LIF Lifestyle
Alles over gezondheid, uiterlijke verzorging, mode, kleding, make-up, tabak, etc.
Inmiddels zijn we al weer bijna een maand verder. Hoe gaat het nu?quote:Op dinsdag 20 mei 2025 16:27 schreef Claudia_x het volgende:
[..]
Lief dat je ernaar vraagt! Ik voel me heel belabberd. Vorige week naar de gynaecoloog geweest en die gaat een nieuwe ingreep inplannen. Een ontsteking leek haar onwaarschijnlijk. Ze heeft weer bloedonderzoek uit laten voeren en m'n ijzergebreksanemie is erger geworden (terwijl ik al maanden een supplement slik). Dat verklaart in ieder geval waarom het voelt alsof ik een hartaanval krijg als ik een trap oploop.
ik moet verrassend weinig
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Wat een nare ervaring voor je. Goed dat je je gevoel hebt gevolgd en bent gestopt.quote:Op dinsdag 17 juni 2025 23:09 schreef Seven. het volgende:
Mijn ervaring met Femoston: de eerste twee weken begonnen best OK, ik was voorzichtig optimistisch. Maar in week 3 al héél snel besloten om te stoppen want ik kreeg behoorlijk heftige bijwerkingen. Ik voelde me emotioneel, opgeblazen, ik kreeg weer dezelfde pukkel uitbraken die ik ook had in mijn puberteit. Alweer 2 weken gestopt, wel ongesteld geworden met en dat doet echt meer pijn dan ooit. Verder ook pijnlijke rieten, echt van die groeipijnen. Ik heb al gênant grote retten met m'n E cup, dus geen groei meer, thank you! Ik kreeg echt een heel erg onbestemd en 'dit is niet goed' gevoel. Na een paar dagen bijwerkingen heb ik besloten om naar dat gevoel te luisteren.
Binnenkort maak ik ff afspraak bij de huisarts voor bio-identieke HST.
Hopelijk doet de bio-hst voor je wat je nodig hebt.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Goede timing! Afgelopen vrijdag ben ik weer onder narcose gegaan. Deze keer is de Novasure-behandeling uitgevoerd en is een spiraaltje geplaatst. Alles is goed gegaan en mijn baarmoeder zag er prima uit. Aan de ene kant is dat frustrerend: ik voel me sinds de eerste ingreep waardeloos en weet niet nog steeds niet waardoor dat komt. Aan de andere kant moet ik er nu maar vertrouwen in hebben dat mijn bloedverlies vermindert en ik me op den duur beter zal voelen.quote:Op woensdag 18 juni 2025 08:25 schreef sigme het volgende:
[..]
Inmiddels zijn we al weer bijna een maand verder. Hoe gaat het nu?
Ik twijfel nog over wat te doen met het spiraaltje. Het idee was dat het spiraaltje helpt om verklevingen te voorkomen en na 3 maanden kan worden verwijderd. Maar als ik er geen last van heb, laat ik het misschien zitten. De gynaecoloog is van mening dat dat moet kunnen omdat ik bloedverdunners slik. Ik ben lang geleden met hormonale anticonceptie gestopt vanwege mijn bloedstollingsproblemen, dus het is voor mij niet zo eenvoudig om die omschakeling te maken. Inmiddels voel ik me zo futloos dat ik bereid ben het verhoogde risico voor lief te nemen zodat ik weer een normaal leven kan hebben.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Dit is heel herkenbaar. Voor mij was het omslagpunt toen ik problemen begon te krijgen om me te concentreren. Pijn kan ik hebben, vermoeidheid kan ik ook nog wel accepteren, maar ik weet niet wie ik ben als ik niet scherp kan denken. Ik heb het uiterste gedaan om de afgelopen tijd - het was druk op het werk - mijn uren te blijven maken en belangrijke klussen af te ronden. Mijn collega's heb ik om begrip gevraagd dat ik op dit moment minder aankan dan normaal. Iedereen reageert sympathiek, maar in de praktijk blijven mensen maar vragen en vragen.quote:
Inmiddels ben ik wel slechter gaan eten hoewel ik dat paar maanden tetug weer teruggepakt heb maar nu zijn het niet eens zozeer de pijnklachten die me nekken maar de vermoeidheid, hersenmist en somber. Irritant, met pijn kan ik nog wel redelijk uit de voeten op werk maar als mn hoofd niet meewerkt helpt dat ook niet.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Zo herkenbaar. Heb om andere redenen last van concentratieproblemen, minder snel informatie kunnen verwerken dan voorheen etc. Dit is ook door een arts vastgesteld d.m.v. testen. En ondanks dat er op het werk begrip lijkt te zijn voor de situtie, zijn m'n colllega's het na een uur ook alweer vergeten (incl. manager), en gaan gewoon door zoals voorheen. Ik red het gewoonweg niet meer zo, want helaas is mijn werk vooral snel veel nieuwe informatie verwerken en dan beslissingen nemen die behoorlijk wat impact hebben. Dus twijfel nu ook de hele dag of ik wel de juiste beslissingen heb genomenquote:
[..]
