Omgangsregeling aanpassen, moeder wil niet.

Ik ga behoorlijk in de speculatiemodus (temeer omdat een reactie van TS op mijn eerdere post uitbleef), maar ik hoor wel of ik een beetje in de buurt zit:

TS heeft een mening over de situatie, en weet niet hoe ze ermee om moet gaan. De reden is de positie van TS in de nieuwe gezinssamenstelling en de generalisatie van boze stiefmoeder. Ze probeert zichzelf weg te cijferen maar ziet vanaf de zijlijn allemaal dingen gebeuren waar ze het niet mee eens is, maar blijft daar ook zitten omdat dat veiliger is voor haarzelf.

Volgens mij zou je je juist moeten bemoeien met alles dat in het gezin gebeurt. Of je wel iets doet of juist niet maakt toch niet uit. Het stempeltje boze stiefmoeder heb je toch al, dan kun je je maar beter actief bezighouden met alles en iedereen om je heen. Tenslotte hoor je er ook bij, wat sommigen er ook van vinden.

Eens met @Ridocar . Hoe meer ik me ermee bemoei, hoe beter het hier gaat. TS, misschien helpt het als ik mijn ervaring deel. Even een spoiler zodat het geen topickaap wordt.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Misschien heb je hier wat aan, TS. Blijf werken aan jouw relatie met deze jongen. Ga leuke dingen met hem doen en toon interesse. Blijkbaar accepteert hij jou niet als opvoeder, maar er zijn vele andere rollen en alles wat je nu investeert, zal zich terugbetalen in een veilige relatie als hij zover is. Wees niet bang om de regie te nemen. Als stiefmoeder met goede intenties kun je namelijk best een brug slaan. En het klinkt alsof dit nodig is. Dit jochie is eindeloos eenzaam in een gezin waar iedereen gewoon verder gaat na een heftige gebeurtenis. Hij kan dat niet en neemt zijn vader (en jou en zijn ouders) van alles kwalijk. En hij is te jong om dat onder woorden te kunnen brengen. Maar ooit zal hij dat wel kunnen, misschien dat dat met de professionele hulp al een stuk beter gaat. Ooit gaat hij zien dat zijn moeder hem niet bovenaan de prioriteitenlijst heeft staan, maar dat zijn stiefmoeder hem wel altijd met open armen verwelkomd heeft.

Mijn advies: ga met hem in gesprek over wat er nodig is zodat hij juist meer bij jullie wil zijn. Al dat getrek aan het arme joch in deze idiote regeling.. geen wonder dat hij ongelukkig is. Jullie kunnen het oplossen door de omgangsregeling juist naar je toe te trekken. Het zal een opgave zijn om hem daarvan te overtuigen. Stel dingen voor als een week proberen (langer dan een week is niet te overzien voor een 10-jarige) en elke week 2 uur iets doen met papa en 2 uur iets met jou, of om de week. Het zal hem helpen om zich gezien te voelen in een gezin met 5 kinderen en alleen met quality 1 op 1 tijd kunnen jij en je man de relatie verbeteren.

Is het niet mogelijk eens met hem en zijn hulpverlener een gesprek te hebben,

Als je het echt heel goed wil doen eerst met zijn moeder en de hulpverlener en daarna pas de zoon er bij.

Wellicht als hij ziet dat jullie samen het beste voor hem willen dat hij jou gaat accepteren

quote:

Op zondag 24 december 2023 09:35 schreef Lodelie het volgende:
Bedankt voor jullie reacties, heeft me wel wat duidelijk gemaakt. En bedankt voor je eigen ervaring.

En dat hij een eenzaam mannetje is en niemand naar hem omgekeken hoe hij de scheiding heeft ervaren, dat is wat ik al snel zag en heb benoemd. Zijn ouders hebben dat allebei niet gezien of op geanticipeerd.


Daar zit inderdaad een moeilijkheid, in hoe verre kan/mag ik me ermee bemoeien.

Bij de andere twee ben ik meer betrokken, vooral ook omdat zij ook zelf naar mij hebben uitgereikt. Zij zijn met praktische zaken en met hun gevoelens naar mij gekomen voor hulp, advies en een luisterend oor. Dat is zo gegroeid.

Omdat hij niet openstaat voor mij en mij afwijst, ben ik juist afstand gaan nemen, ook met de intentie om het voor hem makkelijker te maken.

