Centraal overgang en gerelateerde hormoonperikelen #2

quote:

Op zaterdag 18 januari 2025 06:41 schreef Seven. het volgende:

[..]
Herkenbaar.. enig idee waarom het in NL niet toegestaan is? Dat zou ik wel mee laten wegen.

Je mag er geen alcohol bij drinken, niet autorijden en niet combineren met medicatie tegen schimmelinfecties. Er is een vrij hoge kans op bijwerkingen zoals lage bloeddruk en misselijkheid. De vraag is of het je waard is om die bijwerkingen te hebben. En voor zover ik begrijp moet je het dagelijks slikken, dus niet "als nodig" zoals mannen die Viagra slikken.

Er was discussie over of het wel genoeg werkt, en of het überhaupt de beoogde werking heeft.
Blijkbaar is het er in de VS o.a. door gekomen omdat er een lobby voor was die zei "als mannen Viagra hebben, hebben wij ook recht op een sekspil".

Bronnen:
https://nos.nl/l/2052585
https://nos.nl/l/2052719

En de Engelse wikipediapagina van Flibanserin.

Wij kunnen dan testosteron smeren, maar ik las van de week dat dat maar bij ongeveer de helft van de vrouwen werkt.

Ik ben trouwens echt boos op de oneerlijkheid van alles. Ik gebruik nu dus 1/5 van de startdosis van normale T HST voor mannen en het voelt nu al zoveel fijner in mijn spieren, ik wil dingen doen ipv dat ik me ertoe moet zetten, alles voelt krachtiger.
En mannen hebben hier gewoon hun hele leven superveel van, dus voor hun is ongetwijfeld alles makkelijker
Het is niet eerlijk

quote:

Op zaterdag 18 januari 2025 06:41 schreef Seven. het volgende:

[..]
Herkenbaar.. enig idee waarom het in NL niet toegestaan is? Dat zou ik wel mee laten wegen.

Volgens mij voornamelijk omdat een groep seksuologen bezwaar heeft aangetekend omdat zij niet geloven dat het werkt (haal ik uit de NOS-link hierboven). Uit studies op pubmed (van latere datum) blijkt de effectiviteit inderdaad niet enorm, maar dat zo’n oudere mannelijke seksuoloog voor alle vrouwen beslist dat “hij gelooft dat” het niet werkt, daar word ik zelf een beetje driftig van . Voor sommige stellen is van niets naar eens per maand al een enorme vooruitgang namelijk. Maargoed, ik wil dit topic verder niet kapen en dit is ook niet per se overgangsgerelateerd. Mocht ik besluiten het te willen uitproberen wil ik best mijn ervaring delen!

De overgang en andere kuthormonen is vast niet helemaal de toon die je zoekt?

Ik kamp al langere tijd met flinke pijn in mijn onderrug en bekken in verschillende fases van mijn cyclus.

Met mijn vorige huisarts kwamen we tot de conclusie dat het hormonaal was maar een oplossing behalve de pil had hij niet.

Mijn cyclus is heel regelmatig maar het neemt al een tijd enorm af. Inmiddels is het nog maar max een dag echt noemenswaardig.

Dankzij dit topic me eens verder verdiept en nog wel meer klachten zijn enorm herkenbaar. Er ging een wereld voor me open dat dit waarschijnlijk ook gewoon allemaal hormonaal is
Maar met name voor die pijn zou ik gebaat zijn bij minder pieken en dalen in de hormoonspiegel elke maand denk ik.

Ik ben 41 en mijn nieuwe huisarts is een man op leeftijd die ik nu 2x gezien heb voor andere zaken. Ik vraag me af hoe open hij staat voor hst?

@laziness goede vraag wel, ik heb m'n nieuwe huisarts nog niet ontmoet en ik vraag me ook wel af wanneer het tijd wordt om te gaan. Ik ben (nog) geen hormonster.

Wat mij wel helpt is een notitie op m'n telefoon met m'n klachten, zo weet ik dat het 5 jaar geleden al begonnen is met een Bartholin's cyste. 2 jaar geleden merkbare klachten en sinds de herfst een verergering. Ik denk dat 2025 het jaar wordt dat ik me ga melden bij de HA.

quote:

Op zaterdag 18 januari 2025 15:49 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Wel de ondertoon

Maar of dat nou in de topic-index moet staan. Laten we kut weglaten?

De overgang en gerelateerde hormoonperikelen?

Ga ervoor

quote:

Op vrijdag 17 januari 2025 15:56 schreef Duderinnetje het volgende:

[..]
Ja ik lees ook dat het reuze meevalt.
Maar goed, je houdt eventjes een bed bezet en ziekenhuistechnisch valt het onder een ander kopje dan het plaatsen van een spiraal. Dus daarom zal ze het wel niet als eerste optie aanvoeren.

Maar ik ga het toch weer voorstellen en ook duphaston -->utrogestan bespreken, als mogelijk probeersel. Dank ook, snolkelderij!

De wachtlijst in het Martini was ongeveer een half jaar, dus je zou kunnen overwegen om je toch op die wachtlijst te laten zetten. Ik heb me in de wachttijd van die lijst laten halen wegens verdwijnen van de klachten (geen menstruatie meer; van superzwaar ongesteld naar ... niks).

quote:

Op zaterdag 18 januari 2025 16:39 schreef sigme het volgende:

[..]
De wachtlijst in het Martini was ongeveer een half jaar, dus je zou kunnen overwegen om je toch op die wachtlijst te laten zetten. Ik heb me in de wachttijd van die lijst laten halen wegens verdwijnen van de klachten (geen menstruatie meer; van superzwaar ongesteld naar ... niks).

