SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Born to Lose, but Built to Win.
Wat fijn dat het bij jou wel besproken wordt! Misschien is dat bij mij wel wat de emotie versterkt. Ik word niet begrepen en voel me er alleen bij. Bij mij in de vriendengroep zijn hun ouders juist veel jonger dan die van mij. Bij een andere vriendengroep zijn de vrienden + ouders daarvan veel ouder, dus dat is dan weer anders.quote:Op donderdag 12 oktober 2023 16:47 schreef Jentin het volgende:
Best herkenbaar. Ik heb het er juist wel met vriendinnen over. In mijn vriendinnengroep zijn we inmiddels allemaal tegen de 40 en hebben we allemaal onze beide ouders nog. Best bijzonder. Maar we zien ook allemaal dat onze ouders gewoon een beetje gebakjes worden. Idem voor mijn schoonouders. Mijn schoonvader was altijd onvermoeibaar en zo sterk als een paard. Nu zien we gewoon een oude man van tegen de tachtig. Confronterend ja, maar ik kan het wel accepteren.
Je hebt gelijk hoor. Dit zegt mijn verstand ook. Maar mijn emoties die willen er niet aan geloven.quote:Op donderdag 12 oktober 2023 16:47 schreef SQ het volgende:
Nou ja, er zit weinig anders op dan accepteren, want je kan de tijd niet stopzetten. Je daar heel erg tegen verzetten is niet zo heel zinvol. Ik denk dat je je energie dan beter kunt steken in de dingen die nog wél goed gaan. In essentie zijn het nog steeds dezelfde mensen, maar dan wat ouder.
En ja, dat ouder worden betekent natuurlijk wel dat de balans verandert. Je ouders kunnen niet meer een weekend op je kinderen passen, je vader kan geen kast meer naar boven tillen als je gaat verhuizen en je moeder kan je spijkerbroek niet meer inkorten. Het betekent dat zij de zorg die ze je altijd hebben gegeven niet meer kunnen bieden. En dan ga je ook zien dat het steeds meer verschuift.
Mijn vader is na de dood van mijn moeder (die helaas nooit oud werd) ook best veranderd, tot het punt waarop hij nu is, een beetje een sobere kluizenaar, heel anders dan hoe ik hem vroeger kende. Ik vond die verandering ook lastig, maar het is een beetje onderzoeken naar hoe je relatie dan nu wel werkt, en hoe je elkaar daar weer in kan vinden.
Dit.quote:Op donderdag 12 oktober 2023 17:59 schreef kuolema het volgende:
Ik heb dit ook wel, maar niet omdat ik bang ben om mijn ouders te verliezen. Meer omdat ik het niet leuk vind dat ze aftakelen en steeds minder zelfstandig zullen worden.
Ja, dit ook.quote:Op donderdag 12 oktober 2023 18:10 schreef Kyara het volgende:
Ik vond vooral de verschuiving lastig. Dat jij niet meer degene bent die op je ouders terug kan vallen maar dat zij jou juist nodig hebben en steeds meer een beroep op je doen.
Dit is inderdaad waar ik me weleens zorgen om maak, hoe ik dat ga doen zodra mijn ouders hulpbehoevend worden. Ze zijn pas begin 60 en nog gezond, maargoed, dat zullen ze niet altijd blijven en ik ben enig kind en woon ver weg.. voor nu steek ik maar gewoon mijn hoofd in het zandquote:Op donderdag 12 oktober 2023 19:22 schreef kuolema het volgende:
Het lijkt me vooral lastig als je enig kind bent. Dan kun je die zorg niet delen met broer(s) en/of zus(sen).
Dit is heel herkenbaar. Ik werk zelf al jaren in de ouderenzorg, dus in theorie weet ik heel goed hoe alles geregeld moet worden. De andere kant is dat ik ook weet hoeveel het kan zijn, en als enig kind kom er ik dan soort van alleen voor te staan. Dat beangstigt me soms wel. Ze zijn nu mid 60 dus met wat geluk hebben ze nog heel wat jaren te gaan, maar toch vind ik het soms lastig. Ik probeer er inderdaad ook maar niet te veel aan te denken.quote:Op donderdag 12 oktober 2023 19:55 schreef Smart_ass het volgende:
[..]
Dit is inderdaad waar ik me weleens zorgen om maak, hoe ik dat ga doen zodra mijn ouders hulpbehoevend worden. Ze zijn pas begin 60 en nog gezond, maargoed, dat zullen ze niet altijd blijven en ik ben enig kind en woon ver weg.. voor nu steek ik maar gewoon mijn hoofd in het zand.
