ADD&ADHD #74 Sluiten is aanmaken!!!

quote:

Op donderdag 16 oktober 2025 12:53 schreef Sunshine1982 het volgende:

[..]
Ja, ik denk dat ik dat gewoon moet doen, doelen stellen. Ik ben erg perfectionistisch, ik heb de tekst ook al tig keer veranderd

Neem jij medicatie?

Ik heb geen diagnose. Twee jaar geleden wel een topic aangemaakt hierover met tig voorbeelden, bij de huisarts geweest die ook het één en ander bevestigde en/of verifieerde, aangemeld geweest bij zo'n centrum in Nieuwegein, vervolgens acht maanden later of zo een mailtje gekregen met "maak een afspraak" waar ik nog eens twee maanden later pas achter kwam (door een overvolle mailbox) en het toen maar op z'n beloop gelaten.

Ben 37, kennelijk coping ontwikkeld - de huisarts vroeg nog of het echt noodzaak is of dat ik iets van coping ontwikkeld heb (ik schrijf álles op wat ik moet doen, als er iets mee moet een volgende dag leg ik dat pal voor de voordeur in de avond ervoor, ik ga lekker op hele duidelijke gestructureerde taken die ik dan ook heb/krijg van teammanager, moet mezelf tig keer vertellen "erbij" te blijven, etc. etc.) -, dus ik geloof het wel. Ik had er vooral wat aan gehad in m'n jeugd, denk ik, want ik was ehm...."anders"

Ik merk dat ik ook altijd een sterkere band heb (of kan hebben) met de autisten en AD(H)D'ers in mijn klassen; daar klikt het altijd goed mee.

Ik slik al minstens 15 jaar methylfendidaat, maar ik zat me toch af te vragen of er geen langetermijn-effecten kunnen optreden, aangezien ik al jaren last heb van erger wordende brainfog en slecht geheugen, hebben mensen ervaring met het langdurig stoppen met methylfendidaat en welke effecten dit heeft?

quote:

Op donderdag 16 oktober 2025 13:58 schreef BufferOverflow het volgende:
Ik slik al minstens 15 jaar methylfendidaat, maar ik zat me toch af te vragen of er geen langetermijn-effecten kunnen optreden, aangezien ik al jaren last heb van erger wordende brainfog en slecht geheugen, hebben mensen ervaring met het langdurig stoppen met methylfendidaat en welke effecten dit heeft?

Heb je al eens bloed laten prikken op met name vitamine b1?

quote:

Op donderdag 16 oktober 2025 14:19 schreef DJMO het volgende:

[..]
Heb je al eens bloed laten prikken op met name vitamine b1?

Niet specifiek B1, wel D en schildklier, dat was in orde. Volgens mij is de kans op een B1 tekort extreem klein als je relatief gezond bent, normaal eet en vrijwel geen alcohol drinkt. Ik heb wel langere tijd multivitamines geslikt inclusief B1 en die leken geen enkel effect te hebben.

quote:

Op donderdag 16 oktober 2025 13:06 schreef Sunshine1982 het volgende:
Oh en een hyperfocus, wow. Ik heb voor jaren een tv serie als hyperfocus gehad (wat nu eindelijk wat minder wordt), maar ik heb dat bijvoorbeeld ook met muziek. Ik kan zo liedjes die ik leuk vind keer op keer achter elkaar beluisteren. Het verveelt gewoon niet. Ik heb nu al een paar maanden een liedje die ik echt abnormaal vaak geluisterd heb en ik luister er nog steeds naar. Vaak op de fiets ook meerdere keren achter elkaar, wel in een remix maar het deuntje en de tekst is vaak hetzelfde.

Ik las een stukje terug in het vorige topic en herken mezelf hier heel erg in.
Sowieso veel ADD trekjes die vrouwen omschrijven zijn 1 op 1 op mezelf te betrekken.
Geen diagnose bekend maar het zou me niet verbazen btw.

[ Bericht 1% gewijzigd door vencodark op 04-11-2025 21:38:16 ]

Heb vorige week diagnose onderzoek gehad. En hoor over twee weken wat. Dus volg.

quote:

Op dinsdag 4 november 2025 21:20 schreef vencodark het volgende:

[..]
Ik las een stukje terug in het vorige topic en herken mezelf hier heel erg in.
Sowieso veel ADD trekjes die vrouwen omschrijven zijn 1 op 1 op mezelf te betrekken.
Geen diagnose bekend maar het zou me niet verbazen btw.

Geen idee hoe oud je bent of dat het al mosterd na de maaltijd is, maar soms kan de overgang aanleiding zijn om alsnog hulp te zoeken op dat vlak, dus het kan helpen om dat in je achterhoofd te houden.

Genoeg mensen die zonder diagnose voor zichzelf een manier vinden om te functioneren, maar bij vrouwen geldt dat de overgang kan betekenen dat je alsnog vastloopt. Ik sprak onlangs een collega die er eigenlijk daardoor achter kwam.

Ik kan me niet meer herinneren of ik hier ook ooit gepost heb.

Hier zo’n 10 jaar geleden (eindelijk) de diagnose ADHD (Voorheen ADD) gehad.

Heb m’n hele leven struggles gehad op allerlei vlakken.

Medicatie voorgeschreven na een traject van therapie etc. Voor mij is dit een redding. Op elk vlak, natuurlijk moet je er nog steeds mee dealen en heb je eigen manieren om te functioneren.

Nu zwanger. Dus ik vind dat enorm spannend ivm medicatie. Loop daarom ook bij de pop-poli.
Ik sta open om af te bouwen. Ik gebruik namelijk de kort werkende, ivm onregelmatig werk. (Ploegendienst)

Maar ik weet wel dat zonder medicatie ik er zelf heel veel last van heb, maar m’n omgeving ook.
Ook op m’n werk. Waar concentratie en snel schakelen erg belangrijk is.

quote:

Op donderdag 16 oktober 2025 13:58 schreef BufferOverflow het volgende:
Ik slik al minstens 15 jaar methylfendidaat, maar ik zat me toch af te vragen of er geen langetermijn-effecten kunnen optreden, aangezien ik al jaren last heb van erger wordende brainfog en slecht geheugen, hebben mensen ervaring met het langdurig stoppen met methylfendidaat en welke effecten dit heeft?

Nooit over nagedacht.

Heb wel last van brainfog. Maar dat is als ik in een verkeerd medicatie ritme zit door te lang uitslapen bijvoorbeeld.
Of nu omdat ik utrogestan slik.

Verder geen last van gelukkig.

Zit je nog wel op de goede dosis?
Misschien is je lijf veranderd of je leven?
Ben je overgezet op een ander merk?

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 15:54 schreef Moeraskat het volgende:

[..]
Nooit over nagedacht.

Heb wel last van brainfog. Maar dat is als ik in een verkeerd medicatie ritme zit door te lang uitslapen bijvoorbeeld.
Of nu omdat ik utrogestan slik.

Verder geen last van gelukkig.

Zit je nog wel op de goede dosis?
Misschien is je lijf veranderd of je leven?
Ben je overgezet op een ander merk?

Heb ondertussen diagnose slaapapneu gehad, dus waarschijnlijk was dat de oorzaak

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 16:00 schreef BufferOverflow het volgende:

[..]
Heb ondertussen diagnose slaapapneu gehad, dus waarschijnlijk was dat de oorzaak

Oh dat kan ook best pittig zijn

quote:

Op donderdag 16 oktober 2025 13:58 schreef BufferOverflow het volgende:
Ik slik al minstens 15 jaar methylfendidaat, maar ik zat me toch af te vragen of er geen langetermijn-effecten kunnen optreden, aangezien ik al jaren last heb van erger wordende brainfog en slecht geheugen, hebben mensen ervaring met het langdurig stoppen met methylfendidaat en welke effecten dit heeft?

