ADD&ADHD #74 Sluiten is aanmaken!!!

Hier ook ADHD (ADD). Ik werk in het onderwijs, en heb dus veel vakantie (nu ook). Mijn sociale kring is gewoon aan het werk. Ik hou van vakantie, maar ik merk (ook qua gemoedstoestand), dat ik beter ga op de structuur van werk. Een weekje vrij, en binnen 2 dagen alweer mijn dag-en nachtritme volledig omgedraaid. Ritme naar de klote, ‘s nachts wakker en overdag slapen. Vakantiedagen weggegooid (zonde).

Als mijn vriend ook vrij is, dan doe ik dit niet. Echt zo onvolwassen eigenlijk, maar ik doe het iedere keer weer.

quote:

Op zondag 15 februari 2026 10:19 schreef Sunshine1982 het volgende:
Ugh, ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Ik ben echt wanhopig op zoek naar een nieuwe hyperfixatie, want zonder hyperfixatie voelt mijn leven zo saai en leeg. En dat klinkt heel erg stom als je een druk bestaan hebt met werk en kinderen, maar het voelt echt zo.

Ik vraag me af of de fokkers hier hetzelfde hebben?

Is volgensmij heel normaal hoor. Je mist nu gewoon even een bron van dopamine. Heeft niks met je huidige leven te maken, maar meer met hoe je brein werkt. Hoe harder je zoekt hoe onrustiger je misschien wordt. Beweging helpt vaak.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 02:13 schreef Laugh het volgende:
Hier ook ADHD (ADD). Ik werk in het onderwijs, en heb dus veel vakantie (nu ook). Mijn sociale kring is gewoon aan het werk. Ik hou van vakantie, maar ik merk (ook qua gemoedstoestand), dat ik beter ga op de structuur van werk. Een weekje vrij, en binnen 2 dagen alweer mijn dag-en nachtritme volledig omgedraaid. Ritme naar de klote, ‘s nachts wakker en overdag slapen. Vakantiedagen weggegooid (zonde).

Als mijn vriend ook vrij is, dan doe ik dit niet. Echt zo onvolwassen eigenlijk, maar ik doe het iedere keer weer.

Waarom zorg je dan niet gewoon dat je ook in de vakantie een ritme hebt? Ik heb verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld een hond. Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten.

Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:32 schreef Discombobulate het volgende:

[..]
Waarom zorg je dan niet gewoon dat je ook in de vakantie een ritme hebt? Ik heb verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld een hond. Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten.

Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

Was dat maar zo makkelijk.. dit is ook een van mijn ADHD-blokkades. Tijdens Corona werd ik ook depressief en merkte ik ook hoe afhankelijk ik ben van ritmes van anderen. Zonder kantoorstructuur viel ik letterlijk in een grijze massa van tijd, waar ik in verzoop. Toen was ik ook alleen trouwens.

Als mijn vriend weg is, herken ik ook dat mijn hele ritme inzakt. Ik merk honger, dorst ook vrijwel niet, slaap ook niet. Als ik daarop moet vertrouwen, schift mijn ritme vrijwel direct. Heb bijv. ook geen hond of kinderen die een structuur eisen. Blijken ADHD'ers vaker last van te hebben. In mijn groepssessies zaten er ook een paar. En iedere ADHD'er werkt anders, dat jij dit niet herkent, betekent niet dat het geen ding is

- Jados gemaild met dat ik stop met het traject (vinkje)
- Wijkcoach ingelicht, hij reageerde meedenkend (vinkje)

Pak van mijn hart

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:32 schreef Discombobulate het volgende:
Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

Dit klinkt als: adhd bestaat niet, stel je niet zo aan, wat ik kan kan jij ook.

Maar zo werkt het helaas niet....

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 11:16 schreef DJMO het volgende:

[..]
Dit klinkt als: adhd bestaat niet, stel je niet zo aan, wat ik kan kan jij ook.

Maar zo werkt het helaas niet....

Nee betekend dit: ADHD 'bestaat'. Wat ik kan, kan jij een stuk moeilijker, maar dat betekend niet dat we dezelfde dingen niet moeten doen. Jij hebt moeite met X, ik heb bijvoorbeeld moeite met Y.