Goed idee, ik zal informeren, dank!!

quote:

Op zaterdag 18 januari 2025 15:53 schreef laziness het volgende:
Ik ben 41 en mijn nieuwe huisarts is een man op leeftijd die ik nu 2x gezien heb voor andere zaken. Ik vraag me af hoe open hij staat voor hst?

Mocht ie er niet voor open staan, kun je misschien beginnen met hem de nhg standaard te laten zien (opvliegers is daar het toverwoord), al dan niet met het stroomschema,staat in de OP, en anders ook nog altijd vragen om een doorverwijzing?
Enig nadeel daarmee is dat ook niet elke gyn, uroloog, seksuoloog endocrinoloog of wie je ook vindt hier kennis van heeft en voor open staat.

Vooraf in je omgeving rondvragen of iemand al ervaring heeft of ken je de mensen daar nog niet zo?

[ Bericht 0% gewijzigd door Vanyel op 19-01-2025 20:17:15 ]

quote:

Op vrijdag 17 januari 2025 12:51 schreef Vanyel het volgende:
Novasure

Ik had er nog wel wat langer van willen genieten dan ik heb gedaan.

Ander onderwerp: ik ben begonnen met testosteron (en gel opgehoogd).

Wát een verschil. Ik voel me nu al een miljard beter en ik ben echt net begonnen met de laagste dosis. Helemaal verheugd over hoe anders het komende weken nog kan worden

Oh zo herkenbaar! Ik heb dat met de minimale dosis van 50 O en cyclisch 100 P.
Ik heb gewoon energie voor 100. Ik kan weer nadenken. Ik kan weer zonder stijfheid opstaan.

Ik noem het richting mijn vrienden mijn drugs Magisch spul

Had ik maar een paar jaar eerder van Novasure gehoord, wat een fijne oplossing zeg!
Bij mij is het ergste wel achter de rug na jaren ernstig bloedverlies en ijzertabletten slikken (denk/hoop ik)

quote:

Op zondag 19 januari 2025 19:30 schreef Kanaroe het volgende:
Had ik maar een paar jaar eerder van Novasure gehoord, wat een fijne oplossing zeg!
Bij mij is het ergste wel achter de rug na jaren ernstig bloedverlies en ijzertabletten slikken (denk/hoop ik)

Hoe lang heb je met geving bloedverlies rondgelopen?

quote:

Op zaterdag 18 januari 2025 18:07 schreef Vanyel het volgende:
(opvliegers is daarom het toverwoord),

Opvliegers is helaas het toverwoord, zou ik zeggen...
[edit: bij mij werd dus niet aan 'overgang' of andere hormoonperikelen gedacht, juist omdat ik geen opvliegers had]

Uiteindelijk toch doorverwezen naar gynaecoloog, en die besprak spiraaltje bij mij.
Maar dat heeft een half jaar aan bloeding opgeleverd voor het minder werd.

Daarna toch maar eens gaan praten met de gyn over nog steeds emo buien rond die ene tijd van de maand, en het bloedverlies van minstens 14-20 dagen...

Besloten tot Novasure (maar dat werd Librata ballon omdat mijn baarmoeder te klein bleek om het instrument goed uit te vouwen). En nieuwe spiraal geplaatst.

Gelukkig bloedverlies eindelijk minder. Tot bijna niet meer/nooit meer.

Maar nog wel elke maand dat ik wat buikkramp voel, en naggy.
Zal wel nooit helemaal weggaan, tenzij ik écht door de overgang ben.

[ Bericht 4% gewijzigd door Sally op 19-01-2025 20:18:02 ]

quote:

Op zondag 19 januari 2025 19:43 schreef Seven. het volgende:

[..]
Hoe lang heb je met geving bloedverlies rondgelopen?

Een jaar of 8 tot 10, waarvan de laatste 3 echt een stuk heviger schat ik in.
Wel eens mee naar de HA geweest, toen kreeg ik een recept voor ibuprofen.
Daar werd ik enorm duizelig van, dus toen maar weer verder aangemodderd, niet meer teruggegaan

quote:

Op zondag 19 januari 2025 19:48 schreef Sally het volgende:

[..]
Opvliegers is helaas het toverwoord, zou ik zeggen...

Ik bedoelde daar, heb t even aangepast

quote:

Op zondag 19 januari 2025 20:18 schreef Vanyel het volgende:

[..]
Ik bedoelde daar, heb t even aangepast

ah, haha. En ik heb mijn post net een edit gegeven omdat ik m nog even terug las en het mss niet duidelijk was.

Mijn HA ging niet echt mee in een hormoonoplossing, 'want' er was geen sprake van opvliegers. "Stomme" NHG-protocol ook.....

quote:

Op zondag 19 januari 2025 20:05 schreef Kanaroe het volgende:

[..]
Een jaar of 8 tot 10, waarvan de laatste 3 echt een stuk heviger schat ik in.
Wel eens mee naar de HA geweest, toen kreeg ik een recept voor ibuprofen.
Daar werd ik enorm duizelig van, dus toen maar weer verder aangemodderd, niet meer teruggegaan

Wat een ellende. Fijn dat Novasure jou zo geholpen heeft.

quote:

Op zondag 19 januari 2025 20:20 schreef Seven. het volgende:

[..]
Wat een ellende. Fijn dat Novasure jou zo geholpen heeft.