Dit is heel herkenbaar. Voor mij was het omslagpunt toen ik problemen begon te krijgen om me te concentreren. Pijn kan ik hebben, vermoeidheid kan ik ook nog wel accepteren, maar ik weet niet wie ik ben als ik niet scherp kan denken. Ik heb het uiterste gedaan om de afgelopen tijd - het was druk op het werk - mijn uren te blijven maken en belangrijke klussen af te ronden. Mijn collega's heb ik om begrip gevraagd dat ik op dit moment minder aankan dan normaal. Iedereen reageert sympathiek, maar in de praktijk blijven mensen maar vragen en vragen.
Ook erg herkenbaar dat je zegt "ik weet niet wie ik ben als ik niet scherp kan denken".
Hoop dat het weer verbetert voor ons allemaal
Dat hoop ik ook!quote:Op woensdag 18 juni 2025 09:25 schreef kwiwi het volgende:
[..]
Zo herkenbaar. Heb om andere redenen last van concentratieproblemen, minder snel informatie kunnen verwerken dan voorheen etc. Dit is ook door een arts vastgesteld d.m.v. testen. En ondanks dat er op het werk begrip lijkt te zijn voor de situtie, zijn m'n colllega's het na een uur ook alweer vergeten (incl. manager), en gaan gewoon door zoals voorheen. Ik red het gewoonweg niet meer zo, want helaas is mijn werk vooral snel veel nieuwe informatie verwerken en dan beslissingen nemen die behoorlijk wat impact hebben. Dus twijfel nu ook de hele dag of ik wel de juiste beslissingen heb genomen
Ook erg herkenbaar dat je zegt "ik weet niet wie ik ben als ik niet scherp kan denken".
Hoop dat het weer verbetert voor ons allemaal
Hoe is het bij jou eigenlijk gegaan met de pijn na de operatie? Is die uiteindelijk weggetrokken? Ik heb zelf twee lichte ingrepen gehad en die zijn me allebei tegengevallen. Online lees ik overal dat je je na een paar dagen weer de oude zou moeten voelen. Dat is bij mij totaal niet het geval.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Jij voelde je al niet goed onder andere door het ijzergebrek, dus dat zal niet meehelpen om snel(ler) weer de oude te zijn, misschien?quote:
[..]
Dat hoop ik ook!
Hoe is het bij jou eigenlijk gegaan met de pijn na de operatie? Is die uiteindelijk weggetrokken? Ik heb zelf twee lichte ingrepen gehad en die zijn me allebei tegengevallen. Online lees ik overal dat je je na een paar dagen weer de oude zou moeten voelen. Dat is bij mij totaal niet het geval.
Ik moet zeggen dat ik van de novasure ook echt wel even bij heb moeten komen. De dag erna heb ik de hele dag op bed gelegen van pijn, slap en ellendig voelen. De dagen erna gingen wel weer aardig, maar nog niet optimaal. Ik hoor ook regelmatig dat het men al de volgende dag nergens meer last van had.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Dat kan inderdaad. Wat me tegenvalt is dat ik er best veel en lang pijn van heb. De vorige keer duurde dat weken. En maanden later had ik nog het blaasontstekingsgevoel. Ik zit nu op de vijfde dag na de ingreep en de afgelopen twee dagen vond ik tot nog toe het zwaarst. De gynaecoloog noemde eens dat ik er misschien wat meer zenuwen heb.quote:
[..]