En wat jij wél kan, kan ik misschien wel helemaal niet.

quote:

Op zondag 15 februari 2026 10:19 schreef Sunshine1982 het volgende:
Ugh, ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Ik ben echt wanhopig op zoek naar een nieuwe hyperfixatie, want zonder hyperfixatie voelt mijn leven zo saai en leeg. En dat klinkt heel erg stom als je een druk bestaan hebt met werk en kinderen, maar het voelt echt zo.

Ik vraag me af of de fokkers hier hetzelfde hebben?

Aldoor

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:32 schreef Discombobulate het volgende:

[..]
Waarom zorg je dan niet gewoon dat je ook in de vakantie een ritme hebt? Ik heb verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld een hond. Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten.

Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

Dit werkt echt zo niet. En ik begrijp dat jij je dat niet kunt voorstellen. Maar niet elke ADHD’er is hetzelfde. Dit kan wel degelijk met ADHD te maken hebben. Het is echt te kort door de bocht om mensen af te schilderen dat ze niet volwassen zijn of wilskracht hebben. Want dat is eigenlijk wat je doet.

Als jij ADHD/ADD hebt, en je hebt je eigen hindernissen die een ander niet heeft, zou jij het vast ook niet tof vinden als ze je zo wegzetten. Heb je ook echt niks aan.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:49 schreef Utopica het volgende:

[..]
Was dat maar zo makkelijk.. dit is ook een van mijn ADHD-blokkades. Tijdens Corona werd ik ook depressief en merkte ik ook hoe afhankelijk ik ben van ritmes van anderen. Zonder kantoorstructuur viel ik letterlijk in een grijze massa van tijd, waar ik in verzoop. Toen was ik ook alleen trouwens.

Als mijn vriend weg is, herken ik ook dat mijn hele ritme inzakt. Ik merk honger, dorst ook vrijwel niet, slaap ook niet. Als ik daarop moet vertrouwen, schift mijn ritme vrijwel direct. Heb bijv. ook geen hond of kinderen die een structuur eisen. Blijken ADHD'ers vaker last van te hebben. In mijn groepssessies zaten er ook een paar. En iedere ADHD'er werkt anders, dat jij dit niet herkent, betekent niet dat het geen ding is

Ik heb ook een slecht honger en dorst gevoel. Als ik niet oplet dan eet ik pas tegen het eind van de middag. Ik heb dan wel dieren, een man en een kind + 1 onderweg. Maar dat helpt me niet eens. Ik sla mezelf gewoon over.
Avondeten dan weer niet, omdat m’n man kookt.
Kind geef ik structuur, mezelf niet. Nu trouwens wel wat meer omdat ik zwanger ben hoor. Maar dan eet ik dus voor m’n baby en niet omdat ik zelf honger heb.

Ik ben ook afhankelijk van ritmes van anderen. Als het kantoor niet sluit dan zit ik ook met gemak elke dag over te werken. “Heel even dit afmaken”…
Als ik dagdienst heb, belt m’n man altijd als hij in de auto zit, dat zorgt ervoor dat ik zelf ook naar de auto ga. Hij haalt altijd onze dochter van de Bso. Tenzij ik eerder thuis ben.

Ik snap dat voor jou corona zwaar was op dat vlak. Godzijdank heb ik altijd door kunnen ( moeten ) werken en heb ik weinig van de lockdown en avondklok meegemaakt op die manier.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:32 schreef Discombobulate het volgende:

[..]
Waarom zorg je dan niet gewoon dat je ook in de vakantie een ritme hebt? Ik heb verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld een hond. Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten.

Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

Wat is dit nou weer voor een domme reactie?

Laat me raden ... je hebt zelf geen ADHD, je gelooft niet in ADHD en je bent ervan overtuigd dat mensen die het wel hebben allemaal onvolwassen luie aanstellers zijn?

Of je hebt wel ADHD maar daarnaast ben je ook zo autistisch als een konijn en het lukt je daarom niet om te kunnen begrijpen dat dingen die voor jou wel helpend zijn niet persé aanslaan bij een ander? Dan kan ik net zo goed tegen jou zeggen dat je volwassen moet worden als jij je eenzaam en onbegrepen voelt als je elke keer conflicten hebt met mensen die negatief op jou reageren of jou uitlachen of negeren en je begrijpt niet wat je hen hebt misdaan. Of als het jou niet lukt om een vriendin te krijgen, kan ik tegen jou zeggen dat je "gewoon jezelf moet zijn", waardoor het voor jou nog veel ingewikkelder wordt.

