Het accepteren van het ouder worden van je ouders.

Ja dit zagen we echt niet meer aankomen hoor.
En mijn moeder zit nu de hele dag ook daar, en ze hebben voorgesteld om haar aan de activiteiten deel te laten nemen, ook fijn.
Zij heeft zelf ook een zorg indicatie.

Oh wow oh-oh, wat een fijne berichten!

Ik herken dit heel erg, ik trek mijn moeder zo slecht, maar wij hebben nooit een goede band gehad dus het heeft niks met haar dementie te maken.
Zij jaagt iedereen weg.
Toen mijn vader in het zh lag kon ik haar makkelijk omzeilen en kon ik mijn vader voor het eerst van mijn leven zonder haar erbij bezoeken, klinkt raar maar dat was echt een verademing.
En hij heeft toen ook super duidelijk aangegeven dat hij niet meer naar huis , naar haar wilde.
Nu zit hij in een verzorgingstehuis tegenover haar aanleunwoning en zoals verwacht zit zij de hele dag daar.
Als ze niet bij hem kan zijn sluit ze gewoon aan bij activiteiten voor bewoners en zo.
En ik ga niet meer daar heen want ik kan haar gewoon echt niet uitstaan...

quote:

Op woensdag 24 september 2025 09:56 schreef LadyTagliatelle het volgende:
Niet lang geleden m'n tante verloren aan

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

gelukkig is m'n moeder getest en heeft ze dit niet. Maar omdat ze in het buitenland woont, kon ze niet naar de uitvaart. Wat natuurlijk ontzettend verdrietig is. Echter maak ik me toch nog wel zorgen omdat zij echt alweer een lange tijd een nieuwe heup heeft, en toch slecht loopt en blijft lopen.
Pa heeft na heel veel gedoe toch z'n rijbewijs weer gehad

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

na 3 maanden. Ook bij hem zie ik achteruitgang lichamelijk. Bij allebei zie ik ook gewoon mentale achteruitgang. M'n moeder start ineens een heel ander gesprek terwijl we dan met een aantal mensen bij elkaar zitten en we het over iets anders hebben.
Mijn opa deed dit ook altijd
Ze heeft het gewoon niet door.

Ik merk echt dat ik er soms zoveel moeite mee heb, dat ik m'n moeder soms niet kan aankijken. Ik snap niet waarom dat is. Ik word ook heel snel geïrriteerd als ze weer eens iets niet begrijpt of wanneer ik iets voor de zestiende keer moet uitleggen of vertellen en ze dan constant het verkeerde verhaal onthoud waardoor ik steeds 'moet' corrigeren.
Misschien dat mijn gevoel van onmacht en niet willen/kunnen/durven accepteren dat ze richting de 80 gaan en 'gebreken' krijgen zich uit bij mij in frustratie, irritatie... ik wil dat helemaal niet en ik probeer mezelf ook steeds te corrigeren maar het is soms echt lastig.
Nu merk ik ook wel dat het er vanaf hangt hoe de spiegel van m'n adhd-medicatie is. Als ik tegen het inname moment zit, kan ik minder hebben dan dat ik net een uurtje m'n dosis gehad heb.

Ik kom ook veel te weinig bij m'n ouders. Ze wonen hier echt 3 minuten vandaan en ik ben er soms weken niet. Dan zeg ik tegen mezelf: ga nou, want straks heb je spijt als ze er niet meer zijn...

Deze kant van mij vind ik echt verschrikkelijk.

Dit is hier ook wel herkenbaar hoor. Maar ook omdat mijn moeder altijd wel wat warrig is geweest (en zichzelf gewoon soms erg graag hoort praten ). Sneu, maar ook heel menselijk wat je schrijft denk ik. Ze wil graag bij mij in de buurt wonen (woon nu 80 km weg, maar bezoek haar wel een paar keer per maand). En ik weet eerlijk gezegd ook helemaal niet of ik dat trek, maar ze heeft verder niemand .

quote:

Op woensdag 24 september 2025 10:12 schreef oh-oh het volgende:
Ik herken dit heel erg, ik trek mijn moeder zo slecht, maar wij hebben nooit een goede band gehad dus het heeft niks met haar dementie te maken.
Zij jaagt iedereen weg.
Toen mijn vader in het zh lag kon ik haar makkelijk omzeilen en kon ik mijn vader voor het eerst van mijn leven zonder haar erbij bezoeken, klinkt raar maar dat was echt een verademing.
En hij heeft toen ook super duidelijk aangegeven dat hij niet meer naar huis , naar haar wilde.
Nu zit hij in een verzorgingstehuis tegenover haar aanleunwoning en zoals verwacht zit zij de hele dag daar.
Als ze niet bij hem kan zijn sluit ze gewoon aan bij activiteiten voor bewoners en zo.
En ik ga niet meer daar heen want ik kan haar gewoon echt niet uitstaan...