Jij voelde je al niet goed onder andere door het ijzergebrek, dus dat zal niet meehelpen om snel(ler) weer de oude te zijn, misschien?
Ik moet zeggen dat ik van de novasure ook echt wel even bij heb moeten komen. De dag erna heb ik de hele dag op bed gelegen van pijn, slap en ellendig voelen. De dagen erna gingen wel weer aardig, maar nog niet optimaal. Ik hoor ook regelmatig dat het men al de volgende dag nergens meer last van had.
Ik heb me deze keer in ieder geval erop ingesteld dat ik het minimaal een half jaar moet geven. Dat is een flinke periode als je je niet oké voelt.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Ik hoop heel erg voor je dat het niet zo lang duurt.quote:
[..]
Dat kan inderdaad. Wat me tegenvalt is dat ik er best veel en lang pijn van heb. De vorige keer duurde dat weken. En maanden later had ik nog het blaasontstekingsgevoel. Ik zit nu op de vijfde dag na de ingreep en de afgelopen twee dagen vond ik tot nog toe het zwaarst. De gynaecoloog noemde eens dat ik er misschien wat meer zenuwen heb.
Ik heb me deze keer in ieder geval erop ingesteld dat ik het minimaal een half jaar moet geven. Dat is een flinke periode als je je niet oké voelt.
Ik kan me herinneren dat ik wel een paar dagen met het gevoel van menstruatiekrampen heb rondgelopen, maar dat was prima te handelen en ik slikte wat extra feminax of paracetamol.
De eerste menstruatie was overigens niet heel veel minder dan die ervoor, maar daarna werd het ras minder tot zelfs helemaal niets meer na een tijdje.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Ja, het is ook moeilijk te regelen met werk. Zit in de zorg en cliënten komen in crisis, of ik nou scherp ben of niet. Geplande afspraken kan ik wel wat schuiven en tijdens menstruatieweel plan ik meer administratie en telefoontjes, dat lukt dan beter. Maar in drukke tijden is het van het ene gesprek in het ander en dan ben ik om 16:00 echt gesloopt en lig ik om 20:00 in coma. Heb daar nog niet helemaal mn weg in gevonden. Helemaal nu mn cyclus onregelmatig is! Heb vandaag en morgen weinig spannend gepland staan maar ben nog niet ongesteld en voel me prima.. Dan is het weer heel zonde want nu mort ik volgende week 'voor niets' twee keer zo hard werken. + dat ik een leuk weekend gepland heb maar wss ben ik dan ongesteld. Ellende!!!quote:
[..]
Dit is heel herkenbaar. Voor mij was het omslagpunt toen ik problemen begon te krijgen om me te concentreren. Pijn kan ik hebben, vermoeidheid kan ik ook nog wel accepteren, maar ik weet niet wie ik ben als ik niet scherp kan denken. Ik heb het uiterste gedaan om de afgelopen tijd - het was druk op het werk - mijn uren te blijven maken en belangrijke klussen af te ronden. Mijn collega's heb ik om begrip gevraagd dat ik op dit moment minder aankan dan normaal. Iedereen reageert sympathiek, maar in de praktijk blijven mensen maar vragen en vragen.
+1 op wat ik heb laten staan.quote:
[..]
Zo herkenbaar. Heb om andere redenen last van concentratieproblemen, minder snel informatie kunnen verwerken dan voorheen etc.
En ondanks dat er op het werk begrip lijkt te zijn voor de situtie, zijn m'n colllega's het na een uur ook alweer vergeten (incl. manager),
helaas is mijn werk vooral snel veel nieuwe informatie verwerken
Ook erg herkenbaar dat je zegt "ik weet niet wie ik ben als ik niet scherp kan denken".
Hoop dat het weer verbetert voor ons allemaal
Ik werk dus ook zo goed als niet.
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Kak zeg.quote:
[..]
