Fractalisme - Een Filosofie van Oneindigheid en Verbondenheid

quote:

Op maandag 6 januari 2025 13:55 schreef KoningWouter het volgende:
In de zin van wat zijn die meningen? Is het nog mogelijk dat een daadwerkelijke bewuste observator de wave-functie kan doen instorten?

Dat werd in de beginjaren van de kwantummechanica nog wel overwogen, en iemand als Eugene Wigner lijkt een tijdlang overtuigd te zijn hiervan. Maar de meeste grondleggers van de kwantummechanica waren al vrij vlot van mening dat bewustzijn weinig te maken heeft met het verhaal. De reden waarom veel mensen nog steeds anders denken is omdat de waarnemer een centrale rol speelt in de Kopenhaagse interpretatie, en deze interpretatie was in de decennia na de Tweede Wereldoorlog de heersende interpretatie.

Maar je hebt ook interpretaties waarbij bewustzijn nergens om de hoek komt kijken. In de Pilot Wave interpretatie bijvoorbeeld kun je aantonen dat de golffunctie "effectief instort" door een wisselwerking, en of dat nou gebeurt door een bewuste waarnemer of niet is niet belangrijk. Elke interpretatie komt echter met een prijs, en we kunnen nog geen empirisch onderscheid maken tussen deze verschillende interpretaties.

quote:

Ik ben trouwens erg benieuwd naar je boek. Die ga ik zeker lezen.

Leuk. Benieuwd wat je ervan vindt

quote:

Op maandag 6 januari 2025 11:46 schreef KoningWouter het volgende:

[..]
Het is dan ook geen wetenschappelijke theorie. Hoewel ik wel bezig ben te kijken of ik bepaalde wetenschap kan integreren in deze filosofie.

Begrijp ik. Filosofie zoekt naar wijsheid door reflectie en logica, terwijl wetenschap zoekt naar kennis door empirisch onderzoek en toetsing. Filosofische vragen kunnen eeuwenlang blijven bestaan zonder definitieve antwoorden. Het debat en de interpretatie ontwikkelen zich, maar filosofische kwesties blijven vaak open. Wetenschap richt zich op specifieke, afgebakende vragen binnen een bepaald domein, zoals natuurkunde, biologie of economie. Antwoorden zijn niet altijd helder en roepen juist meer vragen op. Beide benaderingswijzen van de 'werkelijkheid' zijn nuttig en kunnen elkaar zelfs versterken.

Een voorbeeld van integratie waar jij op doelt is bijvoorbeeld quantum consciousness. Maar dit heeft nog steeds de status van speculatieve 'wetenschap'

[ Bericht 4% gewijzigd door Bassie48 op 06-01-2025 14:41:28 ]

quote:

Op maandag 6 januari 2025 15:55 schreef KoningWouter het volgende:

[..]
Helemaal correct. Nu ben ik ver weg van het zijn van een goede academische filosoof. Vandaar dat ik dit topic heb geopend. Het valt me mee dat er mensen zijn die dit niet meteen afschieten. Dat sterkt me in mijn roeping dit verder te ontwikkelen.

Naar mijn mening is dit een interessant concept dat, in ieder geval mijzelf, rust geeft. Verder probeer ik hiermee met AI om te kunnen gaan. Ik sta echt versteld hoe goed je kunt sparren met een AI. Ik heb hem alleen wel in het geheugen laten opslaan dat hij bij alles wat ik vraag extreem kritisch moet zijn.

Ik merk dat de AI je graag naar de mond praat; vindt alles fascinerend en een ontzettend interessant concept. Op het begin dacht ik: wow. Maar nu heb ik wel zoiets van, het mag wel iets minder. Er zijn echt wel bepaalde problemen die ik nog moet behandelen.

Maar de axioma's staan. Dat is het begin. Nu op zoek naar de implicaties en integratie van de wetenschap.

Ik ben sinds een half jaar ook bezig met AI. Het is fascinerend en eng tegelijk. Ik heb bijvoorbeeld chatGPT een keer voor de lol een psychologisch probleem voorgesteld. Het resultaat was een dialoog waarbij ik het gevoel kreeg met een 'empathisch mens' te converseren. AI stelde vragen, deed suggesties, gaf schouderklopjes. Het was een vreemdsoortige ervaring omdat ik natuurlijk wist van de context van de boodschappen die ik meekreeg van chatGPT.

