Welke film heb jij pas gezien? Recensies! Deel CCLXI

rare film, maar schijnbaar gemaakt met behulp van AI, denk dat ik hem daarom zo raar vond.
Hij begon wel goed, je ziet putin in 2026 zichzelf onderschijten etc in het ziekenhuis.

Ik ben een groot fan van His Royal Bobness en daarom is mijn review misschien niet helemaal objectief, maar damn! wat een geweldige Dylan heeft Timothée Chalamet hier neergezet. Hij zingt en speelt alles ook zelf, en dat doet ie echt heel goed. Geldt overigens ook voor Edward Norton (die Pete Seeger speelt) en Monica Barbaro (Joan Baez), dus geen geplayback. Je weet tegenwoordig natuurlijk nooit in hoeverre de performances digitaal / mbv AI zijn opgefluft maar het kwam allemaal erg authentiek over.

De film vertelt het verhaal van de aankomst van een jonge en onervaren Dylan in New York waar hij op zoek is naar zijn grote held Woody Guthrie, die doodziek in het ziekenhuis ligt. Hij ontmoet daar Pete Seeger die hem op sleeptouw neemt, en hem introduceert aan Joan Baez die hij meteen weet in te pakken (en wederzijds). Later komen meer groten langs, waaronder Johnny Cash.

Over deze laatste heeft James Mangold overigens ook ooit de biopic "Walk the line" gemaakt met Joaquin Phoenix, waarvan ik tot mijn schaamte moet toegeven dat ik die nog altijd niet heb gezien. Ga ik snel verandering in brengen.

Dylan is erg succesvol en wordt gezien als de jonge redder van de folkmuziek maar dat vindt ie zelf al snel niks, iedereen wil dat ie iemand anders is en zelf weet ie niet echt wie hij is of wil zijn. Eigenlijk is het vaak nogal een egocentrische eikel die zijn identiteit verbergt achter verzonnen lulverhaaltjes en hij behandelt de vrouwen in z'n leven als inwisselbare speeltjes.

Langzaam begint ie er wel achter te komen welke kant ie muzikaal op wil, en de film werkt naar een mooie apotheose toe met het beroemde / beruchte concert op Newport Folk Festival in 1965. Daar schopt ie de hele uiterst conservatieve folk community in de noten door daar met een electrische band aan te komen. Dat optreden wordt bijna helemaal 1 op 1 nagespeeld, inclusief het epische moment waar hij voor "Judas" wordt uitgescholden, waarop hij antwoordt met "I don't believe you!", en hij keihard "like a rolling stone" inzet. Magistraal.

Ik had hier wel wat meer van verwacht. Bong Joon Ho heeft heel goede films gemaakt. "Parasite" en "snowpiercer" zijn de bekendste maar eigenlijk vond ik "memories of murder" of "mother" nog beter. Dat zijn films met kleinere thema's, in een realistischere down to earth setting. Dat kun je over Mickey 17 niet zeggen, die heeft qua thema/genre meer met snowpiercer gemeen dan met parasite. De trailer vond ik veelbelovend, maar zoals wel vaker gebeurt is dit een film waar eigenlijk de grootste ideeen al in de trailer worden verklapt. De film zelf valt dan een beetje tegen omdat er goedbeschouwd niet genoeg over is. Hoewel er heel veel in gebeurt.

Er zitten zeker wel goede scenes en ideeen in, paar leuke personages, goed acteerwerk, en ik moest ook een aantal keer lachen, maar als geheel vond ik de film te lang, te traag, en qua verhaal niet altijd even sterk. Vaak verzandde het in een klucht, soms bijna cliche (altijd lachen, met 2 kloons) en soms net te veel over the top. Het sociale commentaar, om het wat inhoud te geven, lag er vrij dik op. En het personage Kenneth Marshall vond ik net iets te veel lijken op een niet nader te noemen persoon, beetje makkelijk wel.

Ik ergerde me verder ook aan de eikel 2 rijen voor me, die het hele voorprogramma en zelfs toen de film al was begonnen nog op z'n telefoon zat te scrollen (heb hem er op aangesproken), en tijdens de film liepen er tot twee keer toe verdwaalde mensen de zaal in die er dan minuten over deden om erachter te komen dat ze in de verkeerde zaal zaten. Maar goed dat heeft verder natuurlijk niks met de film te maken.