Nee, nee, ik heb nooit een Novasure behandeling gehad
Als ik toen had geweten dat het bestond had ik het zeker gedaan
Nu is het niet meer nodig voor mij

quote:

Op zondag 19 januari 2025 20:19 schreef Sally het volgende:

[..]
ah, haha. En ik heb mijn post net een edit gegeven omdat ik m nog even terug las en het mss niet duidelijk was.

Mijn HA ging niet echt mee in een hormoonoplossing, 'want' er was geen sprake van opvliegers. "Stomme" NHG-protocol ook.....

Dan had ik spontaan opvliegers ontwikkeld, wetend dat de standaard zo werkt.

quote:

Op zondag 19 januari 2025 20:59 schreef Kanaroe het volgende:

[..]
Nee, nee, ik heb nooit een Novasure behandeling gehad
Als ik toen had geweten dat het bestond had ik het zeker gedaan
Nu is het niet meer nodig voor mij

Ah, ik snap 'm. In dat geval wel klote dat je er zo lang mee rondgelopen hebt.

quote:

Op zondag 19 januari 2025 21:00 schreef Vanyel het volgende:

[..]
Dan had ik spontaan opvliegers ontwikkeld, wetend dat de standaard zo werkt.

Dit is wel goed om te weten inderdaad..

quote:

Op zondag 19 januari 2025 21:14 schreef Seven. het volgende:

[..]
Ah, ik snap 'm. In dat geval wel klote dat je er zo lang mee rondgelopen hebt.

Is ook klote inderdaad, wens ik niemand toe
Alle vrouwen moeten dit topic lezen, want de dames en heren huisartsen zitten soms ook vast

quote:

Op zaterdag 18 januari 2025 16:28 schreef Seven. het volgende:
@:laziness goede vraag wel, ik heb m'n nieuwe huisarts nog niet ontmoet en ik vraag me ook wel af wanneer het tijd wordt om te gaan. Ik ben (nog) geen hormonster.

Wat mij wel helpt is een notitie op m'n telefoon met m'n klachten, zo weet ik dat het 5 jaar geleden al begonnen is met een Bartholin's cyste. 2 jaar geleden merkbare klachten en sinds de herfst een verergering. Ik denk dat 2025 het jaar wordt dat ik me ga melden bij de HA.

Volgens mij ben jij ook nog relatief jong. Tip van flip, wacht niet te lang en kom goed beslagen ten ijs, weet wat je wel en niet wil en laat je niet afschepen. Vul desnoods de Greene scale in en druk ze dat onder de neus wanneer je actie van hun kant wil en hou vol.
Mocht het een doorverwijzing worden; wachttijden zijn over het algemeen lang (mijn ziekenhuis inmiddels 5 maanden!) dus wacht niet tot het ‘er moet nu wat gebeuren’ punt.

Ter illustratie, bij mij gebeurde dit;
De eerste keer dat ik met mijn overgangsklachten bij de huisarts zat was ik 37, menstrueerde ik nog en werd ik nog net niet uitgelachen want nee, dat was echt onmogelijk (ik was zelf nog heerlijk onwetend, dus tsja, gaat wel weer over dan of zo, toch?).
De tweede keer voelde ik mij ook niet serieus genomen en als ik last van mijn hormonen had ‘kon ik toch ook wel gewoon aan de pil gaan’. Andere hormonale klachten werden weggewuifd met ‘dat komt soms voor’. Zo lang je nog een cyclus hebt ben je kennelijk niet in de overgang. Daarna ging Nederland massaal op slot en heb ik het best nog lang vol kunnen houden met thuiswerken, amper een sociaal leven en klachten die erin sluipen en normaal worden.
De derde keer (nieuwe huisarts) had ik inmiddels pittige klachten die ik ook niet meer leuk vond, maaaarrr dat was vast ‘te veel stress’ en moest ik het maar wat rustiger aan gaan doen (achteraf was dit het punt dat ik van een onregelmatige cyclus naar geen cyclus ging).
De vierde keer kreeg ik een reeks andere onderzoeken want ik stond ook wel erg snel weer op de stoep. Maar neeee overgang ‘lijkt ons niet passend’ ik was nog steeds ‘te jong’. Dat ik al een tijd geen cyclus had en de waslijst aan klachten steeds langer werd was nog steeds geen aanleiding om door te verwijzen naar een gynaecoloog of te constateren dat er inderdaad sprake was van overgangsklachten (uiteraard kwam er niks uit de onderzoeken).
De vijfde keer was ik praktisch rijp voor opname op de paaz afdeling en heb ik jankend ge-eist dat ze mij zouden doorverwijzen omdat ik het niet meer trok. Kennelijk was dat ook het punt waarop ze dachten ‘ohhhh mevrouw is serieus, nou dat moet dan per gratie maar’. Als bonus kreeg ik nog een snedige opmerking in de verwijsbrief dat het toch vooral mevrouw zelf was die graag doorverwezen wilde worden (die ze vervolgens terug kregen want de arts schreef een prachtige nog net niet passief agressieve terugkoppeling ).