Pff, dat lijkt me ook wel lastig. Aan de ene kant fijn dat het beter gaat met je vader, en dat hij samen kan zijn met je moeder. Maar het lijkt me wel lastig voor jou dat je dan misschien niet de tijd kunt doorbrengen, om de laatste fase zo door te kunnen brengen als jij zou willen?

Verder een herkenbaar topic. Ben 33, mijn stiefvader en gewone vader (met allebei een goede band) allebei verloren. Mijn moeder is nu alleen over, en in de 70. Ze kan al niet meer echt langer lopen dan een paar minuten, wat ik ook wel een pijnlijke ontdekking vond. Verder is ze altijd heel warrig geweest... Toen ze 60 was dacht ik soms al dat er misschien iets gaande was, en dat is nu natuurlijk alleen maar meer.
Maar mijn grootste "angst"; ik heb gewoon geen zin om het hele proces van m.n. mijn vader opnieuw mee te moeten maken qua overlijden, de nasleep en alle rotzooi die toen boven water kwam (niets ten nadele van mijn pa; die rotzooi was vooral de familie). De wetenschap dat ik dat nog een keer moet gaan doen maakt me soms echt wanhopig.
Mijn ouders waren vrij oud toen ze mij kregen en ik merk soms ook wel dat ik soms echt schijtjaloers kan zijn op mensen van mijn leeftijd die dan ouders hebben van 10 jaar jonger. Maargoed, ze zijn dus ook niet echt fit/gezond oud geworden; dat is dubbelpech. Ik hoop altijd maar dat ze gewoon in deze toestand 90 wordt ofzo. Over 20 jaar heb ik vast wel weer genoeg energie en draagkracht hiermee te moeten dealen.

Vanmorgen ging ik even snel iets ophalen bij mijn ouders, mijn vader was met zijn broer naar hun moeder dus mijn moeder had even het huis voor zichzelf, iets dat zelden voorkomt sinds hij de diagnose heeft gehad.
Maar goed ik kwam binnen en toen stortte m'n moeder compleet in, mensje is zo moe van het zorgen voor m'n vader, alles moet ze voor hem doen en heeft geen moment voor zichzelf, en dat breekt op. Wordt een uitdaging om ze beide overeind te houden...

Morgen hebben we een afspraak bij de longarts en al met al niet echt een lekker gevoel bij maar we gaan t zien..

Mijn vader gaat heel hard achteruit (dementie). Hij is nu verhuisd naar een zorgstudio (lees, kleine kamer). Het ging echt niet meer in hun zorgappartement. Vorige week hebben we hem verhuisd en vervolgens moest hun appartement voor 30 september opgeleverd worden (want wachtlijst).

Afgelopen mei hadden we mijn ouderlijk huis pas leeg en nu ben ik weer aan het ruimen. Ik word er echt compleet wanhopig van. Maar goed, morgenochtend komt een boedelverhuizer alles wat er dan nog staat weghalen en dan is het klaar.

Mijn vader is compleet de weg kwijt. Hij denkt de hele tijd dat mijn moeder nog leeft en is verder elk besef van tijd kwijt. Ik was vandaag om 15.45 bij hem en dan zit hij aan tafel te wachten op zijn ontbijt. Boos natuurlijk, want hij is ervan overtuigd dat ze hem vergeten zijn bij het ontbijt. En dat terwijl we zelfs nog gezamenlijk geluncht hebben. Dat is hij dan ook alweer compleet vergeten.

Echt, die aftakeling is zo tragisch om te zien en mee te moeten maken. Ik ga zelf denk ik nu zo snel mogelijk zaken regelen om te voorkomen dat ik zo tot mijn einde moet komen.