Kan dat ook niet liggen aan je leeftijd?

quote:

Op maandag 5 januari 2026 12:58 schreef LaDaDiDa het volgende:

[..]
Kan dat ook niet liggen aan je leeftijd?

Het was inmiddels al duidelijk wat er scheelde

Hoi! Hopelijk kunnen jullie mij hierbij helpen
Ik heb nu bijna een jaar een ADHD-diagnose en na groepstherapie en medicatie zit ik in een traject om op zoek te gaan naar een ADHD-coach, die me kan helpen om mijn werk-privébalans beter te krijgen en gerichter coaching krijg met plannen. Nu heb ik een wijkcoach toegewezen gekregen en een doorverwijzing naar Jados.

Ik was daar sceptisch over eerst, omdat ze vooral op autisme zitten, maar in het gesprek bleek dat ze meer op neurodivers algemeen willen zitten. Nou prima vooruit.

Beschikking etc rond, dus ga ik op eerste gesprek. Nou dat ging toch niet lekker, merkte dat ze toch vastliep op mijn ADHD-klachten en wilt ze dat ik met een jobcoach in gesprek ga.

Nu heb ik met die jobcoach gesproken en zij zegt helemaal in de lijn te zitten met de hulpvraag waar ik mee zit. Maar toch voelt het niet helemaal oké. Dit zou dan via het UWV gaan i.k.v. werkbehoud, en moet ik me mijn werkgever in gesprek gaan. En dat terwijl ik eerst allemaal gewoon ging om een ADHD-coach die met handvaten zou komen om mijn ADHD beter aan te kunnen pakken. Ik sta niet op het punt om in een burn-out of wat te raken, het voelt opeens allemaal zo zwaar voor mij aan?

Nu is mijn vraag: wie heeft er ervaring met een ADHD-coach, wat doet diegene? Heb jij wat aan diegene? En zitten jullie dan via een organisatie daar?

quote:

Op zondag 15 februari 2026 10:19 schreef Sunshine1982 het volgende:
Ugh, ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Ik ben echt wanhopig op zoek naar een nieuwe hyperfixatie, want zonder hyperfixatie voelt mijn leven zo saai en leeg. En dat klinkt heel erg stom als je een druk bestaan hebt met werk en kinderen, maar het voelt echt zo.

Ik vraag me af of de fokkers hier hetzelfde hebben?

Ik herken dit wel enigszins. Nu ik sinds eind november in een dubbele diagnose kliniek ben opgenomen had ik ook vrij weinig omhanden. Ik ben me sindsdien gaan verdiepen in de tarot, en dat heeft me serieus aan het denken gezet.

Het voorspelt de toekomst niet en het is absoluut geen waarzeggerij, maar de kaarten laten me soms wel nadenken over sommige situaties waarin ik verzeild raak, en door dan aan de tarot kaarten te denken bekijk ik de zaak eens van een andere kant of zelfs meerdere kanten voor ik reageer.

Niet echt perse een hyperfixatie, maar wel een fijne afleiding van het leven van alledag momenteel.

quote:

Op zondag 15 februari 2026 10:19 schreef Sunshine1982 het volgende:
Ugh, ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Ik ben echt wanhopig op zoek naar een nieuwe hyperfixatie, want zonder hyperfixatie voelt mijn leven zo saai en leeg. En dat klinkt heel erg stom als je een druk bestaan hebt met werk en kinderen, maar het voelt echt zo.

Ik vraag me af of de fokkers hier hetzelfde hebben?

Heel suf
Maar puzzelen?

quote:

Op dinsdag 10 februari 2026 17:03 schreef Utopica het volgende:
Hoi! Hopelijk kunnen jullie mij hierbij helpen
Ik heb nu bijna een jaar een ADHD-diagnose en na groepstherapie en medicatie zit ik in een traject om op zoek te gaan naar een ADHD-coach, die me kan helpen om mijn werk-privébalans beter te krijgen en gerichter coaching krijg met plannen. Nu heb ik een wijkcoach toegewezen gekregen en een doorverwijzing naar Jados.

Ik was daar sceptisch over eerst, omdat ze vooral op autisme zitten, maar in het gesprek bleek dat ze meer op neurodivers algemeen willen zitten. Nou prima vooruit.

Beschikking etc rond, dus ga ik op eerste gesprek. Nou dat ging toch niet lekker, merkte dat ze toch vastliep op mijn ADHD-klachten en wilt ze dat ik met een jobcoach in gesprek ga.

Nu heb ik met die jobcoach gesproken en zij zegt helemaal in de lijn te zitten met de hulpvraag waar ik mee zit. Maar toch voelt het niet helemaal oké. Dit zou dan via het UWV gaan i.k.v. werkbehoud, en moet ik me mijn werkgever in gesprek gaan. En dat terwijl ik eerst allemaal gewoon ging om een ADHD-coach die met handvaten zou komen om mijn ADHD beter aan te kunnen pakken. Ik sta niet op het punt om in een burn-out of wat te raken, het voelt opeens allemaal zo zwaar voor mij aan?

Nu is mijn vraag: wie heeft er ervaring met een ADHD-coach, wat doet diegene? Heb jij wat aan diegene? En zitten jullie dan via een organisatie daar?

Ik wilde zelf een keer zo'n vraag stellen. Wat precies zit jou niet lekker?

Ik wil jou op basis van mijn eigen ervaringen wel meegeven dat een coach of wie dan ook anticipeert op jouw hulpvraag. Ik merk uit jouw verhaal een beetje op dat jou dingen opgedrongen worden die jij niet wilt. Een beetje in de trant van:
jij: "Ik wil graag naar rechts."
ander: "Jamaar is het niet veel verstandiger om eerst naar links te gaan? Je moet het zelf weten hoor. Maar het is de gebruikelijke gang van zaken om naar links te gaan. Andere clienten doen dat ook en die zijn daarover erg positief. Het lijkt mij dat je naar rechts wilt gaan door jouw ADHD; je wilt meteen resultaat en zo werkt het niet. Je mag jezelf compassie en geduld gunnen dat het niet allemaal in 1x gedaan hoeft. Dus wat zeg je ervan? Wil je met mij proberen om naar links te gaan?"

Dit heb ikzelf keer op keer op keer meegemaakt. Mijn hoofd tolt dan helemaal en ik overzie het allemaal niet meer; ik ben dan inderdaad 'overtuigd' dat het niet zo snel hoeft, omdat ik dan rust wil.

Bekijk deze YouTube-video

Ik heb pas geleden dit filmpje gevonden. Voor mij persoonlijk werkt het verhelderend om grenzen te stellen naar iedereen en dus ook naar coaches en hulpverleners. Het gaat immers om jouw leven: jij bepaalt hoe je het wilt leiden en jij maakt op waar je hulp bij nodig hebt en waarbij niet. De ander kan opmaken in hoeverre hij/zij tegemoet kan komen aan jouw wensen en behoeftes. Dat zou superduidelijk moeten zijn:
- Ja, ik kan je daarbij helpen
- Nee, ik kan je daarbij niet helpen
- Ik kan je misschien gedeeltelijk helpen. Mag ik een alternatief voorstel doen?

De beslissing zou altijd bij jou moeten liggen.

Ik heb wat betreft ondersteuning alleen ervaring met aan WMO-gerelateerde instanties. Dat is elke keer drama geweest. Het is niet alleen frustrerend, ik was er emotioneel ook aan onderdoor gegaan. Dat ik mijn leven zelf verkloot is tot daaraan toe, maar het is ronduit beangstigend als het lijkt alsof alles en iedereen mij afremt. Ik kreeg dus stress van het idee "voor ik het weet, ben ik 80 en dan kijk ik terug op een leven wat ik door gebrek aan zelfdiscipline verkloot heb" en die zorgverleners met hun moedercomplex grepen dat aan om mij als een kleuterjuffrouw op te dringen het 'rustig aan te doen' en 'compassie voor mezelf op te brengen'.