Ik hoop dat ik ook hierin weer de uitzondering ben en dat jij als je er aan toe bent een andere ervaring gaat hebben.

quote:

Op donderdag 23 januari 2025 21:14 schreef Ygritte het volgende:

[..]
Volgens mij ben jij ook nog relatief jong. Tip van flip, wacht niet te lang en kom goed beslagen ten ijs, weet wat je wel en niet wil en laat je niet afschepen. Vul desnoods de Greene scale in en druk ze dat onder de neus wanneer je actie van hun kant wil en hou vol.
Mocht het een doorverwijzing worden; wachttijden zijn over het algemeen lang (mijn ziekenhuis inmiddels 5 maanden!) dus wacht niet tot het ‘er moet nu wat gebeuren’ punt.

Ter illustratie, bij mij gebeurde dit;
De eerste keer dat ik met mijn overgangsklachten bij de huisarts zat was ik 37, menstrueerde ik nog en werd ik nog net niet uitgelachen want nee, dat was echt onmogelijk (ik was zelf nog heerlijk onwetend, dus tsja, gaat wel weer over dan of zo, toch?).
De tweede keer voelde ik mij ook niet serieus genomen en als ik last van mijn hormonen had ‘kon ik toch ook wel gewoon aan de pil gaan’. Andere hormonale klachten werden weggewuifd met ‘dat komt soms voor’. Zo lang je nog een cyclus hebt ben je kennelijk niet in de overgang. Daarna ging Nederland massaal op slot en heb ik het best nog lang vol kunnen houden met thuiswerken, amper een sociaal leven en klachten die erin sluipen en normaal worden.
De derde keer (nieuwe huisarts) had ik inmiddels pittige klachten die ik ook niet meer leuk vond, maaaarrr dat was vast ‘te veel stress’ en moest ik het maar wat rustiger aan gaan doen (achteraf was dit het punt dat ik van een onregelmatige cyclus naar geen cyclus ging).
De vierde keer kreeg ik een reeks andere onderzoeken want ik stond ook wel erg snel weer op de stoep. Maar neeee overgang ‘lijkt ons niet passend’ ik was nog steeds ‘te jong’. Dat ik al een tijd geen cyclus had en de waslijst aan klachten steeds langer werd was nog steeds geen aanleiding om door te verwijzen naar een gynaecoloog of te constateren dat er inderdaad sprake was van overgangsklachten (uiteraard kwam er niks uit de onderzoeken).
De vijfde keer was ik praktisch rijp voor opname op de paaz afdeling en heb ik jankend ge-eist dat ze mij zouden doorverwijzen omdat ik het niet meer trok. Kennelijk was dat ook het punt waarop ze dachten ‘ohhhh mevrouw is serieus, nou dat moet dan per gratie maar’. Als bonus kreeg ik nog een snedige opmerking in de verwijsbrief dat het toch vooral mevrouw zelf was die graag doorverwezen wilde worden (die ze vervolgens terug kregen want de arts schreef een prachtige nog net niet passief agressieve terugkoppeling ).

Ik hoop dat ik ook hierin weer de uitzondering ben en dat jij als je er aan toe bent een andere ervaring gaat hebben.

Wat erg, Ygritte . Bedankt voor het delen van jouw verhaal, ik knoop het in m'n achterhoofd. Als ik nog zo'n heftige bloeding heb, dan ga ik me melden bij de huisarts met een aanvalsplan.

Als ik er over nadenk: vorige huisarts heeft mij vorig jaar niet doorverwezen, ondanks 3 knobbeltjes op de baarmoedermond. Gynaecoloog heeft niet verder gekeken en zei vooral dat ik geen Bartholin's cyste had van de zomer. Blijkbaar hebben ze geen van beide de link met perimenopauze gelegd.

quote:

Op donderdag 23 januari 2025 21:56 schreef Seven. het volgende:

[..]
Wat erg, Ygritte . Bedankt voor het delen van jouw verhaal, ik knoop het in m'n achterhoofd. Als ik nog zo'n heftige bloeding heb, dan ga ik me melden bij de huisarts met een aanvalsplan.

Als ik er over nadenk: vorige huisarts heeft mij vorig jaar niet doorverwezen, ondanks 3 knobbeltjes op de baarmoedermond. Gynaecoloog heeft niet verder gekeken en zei vooral dat ik geen Bartholin's cyste had van de zomer. Blijkbaar hebben ze geen van beide de link met perimenopauze gelegd.

Als ik van tevoren wist hoe ik mij verder in het proces zou voelen had ik wel eerder op mijn strepen gestaan. Maar goed, dat weet je van tevoren niet. Gelukkig zijn er ook heel veel vrouwen die wél relatief gemakkelijk door de overgang komen.

2e deel is ook (te) herkenbaar. Ik heb ze overal en nergens gehad. Soms ook flink oncomfortabel (mammografie met cystes is hel ), nooit groot genoeg dat ze ze daadwerkelijk wilden punctueren en altijd een afwachtend beleid gevoerd. Als ie zo groot zou worden dat mijn eierstok zou torderen zou ik dat vanzelf wel voelen
Mijn huisarts heeft toen ooit eens gezegd ‘ja meestal hebben vrouwen in de overgang dit’… jaaahahahaha grapjas… dat ben ik ook maar die link leggen ze voor je 40e echt niet.

quote:

Op vrijdag 17 januari 2025 14:18 schreef Phaidra het volgende:
Bij mij is het nog niet zo extreem. Mijn menstruaties zijn nog zeer regelmatig, maar worden wel steeds heftiger. Langdurige krampen, grote stolsels die in 1x mijn menstruatiecup vullen en dan moet ik ook een wc in de buurt hebben. Ik durf op die dagen eigenlijk nauwelijks het huis nog uit (maar vaak blijft het bij 2-3 stolsels). Ik overweeg ook novasure. Een stolsel dat groter is dan een muntje van 5 cent wordt al als hevig bloedverlies gezien. Dus het is echt al snel 'erg genoeg'.

