Goedendag, mini-Vierdaagse verslag!
Dag 1: de dag van Elst. Ik zat er nog lekker in, want het was immers de eerste dag. Mijn 2 loopmaatjes gingen ook prima. Een leuke dag voor ons want deze komt door onze regio heen. Heel veel mensen die je kent langs de kant, je weet precies waar je bent. Een leuk en vooruitstrevend begin, ondanks het vroege opstaan.
Dag 2: de dag van Wijchen. Ook wel Roze Woensdag genoemd want iedereen draagt roze. Ik stond nog niet met heel veel pijntjes op, ook niet met blaren. 1 van mijn 2 loopmaatjes wel. Hij kon niet meer echt lopen, dus hij viel helaas af voor we goed en wel aan dag 2 konden beginnen. Heel jammer, maar een knop omzetten. Wij moesten door. De route was voor de eerste 25 à 30 km heel saai. De dijk naar Niftrik was echt ontzettend lang en daar leek geen einde aan te komen. Vanaf Wijchen was het wel een groot feest. En Nijmegen zelf was zo vol en feestelijk en fijn. Dan word je toch weer even gedragen.
Dag 3: de dag van Groesbeek. Deze dag ging bij mij vreselijk en kut. In de eerste 5 km (die qua route precies hetzelfde zijn als dag 2) dacht ik "waarom doe ik dit überhaupt, waarom stop ik niet gewoon?". De spierpijn in mijn rechterbovenbeen was niet te harden maar met ibuprofen en paracetamol toch maar doorgezet. Deze dag begon de zon voor het eerst echt door te werken en dat merkte ik. Het was echt een ontzettend pittige dag. De beruchte Zeven Heuvelen zijn heel erg mooi maar echt wel pittig zo in de laatste 10 km van de dag. Aan het eind van deze dag was ik echt kapot en kon ik niet meer. Thuis op de bank geploft en helemaal niks meer gedaan. Deze dag ook voor het eerst 2 blaren gelopen. Stom.
Dag 4: de dag van Cuijk. Ik was hier een soort van over mijn spierpijn heen of zo? Ik liep best voorspoedig, maar ook het idee "ooooh vandaag is de laatste keer, morgen hoef ik niet en kan ik uitslapen" helpt ontzettend mee. Ik vond Cuijk best tegenvallen (mensen zeggen dat het daar super leuk is), behalve het stuk met de pontonbrug en alle legeronderdelen en overvliegende helikopters en vliegtuigen, dat was wel vet. Mijn overgebleven loopmaatje gaf het bijna op bij Mook, ik denk zo'n 13 km voor de finish. Ik heb hem toch met pijn en moeite mee weten te slepen naar het begin van Nijmegen, waar onze ouders zaten. Zij hebben hem een peptalk gegeven om toch nog door te gaan voor de laatste 5 km. Over de Via Gladiola gaan was echt geweldig! Zo veel ontzettend enthousiast publiek, allemaal bekende gezichten, 1 groot feest. En je weet zelf: ik ben binnen, ik heb het gehaald. Dat was wel echt een hele gave ervaring!
En nu met wat laatste spierpijntjes over. Dus dit weekend lekker rustig aan gedaan, én gisteravond lekker uit eten geweest