Ik ben het overigens wel met je eens dat het in de essentie te maken heeft met wilskracht en emotionele volwassenheid. Het hele issue is dat het gebied in de hersenen om dat te kunnen reguleren, bij mensen die gediagnosticeerd zijn met ADHD, zich door een hele combinatie van factoren niet goed heeft kunnen ontwikkelen. Ik geloof wel dat die vaardigheden te trainen zijn, op dezelfde manier als iemand die getroffen is door een beroerte door revalidatie weer kan leren lopen, praten, etc.

Als er een intensieve behandeling zou bestaan die erop neerkomt dat je bijvoorbeeld een jaar lang in een soort bootcamp-achtige omgeving leert hoe je je aandacht, emoties en energie kan managen, waardoor het jou daarna wel lukt om volwaardig mee te kunnen doen in de samenleving en eigen zaakjes te kunnen regelen - zou ik ervoor tekenen. Ik ben er dan op voorbereid dat het heel zwaar en afzien kan zijn, maar dat heb ik er dan wel voor over.

Als dit uberhaupt al bestaat, dan is het onbetaalbaar. Als ik het wel zou kunnen betalen, wil ik garantie hebben dat het mij voldoende gaat opleveren.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 11:46 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]
Wat is dit nou weer voor een domme reactie?

Laat me raden ... je hebt zelf geen ADHD, je gelooft niet in ADHD en je bent ervan overtuigd dat mensen die het wel hebben allemaal onvolwassen luie aanstellers zijn?

Of je hebt wel ADHD maar daarnaast ben je ook zo autistisch als een konijn en het lukt je daarom niet om te kunnen begrijpen dat dingen die voor jou wel helpend zijn niet persé aanslaan bij een ander? Dan kan ik net zo goed tegen jou zeggen dat je volwassen moet worden als jij je eenzaam en onbegrepen voelt als je elke keer conflicten hebt met mensen die negatief op jou reageren of jou uitlachen of negeren en je begrijpt niet wat je hen hebt misdaan. Of als het jou niet lukt om een vriendin te krijgen, kan ik tegen jou zeggen dat je "gewoon jezelf moet zijn", waardoor het voor jou nog veel ingewikkelder wordt.

Ik ben het overigens wel met je eens dat het in de essentie te maken heeft met wilskracht en emotionele volwassenheid. Het hele issue is dat het gebied in de hersenen om dat te kunnen reguleren, bij mensen die gediagnosticeerd zijn met ADHD, zich door een hele combinatie van factoren niet goed heeft kunnen ontwikkelen. Ik geloof wel dat die vaardigheden te trainen zijn, op dezelfde manier als iemand die getroffen is door een beroerte door revalidatie weer kan leren lopen, praten, etc.

Als er een intensieve behandeling zou bestaan die erop neerkomt dat je bijvoorbeeld een jaar lang in een soort bootcamp-achtige omgeving leert hoe je je aandacht, emoties en energie kan managen, waardoor het jou daarna wel lukt om volwaardig mee te kunnen doen in de samenleving en eigen zaakjes te kunnen regelen - zou ik ervoor tekenen. Ik ben er dan op voorbereid dat het heel zwaar en afzien kan zijn, maar dat heb ik er dan wel voor over.

Als dit uberhaupt al bestaat, dan is het onbetaalbaar. Als ik het wel zou kunnen betalen, wil ik garantie hebben dat het mij voldoende gaat opleveren.

Ik heb adhd, hoogfunctionerend autisme, een slaapprobleem, depressie en ptss (om van de rest nog maar niet te spreken). Ik val elke keer weer terug op rode wijn.

Op dit moment zit ik in een dubbele diagnose kliniek, en het ritme gaat me prima af. Eet drie keer per dag.

Als ze me over twee weken naar huis zouden sturen, verval ik binnen de kortste keren terug naar twee keer per dag eten, naar één keer in de avond etc.

Je kan een autist of adhd'er wel uit z'n omgeving sleuren, maar gewoontes, patronen en gedrag verander je niet in een paar weken tijd. Zelfs niet in enkele maanden.

Gelukkig betaalt mijn zorgverzekering de opname

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 11:25 schreef Moeraskat het volgende:

[..]
Dit werkt echt zo niet. En ik begrijp dat jij je dat niet kunt voorstellen. Maar niet elke ADHD’er is hetzelfde. Dit kan wel degelijk met ADHD te maken hebben. Het is echt te kort door de bocht om mensen af te schilderen dat ze niet volwassen zijn of wilskracht hebben. Want dat is eigenlijk wat je doet.