Net gekeken omdat hij op youtube staat en een Oscar gewonnen heeft. Ik vond het niet zo bijzonder. Wel leuk dat captcha de trigger is, maar de rest van de film vond ik nogal lauw als je het vergelijkt met andere films en media die hetzelfde uitgangspunt hebben. Acteerwerk was okee, ook niet uitzonderlijk. Ik raad boeken van Philip K Dick aan als je het gegeven interessant vindt.

Ik vond dit geen makkelijke film met een afgerond verhaal, maar wel een die beklijft. Centraal staat Pansy, een britse vrouw met flinke mentale problemen, die boos op alles en iedereen is. Soms heeft ze enigszins een punt, soms is ze grappig, met creatieve beledigingen, maar vaak ook niet en is ze alleen maar als een psycho om zich heen aan het rammen. Iedereen moet het ontzien maar toch ziet ze zichzelf altijd als het slachtoffer. "Alles moet altijd maar om haar draaien" verzucht haar nichtje ergens. Zelfs in de film duwt ze bijna iedereen naar de achtergrond. Alleen haar zus lijkt een soort van connectie met haar te hebben. Echtgenoot en zoon hebben het al lang opgegeven en proberen zwijgend met gebogen hoofd te ontkomen aan haar terreur. Je zit te wachten op het moment dat ze toch iets van menselijkheid toont en dat gebeurt op gegeven moment wel, je krijgt een heel klein glimpje van waar het vandaan kan komen, maar daarmee is het natuurlijk niet opgelost. De ellende duurt voort. De een gaat er aan onderdoor maar voor de ander lijken er soms toch nog lichtpuntjes te zijn. Hopelijk ziet ie dat zelf ook.

Net als deel 1 en 2 heb ik ook hier van genoten. Humor slaat soms wat door, maar de film is erg vermakelijk en een echte familiefilm. Jim Carrey in zijn dubbelrol is precies wat je verwacht maar super tof! Verwacht geen briljant epos, maar echt gewoon leuk vermaak en nostalgie!

Prachtige muzikale feelgood film. Ik vond hem zelf extra leuk, ik ben geen dirigent, en speel ook geen trombone in de fanfare harmonie, maar wel trompet in een bigband en dat blijkt bijna hetzelfde. Moest erg lachen om de uiterst herkenbare repetitie-scenes. Daarnaast heb ik een broer waarvan ik wel eens heb getwijfeld of dat misschien maar een halfbroer is, dus ook niet hetzelfde als in de film, maar ik moest er toch aan denken.

In deze film wordt geen tijd verspild om het verhaal neer te zetten. Hij is nog maar net begonnen of Thibaut heeft zijn broer waarvan hij het bestaan nooit had vermoed al gevonden en hoppa, het beenmerg is ook zo gedoneerd. Maar de film gaat ook helemaal niet over leukemie, maar over de verbindende kracht van muziek, die zelfs de tegenstellingen tussen arm en rijk, tussen "gilets jaunes" en geprivilegeerde elite, kan overbruggen. Daarin worden de cliches en emotioneel effectbejag niet altijd helemaal vermeden, maar hey, als het werkt dan werkt het. Ik hield het in ieder geval niet droog.

Zo'n 27 jaar na het verschijnen een film kijken is altijd een gevaar. Heeft de film de tand des tijds wel goed doorstaan? Gisteren kregen we de kans om The Big Lebowski op het grote scherm te zien en aangezien het vele jaren geleden was dat ik hem gezien had, werd het wel weer eens tijd. En ik ben blij om te zeggen dat de film niet aan kwaliteit heeft ingeboet. Ook het publiek in de zaal dat volgens mij jonger was dan de film, leek zich goed te vermaken. De film voelt nog steeds als nieuw aan. De cast is geweldig, van de hoofdrollen tot de kleinste bijrollen lijkt iedereen perfect op zijn plaats, de muziek is uitmuntend en het tempo is precies goed.

Een biopic over Maria Callas. Ik kende haar geschiedenis niet, dus ik ging er verder blind in.
Tragisch verhaal en het gaat vooral om de laatste periode van haar leven, met flashbacks van hoe het zo gekomen is.
Qua film is hij wel mooi, is ook duidelijk (op z'n minst deels) op analoge film gedraaid. Het acteerwerk is ook goed, vooral van de mensen direct om Callas heen.
Angelina Jolie zou 7 maanden opera hebben gestudeerd, maar bij elke zingscène komt het gewoon over als playback. Overtuigt mij nergens.