Als je zelfstandige coaches niet kan betalen, is het misschien nog een idee om een PGB te regelen. Wees in ieder geval kritisch naar mensen die zich met jouw leven bemoeien.

quote:

Op maandag 16 februari 2026 18:04 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]
Ik wilde zelf een keer zo'n vraag stellen. Wat precies zit jou niet lekker?

Ik wil jou op basis van mijn eigen ervaringen wel meegeven dat een coach of wie dan ook anticipeert op jouw hulpvraag. Ik merk uit jouw verhaal een beetje op dat jou dingen opgedrongen worden die jij niet wilt. Een beetje in de trant van:
jij: "Ik wil graag naar rechts."
ander: "Jamaar is het niet veel verstandiger om eerst naar links te gaan? Je moet het zelf weten hoor. Maar het is de gebruikelijke gang van zaken om naar links te gaan. Andere clienten doen dat ook en die zijn daarover erg positief. Het lijkt mij dat je naar rechts wilt gaan door jouw ADHD; je wilt meteen resultaat en zo werkt het niet. Je mag jezelf compassie en geduld gunnen dat het niet allemaal in 1x gedaan hoeft. Dus wat zeg je ervan? Wil je met mij proberen om naar links te gaan?"

Dit heb ikzelf keer op keer op keer meegemaakt. Mijn hoofd tolt dan helemaal en ik overzie het allemaal niet meer; ik ben dan inderdaad 'overtuigd' dat het niet zo snel hoeft, omdat ik dan rust wil.

Bekijk deze YouTube-video

Ik heb pas geleden dit filmpje gevonden. Voor mij persoonlijk werkt het verhelderend om grenzen te stellen naar iedereen en dus ook naar coaches en hulpverleners. Het gaat immers om jouw leven: jij bepaalt hoe je het wilt leiden en jij maakt op waar je hulp bij nodig hebt en waarbij niet. De ander kan opmaken in hoeverre hij/zij tegemoet kan komen aan jouw wensen en behoeftes. Dat zou superduidelijk moeten zijn:
- Ja, ik kan je daarbij helpen
- Nee, ik kan je daarbij niet helpen
- Ik kan je misschien gedeeltelijk helpen. Mag ik een alternatief voorstel doen?

De beslissing zou altijd bij jou moeten liggen.

Ik heb wat betreft ondersteuning alleen ervaring met aan WMO-gerelateerde instanties. Dat is elke keer drama geweest. Het is niet alleen frustrerend, ik was er emotioneel ook aan onderdoor gegaan. Dat ik mijn leven zelf verkloot is tot daaraan toe, maar het is ronduit beangstigend als het lijkt alsof alles en iedereen mij afremt. Ik kreeg dus stress van het idee "voor ik het weet, ben ik 80 en dan kijk ik terug op een leven wat ik door gebrek aan zelfdiscipline verkloot heb" en die zorgverleners met hun moedercomplex grepen dat aan om mij als een kleuterjuffrouw op te dringen het 'rustig aan te doen' en 'compassie voor mezelf op te brengen'.

Als je zelfstandige coaches niet kan betalen, is het misschien nog een idee om een PGB te regelen. Wees in ieder geval kritisch naar mensen die zich met jouw leven bemoeien.

Dankjewel voor je uitgebreide reactie, ik herken veel in wat je beschrijft.

Wat mij vooral niet lekker zit, is dat mijn oorspronkelijke hulpvraag heel concreet was: ik wilde graag een ADHD‑coach voor praktische handvatten rondom plannen, balans werk/privé en het beter leren omgaan met mijn ADHD in het dagelijks leven. Meer niet. Ik merk dat veel time-managementtrainingen die ik gevolgd heb, niet echt passen bij een neurodivers brein. Theoretisch snap ik het, in de praktijk niet echt.

Het betalen van een coach is op zich niet het probleem. Het voorstel voor een ADHD‑coach kwam van de instelling waar ik ben gediagnosticeerd. Zij zagen ook dat ik vooral behoefte heb aan praktische ondersteuning, terwijl hun eigen behandeling vooral vanuit het psychische stuk werkt. Daarom adviseerden zij om via de WMO een coach te zoeken, en zo ben ik bij Jados terechtgekomen.
Alleen is het traject nu verschoven naar iets heel anders: een jobcoach via het UWV, waar de werkgever bij betrokken wordt.. Terwijl ik:
- niet vastloop op mijn werk (maar wel moeite heb met overzicht houden en niet alles op het laatste moment in mijn eigen tijd moet gaan doen),
- geen zorgen heb over het behouden van mijn baan (van mijn werkgever niet, van mezelf niet, sta ook niet op het punt van een boreout of burnout),
- juist blij ben met mijn werk en goed functioneer,
- en helemaal geen zwaar traject met mijn werkgever wil starten. Er wordt al super veel met me meegedacht (collega's en werkgever).

De jobcoach zei dat zij inhoudelijk wel aansluit bij mijn hulpvraag, maar de hele constructie eromheen voelt veel zwaarder dan wat ik eigenlijk nodig heb. Dat maakt me onzeker: ligt het aan mij dat ik het zo zwaar vind, of wordt er gewoon een verkeerde route gekozen?
Wat jij zegt over dat je soms een bepaalde kant op wordt geduwd die niet de jouwe is, dat herken ik. Tegelijkertijd merk ik in mijn werk en privéomgeving juist níet dat mensen over mijn grenzen gaan of mijn tijd opeisen; als iets ben ik degene die te laat is of moeite heeft met structuur. Mijn hulpvraag gaat dus echt om praktische vaardigheden, niet om grenzen bewaken of sociale problemen.

Ik vind je punt over grenzen stellen richting hulpverleners wel heel waardevol. Ik wil ook niet hun expertise onderuit schuiven, maar hier moet ik gewoon aangeven van: "dit voelt niet goed!"

quote:

Op zondag 15 februari 2026 10:19 schreef Sunshine1982 het volgende:
Ugh, ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Ik ben echt wanhopig op zoek naar een nieuwe hyperfixatie, want zonder hyperfixatie voelt mijn leven zo saai en leeg. En dat klinkt heel erg stom als je een druk bestaan hebt met werk en kinderen, maar het voelt echt zo.

Ik vraag me af of de fokkers hier hetzelfde hebben?

Bij mij ligt het er wel aan hoe druk mijn leven is. Zoals nu heb ik niet echt de tijd voor een hyperfixatie. Zou ook niet echt uitkomen. Maar was een tijdje uitgevallen vanwege een operatie, maar toen leek ook echt niets me te raken en werd zo passief en depressief ervan.

quote:

Op woensdag 18 februari 2026 15:41 schreef Utopica het volgende:
Ik vind je punt over grenzen stellen richting hulpverleners wel heel waardevol. Ik wil ook niet hun expertise onderuit schuiven, maar hier moet ik gewoon aangeven van: "dit voelt niet goed!"

Ik herken jouw verhaal wel een beetje. Ook dat het zo groot gemaakt wordt. Ik had vorig jaar te maken met zo'n soort reintegratie-traject en het moest allemaal in fases verspreid over veel tijd.

Het heeft denk te maken met hoe de samenleving in zijn geheel werkt. Alles moet volgens een bepaald systeem gaan. In jouw geval word je op één hoop gegooid bij alle neurodivergente mensen. En dan gaan ze voorbij de betekenis wat neurodivergent is. Je past niet in een hokje. Niemand past in een hokje.

