R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Ja nou maar dan is het een extra probleem voor m achteraf.quote:Op donderdag 24 augustus 2023 22:57 schreef Joopklepzeiker het volgende:
[..]
Iemand die zonder pardon verteld geen interesse te hebben in contact gaat thuis heus niet in de biechtstoel zitten hoor! Die wil gewoon ongestoord verder met zijn eigen oude leventje!
Jullie zijn echt dom en naïef als je iets anders gelooft.
Het is zo stom nog niet.
(en laat m maar eens zweten, zoiets opbiechten is niet zo heel makkelijk
)
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Het gaat toch niet over die vader? Het gaat over de andere kinderen van die vader en de relatie die TS daarmee kan opbouwen. De route via de vader (ook als die niet lukt) kan zomaar een stuk minder emoties oproepen dan er nu direct overheen walsen. Die andere kinderen kunnen maar zo wel een goede relatie met die man hebben en dan is een klein stukje bewijs dat deze man toch ook een andere kant heeft alleen maar handig.quote:Op donderdag 24 augustus 2023 22:57 schreef Joopklepzeiker het volgende:
[..]
Iemand die nooit naar zijn zoon omkijkt en bij toenadering zonder pardon verteld geen interesse te hebben in contact gaat thuis heus niet in de biechtstoel zitten hoor! Die wil gewoon ongestoord verder met zijn eigen oude leventje!
Jullie zijn echt dom en naïef als je iets anders gelooft.
Hier heeft @Cockwhale niks aan.quote:
[..]
Ja nou maar dan is het een extra probleem voor m achteraf.
Het is zo stom nog niet.
(en laat m maar eens zweten, zoiets opbiechten is niet zo heel makkelijk
TS jongen, ik raad je het volgende aan, begin morgen al met het opstellen van een plan.
Zoek langs welke weg je contact met die kinderen op kunt nemen, zij het Facebook, zij het ook via bedrijfsmail, boeit niet.
Bedenk een rustige maar eerlijke boodschap, bijvoorbeeld zoals je bij je vader gedaan hebt en ga zo snel mogelijk tot actie over.
Daarna rustig achterover zitten en verder met je leven totdat je een reactie krijgt. (Geen reactie zegt ook genoeg) Daarna zie je wel weer.
GEWOON DOEN!!! 👍
De kans dat hij het gaat vertellen is 50/50. Doet hij het wel, dan kan hij met de Fallout dealen. Doet hij dat niet, dan spreekt het enorm in TS zijn voordeel als hij hun vader eerst de kans geeft om het zelf te doen.quote:
[..]
Iemand die nooit naar zijn zoon omkijkt en bij toenadering zonder pardon verteld geen interesse te hebben in contact gaat thuis heus niet in de biechtstoel zitten hoor! Die wil gewoon ongestoord verder met zijn eigen oude leventje! Hij heeft nu al twee keer keihard duidelijk gemaakt dat er van zijn kant niks te verwachten valt! Geen opvoeding, geen erkenning maar nu wel openheid?
Jullie zijn echt dom en naïef als je dat gelooft.
Je kunt zeggen wat je wil maar de manier waarop dit gaat verlopen, kan wel degelijk een doorslaggevende factor zijn in de relatie met zijn halfbroers en zus. Dat het hard aan zal komen, ontkent niemand.
Resistance is futile.
Nuja, Cockwhale is wijs en slim genoeg om te doen wat voor hem het beste is.quote:
[..]
Hier heeft @:cockwhale niks aan.
TS jongen, ik raad je het volgende aan, begin morgen al met het opstellen van een plan.
Zoek langs welke weg je contact met die kinderen op kunt nemen, zij het Facebook, zij het ook via bedrijfsmail, boeit niet.
Bedenk een rustige maar eerlijke boodschap, bijvoorbeeld zoals je bij je vader gedaan hebt en ga zo snel mogelijk tot actie over.
Daarna rustig achterover zitten en verder met je leven totdat je een reactie krijgt. (Geen reactie zegt ook genoeg) Daarna zie je wel weer.
Ik hoop oprecht dat er vanuit hun een betere reactie komt
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Mijn opa had voor hij mijn vader en oom kreeg met mijn oma een relatie met een andere vrouw en daarmee een zoon. Toen hij die relatie verbrak om met mijn oma te trouwen heeft hij zijn zoon niet meer gezien, want dat lag, volgens hem, in het verleden. Wij kwamen er pas achter na zijn dood toen de zoon een deel van de ervenis zou krijgen,maar hij heeft het afgewezen. Hij wilde ook niks meer met zijn halfbroers te maken hebben.