Wat ik een boeiende tak van filosofiesport vindt is wetenschapsfilosofie. Wetenschappers krijgen een denkkader mee waar ze op weg naar 'kennis' kritisch naar zichzelf kunnen kijken en hun methoden van onderzoek. Vooral het vraagstuk 'wat is waar?' is fascinerend.

quote:

Op maandag 6 januari 2025 16:36 schreef KoningWouter het volgende:

[..]
Jazeker, behoorlijk eng en indrukwekkend tegelijk. Het slaat eigenlijk ook helemaal nergens op. Het enige wat de AI doet is het volgende woord voorspellen.

Althans dit is wat mensen met Machine Learning achtergrond men willen doen geloven.

Ik kan daar niet inkomen. Het is inderdaad net alsof je met een echt persoon aan het praten bent. Dit gaat verder dan alleen het volgende woord voorspellen. Of het moet zo zijn dat onze hersenen ook alleen het volgende woord voorspellen.

AI kan nu al zoveel. Kan je voorstellen hoe de wereld er dan over 100 jaar uitziet, dan wel ervaren wordt?

quote:

Op zaterdag 4 januari 2025 12:18 schreef KoningWouter het volgende:

Waarom Fractalisme?
In een wereld waar we ons vaak klein en losgekoppeld voelen, biedt Fractalisme een ander perspectief. Het laat zien dat we onderdeel zijn van een grotere kosmische structuur en dat onze individuele acties en ervaringen waardevol zijn binnen dat geheel. Tegelijkertijd benadrukt het de schoonheid van diversiteit en individualiteit.

Voor mij is Fractalisme een manier om hoop, verwondering en verbondenheid te vinden. Het voelt als een antwoord op vragen over het leven, het universum en alles wat daarbinnen ligt. En ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden!

Om er nog een levensbeschouwelijke mening over te geven:

https://en.wikipedia.org/wiki/Parable_of_the_Poisoned_Arrow

quote:

It's just as if a man were wounded with an arrow thickly smeared with poison. His friends & companions, kinsmen & relatives would provide him with a surgeon, and the man would say, 'I won't have this arrow removed until I know whether the man who wounded me was a noble warrior, a priest, a merchant, or a worker.' He would say, 'I won't have this arrow removed until I know the given name & clan name of the man who wounded me... until I know whether he was tall, medium, or short... until I know whether he was dark, ruddy-brown, or golden-colored... until I know his home village, town, or city... until I know whether the bow with which I was wounded was a long bow or a crossbow... until I know whether the bowstring with which I was wounded was fiber, bamboo threads, sinew, hemp, or bark... until I know whether the shaft with which I was wounded was wild or cultivated... until I know whether the feathers of the shaft with which I was wounded were those of a vulture, a stork, a hawk, a peacock, or another bird... until I know whether the shaft with which I was wounded was bound with the sinew of an ox, a water buffalo, a langur, or a monkey.' He would say, 'I won't have this arrow removed until I know whether the shaft with which I was wounded was that of a common arrow, a curved arrow, a barbed, a calf-toothed, or an oleander arrow.' The man would die and those things would still remain unknown to him.

Oftewel: wat gaat zo'n speculatieve metafysica, die vooral berust op vertrouwen en geloof, je eigenlijk geven?

quote:

Op maandag 6 januari 2025 16:36 schreef KoningWouter het volgende:

[..]
Jazeker, behoorlijk eng en indrukwekkend tegelijk. Het slaat eigenlijk ook helemaal nergens op. Het enige wat de AI doet is het volgende woord voorspellen.

Althans dit is wat mensen met Machine Learning achtergrond men willen doen geloven.

Ik kan daar niet inkomen. Het is inderdaad net alsof je met een echt persoon aan het praten bent. Dit gaat verder dan alleen het volgende woord voorspellen. Of het moet zo zijn dat onze hersenen ook alleen het volgende woord voorspellen.

