quote:
Is vrouwenkoers slaapverwekkend of zijn mannen die dat zeggen vermoeiend? “Kijk gewoon niet als je je ergert”
De vrouwenkoers is dit voorjaar niet om aan te zien. Of toch, zo klinkt het bij heel wat mannen. En met die kritiek hebben sommige vrouwen het helemaal gehad. “Ik vind dit soort mannen zo vermoeiend.”
“Dan zit je op voorhand te likkebaarden van een geweldig deelnemersveld dat elkaar zal bekampen, en dan krijgen we daar niks van en is het een magere paasbrunch”, aldus wielercommentator Ruben Van Gucht in volle finale van de Amstel Gold Race voor vrouwen. Ontgoocheling in het vrouwenwielrennen, het klonk zowat het hele voorjaar doorheen de VRT-wielerpodcast die Van Gucht presenteert, Wielerclub Wattage. Aan zijn tafel van (uitsluitend mannelijke) oud-renners en analisten is het onbegrip over de passiviteit in het vrouwenpeloton met enige zin voor overdrijving stilaan een vaste rubriek geworden.
“Met twintig meiskes Carrefour de l’arbre opgedraaid, met twintig afgedraaid. Niemand gelost. Dat is niet normaal”, aldus ex-renner en Wattagelid Dirk De Wolf over de vrouwenpassage over de mythische kasseistrook in de finale van Parijs-Roubaix. “Als ge goed zijt, moet ge al goed u best doen om daar niét te gaan”, trad ervaringsdeskundige Tom Boonen in de podcast bij. “Carrefour de l’arbre is de gemakkelijkste strook om iemand eraf te rijden. En toch blijven die gewoon zitten. Nogmaals: ik snap het niet.”
Met zijn “nogmaals” gaf Boonen het zelf aan: het was niet de eerste keer dat het gebrek aan aanvalslust en ondernemingszin in het vrouwenpeloton op onbegrip stuitte in Wielerclub Wattage. “Jan (Bakelants, red.) begint ondertussen te geeuwen”, merkte Van Gucht op toen het vrouwenwielrennen in de meest recente aflevering werd behandeld. Is vrouwenkoers zo saai dat zelfs erover praten slaapverwekkend is?
Vermoeiende mannen
“Als de vrouwenkoers saai is, dan moet je dat mogen zeggen”, vindt ook Benno Wauters, die zaterdag zijn opinie deelde in zusterkrant De Standaard. Wauters is leraar Nederlands en auteur van wielerboeken Belgische regenbogen en 1974. het verhaal van Merckx, Cruijff, Ali en Jan Wauters. Die laatste legendarische sportfiguur mag Benno zijn papa noemen. Ook zoon Wauters houdt van sport. En van wielrennen. Maar het vrouwenwielrennen vindt de man vaak niet te genieten. “Toegegeven, er zijn ook saaie wedstrijden bij het mannenwielrennen, net zoals er spannende, mooie wedstrijden zijn in het vrouwenwielrennen. Maar het evenwicht zit niet juist, en moeten we qua man-vrouwverhoudingen in de 21ste eeuw niet streven naar een 50/50-verdeling?”.
Ex-renster en wieleranalist Marijn de Vries slaakt een diepe zucht bij de mening van Wauters. De Vries wordt in het opiniestuk van Wauters aangehaald als ultiem argument dat de vrouwenkoers saai is, om dat zij als vrouwelijke analist bij de VRT “geen kritische noot of tegenargument biedt” op het geluid wat in Wielerclub Wattage te horen is over vrouwenwielrennen.
“Ik vind dit soort mannen zo vermoeiend, die zich menen te kunnen permitteren zich niet goed te verdiepen en dan maar wat te roepen”, aldus de Vries over Wauters. “Ik heb in mijn analyses heel vaak gezegd dat de vrouwenkoersen tot nog toe raar of saai waren, mét een verklaring daarvoor, dus het is feitelijk onjuist dat deze man zegt dat dat niet zo is. Dit soort stukken verdienen geen reactie, maar oorverdovende stilte. Kijk gewoon niet als je je zo ergert, niemand verplicht je.”
Gebrek aan verhalen
Meer wil de Vries over de kwestie niet kwijt. Bieke Purnelle, die als wielercolumniste voor De Standaard en directeur voor het Kenniscentrum voor gender, feminisme en gelijke kansen RoSa wenst liever niet te reageren. José Been, die in 2012 de eerste vrouwelijke wielercommentator (bij een mannenkoers) in het Nederlands taalgebied werd, wil dat wel. “Ik hoorde het onlangs nog van een man: Ik heb het geprobeerd, dat vrouwenwielrennen, maar daar is nu toch echt niks aan.”
Zelf zag Been de “slaapverwekkende” Parijs-Roubaix bij de vrouwen helemaal anders. “Ik werd er zo door geïnspireerd dat ik zondag op mijn vrije dag om vijf uur ’s ochtends ben opgestaan om naar de Amstel Gold Race te gaan kijken langs het parcours.” Voor de vrouwen in de eerste plaats, laat Been verstaan die tijdens haar werkuren bijna uitsluitend met mannenwielrennen bezig is. Zowel haar werk als commentator voor Eurosport als die van directeur communicatie Q36.5 Pro Cycling doet Been in het mannenpeloton.
Ex-renster en wielercommentator
Wie vrouwenkoers saai vindt, kijkt volgens Been niet met de juiste bril. “De sport is nog maar net aan het professionaliseren. Heel wat vrouwenteams hebben zelfs nog geen teambussen maar camionettes, met een toilettentje ernaast. De vrouwen beginnen nog maar net geld te verdienen, dus geef dit toch wat tijd. En ga je er als wielerfan ondertussen in verdiepen. Het zijn de verhalen die de mannenkoers tot de verbeelding doen spreken, of is een solo van 60 kilometer van Pogacar of Van der Poel dan niet saai? Zit er een onbekende renner voor de tweede keer in een ontsnapping bij de mannen, dan horen we zijn hele levensverhaal. Bij de vrouwen kennen we enkel de top, maar niet de dynamiek tussen de renster en de ploegen die de koers interessant maakt.”
Geen feministe
Ex-renster en wielercommentator Ine Beyen zit er tussenin. “Ik ben geen feministe, helemaal niet. Het wielrennen is overheersend een mannenwereld, en daarin werk ik graag en sta ik graag mijn mannetje. Dat een man zegt dat vrouwenkoers saai is, affronteert me absoluut niet. Ik vind het zelfs goed dat het gezegd wordt, want we moeten in vraag durven stellen wat we zien”, aldus Beyen die de passiviteit in het vrouwenwielrennen benoemt, maar ook nuanceert, en verklaart. “Het gaat om enkele wedstrijden. En het vrouwenwielrennen is de afgelopen twee jaar zo explosief gegroeid dat iedereen er nu met grote ogen naar kijkt. Die verwachtingen kan je, net zoals bij de mannen, niet altijd en constant waarmaken. En soms lukt dat wel. Zoals in de Amstel daarnet”, aldus Beynen die aan de zijde van Van Gucht commentaar gaf voor VRT. Hij sprak over een “magere paasbrunch”, zij zat naar eigen zeggen “op het puntje van haar stoel”. Een beetje frictie, in een commentaarcabine is dat zoals in het huwelijk: in ieder geval niet saai.
Marijn de Vries is ziedend.