Dat kan inderdaad. Wat me tegenvalt is dat ik er best veel en lang pijn van heb. De vorige keer duurde dat weken. En maanden later had ik nog het blaasontstekingsgevoel. Ik zit nu op de vijfde dag na de ingreep en de afgelopen twee dagen vond ik tot nog toe het zwaarst. De gynaecoloog noemde eens dat ik er misschien wat meer zenuwen heb.
Ik heb me deze keer in ieder geval erop ingesteld dat ik het minimaal een half jaar moet geven. Dat is een flinke periode als je je niet oké voelt.
Ik had denk ik 24u pijn, 6 weken spotting en toen was het gedoe wel klaar. Behalve natuurlijk dat ik licht ongesteld bleef worden en had gehoopt op niet.
Dat is met mijn latere (grotere) operaties wel anders gebleken. Alleen ben ik vooral moe en traag, met een beetje oedeem. Pijn heb ik niet.
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Die pijn is uiteindelijk weggetrokken gelukkig. Maar nooit geweten wat het nou precies was.quote:
[..]
Dat hoop ik ook!
Hoe is het bij jou eigenlijk gegaan met de pijn na de operatie? Is die uiteindelijk weggetrokken? Ik heb zelf twee lichte ingrepen gehad en die zijn me allebei tegengevallen. Online lees ik overal dat je je na een paar dagen weer de oude zou moeten voelen. Dat is bij mij totaal niet het geval.
Fingers crossed dat het weer snel beter gaat met je
Ik moet ook echt wat aan m'n auto correct toen met m'n rieten en rettenquote:
[..]
Wat een nare ervaring voor je. Goed dat je je gevoel hebt gevolgd en bent gestopt.
Hopelijk doet de bio-hst voor je wat je nodig hebt.
.
Resistance is futile.
Een half jaarquote:
[..]
Dat kan inderdaad. Wat me tegenvalt is dat ik er best veel en lang pijn van heb. De vorige keer duurde dat weken. En maanden later had ik nog het blaasontstekingsgevoel. Ik zit nu op de vijfde dag na de ingreep en de afgelopen twee dagen vond ik tot nog toe het zwaarst. De gynaecoloog noemde eens dat ik er misschien wat meer zenuwen heb.
Ik heb me deze keer in ieder geval erop ingesteld dat ik het minimaal een half jaar moet geven. Dat is een flinke periode als je je niet oké voelt.
. Ik ga wel duimen dat je hersteltijd echt veel korter zal zijn!
Resistance is futile.
Haha, herkenbaar probleemquote:Op woensdag 18 juni 2025 20:01 schreef Seven. het volgende:
[..]
Ik moet ook echt wat aan m'n auto correct toen met m'n rieten en retten
Maar het was duidelijk wat je bedoelde.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Ik had daaroverheen gelezen maar wil nog wel even aantekenen dat rieten in een Ecup bepaald niet gênant zijn, maar gewoon een stel behoorlijke retten.quote:
[..]
Ik moet ook echt wat aan m'n auto correct toen met m'n rieten en retten
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Het gaat hier heel erg slecht Alsof ik helemaal terug bij af ben. Ben nu al 2,5 maand aan het worstelen met alles. Mijzelf, hormonen, mentale en fysieke klachten. En er is geen pijl op te trekken. Alsof het gewoon 24/7 zo doorgaat.
De wachtlijsten zijn allemaal zo gruwelijk lang dat het ook voelt alsof er geen einde aan komt. En als het einde inzicht komt worden afspraken verplaatst.
Momenteel ben ik op de schaal van ongelukkigheid van 1-10 een 11+
3 pompjes O
2 P cyclisch
synapause (dit is dan wel weer geweldig spul)
Ik zit in de wachtstand voor een psychiater die mee gaat kijken bij mijn casus ivm alle medicatie die ik momenteel krijg om vooral mijn hoofd rustig te krijgen en houden. En dat icm hormonen en de mogelijke pmdd.
Gelukkig krijg ik vanuit de huisarts alle begrip en ziet ze mijn worstelingen, maar ook zij zit met haar handen in het haar.