Als jij ADHD/ADD hebt, en je hebt je eigen hindernissen die een ander niet heeft, zou jij het vast ook niet tof vinden als ze je zo wegzetten. Heb je ook echt niks aan.

Nee, dat doe ik niet. Je hebt alleen veel meer moeite met bepaalde taken, maar dat betekend niet dat je bepaalde taken niet gewoon moet doen. Misschien kan jij wel heel goed dingen die ik weer niet kan. Ik heb bv last van angstklachten. Moet ik dan maar niet in het openbaar gaan spreken? Of dat afschuiven daarop zodat ik het niet hoef te doen? Moet ik maar niet naar feestjes gaan? Of nooit meer gaan daten?

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 12:28 schreef Discombobulate het volgende:

[..]
Nee, dat doe ik niet. Je hebt alleen veel meer moeite met bepaalde taken, maar dat betekend niet dat je bepaalde taken niet gewoon moet doen. Misschien kan jij wel heel goed dingen die ik weer niet kan. Ik heb bv last van angstklachten. Moet ik dan maar niet in het openbaar gaan spreken? Of dat afschuiven daarop zodat ik het niet hoef te doen? Moet ik maar niet naar feestjes gaan? Of nooit meer gaan daten?

Dat snappen we allemaal hier. Maar jij gooit het op wilskracht en volwassenheid. Dat is gewoon oneerlijk van je. Niemand zegt toch ook dat hij/zij nooit meer eet of drinkt of uit bed komt? Jij trekt het direct weer helemaal in het uiterste. Iets genuanceerder communiceren zou wel fijn zijn.

Hoe jij met je hindernissen omgaat moet je zelf weten. Of je het tot in den treuren gaat proberen of niet ook. Ik heb voor mezelf besloten dat ik een aantal dingen gewoon niet meer doe en accepteer dat ik het niet trek. Heeft niks met wilskracht of volwassenheid te maken.

Of juist wel. Het accepteren dat het gewoon niet lukt, ipv voor altijd jezelf dwingen iets te doen/kunnen omdat het zo ‘hoort’. Die tijd heb ik wel gehad.

[ Bericht 5% gewijzigd door Moeraskat op 19-02-2026 12:42:14 ]

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 11:46 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]
Wat is dit nou weer voor een domme reactie?

Laat me raden ... je hebt zelf geen ADHD, je gelooft niet in ADHD en je bent ervan overtuigd dat mensen die het wel hebben allemaal onvolwassen luie aanstellers zijn?

Of je hebt wel ADHD maar daarnaast ben je ook zo autistisch als een konijn en het lukt je daarom niet om te kunnen begrijpen dat dingen die voor jou wel helpend zijn niet persé aanslaan bij een ander? Dan kan ik net zo goed tegen jou zeggen dat je volwassen moet worden als jij je eenzaam en onbegrepen voelt als je elke keer conflicten hebt met mensen die negatief op jou reageren of jou uitlachen of negeren en je begrijpt niet wat je hen hebt misdaan. Of als het jou niet lukt om een vriendin te krijgen, kan ik tegen jou zeggen dat je "gewoon jezelf moet zijn", waardoor het voor jou nog veel ingewikkelder wordt.

Ik ben het overigens wel met je eens dat het in de essentie te maken heeft met wilskracht en emotionele volwassenheid. Het hele issue is dat het gebied in de hersenen om dat te kunnen reguleren, bij mensen die gediagnosticeerd zijn met ADHD, zich door een hele combinatie van factoren niet goed heeft kunnen ontwikkelen. Ik geloof wel dat die vaardigheden te trainen zijn, op dezelfde manier als iemand die getroffen is door een beroerte door revalidatie weer kan leren lopen, praten, etc.

Als er een intensieve behandeling zou bestaan die erop neerkomt dat je bijvoorbeeld een jaar lang in een soort bootcamp-achtige omgeving leert hoe je je aandacht, emoties en energie kan managen, waardoor het jou daarna wel lukt om volwaardig mee te kunnen doen in de samenleving en eigen zaakjes te kunnen regelen - zou ik ervoor tekenen. Ik ben er dan op voorbereid dat het heel zwaar en afzien kan zijn, maar dat heb ik er dan wel voor over.

Als dit uberhaupt al bestaat, dan is het onbetaalbaar. Als ik het wel zou kunnen betalen, wil ik garantie hebben dat het mij voldoende gaat opleveren.