Mijn vader gaat heel hard achteruit.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op zondag 28 september 2025 19:14 schreef _Arual_ het volgende:
Mijn vader gaat heel hard achteruit.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Zo hard kan het inderdaad ineens gaan. Dat is wat ik nu ook zie. Je bent geen waardeloze dochter. Heel vervelend dat je je vader daar niet kan bezoeken. Misschien kun je tegen die tijd met je oom afspreken dat je mee kunt rijden? Ik vind de mantelzorg erg zwaar, maar niks kunnen doen is wel het andere uiterste.

quote:

Op zondag 28 september 2025 19:47 schreef livelink het volgende:

[..]
Zo hard kan het inderdaad ineens gaan. Dat is wat ik nu ook zie. Je bent geen waardeloze dochter. Heel vervelend dat je je vader daar niet kan bezoeken. Misschien kun je tegen die tijd met je oom afspreken dat je mee kunt rijden? Ik vind de mantelzorg erg zwaar, maar niks kunnen doen is wel het andere uiterste.

Komt tijd, komt raad, daar geloof ik oprecht in!

Het is wel een van de lastigste dingen waar ik in mijn leven tegenaan loop, dat mijn hulp niet geaccepteerd wordt. Ik word er ook door anderen op aangekeken want die weten vaak niet precies hoe het zit.

Sterkte!
Ik vraag me af of er uberhaupt te kiezen was waar hij terecht kon hoor, die luxe is er meestal niet
@livelink jij ook veel sterkte, zo snel alles weer moeten regelen, het is echt niet niks.
Ik wil ook binnenkort vast gaan leggen wat ik wil want ik wil en kan niemand belasten met mijn leven als ik ouder word.

Ennnnn mijn moeder zet het verpleeghuis van mijn vader alweer een paar dagen op zijn kop door hem daar uit te schelden en ruzie te maken.
Gelukkig gaat die locatie over drie weken verhuizen waardoor ze wss niet meer zo in en uit kan lopen maar als dit zo doorgaat worden dat wel nog drie lange weken voor iederen

quote:

Op donderdag 2 oktober 2025 11:00 schreef oh-oh het volgende:
Ennnnn mijn moeder zet het verpleeghuis van mijn vader alweer een paar dagen op zijn kop door hem daar uit te schelden en ruzie te maken.
Gelukkig gaat die locatie over drie weken verhuizen waardoor ze wss niet meer zo in en uit kan lopen maar als dit zo doorgaat worden dat wel nog drie lange weken voor iederen

Wat klote! . Wordt ze er dan niet door het personeel uitgezet? Ik zou toch zeggen dat zoiets niet toelaatbaar is... Sneu voor je vader ook zeg .

@_Arual_ wat een rotsituatie. Ik kan me voorstellen dat je je buiten spel gezet voelt. Hoe zwaar mantelzorg ook is, achteraf ben ik wel heel blij dat ik het heb kunnen doen. Welke regio woon je?

Anderen ook veel sterkte. Verschillende vrienden/collega's hebben momenteel te maken met dementerende ouderen, het lijkt me echt verschrikkelijk. Dat een heel leven stukje bij beetje 'verdwijnt'.

Mijn vader is vannacht eindelijk overleden..... Die laatste maanden waren echt niet meer te doen voor hem.
En nu ben ik al gestresst over mijn moeder en al haar usual dramas...

@oh-oh gecondoleerd. Wat verdrietig dat de laatste maanden zo lastig voor hem zijn geweest. En sterkte met alles, incl de zorgen voor je moeder nu

@oh-oh Gecondoleerd en sterkte

@oh-oh gecontroleerd en veel sterkte

Gecondoleerd @oh-oh 😔

@oh-oh Gecondoleerd en veel sterkte!

quote:

Op zondag 26 oktober 2025 07:02 schreef oh-oh het volgende:
Mijn vader is vannacht eindelijk overleden..... Die laatste maanden waren echt niet meer te doen voor hem.
En nu ben ik al gestresst over mijn moeder en al haar usual dramas...

Gecondoleerd en sterkte.

Ach oh-oh, wat een triest bericht. Gecondoleerd en heel veel sterkte met de moeilijke tijd waarin je nu terecht komt met je moeder.

@oh-oh gecondoleerd en veel sterkte gewenst

Ach oh-oh
Gecondoleerd en heel veel sterkte

Gecondoleerd @oh-oh Heel veel sterkte, ook met wat je te wachten staat met je moeder.

Gecondoleerd oh-oh en sterkte met alles dat op je af komt nu met je moeder.