Opsomming klachten:
Gewrichtspijnen, uitgeput, paniekaanvallen, depressief, prikkelbaar, rusteloze benen, opvliegers, pijnlijke gewrichten, stijfheid in lichaam, niets is goed en alles is stom, kan niks meer verdragen. Ik kan amper nog een trap op lopen, de gemiddelde bejaarde is nog sneller op een (analoge) fiets dan ik, constante hoofdpijnen, niet kunnen slapen en de lijst is nog vele malen langer.
Ik wil gewoon niet meer. Ik kan niet meer. Ik ben op en moe en weet het gewoon echt niet meer. En dan moet ik nog een hele maand wachten voordat mijn intake bij het ziekenhuis (psychiater) zal plaatsvinden.
Tot die tijd is er wat noodmedicatie die ik zal gaan nemen zodat mijn hoofd rustiger zal worden en ik iig kan slapen. In de hoop dat de scherpe randjes er weer even af gaan. Maar ik haat die noodmedicatie.
f*ck de hormonen en alles wat erbij komt kijken.
Alsof ik helemaal terug bij af ben. Ben nu al 2,5 maand aan het worstelen met alles. Mijzelf, hormonen, mentale en fysieke klachten. En er is geen pijl op te trekken. Alsof het gewoon 24/7 zo doorgaat. De wachtlijsten zijn allemaal zo gruwelijk lang dat het ook voelt alsof er geen einde aan komt. En als het einde inzicht komt worden afspraken verplaatst.
Momenteel ben ik op de schaal van ongelukkigheid van 1-10 een 11+
3 pompjes O
2 P cyclisch
synapause (dit is dan wel weer geweldig spul)
Ik zit in de wachtstand voor een psychiater die mee gaat kijken bij mijn casus ivm alle medicatie die ik momenteel krijg om vooral mijn hoofd rustig te krijgen en houden. En dat icm hormonen en de mogelijke pmdd.
Gelukkig krijg ik vanuit de huisarts alle begrip en ziet ze mijn worstelingen, maar ook zij zit met haar handen in het haar.
Opsomming klachten:
Gewrichtspijnen, uitgeput, paniekaanvallen, depressief, prikkelbaar, rusteloze benen, opvliegers, pijnlijke gewrichten, stijfheid in lichaam, niets is goed en alles is stom, kan niks meer verdragen. Ik kan amper nog een trap op lopen, de gemiddelde bejaarde is nog sneller op een (analoge) fiets dan ik, constante hoofdpijnen, niet kunnen slapen en de lijst is nog vele malen langer.
Ik wil gewoon niet meer. Ik kan niet meer. Ik ben op en moe en weet het gewoon echt niet meer. En dan moet ik nog een hele maand wachten voordat mijn intake bij het ziekenhuis (psychiater) zal plaatsvinden.
Tot die tijd is er wat noodmedicatie die ik zal gaan nemen zodat mijn hoofd rustiger zal worden en ik iig kan slapen. In de hoop dat de scherpe randjes er weer even af gaan. Maar ik haat die noodmedicatie.
f*ck de hormonen en alles wat erbij komt kijken.
Mijn brein is niet meer wat het geweest is. Was al deze shit bij jou nou begonnen met je hormoonschommelingen of was er ook ander gedoe?
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Begonnen met hormoonschommelingen.quote:
Mijn brein is niet meer wat het geweest is. Was al deze shit bij jou nou begonnen met je hormoonschommelingen of was er ook ander gedoe?
Jaar of 6 geleden ook deze ellende gehad (nog erger) door ivf hormonen.
Heb gisteren in het ziekenhuis iemand leren kennen van mijn leeftijd die vrijwel exact in dezelfde situatie zit. Vond dat zo'n verademing, die herkenning. Zie haar nu elke week voor een tijdje omdat we steeds op dezelfde tijden in het ziekenhuis moeten zijn. Volgende keer gaan we na de afspraak samen koffie drinken 
Wat fijnquote:Op dinsdag 26 augustus 2025 08:27 schreef kwiwi het volgende:
Heb gisteren in het ziekenhuis iemand leren kennen van mijn leeftijd die vrijwel exact in dezelfde situatie zit. Vond dat zo'n verademing, die herkenning. Zie haar nu elke week voor een tijdje omdat we steeds op dezelfde tijden in het ziekenhuis moeten zijn. Volgende keer gaan we na de afspraak samen koffie drinken
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Hoe is het nu Lingue?quote:
Het gaat hier heel erg slecht
De wachtlijsten zijn allemaal zo gruwelijk lang dat het ook voelt alsof er geen einde aan komt. En als het einde inzicht komt worden afspraken verplaatst.