Precies dit. Die reactie van hem was voornamelijk kort door de bocht en ondoordacht lijkt me. Of hoop ik.

Ik zou overigens niet zo’n intensieve behandeling willen… mijn add/adhd maakt me ook wie ik ben. Mijn man houdt ook van mij zoals ik ben en zegt ook regelmatig van m’n adhd-brein te houden. Natuurlijk zijn er dingen die helemaal niet leuk zijn. Ik weet niet of ik zonder dit mezelf ben of wie ik dan ben en of ik die persoon wel wil zijn.

Maar ook dat is voor iedereen anders. Ik zou het overigens wel toejuichen hoor, zo’n intensieve behandeling want het zou anderen mogelijk wel kunnen helpen.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 12:28 schreef Discombobulate het volgende:

[..]
Nee, dat doe ik niet. Je hebt alleen veel meer moeite met bepaalde taken, maar dat betekend niet dat je bepaalde taken niet gewoon moet doen. Misschien kan jij wel heel goed dingen die ik weer niet kan. Ik heb bv last van angstklachten. Moet ik dan maar niet in het openbaar gaan spreken? Of dat afschuiven daarop zodat ik het niet hoef te doen? Moet ik maar niet naar feestjes gaan? Of nooit meer gaan daten?

Ik denk dat ik nu een beetje dingen ga begrijpen.

Als je afgaat op reacties die mensen met ADHD op internet posten, begrijp ik dat anderen de indruk hebben dat ze te makkelijk hun eigen verantwoordelijkheden op ADHD afschuiven. Het kan soms nogal lakoniek en gemakzuchtig overkomen.

ADHD zit in alles, ook in hoe je woorden geeft aan wat er in jouw hoofd omgaat. Mensen vinden van mij vaak dat ik mijn gedachten heel goed kan verwoorden: dat neemt niet weg dat het mij wel veel energie kost. Vooral om alle gedachten te kunnen filteren, om (vaak tevergeefs) to the point te blijven.

Ik weet dat mensen zonder ADHD het ook lastig vinden om orde en structuur in hun leven aan te kunnen brengen. Ik heb mij daarom heel vaak afgevraagd of ik überhaupt ADHD heb. Ik denk dat mensen zonder ADHD wat flexibeler zijn om hun aandacht en energie te kunnen doseren in de hoeveelheid dat het nodig is. Met ADHD zet je het of aan of uit. Zo kan zo'n iemand zich laten meeslepen door al zijn impulsen, waardoor anderen reageren "Waarom doet die gast zo druk?". Veel minder opvallend zijn de momenten dat hij geen energie meer heeft om te kunnen doen wat hij moet doen.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 13:16 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]
Ik denk dat ik nu een beetje dingen ga begrijpen.

Als je afgaat op reacties die mensen met ADHD op internet posten, begrijp ik dat anderen de indruk hebben dat ze te makkelijk hun eigen verantwoordelijkheden op ADHD afschuiven. Het kan soms nogal lakoniek en gemakzuchtig overkomen.

ADHD zit in alles, ook in hoe je woorden geeft aan wat er in jouw hoofd omgaat. Mensen vinden van mij vaak dat ik mijn gedachten heel goed kan verwoorden: dat neemt niet weg dat het mij wel veel energie kost. Vooral om alle gedachten te kunnen filteren, om (vaak tevergeefs) to the point te blijven.

Ik weet dat mensen zonder ADHD het ook lastig vinden om orde en structuur in hun leven aan te kunnen brengen. Ik heb mij daarom heel vaak afgevraagd of ik überhaupt ADHD heb. Ik denk dat mensen zonder ADHD wat flexibeler zijn om hun aandacht en energie te kunnen doseren in de hoeveelheid dat het nodig is. Met ADHD zet je het of aan of uit. Zo kan zo'n iemand zich laten meeslepen door al zijn impulsen, waardoor anderen reageren "Waarom doet die gast zo druk?". Veel minder opvallend zijn de momenten dat hij geen energie meer heeft om te kunnen doen wat hij moet doen.

Kom je hier om constructief mee te praten of om ons te downplayen en uit te lokken?

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 14:10 schreef DJMO het volgende:

[..]
Kom je hier om constructief mee te praten of om ons te downplayen en uit te lokken?

Hoe kom je daar nou bij?