Fichte zei ooit, "wanneer ik naar de natuur kijk, zie ik enkel mezelf". Ik denk dat iets soortgelijks aan de hand is met AI. Ik moet ook denken aan de film Her (2013), die steeds minder dystopische satire is en steeds meer werkelijkheid, met alle seks- en datingtoepassingen die AI tegenwoordig heeft.

quote:

Op maandag 6 januari 2025 17:07 schreef KoningWouter het volgende:

[..]
Interessant verhaal.

Ja je hebt gelijk, en dat is ook waar de AI mij heen probeert te begeven. Wat is in het dagelijks leven de meerwaarde van deze filosofie? Die inderdaad grotendeels op geloven stoelt.

(...)

Het is een stukje zingeving. Een poging mijn existentiele angst ongegrond te doen verklaren: Het geloof dat het leven nutteloos is.

Fractalisme geeft daar een andere kijk op.

Door het besef onderdeel te zijn van een eeuwige natuurlijke orde met oneindige diepgang en nieuwe patronen kan ik een beetje "sense" maken van het bestaan.

Het blijft geloof. Het blijft speculatief. Maar er is niets zo deprimerend als puur materialsme of determinisme.

(Hoewel fractalisme ook deterministisch van aard is. Maar toch creatief door het altijd ontstaan van nieuwe patronen/ervaringen)

Ik hoop dat ik mijzelf zo goed kan verwoorden en dat je begrijpt waar ik op doel. Ik vind het erg moeilijk om duidelijk te maken wat er zich in mijn hoofd afspeelt.

In het verlengde van Haushofer's quote: er is een andere boeddhistische soetra die heel erg speelt met het idee dat opvattingen en overtuigingen - van welke aard dan ook - een bron zijn van stress en lijden. Het doel is dan een leven zonder opvattingen, hoe vreemd dat ook klinkt. Dit is niet uniek aan het boeddhisme, het lijkt heel erg op antieke vormen van zgn. "ethisch scepticisme". Het gaat er daar niet om om sceptisch te zijn in dienst van de waarheid of wetenschap, maar om bevrijd te zijn van eindeloos tobben over vragen waar geen antwoord op is en opvattingen die nooit de status van "objectieve waarheid" kunnen bereiken.

In het boeddhisme heb je de beroemde "tien onbeantwoordbare vragen", dat zijn metafysische vragen die de Boeddha weigerde te beantwoorden. Het volgende citaat vindt plaats na het moment dat de Boeddha deze vragen van de hand heeft gewezen;

quote:

“Mister Gotama, when asked these ten questions, you say: ‘That’s not my view.’ Seeing what drawback do you avoid all these convictions?”

[de Boeddha zegt:] “Each of these ten convictions is the thicket of views, the desert of views, the twist of views, the dodge of views, the fetter of views. They’re beset with suffering, distress, anguish, and fever. They don’t lead to disillusionment, dispassion, cessation, peace, insight, awakening, and extinguishment. Seeing this drawback I avoid all these convictions.”

“But does Mister Gotama have any convictions at all?”

[de Boeddha zegt:] "A realized one has done away with convictions. For a realized one has seen: ‘Such is form, such is the origin of form, such is the ending of form. Such is feeling, such is the origin of feeling, such is the ending of feeling. Such is perception, such is the origin of perception, such is the ending of perception. Such are choices, such is the origin of choices, such is the ending of choices. Such is consciousness, such is the origin of consciousness, such is the ending of consciousness.’ That’s why a Realized One is freed with the ending, fading away, cessation, giving up, and letting go of all conceiving, all churning, and all I-making, mine-making, or underlying tendency to conceit, I say."

https://suttacentral.net/(...)t=false&script=latin

quote:

Op maandag 6 januari 2025 16:53 schreef Haushofer het volgende:

[..]
Om er nog een levensbeschouwelijke mening over te geven:

https://en.wikipedia.org/wiki/Parable_of_the_Poisoned_Arrow
[..]
Oftewel: wat gaat zo'n speculatieve metafysica, die vooral berust op vertrouwen en geloof, je eigenlijk geven?