Momenteel ben ik op de schaal van ongelukkigheid van 1-10 een 11+
3 pompjes O
2 P cyclisch
synapause (dit is dan wel weer geweldig spul)
Ik zit in de wachtstand voor een psychiater die mee gaat kijken bij mijn casus ivm alle medicatie die ik momenteel krijg om vooral mijn hoofd rustig te krijgen en houden. En dat icm hormonen en de mogelijke pmdd.
Gelukkig krijg ik vanuit de huisarts alle begrip en ziet ze mijn worstelingen, maar ook zij zit met haar handen in het haar.
Opsomming klachten:
Gewrichtspijnen, uitgeput, paniekaanvallen, depressief, prikkelbaar, rusteloze benen, opvliegers, pijnlijke gewrichten, stijfheid in lichaam, niets is goed en alles is stom, kan niks meer verdragen. Ik kan amper nog een trap op lopen, de gemiddelde bejaarde is nog sneller op een (analoge) fiets dan ik, constante hoofdpijnen, niet kunnen slapen en de lijst is nog vele malen langer.
Ik wil gewoon niet meer. Ik kan niet meer. Ik ben op en moe en weet het gewoon echt niet meer. En dan moet ik nog een hele maand wachten voordat mijn intake bij het ziekenhuis (psychiater) zal plaatsvinden.
Tot die tijd is er wat noodmedicatie die ik zal gaan nemen zodat mijn hoofd rustiger zal worden en ik iig kan slapen. In de hoop dat de scherpe randjes er weer even af gaan. Maar ik haat die noodmedicatie.
f*ck de hormonen en alles wat erbij komt kijken.
Resistance is futile.
Ik ben weer bij de huisarts geweest, voorgelegd dat net de synthetische hormonen de eerste 2 weken prima waren, maar dat de progesteron erbij echt heel heftig was. Ook later tot een conclusie gekomen dat ik me slechts 1x eerder zo voelde en dat was toen ik stuwing had. Hij noteerde dat ik stuwing ervaarde en toen besefte ik pas dat het niet alleen zo voelde maar ook gewoon zo was 
.
Anyway, oestrogel en utrogestan mee begonnen. Aanbevolen dosis is 2 pompjes e 2 capsules, ik merk bij 1 pompje al serieuze verbetering in energielevels, zowaar 's avonds weer aan het sporten. En nu net begonnen met utrogestan, eerst maar eens rustig kijken hoe dat bevalt. Ophogen kan altijd nog.
.Anyway, oestrogel en utrogestan mee begonnen. Aanbevolen dosis is 2 pompjes e 2 capsules, ik merk bij 1 pompje al serieuze verbetering in energielevels, zowaar 's avonds weer aan het sporten. En nu net begonnen met utrogestan, eerst maar eens rustig kijken hoe dat bevalt. Ophogen kan altijd nog.
Resistance is futile.
Een paar maanden geleden eindelijk de stap naar m'n huisarts durven zetten ivm een waslijst aan klachten (klein en groot) die steeds langer werd. Ik ben niet iemand die snel hulp zoekt dus bij veel klachten was het "ach ja, hier valt ook wel weer mee te leven". Ik zag de klachten ook als losstaande problemen, niet iets dat mogelijk een hormonale oorzaak had.
Lichamelijk vind ik alle veranderingen al erg vervelend maar vooral mentaal merk ik erge schommelingen die ik spannend vind. Ik heb oa ADHD, heb jarenlang geworsteld met depressies en angststoornissen en was blij dat ik daar al zo'n jaar of 10 op een meer gezonde manier omga.