Ik heb zelf ook ADHD. Ik moest na het typen weg. Had bij nader inzien vergeten te verwoorden wat ik nou eigenlijk bedoelde.

Als je hoofd vol gedachten zit, kan je die niet allemaal tegelijk in één zin verwoorden. Het komt i.i.g. bij mij regelmatig voor dat ik het dan op zo'n manier zeg dat de ander denkt dat ik het niet serieus neem ... of het extreme andere uiterste en dan krijg ik een reactie "maak je niet druk".

Eens met bovenstaande reacties. Het is niet enkel wilskracht, maar ook gewoon hoe je brein werkt. Het gebeurd een beetje automatisch. Niet dat ik het zie als excuus hoor.

Verder heb ik gewoon een goede baan, huis, auto, relatie, sociaal leven, verantwoordelijkheden. Feit blijft dat ik (net als vele andere hier) afhankelijk ben van het ritme van werk of andere. Betekent niet dat ik het helemaal niet zou kunnen hoor. Maar de drang/noodzaak is er in zo een weekje alleen vakantie minder. Geloof zeker in zo een bootcamp achtig iets zoals hierboven beschreven staat.

Hallo allemaal,
Momenteel wordt mijn jongste onderzocht op adhd, heeft een iq test gehad waarbij hij bovengemiddeld heeft gescoord en er volgt nu nog een test op oa emotieregulatie en impuls beheersing (waar hij vast niet bovengemiddeld scoort )

De vraag waar ik vast over na ging denken was evt medicatie... en dan zoek ik ervaringen.
Wie heeft er ervaringen met medicatie bij kinderen. Hij is nu 9. Heel snel overprikkeld, en vimd school heel erg leuk maar soms zo zwaar door de drukte om hem heen...

Ik gooi ook een vraag erin: wie heeft er begeleiding van een ADHD-coach? Wat vind je ervan? Wat heeft het je gebracht en waar zou ik op moeten letten als ik een gesprek met iemand heb?

Zoek iemand waar ik vooral praktische vaardigheden mee kan bespreken!

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:32 schreef Discombobulate het volgende:
[..]
Waarom zorg je dan niet gewoon dat je ook in de vakantie een ritme hebt? Ik heb verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld een hond. Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten.
Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

Het wegvallen van externe werkstructuur en ritme bij iemand met ADD is een direct gevolg van de neurologische kenmerken van de aandoening/stoornis.
Het is een heel herkenbaar patroon bij ADD, en kan zorgen voor een ontregeld bioritme en mentale onrust.
Mensen met ADD hebben behoefte aan routine en hebben vaak moeite met plannen en actie ondernemen, wat leidt tot een dag-en-nachtritme dat snel omslaat.
Het is een probleem met de executieve functies van de hersenen, niet met iemands karakter of volwassenheid.

"Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten" drukt een persoonlijke keuze of een eigen gewoonte uit,
ook al klinkt het als een verplichting.
"Ik moet" (innerlijke noodzaak): Je legt jezelf de verplichting op. Het is geen externe regel (zoals werk),
maar een keuze om bijv structuur te behouden.

"Gewoon" (benadrukking): Dat woord maakt duidelijk dat jij dat als een normale zaak beschouwt,
een bewuste beslissing die jij prettig vindt of nodig hebt.
Het nemen van een hond is voor jou een bewuste keuze en externe factor die dwingt tot ritme en een vorm van structuur die jij nodig hebt.

Jouw uitspraak "Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn" is een mening en vooroordeel , en geen medisch of wetenschappelijk feit.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 11:20 schreef Discombobulate het volgende:
[..]
Nee betekend dit: ADHD 'bestaat'. Wat ik kan, kan jij een stuk moeilijker, maar dat betekend niet dat we dezelfde dingen niet moeten doen. Jij hebt moeite met X, ik heb bijvoorbeeld moeite met Y.

Dat geldt ook voor mensen met angstklachten, al is de onderliggende oorzaak anders dan bij ADHD.
Waar angst vooral zorgt voor mentale blokkades, zorgt ADHD voor een fundamenteel verschil in de verwerking van prikkels, emoties en dagelijkse taken.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 12:28 schreef Discombobulate het volgende:
[..]
Nee, dat doe ik niet. Je hebt alleen veel meer moeite met bepaalde taken, maar dat betekend niet dat je bepaalde taken niet gewoon moet doen. Misschien kan jij wel heel goed dingen die ik weer niet kan. Ik heb bv last van angstklachten. Moet ik dan maar niet in het openbaar gaan spreken? Of dat afschuiven daarop zodat ik het niet hoef te doen? Moet ik maar niet naar feestjes gaan? Of nooit meer gaan daten?