Als jij om welke reden dan ook vastloopt en ondersteuning nodig hebt om grip te krijgen op jouw leven, moet de ondersteuning zich naar jouw situatie aanpassen ... niet andersom. Zo moeilijk hoeft het niet te zijn.
- Jij vertelt waar je tegenaan loopt.
- De ander maakt op waar hij/zij jou wel en niet bij kan helpen.
- Soit

Lijkt me erg vervelend voor jou dat jouw werkgever erbij werd gesleept

Over niet in hokjes plaatsen: ik werk fulltime en moest dus echt goed passen en meten om zo’n afspraak te maken 1x per week. Alsof daar begrip voor is.. totaal niet 🤪

En m’n vrijdagen zijn bijvoorbeeld een stuk rustiger dus dat zou voor mij fijn zijn. Is die hele toko gesloten 😅 en dan krijg ik verwijten dat ik toch echt wel flexibeler moet zijn.

Morgenochtend ga ik ze mailen 😎 ! Ben er klaar mee! Thanks voor de reacties, had het ook stiekem allemaal voor even weggestopt, nu moet ik er weer wat mee.

Hier ook ADHD (ADD). Ik werk in het onderwijs, en heb dus veel vakantie (nu ook). Mijn sociale kring is gewoon aan het werk. Ik hou van vakantie, maar ik merk (ook qua gemoedstoestand), dat ik beter ga op de structuur van werk. Een weekje vrij, en binnen 2 dagen alweer mijn dag-en nachtritme volledig omgedraaid. Ritme naar de klote, ‘s nachts wakker en overdag slapen. Vakantiedagen weggegooid (zonde).

Als mijn vriend ook vrij is, dan doe ik dit niet. Echt zo onvolwassen eigenlijk, maar ik doe het iedere keer weer.

quote:

Op zondag 15 februari 2026 10:19 schreef Sunshine1982 het volgende:
Ugh, ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Ik ben echt wanhopig op zoek naar een nieuwe hyperfixatie, want zonder hyperfixatie voelt mijn leven zo saai en leeg. En dat klinkt heel erg stom als je een druk bestaan hebt met werk en kinderen, maar het voelt echt zo.

Ik vraag me af of de fokkers hier hetzelfde hebben?

Is volgensmij heel normaal hoor. Je mist nu gewoon even een bron van dopamine. Heeft niks met je huidige leven te maken, maar meer met hoe je brein werkt. Hoe harder je zoekt hoe onrustiger je misschien wordt. Beweging helpt vaak.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 02:13 schreef Laugh het volgende:
Hier ook ADHD (ADD). Ik werk in het onderwijs, en heb dus veel vakantie (nu ook). Mijn sociale kring is gewoon aan het werk. Ik hou van vakantie, maar ik merk (ook qua gemoedstoestand), dat ik beter ga op de structuur van werk. Een weekje vrij, en binnen 2 dagen alweer mijn dag-en nachtritme volledig omgedraaid. Ritme naar de klote, ‘s nachts wakker en overdag slapen. Vakantiedagen weggegooid (zonde).

Als mijn vriend ook vrij is, dan doe ik dit niet. Echt zo onvolwassen eigenlijk, maar ik doe het iedere keer weer.

Waarom zorg je dan niet gewoon dat je ook in de vakantie een ritme hebt? Ik heb verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld een hond. Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten.

Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:32 schreef Discombobulate het volgende:

[..]
Waarom zorg je dan niet gewoon dat je ook in de vakantie een ritme hebt? Ik heb verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld een hond. Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten.

Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

Was dat maar zo makkelijk.. dit is ook een van mijn ADHD-blokkades. Tijdens Corona werd ik ook depressief en merkte ik ook hoe afhankelijk ik ben van ritmes van anderen. Zonder kantoorstructuur viel ik letterlijk in een grijze massa van tijd, waar ik in verzoop. Toen was ik ook alleen trouwens.

Als mijn vriend weg is, herken ik ook dat mijn hele ritme inzakt. Ik merk honger, dorst ook vrijwel niet, slaap ook niet. Als ik daarop moet vertrouwen, schift mijn ritme vrijwel direct. Heb bijv. ook geen hond of kinderen die een structuur eisen. Blijken ADHD'ers vaker last van te hebben. In mijn groepssessies zaten er ook een paar. En iedere ADHD'er werkt anders, dat jij dit niet herkent, betekent niet dat het geen ding is

- Jados gemaild met dat ik stop met het traject (vinkje)
- Wijkcoach ingelicht, hij reageerde meedenkend (vinkje)

Pak van mijn hart

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:32 schreef Discombobulate het volgende:
Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

Dit klinkt als: adhd bestaat niet, stel je niet zo aan, wat ik kan kan jij ook.

Maar zo werkt het helaas niet....

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 11:16 schreef DJMO het volgende:

[..]
Dit klinkt als: adhd bestaat niet, stel je niet zo aan, wat ik kan kan jij ook.

Maar zo werkt het helaas niet....

Nee betekend dit: ADHD 'bestaat'. Wat ik kan, kan jij een stuk moeilijker, maar dat betekend niet dat we dezelfde dingen niet moeten doen. Jij hebt moeite met X, ik heb bijvoorbeeld moeite met Y.

En wat jij wél kan, kan ik misschien wel helemaal niet.

quote:

Op zondag 15 februari 2026 10:19 schreef Sunshine1982 het volgende:
Ugh, ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Ik ben echt wanhopig op zoek naar een nieuwe hyperfixatie, want zonder hyperfixatie voelt mijn leven zo saai en leeg. En dat klinkt heel erg stom als je een druk bestaan hebt met werk en kinderen, maar het voelt echt zo.

Ik vraag me af of de fokkers hier hetzelfde hebben?

Aldoor

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:32 schreef Discombobulate het volgende:

[..]
Waarom zorg je dan niet gewoon dat je ook in de vakantie een ritme hebt? Ik heb verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld een hond. Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten.

Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

Dit werkt echt zo niet. En ik begrijp dat jij je dat niet kunt voorstellen. Maar niet elke ADHD’er is hetzelfde. Dit kan wel degelijk met ADHD te maken hebben. Het is echt te kort door de bocht om mensen af te schilderen dat ze niet volwassen zijn of wilskracht hebben. Want dat is eigenlijk wat je doet.

Als jij ADHD/ADD hebt, en je hebt je eigen hindernissen die een ander niet heeft, zou jij het vast ook niet tof vinden als ze je zo wegzetten. Heb je ook echt niks aan.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:49 schreef Utopica het volgende:

[..]
Was dat maar zo makkelijk.. dit is ook een van mijn ADHD-blokkades. Tijdens Corona werd ik ook depressief en merkte ik ook hoe afhankelijk ik ben van ritmes van anderen. Zonder kantoorstructuur viel ik letterlijk in een grijze massa van tijd, waar ik in verzoop. Toen was ik ook alleen trouwens.

Als mijn vriend weg is, herken ik ook dat mijn hele ritme inzakt. Ik merk honger, dorst ook vrijwel niet, slaap ook niet. Als ik daarop moet vertrouwen, schift mijn ritme vrijwel direct. Heb bijv. ook geen hond of kinderen die een structuur eisen. Blijken ADHD'ers vaker last van te hebben. In mijn groepssessies zaten er ook een paar. En iedere ADHD'er werkt anders, dat jij dit niet herkent, betekent niet dat het geen ding is

Ik heb ook een slecht honger en dorst gevoel. Als ik niet oplet dan eet ik pas tegen het eind van de middag. Ik heb dan wel dieren, een man en een kind + 1 onderweg. Maar dat helpt me niet eens. Ik sla mezelf gewoon over.
Avondeten dan weer niet, omdat m’n man kookt.
Kind geef ik structuur, mezelf niet. Nu trouwens wel wat meer omdat ik zwanger ben hoor. Maar dan eet ik dus voor m’n baby en niet omdat ik zelf honger heb.

