Ik reageer hier niet vaak meer, omdat ik meestal niet goed weet wat te zeggen, maar lees nog wel regelmatig mee. En leef met iedereen en alle (verbouwings) en gezondheids ed perikelen mee.
En nu zit ik hier alleen 's nachts te malen. Slapen lukt maar niet, dus er maar weer uit gegaan en zal het zo wel weer proberen. Dus ik dacht ik typ het gewoon van me af. ( situatie vriend met gebroken been is nog hetzelfde)
Mijn vader ligt ligt sinds gisteravond op de IC . Hij heeft 2 epileptische aanvallen vlak achter elkaar gehad en is sindsdien niet meer aanspreekbaar geweest. Erg zorgelijk. Ook blijft de linkerkant van zijn lichaam achter en hangt hij helemaal naar links. Iets met koolstof of iets dergelijks in het bloed was niet goed en daarom moeite met ademhalen en daar hulp bij nodig. Gelukkig geen beademing, maar een apparaat met een dikke buis die in zijn neus gaat. Ziet er naar uit, maar als het maar helpt.
Zo te zien 2x op zijn tong gebeten want die is heel erg dik.
Mijn vriendin kon mij langsbrengen vandaag en dat was een emotioneel bezoekje.
Erg naar om hem zo te zien. Mijn zus was er nog en we zijn samen naar hem toe gegaan. Tegen hem gepraat in de hoop dat hij ons toch kan horen. Gevraagd of hij zijn ogen open kan doen. Of hij in mijn hand kan knijpen en hij kneep een klein beetje in mijn vingers.

En een paar keer 1 oog een klein stukje open, rare afwezige blik voor een paar seconden. Toeval of hoorde hij het echt? Geen idee. Maar het voelde wel goed.
Morgen krijgt hij een scan, hij is nu redelijk stabiel.
Arme paps, na alles wat hij al heeft doorstaan, hersenbloedingen, infarcten, 2 gebroken heupen, gebroken rug, meerdere epileptische aanvallen die 1 malig waren en wel snel over gingen, aangezichtsverlamming, gebroken rug zodat hij niet meer kan lopen en in het verpleeghuis terecht kwam, kyfose, mrsa, Bechterew, nu weer mrsa blijkbaar. En nu dit! Grrrrr!!!! En dan vergeet ik vast nog wel wat.
En dan moet ik morgen/straks voor een mri voor mijn hersenen om te kijken of er iets zit dat er niet hoort ivm rare klachten laatste 6-9 maanden als het niet langer is. Ik ben erg claustrofobisch, gelukkig heb ik een oxazepam gekregen en gaat de buurman me brengen. Lange stukken fietsen lukt me niet, dan wordt ik erg duizelig en wazig, of mijn been stopt er ineens mee.
Sorry voor het lange verhaal zo midden in de nacht, ik zal proberen wat actiever te zijn. Jullie zijn wel altijd heel lief en oprecht.