https://www.hevigbloedverlies.nl/wat-is-hevig-bloedverlies/

Dit herken ik. Mijn menstruaties zijn ook nog erg regelmatig, maar zijn in de loop der tijd erger geworden. Ik heb dat steeds weggeredeneerd: ach, ik word nu eenmaal ouder, en het is een bekende bijwerking van medicijnen die ik slik. Maar ik ben dan toch naar de huisarts gegaan. Die nam het heel serieus en heeft me doorverwezen naar een vrouwencentrum. De gynaecoloog adviseerde me een Novasure-behandeling en daar heb ik nu een nieuwe verwijzing voor gekregen. Ik hoop z.s.m. de afspraak te kunnen maken. Ik ben helemaal klaar met de manier waarop m'n menstruatie m'n leven beperkt. Laatst was ik ook nog eens ruim twee weken ongesteld.

Ik ben nu een week of 7 bezig met 50 O en 100 P. Ik merk echt al een enorm verschil wat super fijn is. Geen wurg, moord en/of woede neigingen meer. Dat is echt al een enorme winst die ik behaald heb.

Maar toch merk ik nog steeds heel veel schommelingen. Toch soms uit het niets (zo voelt het) enorm moe en futloos terwijl ik de periode ervoor bijna aan het rond stuiteren was. Dat verschil is zo groot en daarmee de balans vinden ook weer. Want als ik rond stuiter voelt het alsof ik de wereld aankan, ik weer lekker mn energie in een baan wil steken. Om vervolgens wat later volledig futloos en uitgeput weer door het leven te gaan waarbij ik mij afvraag hoe ik ooit zou moeten werken/functioneren buiten mijn huis.

Is dat voor iemand herkenbaar die grote schommelingen in energie? Het zal vast met verdere afstemming te maken hebben?
Ik merk ook echt dat in die futloze periode het ook veel moeizamer is om op woorden te komen en fatsoenlijke gesprekken te voeren in normale volzinnen.

Het is echt dodelijk vermoeiend om die schommelingen te hebben. Ook al heb ik deze liever dan de moordneigingen ed. Maar ook dit is niks

Ergens wil ik weer een nieuwe afspraak bij de huisarts maken maar wederom houdt mij iets tegen van het gevoel van dat ik mij aanstel vooral omdat het echt 500% beter gaat dan eerst. Maar ik liep dan ook gevoelsmatig 1000% achter ofzo...

quote:

Op donderdag 30 januari 2025 11:31 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Ik ben begonnen met 25 O, een halve pleister. Toen ik na een tijdje het gevoel had dat er wat symptomen doorheen kwamen, voorals ik al moe was of me niet helemaal in orde voelde, heb ik de huisarts een mailtje gestuurd, uitgelegd dat ik weer last had van opvliegers, slechter slapen, slechter geheugen en concentratie, en gevraagd of ik mocht ophogen naar een hele. Ik kreeg per kerende post een mailtje terug dat dat in orde was en het recept gewijzigd was.

Tot en met 100 O past binnen de richtlijnen, dus ik zou het gewoon op die manier proberen bij je huisarts en een ophoging naar 75 vragen.

Ik wacht nog op een antwoord om naar 200P te mogen... Dus dat schiet helaas momenteel niet op. Maar ik denk dat ik er wel goed aandoe maar toch even over de drempel van aansteller weer heen te stappen en vooraf deze afspraak maken dat ik dmv een mailtje kan aangeven dat weer even minder gaat. Dat gaat denk ik wel schelen met mijn innerlijke strijd om steeds een afspraak te moeten maken.

Ze is gelukkig wel meedenkend en oplossingsgericht. Dus denk dat dit idd wel een goede optie kan zijn om op die manier af te spreken met haar.

Weet er trouwens iemand hier of er iets van een grafiek of mooie uitleg bestaat over hoe oestrogenen en progesteron (en eventueel zelfs testosteron) de invloeden op het lichaam uitoefent?

Ik ken wel dit soort afbeeldingen ed: .

Maar zoek eigenlijk iets waarbij er visueel is gemaakt hoe oestrogenen ed het lichaam verder beïnvloeden bij pieken en dalen.

quote:

Op zaterdag 18 januari 2025 18:07 schreef Vanyel het volgende:

[..]
Mocht ie er niet voor open staan, kun je misschien beginnen met hem de nhg standaard te laten zien (opvliegers is daar het toverwoord), al dan niet met het stroomschema,staat in de OP, en anders ook nog altijd vragen om een doorverwijzing?
Enig nadeel daarmee is dat ook niet elke gyn, uroloog, seksuoloog endocrinoloog of wie je ook vindt hier kennis van heeft en voor open staat.

Vooraf in je omgeving rondvragen of iemand al ervaring heeft of ken je de mensen daar nog niet zo?

Die NHG standaard is een goede tip!
Ik heb eindelijk gebeld en er blijken meer artsen in de praktijk te zijn
Assistente kwam zelf met een vrouwelijke arts aan met deze klachten.
Volgende week afspraak, ben benieuwd.

quote:

Op zaterdag 18 januari 2025 15:53 schreef laziness het volgende:
Ik kamp al langere tijd met flinke pijn in mijn onderrug en bekken in verschillende fases van mijn cyclus.