Ik ben ook afhankelijk van ritmes van anderen. Als het kantoor niet sluit dan zit ik ook met gemak elke dag over te werken. “Heel even dit afmaken”…
Als ik dagdienst heb, belt m’n man altijd als hij in de auto zit, dat zorgt ervoor dat ik zelf ook naar de auto ga. Hij haalt altijd onze dochter van de Bso. Tenzij ik eerder thuis ben.

Ik snap dat voor jou corona zwaar was op dat vlak. Godzijdank heb ik altijd door kunnen ( moeten ) werken en heb ik weinig van de lockdown en avondklok meegemaakt op die manier.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:32 schreef Discombobulate het volgende:

[..]
Waarom zorg je dan niet gewoon dat je ook in de vakantie een ritme hebt? Ik heb verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld een hond. Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten.

Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

Wat is dit nou weer voor een domme reactie?

Laat me raden ... je hebt zelf geen ADHD, je gelooft niet in ADHD en je bent ervan overtuigd dat mensen die het wel hebben allemaal onvolwassen luie aanstellers zijn?

Of je hebt wel ADHD maar daarnaast ben je ook zo autistisch als een konijn en het lukt je daarom niet om te kunnen begrijpen dat dingen die voor jou wel helpend zijn niet persé aanslaan bij een ander? Dan kan ik net zo goed tegen jou zeggen dat je volwassen moet worden als jij je eenzaam en onbegrepen voelt als je elke keer conflicten hebt met mensen die negatief op jou reageren of jou uitlachen of negeren en je begrijpt niet wat je hen hebt misdaan. Of als het jou niet lukt om een vriendin te krijgen, kan ik tegen jou zeggen dat je "gewoon jezelf moet zijn", waardoor het voor jou nog veel ingewikkelder wordt.

Ik ben het overigens wel met je eens dat het in de essentie te maken heeft met wilskracht en emotionele volwassenheid. Het hele issue is dat het gebied in de hersenen om dat te kunnen reguleren, bij mensen die gediagnosticeerd zijn met ADHD, zich door een hele combinatie van factoren niet goed heeft kunnen ontwikkelen. Ik geloof wel dat die vaardigheden te trainen zijn, op dezelfde manier als iemand die getroffen is door een beroerte door revalidatie weer kan leren lopen, praten, etc.

Als er een intensieve behandeling zou bestaan die erop neerkomt dat je bijvoorbeeld een jaar lang in een soort bootcamp-achtige omgeving leert hoe je je aandacht, emoties en energie kan managen, waardoor het jou daarna wel lukt om volwaardig mee te kunnen doen in de samenleving en eigen zaakjes te kunnen regelen - zou ik ervoor tekenen. Ik ben er dan op voorbereid dat het heel zwaar en afzien kan zijn, maar dat heb ik er dan wel voor over.

Als dit uberhaupt al bestaat, dan is het onbetaalbaar. Als ik het wel zou kunnen betalen, wil ik garantie hebben dat het mij voldoende gaat opleveren.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 11:46 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]
Wat is dit nou weer voor een domme reactie?

Laat me raden ... je hebt zelf geen ADHD, je gelooft niet in ADHD en je bent ervan overtuigd dat mensen die het wel hebben allemaal onvolwassen luie aanstellers zijn?

Of je hebt wel ADHD maar daarnaast ben je ook zo autistisch als een konijn en het lukt je daarom niet om te kunnen begrijpen dat dingen die voor jou wel helpend zijn niet persé aanslaan bij een ander? Dan kan ik net zo goed tegen jou zeggen dat je volwassen moet worden als jij je eenzaam en onbegrepen voelt als je elke keer conflicten hebt met mensen die negatief op jou reageren of jou uitlachen of negeren en je begrijpt niet wat je hen hebt misdaan. Of als het jou niet lukt om een vriendin te krijgen, kan ik tegen jou zeggen dat je "gewoon jezelf moet zijn", waardoor het voor jou nog veel ingewikkelder wordt.

Ik ben het overigens wel met je eens dat het in de essentie te maken heeft met wilskracht en emotionele volwassenheid. Het hele issue is dat het gebied in de hersenen om dat te kunnen reguleren, bij mensen die gediagnosticeerd zijn met ADHD, zich door een hele combinatie van factoren niet goed heeft kunnen ontwikkelen. Ik geloof wel dat die vaardigheden te trainen zijn, op dezelfde manier als iemand die getroffen is door een beroerte door revalidatie weer kan leren lopen, praten, etc.

Als er een intensieve behandeling zou bestaan die erop neerkomt dat je bijvoorbeeld een jaar lang in een soort bootcamp-achtige omgeving leert hoe je je aandacht, emoties en energie kan managen, waardoor het jou daarna wel lukt om volwaardig mee te kunnen doen in de samenleving en eigen zaakjes te kunnen regelen - zou ik ervoor tekenen. Ik ben er dan op voorbereid dat het heel zwaar en afzien kan zijn, maar dat heb ik er dan wel voor over.

Als dit uberhaupt al bestaat, dan is het onbetaalbaar. Als ik het wel zou kunnen betalen, wil ik garantie hebben dat het mij voldoende gaat opleveren.

Ik heb adhd, hoogfunctionerend autisme, een slaapprobleem, depressie en ptss (om van de rest nog maar niet te spreken). Ik val elke keer weer terug op rode wijn.

Op dit moment zit ik in een dubbele diagnose kliniek, en het ritme gaat me prima af. Eet drie keer per dag.

Als ze me over twee weken naar huis zouden sturen, verval ik binnen de kortste keren terug naar twee keer per dag eten, naar één keer in de avond etc.

Je kan een autist of adhd'er wel uit z'n omgeving sleuren, maar gewoontes, patronen en gedrag verander je niet in een paar weken tijd. Zelfs niet in enkele maanden.

Gelukkig betaalt mijn zorgverzekering de opname

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 11:25 schreef Moeraskat het volgende:

[..]
Dit werkt echt zo niet. En ik begrijp dat jij je dat niet kunt voorstellen. Maar niet elke ADHD’er is hetzelfde. Dit kan wel degelijk met ADHD te maken hebben. Het is echt te kort door de bocht om mensen af te schilderen dat ze niet volwassen zijn of wilskracht hebben. Want dat is eigenlijk wat je doet.

Als jij ADHD/ADD hebt, en je hebt je eigen hindernissen die een ander niet heeft, zou jij het vast ook niet tof vinden als ze je zo wegzetten. Heb je ook echt niks aan.

Nee, dat doe ik niet. Je hebt alleen veel meer moeite met bepaalde taken, maar dat betekend niet dat je bepaalde taken niet gewoon moet doen. Misschien kan jij wel heel goed dingen die ik weer niet kan. Ik heb bv last van angstklachten. Moet ik dan maar niet in het openbaar gaan spreken? Of dat afschuiven daarop zodat ik het niet hoef te doen? Moet ik maar niet naar feestjes gaan? Of nooit meer gaan daten?

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 12:28 schreef Discombobulate het volgende:

[..]
Nee, dat doe ik niet. Je hebt alleen veel meer moeite met bepaalde taken, maar dat betekend niet dat je bepaalde taken niet gewoon moet doen. Misschien kan jij wel heel goed dingen die ik weer niet kan. Ik heb bv last van angstklachten. Moet ik dan maar niet in het openbaar gaan spreken? Of dat afschuiven daarop zodat ik het niet hoef te doen? Moet ik maar niet naar feestjes gaan? Of nooit meer gaan daten?

Dat snappen we allemaal hier. Maar jij gooit het op wilskracht en volwassenheid. Dat is gewoon oneerlijk van je. Niemand zegt toch ook dat hij/zij nooit meer eet of drinkt of uit bed komt? Jij trekt het direct weer helemaal in het uiterste. Iets genuanceerder communiceren zou wel fijn zijn.

Hoe jij met je hindernissen omgaat moet je zelf weten. Of je het tot in den treuren gaat proberen of niet ook. Ik heb voor mezelf besloten dat ik een aantal dingen gewoon niet meer doe en accepteer dat ik het niet trek. Heeft niks met wilskracht of volwassenheid te maken.