Perimenopauze gooit alles wat ik in de afgelopen jaren zorgvuldig heb opgebouwd en behouden weer overhoop en dat vind ik zwaar kut Heel bang dat ik ga terugvallen in oude patronen, m'n angsten nemen weer toe, veel aan mijzelf twijfelen, stemming wordt weer beroerder en m'n zelfhaat komt er heel langzaamaan weer ingesijpeld.
M'n huisarts reageerde heel fijn, is net als ikzelf voorstander van shared decision making . Teruggaan op de ac-pil gaf ze als optie maar dat wil ikzelf niet (was voor mij een grote katalysator tav depressie).
Ik ben een week geleden aan oestrogeenpleisters en Duphaston begonnen om te kijken wat dit met mijn klachten doet. Huisarts gaf aan dat ze wil dat ik dit 3 maanden ga uitproberen, als er dan nog klachten over zijn dan gaan we dat apart aanpakken, want mogelijk niet gerelateerd aan hormonen.
Anyway, goed verhaal lekker kort
Ik hoop hier wat herkenning te vinden
Lichamelijk vind ik alle veranderingen al erg vervelend maar vooral mentaal merk ik erge schommelingen die ik spannend vind. Ik heb oa ADHD, heb jarenlang geworsteld met depressies en angststoornissen en was blij dat ik daar al zo'n jaar of 10 op een meer gezonde manier omga.
Perimenopauze gooit alles wat ik in de afgelopen jaren zorgvuldig heb opgebouwd en behouden weer overhoop en dat vind ik zwaar kut
Heel bang dat ik ga terugvallen in oude patronen, m'n angsten nemen weer toe, veel aan mijzelf twijfelen, stemming wordt weer beroerder en m'n zelfhaat komt er heel langzaamaan weer ingesijpeld. M'n huisarts reageerde heel fijn, is net als ikzelf voorstander van shared decision making
. Teruggaan op de ac-pil gaf ze als optie maar dat wil ikzelf niet (was voor mij een grote katalysator tav depressie).Ik ben een week geleden aan oestrogeenpleisters en Duphaston begonnen om te kijken wat dit met mijn klachten doet. Huisarts gaf aan dat ze wil dat ik dit 3 maanden ga uitproberen, als er dan nog klachten over zijn dan gaan we dat apart aanpakken, want mogelijk niet gerelateerd aan hormonen.
Anyway, goed verhaal lekker kort
Ik hoop hier wat herkenning te vinden
Tante minthy!! O+
Achtbaan1 is voor mij te intens
Achtbaan1 is voor mij te intens
Hey @minthy heel herkenbaar. Fijn dat je huisarts begripvol reageerde. Komt de Duphaston erbij op dag 14?
Resistance is futile.
2 utrogestan cyclisch of continu?quote:
Anyway, oestrogel en utrogestan mee begonnen. Aanbevolen dosis is 2 pompjes e 2 capsules, ik merk bij 1 pompje al serieuze verbetering in energielevels, zowaar 's avonds weer aan het sporten. En nu net begonnen met utrogestan, eerst maar eens rustig kijken hoe dat bevalt. Ophogen kan altijd nog.
Ik heb bij 2,5/3 pompjes nog steeds 1 utrogestan continu.
Even 2 geprobeerd, maar daar werd ik een zombie van met niet alleen 0 libido maar ook 0 behoefte om aangeraakt te worden, ik griezelde zelfs van knuffels van mijn kind. Heb 2 weken op de bank zitten kluizenaren en toen besloten dat dit het niet was.
Ik reageerde als puber ook al behoorlijk op de pil, als je daar gevoelig voor bent @minthy, is het misschien goed om in de gaten te houden hoeveel en welke progesteron je gebruikt.
Suzanne Rethans heeft blijkbaar een podcastaflevering over transdermaal progesteron, voor- en nadelen, voor mensen die slecht reageren op de orale versie. Blijkt ook in Nederland (in theorie) mogelijk
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Lief dat je het vraagt.quote:
De afgelopen week is het weer even ok. Ruimte om adem te halen en op te laden voor de aankomende ronde.
