@sigme 
ZO schattig!!
Ik was vanavond met buurvrouw naar 'In therapie: altijd angstig', georganiseerd door Studium Generale van de uni hier. Met twee sprekers, waarvan prof dr Batelaan, psychiater, van het Amsterdam UMC, hoogleraar op het gebied van angst- en dwangstoornissen, specifiek gericht op het verbeteren van lange termijn prognose. Beide sprekers gaven 20-25 min lezing en daarna een gesprek / vragen uit publiek.
Ik heb me niet vaak zo gezien en 'erkend' gevoeld, en dat in een korte algemene lezing.. ze begon met wie van ons iemand heeft gezien in de zaal die angstig was, niemand stak hand op, de 15% Nederlanders met een angststoornis, dat dat er in een zaal zoals vanavond dan 75(!) zouden zijn, dat een angststoornis dus zo vaak niet zichtbaar is ondanks de intensiteit van het gevoel. Dat een deel van de mensen hier in het publiek waarschijnlijk op dit moment angstig zijn omdat.. (insert wat voorbeelden van angsten die je zou kunnen hebben, van angst voor de bacteriën op de stoelen tot om een vraag gesteld te krijgen en een stom antwoord te geven etc), dat een deel hier zit met iemand omdat ze niet alleen durfden, dat een deel hier niet zit omdat ze onderweg zijn omgedraaid omdat ze in paniek raakten en niet meer durfden, dat een deel hier niet zit omdat ze überhaupt niet durfden. Ik heb zó vaak tot die laatste twee categorieën behoord.. Dat een vrouw die ze in haar spreekkamer had, zei 'ik zou zo graag de tijd terug willen kunnen draaien', dat ze hulp had gezocht toen de angst nog in een heel beginnend stadium was en veel gemakkelijker aan te pakken was. Ik heb door mijn angst zoveel gemist wat anderen wél hebben meegemaakt; juist in de periode die 'de leukste van je leven' zou moeten zijn en waarin mensen om me heen vrienden hebben gemaakt, sociaal netwerk opgebouwd, hebben gefeest etc, ben ik juist na de drie/vier maanden waarin ik dat wél had of begon op te bouwen, alles weer kwijtgeraakt toen mijn eerste angststoornis begon. Hoe alleen en eenzaam angst vaak is. Dat mensen vaak niet weten hoe erop te reageren als je het deelt, het bv wegwuiven of het niet snappen, en je het dan dus maar niet meer deelt. De schaamte die er vaak omheen hangt, omdat je zelf ergens ook wel begrijpt dat het raar klinkt / heel irreëel is, ook al voelt het zo niet. Het was zó herkenbaar allemaal. Het was - voor mij - helemaal geen nieuwe informatie verder, maar het beschreef zo in de kern hoe ik me zo lang gevoeld heb en nog steeds vaak voel. Haar hele lezing lang hebben de tranen over mn wangen gelopen. Ik ben zo blij dat ik erheen geweest ben
[ Bericht 0% gewijzigd door vlindertje89 op 19-05-2025 23:08:01 ]