Of juist wel. Het accepteren dat het gewoon niet lukt, ipv voor altijd jezelf dwingen iets te doen/kunnen omdat het zo ‘hoort’. Die tijd heb ik wel gehad.

[ Bericht 5% gewijzigd door Moeraskat op 19-02-2026 12:42:14 ]

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 11:46 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]
Wat is dit nou weer voor een domme reactie?

Laat me raden ... je hebt zelf geen ADHD, je gelooft niet in ADHD en je bent ervan overtuigd dat mensen die het wel hebben allemaal onvolwassen luie aanstellers zijn?

Of je hebt wel ADHD maar daarnaast ben je ook zo autistisch als een konijn en het lukt je daarom niet om te kunnen begrijpen dat dingen die voor jou wel helpend zijn niet persé aanslaan bij een ander? Dan kan ik net zo goed tegen jou zeggen dat je volwassen moet worden als jij je eenzaam en onbegrepen voelt als je elke keer conflicten hebt met mensen die negatief op jou reageren of jou uitlachen of negeren en je begrijpt niet wat je hen hebt misdaan. Of als het jou niet lukt om een vriendin te krijgen, kan ik tegen jou zeggen dat je "gewoon jezelf moet zijn", waardoor het voor jou nog veel ingewikkelder wordt.

Ik ben het overigens wel met je eens dat het in de essentie te maken heeft met wilskracht en emotionele volwassenheid. Het hele issue is dat het gebied in de hersenen om dat te kunnen reguleren, bij mensen die gediagnosticeerd zijn met ADHD, zich door een hele combinatie van factoren niet goed heeft kunnen ontwikkelen. Ik geloof wel dat die vaardigheden te trainen zijn, op dezelfde manier als iemand die getroffen is door een beroerte door revalidatie weer kan leren lopen, praten, etc.

Als er een intensieve behandeling zou bestaan die erop neerkomt dat je bijvoorbeeld een jaar lang in een soort bootcamp-achtige omgeving leert hoe je je aandacht, emoties en energie kan managen, waardoor het jou daarna wel lukt om volwaardig mee te kunnen doen in de samenleving en eigen zaakjes te kunnen regelen - zou ik ervoor tekenen. Ik ben er dan op voorbereid dat het heel zwaar en afzien kan zijn, maar dat heb ik er dan wel voor over.

Als dit uberhaupt al bestaat, dan is het onbetaalbaar. Als ik het wel zou kunnen betalen, wil ik garantie hebben dat het mij voldoende gaat opleveren.

Precies dit. Die reactie van hem was voornamelijk kort door de bocht en ondoordacht lijkt me. Of hoop ik.

Ik zou overigens niet zo’n intensieve behandeling willen… mijn add/adhd maakt me ook wie ik ben. Mijn man houdt ook van mij zoals ik ben en zegt ook regelmatig van m’n adhd-brein te houden. Natuurlijk zijn er dingen die helemaal niet leuk zijn. Ik weet niet of ik zonder dit mezelf ben of wie ik dan ben en of ik die persoon wel wil zijn.

Maar ook dat is voor iedereen anders. Ik zou het overigens wel toejuichen hoor, zo’n intensieve behandeling want het zou anderen mogelijk wel kunnen helpen.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 12:28 schreef Discombobulate het volgende:

[..]
Nee, dat doe ik niet. Je hebt alleen veel meer moeite met bepaalde taken, maar dat betekend niet dat je bepaalde taken niet gewoon moet doen. Misschien kan jij wel heel goed dingen die ik weer niet kan. Ik heb bv last van angstklachten. Moet ik dan maar niet in het openbaar gaan spreken? Of dat afschuiven daarop zodat ik het niet hoef te doen? Moet ik maar niet naar feestjes gaan? Of nooit meer gaan daten?

Ik denk dat ik nu een beetje dingen ga begrijpen.

Als je afgaat op reacties die mensen met ADHD op internet posten, begrijp ik dat anderen de indruk hebben dat ze te makkelijk hun eigen verantwoordelijkheden op ADHD afschuiven. Het kan soms nogal lakoniek en gemakzuchtig overkomen.

ADHD zit in alles, ook in hoe je woorden geeft aan wat er in jouw hoofd omgaat. Mensen vinden van mij vaak dat ik mijn gedachten heel goed kan verwoorden: dat neemt niet weg dat het mij wel veel energie kost. Vooral om alle gedachten te kunnen filteren, om (vaak tevergeefs) to the point te blijven.

Ik weet dat mensen zonder ADHD het ook lastig vinden om orde en structuur in hun leven aan te kunnen brengen. Ik heb mij daarom heel vaak afgevraagd of ik überhaupt ADHD heb. Ik denk dat mensen zonder ADHD wat flexibeler zijn om hun aandacht en energie te kunnen doseren in de hoeveelheid dat het nodig is. Met ADHD zet je het of aan of uit. Zo kan zo'n iemand zich laten meeslepen door al zijn impulsen, waardoor anderen reageren "Waarom doet die gast zo druk?". Veel minder opvallend zijn de momenten dat hij geen energie meer heeft om te kunnen doen wat hij moet doen.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 13:16 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]
Ik denk dat ik nu een beetje dingen ga begrijpen.

Als je afgaat op reacties die mensen met ADHD op internet posten, begrijp ik dat anderen de indruk hebben dat ze te makkelijk hun eigen verantwoordelijkheden op ADHD afschuiven. Het kan soms nogal lakoniek en gemakzuchtig overkomen.

ADHD zit in alles, ook in hoe je woorden geeft aan wat er in jouw hoofd omgaat. Mensen vinden van mij vaak dat ik mijn gedachten heel goed kan verwoorden: dat neemt niet weg dat het mij wel veel energie kost. Vooral om alle gedachten te kunnen filteren, om (vaak tevergeefs) to the point te blijven.

Ik weet dat mensen zonder ADHD het ook lastig vinden om orde en structuur in hun leven aan te kunnen brengen. Ik heb mij daarom heel vaak afgevraagd of ik überhaupt ADHD heb. Ik denk dat mensen zonder ADHD wat flexibeler zijn om hun aandacht en energie te kunnen doseren in de hoeveelheid dat het nodig is. Met ADHD zet je het of aan of uit. Zo kan zo'n iemand zich laten meeslepen door al zijn impulsen, waardoor anderen reageren "Waarom doet die gast zo druk?". Veel minder opvallend zijn de momenten dat hij geen energie meer heeft om te kunnen doen wat hij moet doen.

Kom je hier om constructief mee te praten of om ons te downplayen en uit te lokken?

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 14:10 schreef DJMO het volgende:

[..]
Kom je hier om constructief mee te praten of om ons te downplayen en uit te lokken?

Hoe kom je daar nou bij?

Ik heb zelf ook ADHD. Ik moest na het typen weg. Had bij nader inzien vergeten te verwoorden wat ik nou eigenlijk bedoelde.

Als je hoofd vol gedachten zit, kan je die niet allemaal tegelijk in één zin verwoorden. Het komt i.i.g. bij mij regelmatig voor dat ik het dan op zo'n manier zeg dat de ander denkt dat ik het niet serieus neem ... of het extreme andere uiterste en dan krijg ik een reactie "maak je niet druk".

Eens met bovenstaande reacties. Het is niet enkel wilskracht, maar ook gewoon hoe je brein werkt. Het gebeurd een beetje automatisch. Niet dat ik het zie als excuus hoor.

Verder heb ik gewoon een goede baan, huis, auto, relatie, sociaal leven, verantwoordelijkheden. Feit blijft dat ik (net als vele andere hier) afhankelijk ben van het ritme van werk of andere. Betekent niet dat ik het helemaal niet zou kunnen hoor. Maar de drang/noodzaak is er in zo een weekje alleen vakantie minder. Geloof zeker in zo een bootcamp achtig iets zoals hierboven beschreven staat.