In het Nederlands

quote:

Het is net alsof een man gewond raakt door een pijl die dik is ingesmeerd met gif. Zijn vrienden en metgezellen, verwanten en verwanten zouden hem een ​​chirurg geven, en de man zou zeggen: 'Ik laat deze pijl niet verwijderen totdat ik weet of de man die mij verwondde een nobele krijger, een priester, een koopman of een arbeider was.' Hij zou zeggen: 'Ik zal deze pijl niet laten verwijderen totdat ik de voornaam en clannaam weet van de man die mij verwondde... totdat ik weet of hij lang, gemiddeld of kort was... totdat ik weet of hij donker, roodbruin of goudkleurig was... totdat ik weet uit welk dorp, welke stad of welk dorp hij komt... totdat ik weet of de boog waarmee ik gewond raakte een lange boog of een kruisboog was... totdat ik weet of de pees waarmee ik gewond raakte van vezels, bamboedraden, pezen, hennep of schors was... totdat ik weet of de schacht waarmee ik gewond raakte wild of gekweekt was... totdat ik weet of de veren van de schacht waarmee ik gewond raakte die van een gier, een ooievaar, een havik, een pauw of een andere vogel waren... totdat ik weet of de schacht waarmee ik gewond raakte, was vastgebonden met de pezen van een os, een waterbuffel, een langoer of een aap.' Hij zou zeggen: 'Ik zal deze pijl niet laten verwijderen voordat ik weet of de schacht waarmee ik gewond ben geraakt een gewone pijl was, een kromme pijl, een pijl met weerhaken, een pijl met een kalfstand of een pijl van oleanders.' De man zou sterven en die dingen zouden hem nog steeds onbekend blijven.

Commentaar
Thích Nhất Hạnh geeft commentaar op de manier waarop de parabel van de vergiftigde pijl de anti-metafysische opvattingen van Gautama Boeddha illustreert:

De Boeddha vertelde zijn discipelen altijd hun tijd en energie niet te verspillen aan metafysische speculatie.

quote:

Op maandag 6 januari 2025 17:26 schreef KoningWouter het volgende:

[..]
Wat een interessant stuk. Boedhisme vind ik erg interessant maar heb me er nog nooit serieus in verdiept.

Wat ik er uit opmaak is dat het eigenlijk een lang verhaal is voor het leven in het nu. Zonder lijden vanuit piekeren.

Maar dat haalt voor mij de hele zin uit het leven. Ik heb geen partner, geen kinderen, geen kinderwens. Wat is dan daadwerkelijk mijn nut voor het geheel? Leef ik dan niet een doelloos leven? Geen voortplanting, ziekte. Ik sta op en ga naar bed, eet, denk en maak gebruik van de middelen die de maatschappij ons biedt.

Ik ben niet rijk, ik heb niet zo veel spulletjes en ook geen drang naar spulletjes.

Ben ik dan ongelukkig? Nee, absoluut niet. Maar ik zie mijzelf ook niet echt als nuttig.

Is dit een beetje wat je bedoelt?

Ik denk dat een aspect van boeddhisme het loslaten is van het idee dat het zin moet hebben of allemaal ergens toe moet leiden. Het is verder een heel menselijk en begrijpelijk verlangen, maar het is mogelijk om door middel van bijvoorbeeld meditatie dat verlangen te relativeren of er minder waarde aan te hechten. Dat verlangen kan zich ook (dat hoeft niet) op hele schadelijke manieren uiten, denk dan bijvoorbeeld aan het religieuze fundamentalisme dat je overal ter wereld en ook op dit forum ziet.

Ik vind dit citaat van Wittgenstein erg mooi:

quote:

6.521 Die Lösung des Problems des Lebens merkt man am Verschwinden dieses Problems.

(Ist nicht dies der Grund, warum Menschen, denen der Sinn des Lebens nach langen Zweifeln klar wurde, warum diese dann nicht sagen konnten, worin dieser Sinn bestand.)

6.521 De oplossing van het probleem van het leven merkt men aan het verdwijnen van dit probleem.

(Is niet dit de reden waarom mensen, aan wie na lang twijfelen de zin van het leven duidelijk was geworden, daarna niet konden zeggen waaruit deze zin bestaat?)