Het idee dat ze er straks niet meer zijn vind ik ook niet echt prettig. Ik ben best wel close met ze, zie ze elke week. Het was altijd al ons drieën, met alle leuke dingen maar ook ellende die we hebben meegemaakt door de jaren heen. Ik hoop er gewoon maar op dat ze nog 30 jaar in goede gezondheid door kunnen.quote:Op zaterdag 14 oktober 2023 10:54 schreef LadyTagliatelle het volgende:
Hebben jullie dan ook een 40+ jaar verschil in leeftijd met je ouders of dat niet?
Mijn “angst” zit denk ik meer in het verlaten dan in het zorgen of aftakelen. Ik vind het wel lastig om te zien dat m’n vader niet meer die “sterkte superheld “ is die alles kan of kan oplossen. Maar daar zit voor mij niet de meeste emotie in. Al zou ik het uiteraard verschrikkelijk voor hen vinden dat ze pijn krijgen of ongemakken. Maar zelf heb ik veel moeite met de gedachten dat ze er straks wellicht niet meer zijn.
En ik ben verder mega dankbaar dat ze er überhaupt nog zijn. Als ik bij sommige van jullie lees dat ze of een van hen op jonge leeftijd zijn overleden, dan mag ik absoluut in m’n handjes knijpen.
Ik ben dan geen enig kind. Maar omdat de rest zoveel ouder is, en er heel anders in zit dan ik. Voelt het soms toch eenzaam en onbegrepen.
Ik ben sowieso vrij sentimenteel en ik hou niet van verandering. Dus nu het huis lees gaat, enorm wordt verbouwd, spullen zonder pardon worden weggesmeten, vind ik al lastig.
Mijn ouders laten overigens niets blijken of ze er last van worden dat ze ouder worden. Ze staan altijd mega nuchter in het leven. Wat dat betreft ben ik echt een buitenbeentje. Al sta ik over alle andere zaken wel nuchter in het leven.
Dat ben ik ook zeer zeker! Ben mij er ook echt wel van bewust dat ik van geluk mag spreken dat ze er gewoon nog zijn.quote:Op zaterdag 14 oktober 2023 17:14 schreef mschol het volgende:
wees vooral heel blij dat ze er nog zijn, ik was maar een paar jaar ouder en had geen ouder meer over
Ja, precies! Dat hoop ik ook voor jequote:Op zaterdag 14 oktober 2023 16:07 schreef Cyan9 het volgende:
[..]
Het idee dat ze er straks niet meer zijn vind ik ook niet echt prettig. Ik ben best wel close met ze, zie ze elke week. Het was altijd al ons drieën, met alle leuke dingen maar ook ellende die we hebben meegemaakt door de jaren heen. Ik hoop er gewoon maar op dat ze nog 30 jaar in goede gezondheid door kunnen.
Nou precies dit dus!quote:Op zaterdag 14 oktober 2023 16:16 schreef Seeburg54 het volgende:
Herkenbaar. Ik ben enig kind en heb alleen mijn 76 jarige moeder. Mijn moeder mankeert al het een en ander en zorgt niet altijd even goed voor zichzelf. Verder fietst ze nog wel elke dag even naar het dorp en is ze zelfstandig. Ik help haar wel met veel dingen, maar sommige dingen zoals huishoudelijk werk wil ze persé nog zelf doen. Ze wordt zelfs een beetje bozig als ik haar wil helpen. Ik verneem ook wel dat ze vergeetachtiger en warrig is geworden en weinig zin meer heeft om de deur uit te gaan. Al met al kom ik meerdere keren per week bij haar om te helpen waar nodig, geen enkel probleem.
Een vriendin van mij moppert vaak op haar ouders, maar ze beseft niet helemaal dat ze er binnen nu en een jaar of 5 misschien niet meer zijn. Daar ben ik me wel bewust van, en ik probeer dan ook zoveel mogelijk nog dingen samen met mijn moeder te doen nu het nog kan. Ik word er wel verdrietig van als ik er teveel over nadenk.
Had je ook het gevoel dat je nog niet in de juiste levensfase was om daar doorheen te gaan?quote:Op zaterdag 14 oktober 2023 16:11 schreef Burdie het volgende:
Ik herken wel wat je schrijft, als nakomertje heb ik daar ook moeite mee gehad. Allereerst toen het ouderlijk huis werd verkocht, en later toen ze hun huis verruilden voor een flat. Dat mijn vader dementeerde, heb ik ook heel lang ontkend. Hij heeft zich ook heel lang "goed gehouden" naar mij toe, omdat hij het op zijn beurt kennelijk ook zo aanvoelde.