Ik ben echter wel enorm met hem begaan en de hulpverlening die is opgestart komt ook omdat ik op een gegeven momenten tegen z'n vader heb gezegd dat het niet kan dat z'n ouders allebei hun ogen sluiten en dat ik degene ben die voor hem op moet komen bijv.
Ik ben tegen man voor hem opgekomen dat hij zelf inspraak moet hebben in zijn kledingkeuze.

Dus ik doe dingen voor hem, maar buiten zijn gezichtsveld, omdat ik daar heel erg voel dat hij moeite heeft met mij.

En tuurlijk ben ik geen heilige!
Ik baal er enorm van als hij niet eens goedemorgen terug zegt 's morgens.
Als hij alleen tegen z'n vader antwoord als ik een vraag stel.
Hij negeert mij en reageert alleen als het echt niet anders kan.

Dat doet pijn, maar het roept ook irritatie op. Hij mag allerlei issues hebben, maar hij moet ook respect hebben voor mij. Dus op z'n minst gedag terug zeggen.

Ja, dit snap ik. Ook ik ben door onze middelste getest, al was dat niet zo extreem . Zij had geen zin om te investeren in de zoveelste vriendin van papa en al met al heeft het 5 jaar geduurd voor er echt een fijne band ontstond. Dat veranderde ook toen ik zwanger raakte, daar was zij heel blij mee (de oudste niet trouwens).

Het is vaak heel erg ondankbaar maar ik beloof je dat je uiteindelijk beloond wordt. Ooit ga je een ingang vinden, maar jullie hebben inderdaad wel iets te doen aan de respectvolle basis. En ik ben bang dat je daar ook de moeder voor nodig hebt. Zijn moeder wijst jou af en hij is loyaal aan haar (denk ik). Vermoedelijk is zij ook negatief over je schoonouders. Het zou mooi zijn als dit patroon met de professionals doorbroken kan worden, tenzij zijn moeder daar aan mee gaat werken. Hij kan met zijn 10 jaar niet zelfstandig uit dit loyaliteitsconflict komen.

Verder: ik ben een keer in gesprek geweest met mijn man, zijn ex en de kinderpsychologe van de middelste. In jouw geval zou ik zeker ook daar in mee gaan, ook jij bent één van de verantwoordelijke volwassenen die moet zorgen voor veiligheid.

quote:

Op zondag 24 december 2023 09:35 schreef Lodelie het volgende:
Bedankt voor jullie reacties, heeft me wel wat duidelijk gemaakt. En bedankt voor je eigen ervaring.

En dat hij een eenzaam mannetje is en niemand naar hem omgekeken hoe hij de scheiding heeft ervaren, dat is wat ik al snel zag en heb benoemd. Zijn ouders hebben dat allebei niet gezien of op geanticipeerd.

Daar zit inderdaad een moeilijkheid, in hoe verre kan/mag ik me ermee bemoeien.

Bij de andere twee ben ik meer betrokken, vooral ook omdat zij ook zelf naar mij hebben uitgereikt. Zij zijn met praktische zaken en met hun gevoelens naar mij gekomen voor hulp, advies en een luisterend oor. Dat is zo gegroeid.

Omdat hij niet openstaat voor mij en mij afwijst, ben ik juist afstand gaan nemen, ook met de intentie om het voor hem makkelijker te maken.

Ik ben echter wel enorm met hem begaan en de hulpverlening die is opgestart komt ook omdat ik op een gegeven momenten tegen z'n vader heb gezegd dat het niet kan dat z'n ouders allebei hun ogen sluiten en dat ik degene ben die voor hem op moet komen bijv.
Ik ben tegen man voor hem opgekomen dat hij zelf inspraak moet hebben in zijn kledingkeuze.

Dus ik doe dingen voor hem, maar buiten zijn gezichtsveld, omdat ik daar heel erg voel dat hij moeite heeft met mij.

En tuurlijk ben ik geen heilige!
Ik baal er enorm van als hij niet eens goedemorgen terug zegt 's morgens.
Als hij alleen tegen z'n vader antwoord als ik een vraag stel.
Hij negeert mij en reageert alleen als het echt niet anders kan.

Dat doet pijn, maar het roept ook irritatie op. Hij mag allerlei issues hebben, maar hij moet ook respect hebben voor mij. Dus op z'n minst gedag terug zeggen.