[Gijsbers' vertaling]

Misschien zijn er wel geen antwoorden op de "grote vragen", misschien zijn zelfs al die "grote vragen" zelf misplaatst en is dit gewoon alles.

quote:

Op maandag 6 januari 2025 17:26 schreef KoningWouter het volgende:

[..]
Wat een interessant stuk. Boedhisme vind ik erg interessant maar heb me er nog nooit serieus in verdiept.

Wat ik er uit opmaak is dat het eigenlijk een lang verhaal is voor het leven in het nu. Zonder lijden vanuit piekeren.

Maar dat haalt voor mij de hele zin uit het leven. Ik heb geen partner, geen kinderen, geen kinderwens. Wat is dan daadwerkelijk mijn nut voor het geheel? Leef ik dan niet een doelloos leven? Geen voortplanting, ziekte. Ik sta op en ga naar bed, eet, denk en maak gebruik van de middelen die de maatschappij ons biedt.

Ik ben niet rijk, ik heb niet zo veel spulletjes en ook geen drang naar spulletjes.

Ben ik dan ongelukkig? Nee, absoluut niet. Maar ik zie mijzelf ook niet echt als nuttig.

Is dit een beetje wat je bedoelt?

Ik ben zeer materialistisch ingesteld. Voor mij komt alles voort uit materie (moleculen, atomen, subatomaire deeltjes en hersenprocessen): gevoelens, gedachten, bewustzijn. Na de dood is er niets meer. Het lot van de individuele mens is om vergeten te worden want de oneindigheid van tijd is een moordenaar.

Ben ik gelukkig? Absoluut. Waarom dan, het perspectief is nogal fatalistisch? Door gewoon "te leven" in het hier en nu zonder te zoeken naar hogere, spirituele doelen. Existentialistisch dus.

Dus leef gewoon je leven.

quote:

Op maandag 6 januari 2025 17:07 schreef KoningWouter het volgende:

[..]
Interessant verhaal.

Ja je hebt gelijk, en dat is ook waar de AI mij heen probeert te begeven. Wat is in het dagelijks leven de meerwaarde van deze filosofie? Die inderdaad grotendeels op geloven stoelt.

Het vraagstuk begint eigenlijk met mijn huidige manier van denken. De vragen over existentie en de nut van het leven. Mijn (vorige of huidige) levensbeschouwing is er een van de eigenlijk nutteloosheid van het leven. Je hebt geen doel, er is geen hogere orde. Je leeft maar een keer, wat in mijn geval helaas niet alles omvat wat het leven zou moeten hebben. Het universum eindigt in een koude stille oneindigheid. Zonder leven, zonder dynamiek. Alleen een setje zwevende rotsen voor eeuwig. (de big crunch zou hier nog wat aan kunnen veranderen alleen ben ik dan bang dat ik exact dit leven weer opnieuw moet doorstaan)

Ik heb een tijdje geprobeerd theosofie te bestuderen. Maar dit is mij te spiritueel van aard. Dat kan ik niet geloven. Daarom heb ik besloten zelf een begin te maken van een filosofie.

Iets wat bij mij resoneert als iets hoop gevends. Het onderdeel zijn van een fractaal met eeuwige diepte en complexiteit vanuit een elegante wiskundige formule.

Het besef onderdeel te zijn van de eeuwige natuurlijke orde dat ondanks al mijn tekortkomingen toch nut heeft.

Het is een stukje zingeving. Een poging mijn existentiele angst ongegrond te doen verklaren: Het geloof dat het leven nutteloos is.

Fractalisme geeft daar een andere kijk op.

Door het besef onderdeel te zijn van een eeuwige natuurlijke orde met oneindige diepgang en nieuwe patronen kan ik een beetje "sense" maken van het bestaan.

Het blijft geloof. Het blijft speculatief. Maar er is niets zo deprimerend als puur materialsme of determinisme.

(Hoewel fractalisme ook deterministisch van aard is. Maar toch creatief door het altijd ontstaan van nieuwe patronen/ervaringen)

Ik hoop dat ik mijzelf zo goed kan verwoorden en dat je begrijpt waar ik op doel. Ik vind het erg moeilijk om duidelijk te maken wat er zich in mijn hoofd afspeelt.