Met mijn vorige huisarts kwamen we tot de conclusie dat het hormonaal was maar een oplossing behalve de pil had hij niet.

Mijn cyclus is heel regelmatig maar het neemt al een tijd enorm af. Inmiddels is het nog maar max een dag echt noemenswaardig.

Dankzij dit topic me eens verder verdiept en nog wel meer klachten zijn enorm herkenbaar. Er ging een wereld voor me open dat dit waarschijnlijk ook gewoon allemaal hormonaal is
Maar met name voor die pijn zou ik gebaat zijn bij minder pieken en dalen in de hormoonspiegel elke maand denk ik.

Ik ben 41 en mijn nieuwe huisarts is een man op leeftijd die ik nu 2x gezien heb voor andere zaken. Ik vraag me af hoe open hij staat voor hst?

MOcht ie twijfelen, dan kun je altijd nog gewoon een verwijzing vragen. MST duurt 4 maanden voordat je aan de beurt bent (ik wacht ook nog steeds). Enige voordeel is dat mijn klachten steeds erger worden

quote:

Op donderdag 30 januari 2025 11:39 schreef Lingue het volgende:

[..]
Ik wacht nog op een antwoord om naar 200P te mogen...

Daar werd ik een complete zombie van.
Maar dat zegt niks

quote:

Op donderdag 30 januari 2025 11:23 schreef Lingue het volgende:
Ik ben nu een week of 7 bezig met 50 O en 100 P. Ik merk echt al een enorm verschil wat super fijn is. Geen wurg, moord en/of woede neigingen meer. Dat is echt al een enorme winst die ik behaald heb.

Maar toch merk ik nog steeds heel veel schommelingen. Toch soms uit het niets (zo voelt het) enorm moe en futloos terwijl ik de periode ervoor bijna aan het rond stuiteren was. Dat verschil is zo groot en daarmee de balans vinden ook weer. Want als ik rond stuiter voelt het alsof ik de wereld aankan, ik weer lekker mn energie in een baan wil steken. Om vervolgens wat later volledig futloos en uitgeput weer door het leven te gaan waarbij ik mij afvraag hoe ik ooit zou moeten werken/functioneren buiten mijn huis.

Is dat voor iemand herkenbaar die grote schommelingen in energie? Het zal vast met verdere afstemming te maken hebben?
Ik merk ook echt dat in die futloze periode het ook veel moeizamer is om op woorden te komen en fatsoenlijke gesprekken te voeren in normale volzinnen.

Het is echt dodelijk vermoeiend om die schommelingen te hebben. Ook al heb ik deze liever dan de moordneigingen ed. Maar ook dit is niks

Ergens wil ik weer een nieuwe afspraak bij de huisarts maken maar wederom houdt mij iets tegen van het gevoel van dat ik mij aanstel vooral omdat het echt 500% beter gaat dan eerst. Maar ik liep dan ook gevoelsmatig 1000% achter ofzo...

Ja, moi. Ik functioneer al meer dan een half jaar op nog niet eens 50% van mijn normale kunnen schat ik zo in en schommel nog steeds met belastbaarheid. Ik ben begonnen met E50 en P200 en daarmee loste er een hele hoop aan klachten op, maar kwam ik nog steeds niet af van een gevoel van complete uitputting en amper motivatie. Dagen waren ook wisselend. De ene dag ging het wel, de andere dag kwam ik niet veel verder dan wat voor mij uit staren. Vol hoofd, niet op woorden kunnen komen, weinig kunnen onthouden constant hartklachten, onbestemd gevoel en gewoon lamlendig zijn. Na een maand of 3 werd het beter, maar de vermoeidheid bleef. Om die laatste reden verhoogd naar 75. Vreselijk last gehad van schommelingen en de hele rambam aan ellendig voelen klachten kwam weer terug. Nu na iets van 7 weken verder lijkt het eindelijk weer wat beter te worden en weer wat meer energie te komen.

Bij mij werd aangegeven dat je tot 3 maanden verbetering kan zien. Heb je na drie maanden nog onvoldoende verbetering dan hoog je op. Dat kan diverse keren en het is heel normaal dat de eerste dosis niet ‘the sweet spot’ is.

Inmiddels ben ik het na al die maanden hartstikke zat. Ik wil ‘gewoon’ mijn normale leven weer terug. Niet bij alles rekening te houden met wat ik doe en of ik dan nog wel energie over heb voor het volgende. Dat ben ik niet en dat past niet bij mij. Mocht ik het op deze dosis ook nog steeds niet redden ga ik het testosteron balletje opgooien. Nog een keer verhogen en weer weken ellende trek ik ook niet echt meer. Ik hou mij nog steeds vast aan ‘het was nog veel erger en uiteindelijk wordt het beter’.

quote:

Op donderdag 30 januari 2025 16:27 schreef Vanyel het volgende:

[..]
Daar werd ik een complete zombie van.
Maar dat zegt niks

Ai dat klinkt ook niet heel fijn.
ik voel mij nu tijdens de dipjes ook niet het prinsesje
Maar goed om te weten dat P ophogen dus ook niet alles hoeft te zijn... Aaarghhh echt ik haat hormonen. echt gewoon HAAT

quote:

Op donderdag 30 januari 2025 17:05 schreef Ygritte het volgende:

[..]
Ja, moi. Ik functioneer al meer dan een half jaar op nog niet eens 50% van mijn normale kunnen schat ik zo in en schommel nog steeds met belastbaarheid. Ik ben begonnen met E50 en P200 en daarmee loste er een hele hoop aan klachten op, maar kwam ik nog steeds niet af van een gevoel van complete uitputting en amper motivatie. Dagen waren ook wisselend. De ene dag ging het wel, de andere dag kwam ik niet veel verder dan wat voor mij uit staren. Vol hoofd, niet op woorden kunnen komen, weinig kunnen onthouden constant hartklachten, onbestemd gevoel en gewoon lamlendig zijn. Na een maand of 3 werd het beter, maar de vermoeidheid bleef. Om die laatste reden verhoogd naar 75. Vreselijk last gehad van schommelingen en de hele rambam aan ellendig voelen klachten kwam weer terug. Nu na iets van 7 weken verder lijkt het eindelijk weer wat beter te worden en weer wat meer energie te komen.

Bij mij werd aangegeven dat je tot 3 maanden verbetering kan zien. Heb je na drie maanden nog onvoldoende verbetering dan hoog je op. Dat kan diverse keren en het is heel normaal dat de eerste dosis niet ‘the sweet spot’ is.

Inmiddels ben ik het na al die maanden hartstikke zat. Ik wil ‘gewoon’ mijn normale leven weer terug. Niet bij alles rekening te houden met wat ik doe en of ik dan nog wel energie over heb voor het volgende. Dat ben ik niet en dat past niet bij mij. Mocht ik het op deze dosis ook nog steeds niet redden ga ik het testosteron balletje opgooien. Nog een keer verhogen en weer weken ellende trek ik ook niet echt meer. Ik hou mij nog steeds vast aan ‘het was nog veel erger en uiteindelijk wordt het beter’.

Dank voor het delen van je ervaring Ygritte. Ik besef ook heel goed dat het veel erger was. Maar hoe moet je ooit weer normaal functioneren vraag ik mij oprecht af.
Ik schiet soms al in de stress als ik op de bank onder mn dekentje duik dat ik mogelijk weer moordneigingen krijg. Wat gelukkig nu al even niet is geweest.
Maar idd wat je zegt; ik sta op met de gedachte 'hoe hangt nu de vlag erbij?'. Kan ik iets doen? Zo ja, wat ga ik doen? En soms dan ook echt de strijd met mijzelf aangaan dat ik iets 'moet' doen. Het is echt f*cking intens die heftige schommelingen.

Met hoe het nu gaat kan ik ook niet zeggen laat maar ook deze schommelingen van energie en futloos zijn gewoon zo intens dat het niet op de lange termijn houdbaar is om goed te functioneren. En ik wil gewoon weer mijzelf zijn.

Sterkte jij dan ook met het vinden van de juiste balans. Pfff 3 maanden aankijken op 1 dosis voordat je omhoog gaat. 3 maanden... dat is echt gewoon lang....

Ik schommel helemaal niet, ik kan gewoon altijd niks

Maar ik was ook een tikje ziek dit jaar, dat scheelt. En sinds de T heb ik weer enig vertrouwen dat ik ergens dit jaar weer wel enigszins normaal ga doen.

Maar dus nog even over die Progesteron 200.
Voor ieder zijn eigen ervaring, maar ik schoof daardoor van heel weinig naar helemaal niks doen op een dag. Niet doorheen te breken.

quote:

Op donderdag 30 januari 2025 18:26 schreef Lingue het volgende:

[..]
Dank voor het delen van je ervaring Ygritte. Ik besef ook heel goed dat het veel erger was. Maar hoe moet je ooit weer normaal functioneren vraag ik mij oprecht af.
Ik schiet soms al in de stress als ik op de bank onder mn dekentje duik dat ik mogelijk weer moordneigingen krijg. Wat gelukkig nu al even niet is geweest.
Maar idd wat je zegt; ik sta op met de gedachte 'hoe hangt nu de vlag erbij?'. Kan ik iets doen? Zo ja, wat ga ik doen? En soms dan ook echt de strijd met mijzelf aangaan dat ik iets 'moet' doen. Het is echt f*cking intens die heftige schommelingen.

Met hoe het nu gaat kan ik ook niet zeggen laat maar ook deze schommelingen van energie en futloos zijn gewoon zo intens dat het niet op de lange termijn houdbaar is om goed te functioneren. En ik wil gewoon weer mijzelf zijn.

Sterkte jij dan ook met het vinden van de juiste balans. Pfff 3 maanden aankijken op 1 dosis voordat je omhoog gaat. 3 maanden... dat is echt gewoon lang....

Ik denk dat je vooral moet denken dat de status zoals het nu is niet de eindstatus is. Het is de bedoeling dat je terug gaat komen op een niveau dat vergelijkbaar is met daarvoor. Daar ben jij nog niet en daar ben ik nog niet. Dat zuigt echt grote ballen maar kost wel gewoon echt tijd. Niemand heeft mij tot nu toe het idee gegeven dat dat niet haalbaar zou zijn.
Ik herken je strijd erg. En het ‘wat als’ spookt regelmatig door mijn hoofd. Ik moet er niet aan denken als het mij niet zou lukken om weer volledig aan het arbeidsproces deel te nemen. Ik hou van mijn werk, van nuttig bezig zijn, van iets te kunnen betekenen voor een ander. Dat staat momenteel allemaal heel erg op een laag pitje en dat frustreerd maar is ook even niet anders.