ADD is breder dan alleen moeite hebben met bepaalde taken.
Hoewel problemen met plannen, organiseren en concentreren (executieve functies) kenmerkend zijn,
beïnvloedt ADD de manier waarop de hersenen informatie verwerken, emoties reguleren en motivatie opwekken.
AD(H)D is een neurobiologische stoornis die de hersenfuncties beïnvloedt en op veel meer gebieden impact heeft dan alleen bij het uitvoeren van taken.
Het is een verschil in de structuur en werking van de hersenen, niet een karakterfout.

Je zegt terecht dat "angstklachten niet inhouden dat je daar dan maar naar moet handelen
of van je af moet schuiven zodat je het maar niet hoeft te doen.
Dat is een rationele houding tegenover angst,
vaak gebaseerd op het idee dat je angst moet overwinnen in plaats van vermijden.
Tegelijkertijd geef je in een ander R&P topic over daten aan het videobellen te vermijden
("geen optie", "apart") vanwege belangst, het niet jezelf kunnen zijn.
Daar handel je dus wel naar de angstklacht terwijl je hier beweert dat niet te doen.
Waar zit de tegenstrijdigheid?
Voor jou: Angst is doorslaggevend → dus ik handel ernaar.
Voor een ander: Angst is niet doorslaggevend → je moet er niet naar handelen.
Dat is een dubbele standaard.
Je bedoelt het vast niet slecht , het is menselijk, maar het klopt natuurlijk niet.
En ik begrijp het ook wel: de theorie makkelijker is dan de praktijk.

Iemand die zelf worstelt met angst, somberheid en slaapproblemen
(dus waarschijnlijk ook moeite heeft met executieve functies)
en een ander de les leest over ritme, verantwoordelijkheid en wilskracht,
probeert onbewust zijn eigen tekortkomingen en onzekerheden op de ander te projecteren

Veel mensen hebben vooroordelen en zien angst als een teken van zwakte of een persoonlijk falen,
in plaats van een medische aandoening die voortkomt uit biologische en psychologische processen.
Hoe zou jij het vinden als mensen oordelen dat jouw angstklachten zwakte , aanstellerij of een gebrek aan karakter' zijn?

[ Bericht 0% gewijzigd door Puzzie op 26-02-2026 23:17:31 ]

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 23:10 schreef Puzzie het volgende:

[..]
Het wegvallen van externe werkstructuur en ritme bij iemand met ADD is een direct gevolg van de neurologische kenmerken van de aandoening/stoornis.
Het is een heel herkenbaar patroon bij ADD, en kan zorgen voor een ontregeld bioritme en mentale onrust.
Mensen met ADD hebben behoefte aan routine en hebben vaak moeite met plannen en actie ondernemen, wat leidt tot een dag-en-nachtritme dat snel omslaat.
Het is een probleem met de executieve functies van de hersenen, niet met iemands karakter of volwassenheid.

"Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten" drukt een persoonlijke keuze of een eigen gewoonte uit,
ook al klinkt het als een verplichting.
"Ik moet" (innerlijke noodzaak): Je legt jezelf de verplichting op. Het is geen externe regel (zoals werk),
maar een keuze om bijv structuur te behouden.

"Gewoon" (benadrukking): Dat woord maakt duidelijk dat jij dat als een normale zaak beschouwt,
een bewuste beslissing die jij prettig vindt of nodig hebt.
Het nemen van een hond is voor jou een bewuste keuze en externe factor die dwingt tot ritme en een vorm van structuur die jij nodig hebt.

Jouw uitspraak "Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn" is een mening en vooroordeel , en geen medisch of wetenschappelijk feit.
[..]
Dat geldt ook voor mensen met angstklachten, al is de onderliggende oorzaak anders dan bij ADHD.
Waar angst vooral zorgt voor mentale blokkades, zorgt ADHD voor een fundamenteel verschil in de verwerking van prikkels, emoties en dagelijkse taken.
[..]
ADD is breder dan alleen moeite hebben met bepaalde taken.
Hoewel problemen met plannen, organiseren en concentreren (executieve functies) kenmerkend zijn,
beïnvloedt ADD de manier waarop de hersenen informatie verwerken, emoties reguleren en motivatie opwekken.
AD(H)D is een neurobiologische stoornis die de hersenfuncties beïnvloedt en op veel meer gebieden impact heeft dan alleen bij het uitvoeren van taken.
Het is een verschil in de structuur en werking van de hersenen, niet een karakterfout.