Hallo allemaal,
Momenteel wordt mijn jongste onderzocht op adhd, heeft een iq test gehad waarbij hij bovengemiddeld heeft gescoord en er volgt nu nog een test op oa emotieregulatie en impuls beheersing (waar hij vast niet bovengemiddeld scoort )

De vraag waar ik vast over na ging denken was evt medicatie... en dan zoek ik ervaringen.
Wie heeft er ervaringen met medicatie bij kinderen. Hij is nu 9. Heel snel overprikkeld, en vimd school heel erg leuk maar soms zo zwaar door de drukte om hem heen...

Ik gooi ook een vraag erin: wie heeft er begeleiding van een ADHD-coach? Wat vind je ervan? Wat heeft het je gebracht en waar zou ik op moeten letten als ik een gesprek met iemand heb?

Zoek iemand waar ik vooral praktische vaardigheden mee kan bespreken!

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 09:32 schreef Discombobulate het volgende:
[..]
Waarom zorg je dan niet gewoon dat je ook in de vakantie een ritme hebt? Ik heb verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld een hond. Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten.
Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn.

Het wegvallen van externe werkstructuur en ritme bij iemand met ADD is een direct gevolg van de neurologische kenmerken van de aandoening/stoornis.
Het is een heel herkenbaar patroon bij ADD, en kan zorgen voor een ontregeld bioritme en mentale onrust.
Mensen met ADD hebben behoefte aan routine en hebben vaak moeite met plannen en actie ondernemen, wat leidt tot een dag-en-nachtritme dat snel omslaat.
Het is een probleem met de executieve functies van de hersenen, niet met iemands karakter of volwassenheid.

"Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten" drukt een persoonlijke keuze of een eigen gewoonte uit,
ook al klinkt het als een verplichting.
"Ik moet" (innerlijke noodzaak): Je legt jezelf de verplichting op. Het is geen externe regel (zoals werk),
maar een keuze om bijv structuur te behouden.

"Gewoon" (benadrukking): Dat woord maakt duidelijk dat jij dat als een normale zaak beschouwt,
een bewuste beslissing die jij prettig vindt of nodig hebt.
Het nemen van een hond is voor jou een bewuste keuze en externe factor die dwingt tot ritme en een vorm van structuur die jij nodig hebt.

Jouw uitspraak "Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn" is een mening en vooroordeel , en geen medisch of wetenschappelijk feit.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 11:20 schreef Discombobulate het volgende:
[..]
Nee betekend dit: ADHD 'bestaat'. Wat ik kan, kan jij een stuk moeilijker, maar dat betekend niet dat we dezelfde dingen niet moeten doen. Jij hebt moeite met X, ik heb bijvoorbeeld moeite met Y.

Dat geldt ook voor mensen met angstklachten, al is de onderliggende oorzaak anders dan bij ADHD.
Waar angst vooral zorgt voor mentale blokkades, zorgt ADHD voor een fundamenteel verschil in de verwerking van prikkels, emoties en dagelijkse taken.

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 12:28 schreef Discombobulate het volgende:
[..]
Nee, dat doe ik niet. Je hebt alleen veel meer moeite met bepaalde taken, maar dat betekend niet dat je bepaalde taken niet gewoon moet doen. Misschien kan jij wel heel goed dingen die ik weer niet kan. Ik heb bv last van angstklachten. Moet ik dan maar niet in het openbaar gaan spreken? Of dat afschuiven daarop zodat ik het niet hoef te doen? Moet ik maar niet naar feestjes gaan? Of nooit meer gaan daten?

ADD is breder dan alleen moeite hebben met bepaalde taken.
Hoewel problemen met plannen, organiseren en concentreren (executieve functies) kenmerkend zijn,
beïnvloedt ADD de manier waarop de hersenen informatie verwerken, emoties reguleren en motivatie opwekken.
AD(H)D is een neurobiologische stoornis die de hersenfuncties beïnvloedt en op veel meer gebieden impact heeft dan alleen bij het uitvoeren van taken.
Het is een verschil in de structuur en werking van de hersenen, niet een karakterfout.

Je zegt terecht dat "angstklachten niet inhouden dat je daar dan maar naar moet handelen
of van je af moet schuiven zodat je het maar niet hoeft te doen.
Dat is een rationele houding tegenover angst,
vaak gebaseerd op het idee dat je angst moet overwinnen in plaats van vermijden.
Tegelijkertijd geef je in een ander R&P topic over daten aan het videobellen te vermijden
("geen optie", "apart") vanwege belangst, het niet jezelf kunnen zijn.
Daar handel je dus wel naar de angstklacht terwijl je hier beweert dat niet te doen.
Waar zit de tegenstrijdigheid?
Voor jou: Angst is doorslaggevend → dus ik handel ernaar.
Voor een ander: Angst is niet doorslaggevend → je moet er niet naar handelen.
Dat is een dubbele standaard.
Je bedoelt het vast niet slecht , het is menselijk, maar het klopt natuurlijk niet.
En ik begrijp het ook wel: de theorie makkelijker is dan de praktijk.

Iemand die zelf worstelt met angst, somberheid en slaapproblemen
(dus waarschijnlijk ook moeite heeft met executieve functies)
en een ander de les leest over ritme, verantwoordelijkheid en wilskracht,
probeert onbewust zijn eigen tekortkomingen en onzekerheden op de ander te projecteren

Veel mensen hebben vooroordelen en zien angst als een teken van zwakte of een persoonlijk falen,
in plaats van een medische aandoening die voortkomt uit biologische en psychologische processen.
Hoe zou jij het vinden als mensen oordelen dat jouw angstklachten zwakte , aanstellerij of een gebrek aan karakter' zijn?

[ Bericht 0% gewijzigd door Puzzie op 26-02-2026 23:17:31 ]

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 23:10 schreef Puzzie het volgende:

[..]
Het wegvallen van externe werkstructuur en ritme bij iemand met ADD is een direct gevolg van de neurologische kenmerken van de aandoening/stoornis.
Het is een heel herkenbaar patroon bij ADD, en kan zorgen voor een ontregeld bioritme en mentale onrust.
Mensen met ADD hebben behoefte aan routine en hebben vaak moeite met plannen en actie ondernemen, wat leidt tot een dag-en-nachtritme dat snel omslaat.
Het is een probleem met de executieve functies van de hersenen, niet met iemands karakter of volwassenheid.

"Ik moet in de vakantie ook gewoon mijn wekker zetten" drukt een persoonlijke keuze of een eigen gewoonte uit,
ook al klinkt het als een verplichting.
"Ik moet" (innerlijke noodzaak): Je legt jezelf de verplichting op. Het is geen externe regel (zoals werk),
maar een keuze om bijv structuur te behouden.

"Gewoon" (benadrukking): Dat woord maakt duidelijk dat jij dat als een normale zaak beschouwt,
een bewuste beslissing die jij prettig vindt of nodig hebt.
Het nemen van een hond is voor jou een bewuste keuze en externe factor die dwingt tot ritme en een vorm van structuur die jij nodig hebt.

Jouw uitspraak "Dat heeft niets met ADHD te maken, maar met wilskracht en volwassen zijn" is een mening en vooroordeel , en geen medisch of wetenschappelijk feit.
[..]
Dat geldt ook voor mensen met angstklachten, al is de onderliggende oorzaak anders dan bij ADHD.
Waar angst vooral zorgt voor mentale blokkades, zorgt ADHD voor een fundamenteel verschil in de verwerking van prikkels, emoties en dagelijkse taken.
[..]
ADD is breder dan alleen moeite hebben met bepaalde taken.
Hoewel problemen met plannen, organiseren en concentreren (executieve functies) kenmerkend zijn,
beïnvloedt ADD de manier waarop de hersenen informatie verwerken, emoties reguleren en motivatie opwekken.
AD(H)D is een neurobiologische stoornis die de hersenfuncties beïnvloedt en op veel meer gebieden impact heeft dan alleen bij het uitvoeren van taken.
Het is een verschil in de structuur en werking van de hersenen, niet een karakterfout.