Ik heb nooit begrepen hoe je je eigen kind zo weg kan schuiven.
Ik heb nooit begrepen hoe je je eigen kind zo weg kan schuiven.
Purr.
Waarom denk je dat hun leven overhoop gehaald wordt? Als het volwassenen zijn dan valt dat toch wel mee is mijn ervaring.quote:
Ik zou eigenlijk geen contact zoeken met zijn andere kinderen. Het lijkt erop alsof je het wil doen uit een soort wraak naar hem toe. Maar zijn andere kinderen kunnen hier allemaal ook niks aan doen. Waarom zou je hun leven potentieel overhoop halen? En wat denk je ermee te bereiken? Dat jullie gezellig met elkaar omgaan buiten je vader om? De kans dat dat gebeurt lijkt me nihil. En zelfs al zou het zo zijn. Zou jij echt normaal met ze kunnen omgaan? Of zou je altijd toch een beetje jaloers zijn dat hij hen wel erkend heeft?
Wie wordt hier uiteindelijk nou echt beter van vraag ik me af. Volgens mij niemand.
De ervenis, really??? En dat was docentequote:
Mijn opa had voor hij mijn vader en oom kreeg met mijn oma een relatie met een andere vrouw en daarmee een zoon. Toen hij die relatie verbrak om met mijn oma te trouwen heeft hij zijn zoon niet meer gezien, want dat lag, volgens hem, in het verleden. Wij kwamen er pas achter na zijn dood toen de zoon een deel van de ervenis zou krijgen,maar hij heeft het afgewezen. Hij wilde ook niks meer met zijn halfbroers te maken hebben.
Ik heb nooit begrepen hoe je je eigen kind zo weg kan schuiven.
Oh how you'd have a happy life, if you did the things you like
Dit.quote:
Waarom denk je dat hun leven overhoop gehaald wordt? Als het volwassenen zijn dan valt dat toch wel mee is mijn ervaring.
Opzouten met die achterlijke overdreven sensitiviteitscultus anno 2023.
Ik zou meteen contact met zijn andere kinderen opnemen. Ook om hem eens te laten zweten, want het is sowieso een zielige nare man.quote:Op donderdag 24 augustus 2023 21:52 schreef Seven. het volgende:
Ik zou mailen dat je zijn wens zult respecteren, maar dat jij wel graag je je halfbroer(s) en -zus(sen) wil leren kennen, en dat je ook van plan bent om op korte termijn contact op te nemen. En vervolgens afsluiten met de allerbeste wensen voor de toekomst.
Ik denk dat hij hoopt dat zijn probleem stilletjes verdwijnt. Dit dwingt hem om in actie te komen. Je bent hem geen enkele verantwoording schuldig, maar voor jouw halfbroer/zus is het beter om dit van hun vader te horen, in plaats van van jou. En naar hun toe heb je wel een verantwoordelijkheid om hier doordacht te werk te gaan.
De grote vraag is: is er oprecht een wens om je halfbroers en zussen te leren kennen? Of wil je hem gewoon hard raken?
En die kinderen komen er wel overheen hoor.
👍quote:
En die kinderen komen er wel overheen hoor.
[ Bericht 14% gewijzigd door Joopklepzeiker op 24-08-2023 23:47:28 ]
-verkeerd gelezen-
[ Bericht 96% gewijzigd door Metalfrost op 25-08-2023 00:33:04 ]
[ Bericht 96% gewijzigd door Metalfrost op 25-08-2023 00:33:04 ]
Google is your friend, abuse your friends
Dit is er 1 uit de categorie waarbij ik vloekend Spoorloos zit te kijken: dat Derk komt melden dat ze geen contact willen.
Ik zou d'r schijf aan hebben en vrolijk doen wat je zelf wilt. Contact opnemen met z'n andere kinderen. Desnoods aanbellen. Of om te zieken z'n baas mailen en het emailadres van je vader vragen.
Laat die lamlul lekker de tering krijgen met z'n "wat ik wil" en "respecteren".
Ik zou d'r schijf aan hebben en vrolijk doen wat je zelf wilt. Contact opnemen met z'n andere kinderen. Desnoods aanbellen. Of om te zieken z'n baas mailen en het emailadres van je vader vragen.
Laat die lamlul lekker de tering krijgen met z'n "wat ik wil" en "respecteren".