Ik denk dat je het moet blijven proberen. Open blijven staan , blijven praten met hem, neem het vooral niet persoonlijk dat hij jou negeert.
Waarom is het voor jou zo belangrijk dat hij zo zijn respect laat zien?
Ik denk dat respect in andere dingen zit en dat je iets moet doen met de irritatie naar hem toe

Is het trouwens niet een slecht teken dat je tegen jouw partner in moet gaan om voor de behoeften van zijn zoon op te komen? Wat mensen hier ook over jou speculeren, één ding is wel duidelijk en dat is dat het jou in ieder geval bezig houdt. Houdt het de vader ook in die mate bezig, want het gaat immers over het welzijn van zijn vlees en bloed.

Waarom wil de moeder jou eigenlijk niet ontmoeten? Waren ze al gescheiden voordat jij een rol ging spelen in het leven van jouw man? Of speel jij min of meer in een rol in het stuklopen van hun huwelijk? Mocht het laatste niet het geval zijn en de moeder kan het om welke reden dan ook niet aan om met jou een gesprek aan te gaan over het welzijn van haar eigen zoon, dan heeft het allemaal een opmerkelijk grote impact gemaakt op haar. Aangezien jij haar nooit hebt ontmoet, komt alle informatie die jij over haar weet via jouw man.

Mijn indruk is so far dat jij zijn verantwoordelijkheden op je neemt, met als gevolg dat jij het risico loopt dat jij ook de schuld ervan krijgt als dingen niet verlopen zoals het zou moeten. Buitenstaanders zullen sneller geneigd zijn om jou te verdenken van problemen, omdat mensen over het algemeen het beeld hebben dat biologische ouders meer van de kinderen houden dan stiefouders. De realiteit is dat het per situatie verschillend is. Het zou evengoed kunnen zijn dat de biologische ouders niet naar hun kinderen omkijken en de stiefouders daarentegen net zoveel van de kinderen houden als hun eigen kinderen.

Ik trek verder geen conclusies. Ik denk wel dat het verstandig is voor jou om de situatie in zijn geheel objectief voor jezelf helder te maken.

Het kan een idee zijn dat jij voorstelt een mediator in te schakelen, zodat het mogelijk wordt dat jij, jouw man en zijn ex met elkaar in gesprek kunnen komen, zonder dat wie dan ook zich door de ander bedreigd hoeft te voelen. Het gaat puur over het welzijn van die zoon. Moeder kan dan rustig uitleggen waarom ze wilt dat haar zoon vaker bij jullie is, misschien heeft ze de rust en ruimte nodig om structuur in haar leven op te bouwen. Als zij haar eigen basis niet goed op orde heeft, wordt het voor haar ook veel moeilijker om haar zoon de zorg te geven die hij nodig heeft. Als er zowel stabiliteit is in haar leven als dat van jou en jouw man, dan zou dat hoe dan ook een positieve invloed moeten op het welzijn van die zoon.

Een ander idee is dat je dagjes uit gaat plannen voor alle kinderen samen. Dat ze niet tijdens hun vrije tijd binnen zitten achter hun smartphone of computer, maar naar buiten kunnen. Bijvoorbeeld een boswandeling. Als het guur weer is, trekken jullie een regenjas en laarzen aan. Je kan het ook simpeler aanpakken, door bijvoorbeeld 's avonds een bordspel erbij te pakken. Dan is er interactie tussen iedereen en wordt de band tussen hem en jouw kinderen ook op den duur wat hechter, omdat jullie elkaar op die manier wat beter leren kennen.

quote:

Op zondag 24 december 2023 15:57 schreef Lodelie het volgende:

[..]
Hij mag zijn wie hij is, maar respect in de zin van "mij niet heel bewust negeren" dat wordt wel van hem verwacht, ook door z'n vader.

Hij hoeft niet actief zelf een gesprek te beginnen, maar niet antwoorden op een vraag of niet terug groeten dat vind ik respectloos ja. En dat respect verwachten wij van iedereen in huis, ook naar elkaar toe.

Eens, het gebrek aan basis beleefdheid moet je niet accepteren. Maar boos worden of verwijten is precies wat hij probeert te bereiken dus hem op zijn kop geven is niet de manier. Niet makkelijk om een manier te vinden om daar doorheen te prikken op een constructieve manier.

Hebben jullie al eens gevraagd waarom hij jou negeert?