Achteraf heb ik natuurlijk dingen opgezocht over het leven van Callas en dan merk je dat er best veel heel belangrijke dingen zijn overgeslagen. Op zich wel een prima kijkbare film, maar als je altijd alles had willen weten over Maria Callas dan is dit niet de juiste film.

Een huisvader wordt thuis beroofd, de daders komen weg met wat kleingeld. Als zijn dochtertje vertelt dat haar 'kittycat' armbandje weg is, wordt hij superboos en gaat achter de daders aan. Vanaf daar escaleert de boel. Is de huisvader wel zo braaf Met in de hoofdrol Bob Odenkirk (Better call Saul).

Een van de leukste aktiefilms die ik de laatste tijd heb gezien, vol aktie, humor (de pa gespeeld door Christopher Lloyd, vooral bekend van Back to the Future). Aanrader, ik heb ervan genoten en blijkbaar komt er nog een tweede deel las ik.

Deze film probeert heel hard slim te doen en faalt hard. Het 'sleeping agents' plot is wel leuk op zich, maar het komt helemaal niet goed uit de verf. De film probeert een soort van Winter Soldier (vele malen superieure film) opnieuw te doen, maar faalt. Daarnaast is de grote plottwist waarvan je al weet dat die er komt door de overmatige spoilers in de trailers pas richting het einde van de film... en dat proberen ze de driekwart van de film verborgen te houden en wanneer dat dan los gaat is het eigenlijk zo klaar. Daarnaast was het visueel ook al geen plaatje. Dit is een van de slechtste Marvel films die ik heb gezien.

quote:

In de Zweedse Oscarinzending probeert Filip zijn vader, die tijdens zijn pensioen thuis in zijn luie stoel zit, op te vrolijken door dezelfde rit naar Frankrijk te maken die de familie vroeger maakte toen Filip nog een kind was. Voor zijn hulp neemt Filip zijn beste vriend Fredrik, een flinke dosis optimisme en een oude oranje Renault 4 mee.

The Last Journey is een geweldige documentaire uit Zweden. Hartverwarmend, grappig en hartverscheurend tegelijk. Filip doet er alles aan om de levenslust van zijn vader weer te herstellen. Daartoe wil hij de gepensioneerde leraar Frans meenemen naar het oude vakantieadres. Hij manipuleert en zeurt om zijn zin te krijgen en dat zou irritant kunnen worden, maar dat wordt het nooit. Dat kan natuurlijk ook in de montageruimte zo vormgegeven zijn, maar ik wens te geloven dat de oprechtheid echt is.

Deze werd aangeprezen als een zwarte comedy/drama, maar er viel bijzonder weinig te lachen. Pansy, de hoofdpersoon, is depressief, altijd boos, overal bang voor (een vos in de tuin, of als ze bloemen krijgt is ze bang dat er insecten inzitten), altijd verongelijkt, als ze de deur uitgaat krijgt ze altijd ruzie, haar huwelijk is compleet dood, haar man is ongelukkig, haar volwassen zoon werkt niet en is ongelukkig en alles is kut. De zus van Pansy is heel anders, opgewekt en warm. Ze maakt zich zorgen om haar zus en lijkt de enige te zijn die Pansy nog niet tegen zich in het harnas gejaagd heeft. Goed geacteerd en na 10 minuten heb je al een hekel aan Pansy. Niet naartoe gaan als je wil lachen of als je een netjes afgerond verhaal wil zien.

Het verhaal achter het interview met Prins Andrew over zijn relatie met Jeffrey Epstein. Met in de hoofdrollen Billie Piper , (Dr. Who ), Gillian Anderson (X-files) en Rufus Sewell (The Diplomat), en een bijrol van Romola Garai (Emma). Alleen al vanwege de cast de moeite waard dus. Het verhaal van de film zelf is uiteraard veel minder spannend dan het daadwerkelijke interview, maar daar heb ik mij verder niet aan gestoord. Enig minpuntje vind ik dat de prins af en toe wordt weggezet als een soort onvolwassen man. Niet dat dit gegeven in de film zijn acties goed praat, maar je zou dat zo kunnen invullen.