gebruikt wat op onze slaapkamer lag, en dáár was wel beweging geregistreerd, de gehele tijd dat ze boven was geweest. Nou, ik snap dat het een kind is, ik snap dat ze pas 7 is, maar liegen is niet oké. Dus we vroegen aan haar van weet je zéker dat dat is wat je hebt gedaan? Ja dat wist ze zeker. Nou, papa en mama geloven dat niet helemaal schat, dus we vragen het nog een keer, en we worden niet boos (wat we ook niet zijn geworden) maar het is wél belangrijk dat je eerlijk bent. Het kan zijn dat we dat wél een keer worden, of schrikken of of of, maar dat hoort erbij en betekent niet dat we niet van d'r houden, etc.

Nog steeds hetzelfde verhaal. Tot ze doorkreeg dat we haar niet gingen geloven, en toen kwam er schoorvoetend uit dat ze met d'r tablet had gespeeld. Ze wist (dit is niet wat zij zei, dit is wat ík zeg) dat ze dat tablet niet mocht, want d'r uur was al verbruikt, en dat wist ze, dus ze wist ook dat ze niet kon zeggen dat ze het tablet had gehad, dus moest ze wat anders zeggen.

Nou, ik heb liever dat ze eerlijk is, maar dat was ze dus niet. Nu heeft ze dus de rest van de week geen tablet én geen laptop want liegen omdat ze tegen een afspraak in ging is niet oke, en keuzes hebben consequenties, dús geen tablet en laptop meer.

Maar omdat ik dus zo hard werd geconfronteerd met die realiteit, waarvan ik goed weet dat dat realiteit is natuurlijk, vond ik dat wel lastig. Ik voel gewoon teleurstelling.

Kan je die tablet niet gewoon na een uur blokkeren waar alleen jullie met een code nog in kunnen? Los van het liegen kan ze het dan ook niet meer stiekem doen.

quote:

Op donderdag 6 november 2025 12:43 schreef laziness het volgende:

[..]
Kan je die tablet niet gewoon na een uur blokkeren waar alleen jullie met een code nog in kunnen? Los van het liegen kan ze het dan ook niet meer stiekem doen.

Dat zal vast kunnen, maar dat is symptoombestrijding dus dat zie ik niet echt als een oplossing.

quote:

Op donderdag 6 november 2025 12:50 schreef CoolGuy het volgende:

[..]
Dat zal vast kunnen, maar dat is symptoombestrijding dus dat zie ik niet echt als een oplossing.

Het is slechts een extra tool. Wat als je vergeet het wekkertje aan te zetten? Of als je niet weet dat ze van je vrouw vanochtend dat uur al gehad heeft. Hiermee is de tablet de wekker.
Mijn 14jarige heeft ook schermtijd en app limieten.
Ze worden snel groter en ben je nog altijd aanwezig terwijl ze wel access hebben tot schermen?
Het was maar een tip dat je apparaat ook zelf kan wat je nu extern doet.