Haters everywhere but I don't really care.
Verantwoordelijkheid nemen/krijgen voor je acties heet dat.quote:
[..]
Omdat zij er helemaal niks mee te maken hebben? Dit is iets tussen hem en zijn vader. En mij bekruipt na het lezen van TS zijn posts sterk het gevoel dat hij die kinderen vooral even wil laten zien wat voor klootzak hun vader is. Ja goed, kun je doen. Maar ik vind dat persoonlijk onnodig omdat die kinderen er verder ook niks aan kunnen doen. Wie is er uiteindelijk mee geholpen? TS gaat er zich echt niet beter door voelen, die vader wil dan niet ineens toch wat met 'm te maken hebben.
TS, je vader is een enorme klootzak. Zorg dat jij een beter persoon bent dan hem
-XOXO-
Erfenis, my bad.quote:
[..]
De ervenis, really??? En dat was docente
Purr.
Ik wil een deel van mijn verhaal even delen. Wellicht schept het een inzicht.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 was. Daarna is de band met mijn vader bergafwaarts gegaan tot ik op 29-jarige leeftijd heb gezegd dat ik hem niet meer hoefde te zien. Naar mijn kinderen, zijn kleinkinderen, keek hij niet om. Verjaardagscadeau’s moest ik zelf maar kopen en voor de deur overhandigen zodat hij toch nog met een klein beetje fatsoen de kleinkinderen wat kon geven. Op zeker moment was ik daar gewoon klaar mee. 5 jaar niks van mijn vader gehoord, geen kaartje in de bus of dat hij een keer aan de deur stond. Op zich respecteerde hij mijn keuze wel maar toch vond ik het dan vreemd dat een vader daar zich zo maar bij neer zou leggen. Tot hij 3 maanden terug met mijn verjaardag anoniem belde en ik op nam heb ik hem in 5 jaar tijd 1 keer vluchtig gezien.
Dat is dan mijn kant om de context wat te schetsen.
Maar zo heb ik nog een halfzusje die ik 1 keer heb gezien toen ze 2 maanden oud was. Mijn vader heeft de relatie met de moeder van mijn halfzusje beëindigd toen ze een paar maanden zwanger was; reden doet er niet echt toe.
Mijn halfzusje weet dat ze 3 halfbroers heeft die ze alleen van Facebook kent. Vorig jaar dacht ik ook maar eens via Facebook contact op te nemen met haar. We hebben een paar zinnen gewisseld maar ik heb gezegd dat ik het initiatief bij haar wilde laten. Ik had ook even de hoop om een band op te bouwen maar na een jaar heb ik nog steeds niks gehoord en eerlijk gezegd vind ik dat wel prima ook. Het is niet dat het me niks doet maar echt vervelende gevoelens heb ik er ook niet bij.
Kijk; geen twee mensen zijn gelijk en een goed advies kan ik je niet geven. Als ik mijn situatie en gevoelens reflecteer dan denk ik dat het weinig zin heeft om je vader, halfbroers en halfzus “lastig” te vallen. Mijn gevoel zegt dat je er meer kwaad mee doet dan dat je er iets mee wint. De broer/zus verhouding ga je bijna onmogelijk op kunnen bouwen. De vader/zoon-band zal zowaar nog lastiger zijn.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 was. Daarna is de band met mijn vader bergafwaarts gegaan tot ik op 29-jarige leeftijd heb gezegd dat ik hem niet meer hoefde te zien. Naar mijn kinderen, zijn kleinkinderen, keek hij niet om. Verjaardagscadeau’s moest ik zelf maar kopen en voor de deur overhandigen zodat hij toch nog met een klein beetje fatsoen de kleinkinderen wat kon geven. Op zeker moment was ik daar gewoon klaar mee. 5 jaar niks van mijn vader gehoord, geen kaartje in de bus of dat hij een keer aan de deur stond. Op zich respecteerde hij mijn keuze wel maar toch vond ik het dan vreemd dat een vader daar zich zo maar bij neer zou leggen. Tot hij 3 maanden terug met mijn verjaardag anoniem belde en ik op nam heb ik hem in 5 jaar tijd 1 keer vluchtig gezien.
Dat is dan mijn kant om de context wat te schetsen.
Maar zo heb ik nog een halfzusje die ik 1 keer heb gezien toen ze 2 maanden oud was. Mijn vader heeft de relatie met de moeder van mijn halfzusje beëindigd toen ze een paar maanden zwanger was; reden doet er niet echt toe.