Volhouden en je zorgen blijven bespreken met je zorgverleners! Misschien dat zij wel veel sneller willen verhogen en haalt dat voor jou de schommelingen er meer af!

quote:

Op donderdag 30 januari 2025 18:58 schreef Vanyel het volgende:
Ik schommel helemaal niet, ik kan gewoon altijd niks

Maar ik was ook een tikje ziek dit jaar, dat scheelt. En sinds de T heb ik weer enig vertrouwen dat ik ergens dit jaar weer wel enigszins normaal ga doen.

Maar dus nog even over die Progesteron 200.
Voor ieder zijn eigen ervaring, maar ik schoof daardoor van heel weinig naar helemaal niks doen op een dag. Niet doorheen te breken.

Ik vind wel dat wij als vrouwen wel on evenredig veel shit over ons heen krijgen waar we maar ‘gewoon’ mee moeten dealen. Ik roep ook constant dat ik echt wel weer een keer normaal ga doen (vooral voor mijn eigen gemoed ook )

In het begin werd ik zo high als wat van die progesteron, kon ik niet meer recht lopen en viel ik binnen een uur als een blok in slaap. Dat heb ik nu eigenlijk helemaal niet meer. Zit ook nu pas te bedenken dat mijn ‘niet vooruit te branden’ daardoor ook misschien wel wat versterkt werd. Maar goed, dat was ik eigenlijk ook niet voor ik met de hormonen begon

quote:

Op donderdag 30 januari 2025 18:58 schreef Vanyel het volgende:
Ik schommel helemaal niet, ik kan gewoon altijd niks

Maar ik was ook een tikje ziek dit jaar, dat scheelt. En sinds de T heb ik weer enig vertrouwen dat ik ergens dit jaar weer wel enigszins normaal ga doen.

Maar dus nog even over die Progesteron 200.
Voor ieder zijn eigen ervaring, maar ik schoof daardoor van heel weinig naar helemaal niks doen op een dag. Niet doorheen te breken.

Hahaha, dat heb ik grotendeels vorig jaar gehad. En daar wil ik ook echt niet naar terug. Hijgen als een kettingrookster van 80+ als ik naar de eerste verdieping wilde lopen. Compleet gesloopt en buiten adem. Hartslag omhoog. Benen als lood.

Nou ben wel blij dat je het zegt, kan ik mij er iig op instellen. Want bij mij gaat niks zoals het zou moeten en zeker niet als het op hormonen aankomt. ik denk dat ik vooral goede afspraken met de huisarts moet gaan maken over het trial en error plan en welke 'vrijheid' ik kan hebben om te finetunen.

quote:

Op donderdag 30 januari 2025 19:22 schreef Ygritte het volgende:

[..]
Ik denk dat je vooral moet denken dat de status zoals het nu is niet de eindstatus is. Het is de bedoeling dat je terug gaat komen op een niveau dat vergelijkbaar is met daarvoor. Daar ben jij nog niet en daar ben ik nog niet. Dat zuigt echt grote ballen maar kost wel gewoon echt tijd. Niemand heeft mij tot nu toe het idee gegeven dat dat niet haalbaar zou zijn.
Ik herken je strijd erg. En het ‘wat als’ spookt regelmatig door mijn hoofd. Ik moet er niet aan denken als het mij niet zou lukken om weer volledig aan het arbeidsproces deel te nemen. Ik hou van mijn werk, van nuttig bezig zijn, van iets te kunnen betekenen voor een ander. Dat staat momenteel allemaal heel erg op een laag pitje en dat frustreerd maar is ook even niet anders.

Volhouden en je zorgen blijven bespreken met je zorgverleners! Misschien dat zij wel veel sneller willen verhogen en haalt dat voor jou de schommelingen er meer af!

Ik snap helemaal wat je zegt. Maar 1 dag voelt nu al als een maand zo langzaam kruipt gevoelsmatig de tijd voorbij. Ik werk momenteel helemaal niet (geen baan) en dat helpt niet mee. Maar in deze omstandigheden een nieuwe baan zoeken en mijn plekje in een nieuwe organisatie vinden is compleet niet haalbaar.
Mijn hoofd wilt sneller dan mijn lijf. Maar dat is ook niet gek want ik zit al bijna een jaar thuis.

Ik ga iig betere afspraken met de huisarts maken. Ik moet weer even terug in de babystapjes ipv grote sprongen wensen. Maar ja makkelijker gezegd dan gedaan als je leven toch een soort van stilstaat...

quote:

Op donderdag 30 januari 2025 19:27 schreef Ygritte het volgende:

[..]
Ik vind wel dat wij als vrouwen wel on evenredig veel shit over ons heen krijgen waar we maar ‘gewoon’ mee moeten dealen. Ik roep ook constant dat ik echt wel weer een keer normaal ga doen (vooral voor mijn eigen gemoed ook )

In het begin werd ik zo high als wat van die progesteron, kon ik niet meer recht lopen en viel ik binnen een uur als een blok in slaap. Dat heb ik nu eigenlijk helemaal niet meer. Zit ook nu pas te bedenken dat mijn ‘niet vooruit te branden’ daardoor ook misschien wel wat versterkt werd. Maar goed, dat was ik eigenlijk ook niet voor ik met de hormonen begon

Ik wens ook iedere man toe dat ze in hun volgend leven vrouw mogen zijn. En mijn hormoonhuishouding krijgen!!
Dat zal ze leren

nieuwe dan maar....