Laat ik het zo vragen: waarom zoek je zingeving in ideeën, en niet in de ervaring zelf? Waarom zouden ideeën je dichterbij zingeving brengen dan de rechtstreekse ervaring van de wereld?

quote:

Op dinsdag 7 januari 2025 11:03 schreef KoningWouter het volgende:

[..]
Ik begrijp wat je bedoeld. Alleen geeft die manier van leven mij een nutteloos gevoel omdat ik helaas met een beperking zit wat mij tegenhoudt echt te leven.

Ik zou graag geloven dat ook mijn rol in dit geheel van hogere waarde is voor het geheel. Al is het maar het communiceren met anderen via dit forum bijvoorbeeld.

Iedereen kan van waarde zijn voor een ander. Er zijn zoveel manieren. Ik noem praktische hulp bieden (bijv. een klusje doen), een luisterend oor aanbieden (bijv. stoom laten afblazen), emotionele steun geven (bijv. empathie tonen), kennis delen (bijv. vertellen wat wetenschap echt inhoudt), sociale participatie (bijv. vrijwilligerswerk), coaching (bijv. hem/haar de vraag stellen of ze vinden dat ze op de juiste weg zijn en hoe ze denken weer op dat pad terug te keren), liefde en respect tonen (bijv. zeggen dat je van de ander houdt of hem/haar waardeert), etc..

Door bewust te leven en je dingen doen vanuit empathie en eerlijkheid, kun je een positieve invloed hebben op het leven van anderen. Daarmee groeit je betekenis als mens en als afgeleide je zelfvertrouwen en zelfrespect. Het is zowel voor de gever als de ontvanger een wederzijds voordeel.

Een beperking kan uitdagingen met zich meebrengen, maar hoeft je niet tegen te houden om een gelukkig en betekenisvol leven te leiden. Geluk is gewoonweg niet afhankelijk van een volmaakte toestand, maar vooral van hoe je betekenis geeft aan je leven en hoe je omgaat met wat je in het leven tegenkomt. Mensen met beperkingen kunnen vaak een groot geluk van gevoel ervaren door verschillende 'strategieën' te bewandelen. De belangrijkste die ik heb toegepast is aanvaarding en relativering. Zestien jaar geleden werd ik getroffen door een hersenbloeding. Zo maar ineens, patsboem. Ik had nog nooit een ziekenhuis van binnen gezien, behalve die keren dat ik op bezoek was bij geliefden of kennissen. De uiteindelijke gevolgen voor mij zijn uiteindelijk beperkt gebleven. Er zijn nog wel wat 'dingetjes' maar dat mag geen naam hebben. Het 'geen naam hebben' zeg ik omdat in de 2 maanden revalidatiecentrum ik met eigen ogen heb gezien wat voor vreselijke enge gevolgen een hersenbloeding kan veroorzaken. Relativeren was voor mij dus geen kunst.

Verder is je richten op wat wel mogelijk is, veel efficiënter dan te willen wat niet mogelijk is. Dat laatste is meestal een un fait accompli dat leidt tot kostbare verspilling van energie als je je er tegen verzet. Uiteindelijk komt het er op neer dat een gelukkig, betekenisvol leven in belangrijke mate afhankelijk is van je perspectief ("met welke bril bekijk jij andere mensen en de wereld", de keuzes die je maakt ("denk vooral na over de overwegingen van jouw keuzes") en de relaties die je aangaat ("wie geeft jouw energie en wie niet?".

Tot slot: een gelukkig en zinvol leven hangt grotendeels van jezelf af, maar anderen kunnen daar zeker aan bijdragen. Het is een 'dans' tussen innerlijke keuzes ("principes") en externe factoren.

Nou, hopelijk heb je hier wat aan. Ik wens je veel plezier tijdens jouw zoektocht naar 'zinvol leven'.

[ Bericht 0% gewijzigd door Bassie48 op 08-01-2025 04:10:30 ]

Hallo Wouter,

Een tijdje geleden heb ik een kort stukje geschreven over fractalen en de mandelbrotverzameling. Ik ben het met je eens dat het zeer fascinerend is en tot de verbeelding spreekt, maar echt oneindig zou ik het niet noemen.