Wonen jullie in het huis waar zij als gezin ook woonden of wonen jullie ergens anders?

quote:

Op zondag 24 december 2023 16:14 schreef Leandra het volgende:
Wonen jullie in het huis waar zij als gezin ook woonden of wonen jullie ergens anders?

Goeie vraag.. als TS in zijn ogen de indringer is in het huis waar hij opgegroeid is met zijn moeder, dan weet ik wel wat ik zou doen om de spanning te doorbreken.

quote:

Op zondag 24 december 2023 15:57 schreef Lodelie het volgende:

[..]
Hij mag zijn wie hij is, maar respect in de zin van "mij niet heel bewust negeren" dat wordt wel van hem verwacht, ook door z'n vader.

Hij hoeft niet actief zelf een gesprek te beginnen, maar niet antwoorden op een vraag of niet terug groeten dat vind ik respectloos ja. En dat respect verwachten wij van iedereen in huis, ook naar elkaar toe.

Jouw positie lijkt me best een lastige en ik lees uit jouw verhaal ook echt wel dat het je raakt.
Kinderen kunnen verschillend reageren op een nieuwe relatie van hun ouders. Het ene kind zal blij zijn met de nieuw partner, terwijl het andere kind daar moeite mee heeft.
Jouw partner is wel de schakel in dit stuk . Ik hoop dat hij de band met zoon probeert te herstellen en/of er iig alles aan gaat doen om die te verbeteren. dat hameren op respect eisen vanuit vader vind ik nu wat dubbel , vader zal zelf eerst moeten werken aan de vertrouwensband met zijn zoon. Grote kans dat jouw band met zijn zoon dan ook beter wordt.
In een samengesteld gezin duurt het gemiddeld gezien 3 tot 5 jaar voordat iedereen een beetje gewend is aan zijn nieuwe plek. .

quote:

Op zondag 24 december 2023 17:43 schreef Lodelie het volgende:

[..]
Wij worden niet boos, maar als hij niks zegt dan tikt z'n vader hem bijv aan of spreekt hem aan van "wat zeg je dan, als iemand je groet".

Blijkbaar heeft dat geen enkel effect. En feitelijk zeg je dan ook niks als ouder, je man is wel een beetje natte dweil hoor... Gaan jullie wel eens echt in gesprek waarom hij dat doet?

Doet hij dat alleen bij jou? Dan kan je man hem aanspreken op pestgedrag en uitleggen dat het kwetsend is, en dat pesten niet OK is. Vermoedelijk kent hij dat wel vanuit de kanjermethode vanuit school. Hier dacht m'n stiefdochter mij goed in de zeik te zetten met een pestliedje toen ze 9 of 10 was. M'n man heeft dat 1x benoemd als pestgedrag/kwetsend/onaardig en daarna was het afgelopen met dergelijk gedrag. Wel andere issues gehad natuurlijk .

@Lodelie Rot voor je dat je zo de feestdagen in moet gaan, Sterkte.

[ Bericht 31% gewijzigd door Joopklepzeiker op 25-12-2023 20:36:51 ]

quote:

Op maandag 1 april 2024 00:32 schreef Lodelie het volgende:
Ondertussen is therapie bezig, het is heel complex.

Het is zeer zeker niet makkelijk en het gaat ook niet perse beter.

Maar er is professionele hulp voor hem en daar moeten we op vertrouwen en geduld hebben.

Fijn dat de hulp op gang gekomen is. Is het moeilijker geworden?

Sterkte TS.

Tussen de regeltjes door en de dingen die jij zegt lees ik vooral dat de vader het allemaal niet zozeer uitmaakt. Volgens mij ben jij aan het trekken aan een dood paard, je zal nooit een leuke relatie kunnen hebben met de zoon zolang hij niet de erkenning en validatie krijgt van zijn vader.

Zo'n kereltje zal zich vooral het derde wiel voelen bij activiteiten met papa en het nieuwe neukertje van papa. Het is vaak ook niet iets waar tieners op zitten te wachten, dus als de relatie nu al bekoeld is verwacht dan niet dat het in de toekomst beter zal worden.

Jouw betrokkenheid zal eerder werken als een rode lap op een stier bij moeder en zoon terwijl de vader zijn handen wast in onschuld. Vader moet natuurlijk gewoon oprechte interesse en tijd willen steken in zijn zoon, kinderen voelen dit al heel goed aan, al kunnen ze het vaak nog niet onder woorden brengen.