Je zegt terecht dat "angstklachten niet inhouden dat je daar dan maar naar moet handelen
of van je af moet schuiven zodat je het maar niet hoeft te doen.
Dat is een rationele houding tegenover angst,
vaak gebaseerd op het idee dat je angst moet overwinnen in plaats van vermijden.
Tegelijkertijd geef je in een ander R&P topic over daten aan het videobellen te vermijden
("geen optie", "apart") vanwege belangst, het niet jezelf kunnen zijn.
Daar handel je dus wel naar de angstklacht terwijl je hier beweert dat niet te doen.
Waar zit de tegenstrijdigheid?
Voor jou: Angst is doorslaggevend → dus ik handel ernaar.
Voor een ander: Angst is niet doorslaggevend → je moet er niet naar handelen.
Dat is een dubbele standaard.
Je bedoelt het vast niet slecht , het is menselijk, maar het klopt natuurlijk niet.
En ik begrijp het ook wel: de theorie makkelijker is dan de praktijk.

Iemand die zelf worstelt met angst, somberheid en slaapproblemen
(dus waarschijnlijk ook moeite heeft met executieve functies)
en een ander de les leest over ritme, verantwoordelijkheid en wilskracht,
probeert onbewust zijn eigen tekortkomingen en onzekerheden op de ander te projecteren

Veel mensen hebben vooroordelen en zien angst als een teken van zwakte of een persoonlijk falen,
in plaats van een medische aandoening die voortkomt uit biologische en psychologische processen.
Hoe zou jij het vinden als mensen oordelen dat jouw angstklachten zwakte , aanstellerij of een gebrek aan karakter' zijn?

Al mag ik je soms niet, maar hier kan ik me volledig in vinden.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 12:49 schreef gewoonmezelf87 het volgende:
Hallo allemaal,
Momenteel wordt mijn jongste onderzocht op adhd, heeft een iq test gehad waarbij hij bovengemiddeld heeft gescoord en er volgt nu nog een test op oa emotieregulatie en impuls beheersing (waar hij vast niet bovengemiddeld scoort )

De vraag waar ik vast over na ging denken was evt medicatie... en dan zoek ik ervaringen.
Wie heeft er ervaringen met medicatie bij kinderen. Hij is nu 9. Heel snel overprikkeld, en vimd school heel erg leuk maar soms zo zwaar door de drukte om hem heen...

Mijn dochter van 9 heeft vorig jaar adhd diagnose gekregen (en hoogbegaafdheid). Ze liep vast op school omdat ze nergens aan toe kwam, en bijna geen werk deed (jenaplan, dus ze moeten zelf plannen en taken afstrepen). Ze deed op een gegeven moment helemaal niets meer in de klas, maar omdat haar cito scores wel goed waren werd het niet echt als een probleem gezien. Voor haar was het dat wel want ze verloor alle plezier en motivatie. Omdat ze nooit iets af had miste ze ook echt het positieve gevoel van iets presteren. Ze kreeg hulp op school met plannen en taakinitiatie en volhouden, en dat werkte redelijk, maar alleen wanneer die persoon naast haar bleef staan om haar steeds weer bij de les te houden. Zodra dat er niet was ging dr hoofd weer compleet ergens anders naar toe en werkte alles in de klas als afleiding.
Ze heeft nu sinds de zomer medicatie en het is echt briljant. Ze kan dingen oppakken, volhouden en afmaken, ook wanneer ze het niet in een keer overziet. De hulp op school wordt langzaam afgebouwd en ze heeft veel meer zelfvertrouwen en is een stuk vrolijker. Ook thuis hoeven we haar veel minder aan te sturen en ervaart ze daardoor meer zelfstandigheid (en het is een stuk gezelliger 😄 ).
We hebben wel getwijfeld over wel of geen medicatie, maar omdat ik zelf ook net 2 jaar de diagnose heb en het voor mij ook heel goed werkt wilden we het wel proberen. En omdat een jaar aan extra hulp op school structureel weinig veranderde terwijl ze wel echt haar best deed.
Het werkt voor ieder kind anders natuurlijk, maar voor haar was het echt alsof er een mist optrok.