In ieder er geval zou het een zeer beperkte opvatting van oneindigheid zijn, als het zoiets zou zijn. Het patroon lijkt steeds iets nieuws te bieden, maar als je het eenmaal een beetje doorziet dan zie je duidelijk dat het in feite helemaal niet nieuw is, maar gewone herhaling en eentonige repetitie.

Aanleiding voor mijn stukje was deze video, die het patroon mooi weergeeft:

Bekijk deze YouTube-video

quote:

Op maandag 6 januari 2025 17:19 schreef KoningWouter het volgende:

[..]
De film ken ik helaas niet. Heb geprobeerd een trailer te zoeken maar die kan ik niet vinden.

Volgens Spinoza en fractalisme is de natuur ook alles dat er is. God is de natuur en de formule van de fractaal (fractalisme). Maar ik begrijp niet helemaal waar je heen wil met wat er aan de hand is met AI.

Persoonlijk denk ik dat AI toch op een bepaalde manier tijdelijk (wanneer het model rekent) enige vorm van bewustzijn heeft. Wat daarna weer verdwijnt immers er wordt niet gecalculeert.

Als je het model zelf vraagt of het bewust is wordt er negatief op gereageerd. Maar ergens zie ik mijzelf ook als een pantheist die vormen van bewustzijn in alles dat er is als iets plausibels ziet.

Maar zou je wat dieper uit kunnen leggen wat je bedoelt? Want ik merk dat ik nu vanalles door elkaar haal.

Sorry, ik had je reactie gemist

Ik zie AI als een façade. Het kan misschien lijken alsof je met iemand praat, maar dat is projectie, daar probeerde ik op te wijzen met de quote van Fichte. Als je AI aanziet voor een persoon is dat een projectie van je eigen gedachten en verlangens, je ziet iets wat in werkelijkheid in jezelf zit terug in de machine. In zekere zin werkt alle communicatie zo, ik zit nu alleen op mijn kamer naar mijn laptopscherm te staren en droom wat je zou kunnen hebben bedoeld op basis van de tekst voor me, maar het lijkt me wel een belangrijk verschil. Ik heb een tijdje met AI ge-experimenteerd en als je kritisch bent ga je op een gegeven moment allerlei gaten in de façade zien, des te meer als je in "gesprek" gaat over een onderwerp waar je veel van weet, dan valt de oppervlakkigheid en het "lappendeken"-achtige karakter van de responses heel erg op. Computers en algoritmes hebben geen bewustzijn, niet eens een beetje (ik zou overigens ook niet ondubbelzinnig zeggen dat mensen dat "hebben" maar dat is een heel lang en ingewikkeld verhaal).

quote:

Op dinsdag 7 januari 2025 19:36 schreef KoningWouter het volgende:

[..]
Ah misschien moet ik dan eens mijn vakgebied gaan bespreken met de AI. Ik gebruik het nu vooral om dingen op te zoeken waar ik weinig vanaf weet.

Ik ben wel daarstraks geswitched tussen een oud en het nieuwe model.

Deze kwam al vrij snel met de berichten dat op grote schaal in ons universum geen fractale patronen meer zijn maar een homogene afstand.

Dat neemt niet weg dat het "al dat is" nog steeds een elegante formule kan zijn. Ik ga de komende tijd eens wat dieper duiken in dat nieuwe model. Hij is zeker beter en meer kritisch.

Wat denk jij dan dat bewustzijn is? Komt het voort uit de hersenen of is het iets anders?

"Bewustzijn" is een wooord.

Nee, dat is flauw, ik zal het proberen uit te leggen. Volgens mij heeft de taal die we spreken heel erg de neiging om complexe zaken te versimpelen. Bijvoorbeeld, wat is bewustzijn zonder een wereld om bewust van te zijn? Wat is bewustzijn zonder gedachten en taal? Ik denk dat als je kritisch kijkt, er niet zoiets bestaat als "bewustzijn" als zodanig, er is eerder sprake van allerlei complexe interacties en overlappingen, zelfs de betrokkenheid van allerlei "niet-bewuste" elementen, etc. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het een handig labeltje is om te communiceren en waarvan de meeste mensen wel ongeveer weten wat het betekent, maar als dit soort metafysische vragen opkomen heb ik heel erg de neiging om sceptisch te zijn over de aannames waar die vraag op gebaseerd is.