quote:
Op zaterdag 24 mei 2025 19:04 schreef Tele6 het volgende:[..]
Ik voel me niet beter, maar ook niet superslecht, en broertje heeft niemand anders kunnen vinden om mee erheen te gaan.
In januari heeft hij een wedstrijd niet uit kunnen lopen en hij zegt als ik toen met hem meegefietst was, had hij 'm wel gehaald. (Ik stond toen als vrijwilliger bij die wedstrijd anders was het hele ding niet doorgegaan en had hij 'm ook niet kunnen halen, maar goed)
Het zou heel zuur zijn als deze wedstrijd ook niet lukt omdat ik niet mee ben. Ik denk wel dat ik het moet kunnen.
Wat
@Cat-astrophe vraagt, zijn hele goede vragen.
En ik vind je ook heel lief - maar wel vaak liever voor anderen dan voor jezelf, en dat zou ik je anders gunnen

.
Het klinkt misschien heel hard, maarre.. als je broertje jou nodig heeft om hem uit te lopen, moet 'ie dan niet gewoon zelf beter trainen? Of zich beter mentaal voorbereiden? Dat lijkt me een verantwoordelijkheid die uitstekend bij hem zou kunnen (en moeten) liggen, en niet bij jou. Net zoals dat hij het niet ziet zitten om in zijn eentje te gaan: is dat dan iets wat zijn probleem is, of die van jou? Zou hij dan niet zelf proactiever hebben kunnen zijn om een maatje om mee te lopen te vinden, ipv er vanuit te gaan dat jij vast wel kan, en pas verder te vragen nadat jij nee hebt gezegd?
En ik weet ook wel: vanachter mijn toetsenbord is het makkelijk praten. Het is ook wel simpel.. maar niet makkelijk. Ik snap heel goed dat je je lullig voelt, ook als dat niet zou moeten of jouw probleem is. Maar ik denk wel dat het je zou helpen om dan iets te doen aan het gevoel dat je jezelf bovenaan je prioriteitenlijst mag zetten. Want als je dat zo gaat voelen, ga je je ook niet meer lullig voelen om dit soort dingen - en dat lijkt me een op lange termijn betere manier om dat te bereiken dan door steeds maar over je eigen grens heen te gaan om je er niet lullig over te voelen

. Ik doe dit zelf ook helemaal niet altijd hoor, en bereiken dat ik het in elk geval regelmatig wel doe is ook een enorm proces geweest - maar ik merk wel echt dat sinds ik dankzij therapie mezelf een stuk leuker en waardevoller ben gaan vinden, ik het makkelijker ben gaan vinden om wat ík wil of goed voor mij is, prioriteit te maken. En ik me daar ook steeds minder lullig over ben gaan voelen. Want als ik niet voor mezelf zorg of voor mijn belang op kom, wie doet het dan wel? Zeker als anderen vaak wél eerst voor zichzelf zorgen/voor hun eigen belang opkomen?
Nog een toevoeging als edit: Ik wil je overigens niet het gevoel geven dat je het 'fout' doet als je nu toch gaat. Soms mag je best eens iets doen voor iemand anders waar je zelf niet zo'n zin in hebt, omdat je vindt dat dat die keer gerechtvaardigd is. Ik gun je alleen om dat te doen op momenten waar jij er voor kiest na een bewuste afweging van de opties, ipv dat dat bijna je eerste reflex is om voor te kiezen
[ Bericht 2% gewijzigd door vlindertje89 op 24-05-2025 21:59:55 ]