We hebben op een gegeven moment als gezin bij elkaar gezeten om dingen te bespreken. Hoe zagen mijn ouders het "oud worden" voor zich, wat waren hun wensen mbt zelfstandig wonen, wat er met het huis en de spullen moet gebeuren als ze er niet meer zijn etc. Super ongemakkelijk en ik kende niemand die dat eerder had gedaan, maar het heeft toen voor mij uiteindelijk wel in gang gezet dat ik er wat meer vrede mee kreeg.
Vorig jaar is mijn vader overleden en sindsdien praat ik er met meer mensen over, en het is echt voor veel mensen van 30+ een ding (ik ben nu zelf 40+). Soms vraag ik ook bewust aan mensen die net wat ouder zijn, of hun ouders nog leven en hoe of dat dat bij hun gaat.
Het wakkert ook een soort zoektocht in jezelf aan, waarbij je op zoek moet naar wie je zelf bent als ouder en niet meer als kind. Wanneer de generaties boven je wegvallen, schuif je zelf een generatie op. Daar moet je je nieuwe draai in vinden, jezelf weer in hervinden.
Ontdekken dat je niet de enige bent die hiermee dealt, heeft voor mij echt een verzachtende werking.
oef! Lastig zeg!quote:Op vrijdag 13 oktober 2023 21:52 schreef Schanu het volgende:
Ik zie mijn moeder maximaal 2 keer per jaar (op de verjaardag van mijn dochters) en dan lijkt het ouder worden soms wel extra hard te gaan. Als is ze nog maar begin 60, je ziet dat ze ouder wordt en dat merk je lichamelijk ook. Mijn vader heb ik al ruim 5 jaar niet gezien, daarvoor zag ik hem ook zelden.
Het idee dat mijn vader weg kan vallen voelt vreemd. Geen idee of dat echt een gemis met zich mee zou brengen of ergens juist rust omdat het nu zo complex is. Het idee dat mijn moeder weg kan vallen geeft onrust. Omdat onze relatie ook zo enorm complex is. Ze is nooit echt een moeder geweest en dat gemis is er nog altijd. Maar ik heb het ook geaccepteerd en ben blij dat ze wel een soort van oma rol aanneemt richting de kinderen. Maar als ze definitief weg zou vallen, denk ik dat dat best confronterend zal zijn. En ook een groot gemis. Al beperkt ons contact zich nu voornamelijk tot appen.
Mijn zus heeft met onze ouders al een jaar of 10 helemaal geen contact meer. Het idee dat ik er alleen voor kom te staan als ze weg komen te vallen, als in het alles moeten regelen en dat verdriet niet kunnen delen, vind ik wel wat beangstigend af en toe.
Maar vooralsnog ga ik ervan uit dat ze beiden minstens 75 worden. Dat is de leeftijd waarop mijn beide opa's en mijn oma kwamen te overlijden, dus dan hebben ze nog even
quote:In het aangezicht van de dood verkruimelen de verwijten.
Tja, ik ben sowieso de laatste jaren een piekeraar. Het moment dat je voorgoed afscheid moet nemen van een ouder komt gewoon steeds dichterbij.quote:Op zaterdag 14 oktober 2023 18:19 schreef LadyTagliatelle het volgende:
[..]
Nou precies dit dus!
Hoe hou jij die gedachten buiten de deur?
Dat bozige herken ik wel ja. Ik denk dat het voor iemand die op zo’n punt in het leven is, ook best een lastig punt is en weer iets is dat je dan moet accepteren.
Dat mopperen van anderen op hun ouders of zelfs opa en oma herken ik. Zeg daar ook altijd op een luchtige manier wat van. Niet dat het wat uithaalt haha!
Ik probeer er ook niet teveel over te denken. Maar toch overvalt de gedachte me steeds vaker.
Nu moet ik wel zeggen dat m’n moeder mij vaak triggert hoor, met haar uitspraken.
Zij heeft zo lang als dat ik mij kan herinneren de uitspraken:
“Wij hopen dan onze verjaardag te vieren.”
“Ja, wij hopen volgende week op vakantie te zijn.”
“Ik hoop dat ik tegen die tijd wel thuis ben.”
“Ik hoop je dan op de verjaardag van….. weer te zien.”
Altijd dat”hopen” nooit is het echt; Ik ben er dan. Of zo.
Vroeger was dat nog wel grappig. Tegenwoordig voelt het alsof ze er zelf weinig vertrouwen in heeft.