Er is inmiddels wel een verandering in medicatie geweest. Van 3 spray naar 2 pompjes.
Soms voelt het even alsof er weer een nieuw blikje ellende staat te popelen om open te springen. Maar vooralsnog gebeurt het niet. Ik begin langzaam op standje scherp te komen om de volgende ronde weer door te komen.
Volgende week eindelijk de afspraak in het ziekenhuis. ik slik inmiddels zoveel medicatie dat ik daar alleen al ongelukkig van wordt.
Mijn doel voor de komende periode is dat er duidelijk inzicht gaat komen in mijn medicatiegebruik. Er is te veel gestuurd op symptoombestrijding dan op oplossingsgericht naar het totaalplaatje te kijken. Een pilletje lost het probleem niet op! Ja ok, het helpt om de moeilijkste periode een fractie lichter te maken, maar het is geen houdbaar lange termijn plan.
Het is zo gruwelijk vermoeiend als je in 1 maand tijd van een 11+ naar een 2+ gaat en vice versa op de schaal van ongelukkigheid. Het vreet je echt helemaal op en ontneemt echt alle energie uit je.
Maar voor nu gaat het even ok. Dus ik geniet van elke dag dat het wel ok gaat. En neem de momenten zoals ze komen.
Ik doe cyclisch, 's Morgens pompje, 's avonds capsule. Die zijn zo rond als en iets groter dan een doperwt en dat vind ik wel lastig slikkenquote:
[..]
2 utrogestan cyclisch of continu?
Ik heb bij 2,5/3 pompjes nog steeds 1 utrogestan continu.
Even 2 geprobeerd, maar daar werd ik een zombie van met niet alleen 0 libido maar ook 0 behoefte om aangeraakt te worden, ik griezelde zelfs van knuffels van mijn kind. Heb 2 weken op de bank zitten kluizenaren en toen besloten dat dit het niet was.
Ik reageerde als puber ook al behoorlijk op de pil, als je daar gevoelig voor bent @:minthy, is het misschien goed om in de gaten te houden hoeveel en welke progesteron je gebruikt.
Suzanne Rethans heeft blijkbaar een podcastaflevering over transdermaal progesteron, voor- en nadelen, voor mensen die slecht reageren op de orale versie. Blijkt ook in Nederland (in theorie) mogelijk
. Maar tot nu toe geen rare bijwerkingen gelukkig.
Resistance is futile.
Fijn dat je even op adem kunt komen maar halleluja zeg, wat een achtbaan. Kan me heel goed voorstellen dat je daar even helemaal tureluurs van wordt.quote:
[..]
Lief dat je het vraagt.
De afgelopen week is het weer even ok. Ruimte om adem te halen en op te laden voor de aankomende ronde.
Er is inmiddels wel een verandering in medicatie geweest. Van 3 spray naar 2 pompjes.
Soms voelt het even alsof er weer een nieuw blikje ellende staat te popelen om open te springen. Maar vooralsnog gebeurt het niet. Ik begin langzaam op standje scherp te komen om de volgende ronde weer door te komen.
Volgende week eindelijk de afspraak in het ziekenhuis. ik slik inmiddels zoveel medicatie dat ik daar alleen al ongelukkig van wordt.
Mijn doel voor de komende periode is dat er duidelijk inzicht gaat komen in mijn medicatiegebruik. Er is te veel gestuurd op symptoombestrijding dan op oplossingsgericht naar het totaalplaatje te kijken. Een pilletje lost het probleem niet op! Ja ok, het helpt om de moeilijkste periode een fractie lichter te maken, maar het is geen houdbaar lange termijn plan.
Het is zo gruwelijk vermoeiend als je in 1 maand tijd van een 11+ naar een 2+ gaat en vice versa op de schaal van ongelukkigheid. Het vreet je echt helemaal op en ontneemt echt alle energie uit je.
Maar voor nu gaat het even ok. Dus ik geniet van elke dag dat het wel ok gaat. En neem de momenten zoals ze komen.
Hopelijk wordt er met je meegedacht en kijken ze serieus en holistisch naar je medicijngebruik. Sterkte!
Resistance is futile.