Je zegt terecht dat "angstklachten niet inhouden dat je daar dan maar naar moet handelen
of van je af moet schuiven zodat je het maar niet hoeft te doen.
Dat is een rationele houding tegenover angst,
vaak gebaseerd op het idee dat je angst moet overwinnen in plaats van vermijden.
Tegelijkertijd geef je in een ander R&P topic over daten aan het videobellen te vermijden
("geen optie", "apart") vanwege belangst, het niet jezelf kunnen zijn.
Daar handel je dus wel naar de angstklacht terwijl je hier beweert dat niet te doen.
Waar zit de tegenstrijdigheid?
Voor jou: Angst is doorslaggevend → dus ik handel ernaar.
Voor een ander: Angst is niet doorslaggevend → je moet er niet naar handelen.
Dat is een dubbele standaard.
Je bedoelt het vast niet slecht , het is menselijk, maar het klopt natuurlijk niet.
En ik begrijp het ook wel: de theorie makkelijker is dan de praktijk.

Iemand die zelf worstelt met angst, somberheid en slaapproblemen
(dus waarschijnlijk ook moeite heeft met executieve functies)
en een ander de les leest over ritme, verantwoordelijkheid en wilskracht,
probeert onbewust zijn eigen tekortkomingen en onzekerheden op de ander te projecteren

Veel mensen hebben vooroordelen en zien angst als een teken van zwakte of een persoonlijk falen,
in plaats van een medische aandoening die voortkomt uit biologische en psychologische processen.
Hoe zou jij het vinden als mensen oordelen dat jouw angstklachten zwakte , aanstellerij of een gebrek aan karakter' zijn?

Al mag ik je soms niet, maar hier kan ik me volledig in vinden.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 12:49 schreef gewoonmezelf87 het volgende:
Hallo allemaal,
Momenteel wordt mijn jongste onderzocht op adhd, heeft een iq test gehad waarbij hij bovengemiddeld heeft gescoord en er volgt nu nog een test op oa emotieregulatie en impuls beheersing (waar hij vast niet bovengemiddeld scoort )

De vraag waar ik vast over na ging denken was evt medicatie... en dan zoek ik ervaringen.
Wie heeft er ervaringen met medicatie bij kinderen. Hij is nu 9. Heel snel overprikkeld, en vimd school heel erg leuk maar soms zo zwaar door de drukte om hem heen...

Mijn dochter van 9 heeft vorig jaar adhd diagnose gekregen (en hoogbegaafdheid). Ze liep vast op school omdat ze nergens aan toe kwam, en bijna geen werk deed (jenaplan, dus ze moeten zelf plannen en taken afstrepen). Ze deed op een gegeven moment helemaal niets meer in de klas, maar omdat haar cito scores wel goed waren werd het niet echt als een probleem gezien. Voor haar was het dat wel want ze verloor alle plezier en motivatie. Omdat ze nooit iets af had miste ze ook echt het positieve gevoel van iets presteren. Ze kreeg hulp op school met plannen en taakinitiatie en volhouden, en dat werkte redelijk, maar alleen wanneer die persoon naast haar bleef staan om haar steeds weer bij de les te houden. Zodra dat er niet was ging dr hoofd weer compleet ergens anders naar toe en werkte alles in de klas als afleiding.
Ze heeft nu sinds de zomer medicatie en het is echt briljant. Ze kan dingen oppakken, volhouden en afmaken, ook wanneer ze het niet in een keer overziet. De hulp op school wordt langzaam afgebouwd en ze heeft veel meer zelfvertrouwen en is een stuk vrolijker. Ook thuis hoeven we haar veel minder aan te sturen en ervaart ze daardoor meer zelfstandigheid (en het is een stuk gezelliger 😄 ).
We hebben wel getwijfeld over wel of geen medicatie, maar omdat ik zelf ook net 2 jaar de diagnose heb en het voor mij ook heel goed werkt wilden we het wel proberen. En omdat een jaar aan extra hulp op school structureel weinig veranderde terwijl ze wel echt haar best deed.
Het werkt voor ieder kind anders natuurlijk, maar voor haar was het echt alsof er een mist optrok.

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 23:10 schreef Puzzie het volgende:
ADD is breder dan alleen moeite hebben met bepaalde taken.
Hoewel problemen met plannen, organiseren en concentreren (executieve functies) kenmerkend zijn,
beïnvloedt ADD de manier waarop de hersenen informatie verwerken, emoties reguleren en motivatie opwekken.
AD(H)D is een neurobiologische stoornis die de hersenfuncties beïnvloedt en op veel meer gebieden impact heeft dan alleen bij het uitvoeren van taken.
Het is een verschil in de structuur en werking van de hersenen, niet een karakterfout.

Je zegt terecht dat "angstklachten niet inhouden dat je daar dan maar naar moet handelen
of van je af moet schuiven zodat je het maar niet hoeft te doen.
Dat is een rationele houding tegenover angst,
vaak gebaseerd op het idee dat je angst moet overwinnen in plaats van vermijden.
Tegelijkertijd geef je in een ander R&P topic over daten aan het videobellen te vermijden
("geen optie", "apart") vanwege belangst, het niet jezelf kunnen zijn.
Daar handel je dus wel naar de angstklacht terwijl je hier beweert dat niet te doen.
Waar zit de tegenstrijdigheid?
Voor jou: Angst is doorslaggevend → dus ik handel ernaar.
Voor een ander: Angst is niet doorslaggevend → je moet er niet naar handelen.
Dat is een dubbele standaard.
Je bedoelt het vast niet slecht , het is menselijk, maar het klopt natuurlijk niet.
En ik begrijp het ook wel: de theorie makkelijker is dan de praktijk.

Iemand die zelf worstelt met angst, somberheid en slaapproblemen
(dus waarschijnlijk ook moeite heeft met executieve functies)
en een ander de les leest over ritme, verantwoordelijkheid en wilskracht,
probeert onbewust zijn eigen tekortkomingen en onzekerheden op de ander te projecteren

Veel mensen hebben vooroordelen en zien angst als een teken van zwakte of een persoonlijk falen,
in plaats van een medische aandoening die voortkomt uit biologische en psychologische processen.
Hoe zou jij het vinden als mensen oordelen dat jouw angstklachten zwakte , aanstellerij of een gebrek aan karakter' zijn?

Als ik bij een GGZ een diagnosetraject ga doen dan ga ik ongetwijfeld ook een labeltje krijgen. Jaren bij een psycholoog geweest, maar voor mij is het echt menselijke variatie. Als jij de uiteinden daarvan een 'stoornis' wil noemen dan is dat prima, en dat snap ik ook wel, maar zo zie ik het niet. Dus nee, dat is zeker geen karakterfout. Ik probeer er boven te staan en mezelf ondanks die tekortkomingen te definiëren als mens en hoe we met die tekortkomingen omgaan. Ik heb moeite met taak X, de ander met taak Y en die weer amper met welke taak dan ook. Vrije wil is een continuüm. (En ja, die tegenstrijdigheid zit in alle mensen, maar we zijn natuurlijk ook geen rationele wezens.) En nee, onzin dat stukje over eigen onzekerheden. Nogmaals, dat labeltje ga ik ook gewoon krijgen als ik doorverwezen had willen worden. Ik denk dat je het helemaal verkeerd begrijpt als je denkt dat ik klachten als zwakte of aanstellerij zou wegzetten. Ik zou zeggen "je bent nog niet zo ver voor jezelf"