Ik heb dit ook en mijn ouders moeten nog met pensioen gaan. Is overigens pas begonnen toen ze opa en oma werden.quote:Op donderdag 12 oktober 2023 16:38 schreef LadyTagliatelle het volgende:
De tranen springen me soms in de ogen als ik eraan denk dat ze richting de 80 gaan en er misschien over 5 jaar niet meer zijn. Of over 10 jaar. De jaren vliegen namelijk voorbij.
Nee met mijn vader heb ik geen band, mijn jeugd was complex zeg maar. Bovendien is hij autistisch en het is letterlijk uit het oog uit het hart. Mijn moeder heeft adhd maar is verder mentaal en lichamelijk ook niet in orde. Die moet weken bijkomen van 1 uurtje met haar kleinkinderenquote:Op zaterdag 14 oktober 2023 18:28 schreef LadyTagliatelle het volgende:
[..]
oef! Lastig zeg!
ik ken natuurlijk heel je situatie niet, maar elkaar vaker zien is geen optie?
Verdrietig dat het contact met je zus en je moeder ook niet werkt. Ik kan me voorstellen dat die gedachten beangstigend zijn.
Dat is het hem nou juist, het zijn niet meer dezelfde mensen. Ze zijn de laatste 5-10 jaar veranderd. Alles wat ze ons leerden, doen ze zelf niet meer. Ook gewoon simpele dingen.quote:Op donderdag 12 oktober 2023 16:47 schreef SQ het volgende:
Nou ja, er zit weinig anders op dan accepteren, want je kan de tijd niet stopzetten. Je daar heel erg tegen verzetten is niet zo heel zinvol. Ik denk dat je je energie dan beter kunt steken in de dingen die nog wél goed gaan. In essentie zijn het nog steeds dezelfde mensen, maar dan wat ouder.
quote:Op dinsdag 17 oktober 2023 20:14 schreef Firuze60 het volgende:
Mijn moedertje van 92 jaar ligt op dit moment in haar sterfbed. Ik vind het zwaar om haar te zien worstelen met pijn. Ze krijgt sinds vandaag de maximale toegestane morfinedosis. Ze kan al sinds een paar dagen niet meer slikken, water wordt met swabs gegeven. 'Gelukkig' heeft ze het geheugen van een konijn en zei een paar dagen geleden nog:" Moet ik de rest van mijn leven hier blijven?" Soms is dementie een zegen.
Veel sterkte!quote:Op dinsdag 17 oktober 2023 20:14 schreef Firuze60 het volgende:
Mijn moedertje van 92 jaar ligt op dit moment in haar sterfbed. Ik vind het zwaar om haar te zien worstelen met pijn. Ze krijgt sinds vandaag de maximale toegestane morfinedosis. Ze kan al sinds een paar dagen niet meer slikken, water wordt met swabs gegeven. 'Gelukkig' heeft ze het geheugen van een konijn en zei een paar dagen geleden nog:" Moet ik de rest van mijn leven hier blijven?" Soms is dementie een zegen.
Dat is misschien wel zo, maar vergeet niet dat je zelf net zo hard verandert en dat daardoor de wig misschien wel steeds groter lijktquote:Op dinsdag 17 oktober 2023 14:33 schreef daNpy het volgende:
[..]
Dat is het hem nou juist, het zijn niet meer dezelfde mensen. Ze zijn de laatste 5-10 jaar veranderd. Alles wat ze ons leerden, doen ze zelf niet meer. Ook gewoon simpele dingen.
Er is niet meer mee te praten. Ze luisteren niet. Ze praten eroverheen. Ze begrijpen het niet. Niet dat ze dom zijn, het gaat allemaal veel moeizamer. Alsof ze ook niet willen. Geld voor ouders + schoonouders in mijn geval.
Ik herken me wel in TS.
Ja daar heb je helemaal gelijk in natuurlijk. In hun perceptie zijn ze wel veranderd, maar alleen voor dingen die ze zeg maar "toe willen geven".quote:Op woensdag 18 oktober 2023 08:21 schreef SQ het volgende:
[..]
Dat is misschien wel zo, maar vergeet niet dat je zelf net zo hard verandert en dat daardoor de wig misschien wel steeds groter lijktje krijgt een andere afhankelijkheid van elkaar en natuurlijk gaat dat gepaard met allerlei soorten verandering.
Wat ik bedoel te zeggen is dat zij, in hun eigen kern, nog steeds dezelfde mensen zijn met dezelfde angsten en dezelfde emoties. Net als jij altijd jij zal blijven voor jezelf. Dat die perceptie voor anderen wellicht verandert doet daar niets aan af.
|
Forum Opties | |
---|---|
Forumhop: | |
Hop naar: |