Mijn halfzusje weet dat ze 3 halfbroers heeft die ze alleen van Facebook kent. Vorig jaar dacht ik ook maar eens via Facebook contact op te nemen met haar. We hebben een paar zinnen gewisseld maar ik heb gezegd dat ik het initiatief bij haar wilde laten. Ik had ook even de hoop om een band op te bouwen maar na een jaar heb ik nog steeds niks gehoord en eerlijk gezegd vind ik dat wel prima ook. Het is niet dat het me niks doet maar echt vervelende gevoelens heb ik er ook niet bij.
Kijk; geen twee mensen zijn gelijk en een goed advies kan ik je niet geven. Als ik mijn situatie en gevoelens reflecteer dan denk ik dat het weinig zin heeft om je vader, halfbroers en halfzus “lastig” te vallen. Mijn gevoel zegt dat je er meer kwaad mee doet dan dat je er iets mee wint. De broer/zus verhouding ga je bijna onmogelijk op kunnen bouwen. De vader/zoon-band zal zowaar nog lastiger zijn.
Ik werk met jonge mensen die niet meer thuis kunnen wonen door omstandigheden buiten hen om. Denk aan ouders met verslavingen, psychische problematiek, huiselijk geweld e.d. Wat je hier ziet is soms schrijnend. De loyaliteit van jongeren naar hun ouders, en geloof me dat dat in sommige gevallen echt het schuim der aarde zijn, is erg hoog.
Jongeren die keer op keer teleurgesteld worden, weer met hoop toenadering zoeken en weer dezelfde teleurstelling ervaren. De enkeling die daadwerkelijk het contact heeft doorbroken en voor zichzelf heeft gekozen zijn op één hand te tellen. Loyaliteit naar de ouders is zeer krachtig.
Mijn vader heeft suicide gepleegd toen ik 27 was. Ik weet nog goed dat ik niks voelde behalve rust. Ik was kalm en ontspannen en heb de gehele periode van condoleance tot crematie op die manier ervaren. Direct daarna ben ik naar de huisarts gegaan en heb aangegeven dat ik naar een psycholoog toe wilde, ik bleef immers steken in de ontkenningsfase van de rouwverwerking. Ik voelde geen verdriet, geen boosheid niks.
Pas in therapie leerde ik dat ik niet ben blijven steken maar dat er opluchting was ontstaan bij het overlijden van mijn vader. Een maatschappelijk zeer ongebruikelijk en ongewenste emotie maar het was er en mocht er zijn. In de jaren daarna heb ik zijn invloed nog vaak gevoeld in het maken van keuzes en zelfs gedachten. Boosheid is langs gekomen, verdriet en nu uiteindelijk ook empathie richting de treurige persoon die mijn vader ooit was.
Verplaats jezelf in jouw vader en besef wat een koud hart hij moet hebben om een respectvolle, open bericht van zijn kind zo te behandelen . Besef wat voor informatie dit geeft over hem en besef dat er voor de hoop die je hebt, in ieder geval in het heden, geen plek voor is. Sterkte maat!
Jongeren die keer op keer teleurgesteld worden, weer met hoop toenadering zoeken en weer dezelfde teleurstelling ervaren. De enkeling die daadwerkelijk het contact heeft doorbroken en voor zichzelf heeft gekozen zijn op één hand te tellen. Loyaliteit naar de ouders is zeer krachtig.
Mijn vader heeft suicide gepleegd toen ik 27 was. Ik weet nog goed dat ik niks voelde behalve rust. Ik was kalm en ontspannen en heb de gehele periode van condoleance tot crematie op die manier ervaren. Direct daarna ben ik naar de huisarts gegaan en heb aangegeven dat ik naar een psycholoog toe wilde, ik bleef immers steken in de ontkenningsfase van de rouwverwerking. Ik voelde geen verdriet, geen boosheid niks.
Pas in therapie leerde ik dat ik niet ben blijven steken maar dat er opluchting was ontstaan bij het overlijden van mijn vader. Een maatschappelijk zeer ongebruikelijk en ongewenste emotie maar het was er en mocht er zijn. In de jaren daarna heb ik zijn invloed nog vaak gevoeld in het maken van keuzes en zelfs gedachten. Boosheid is langs gekomen, verdriet en nu uiteindelijk ook empathie richting de treurige persoon die mijn vader ooit was.
Verplaats jezelf in jouw vader en besef wat een koud hart hij moet hebben om een respectvolle, open bericht van zijn kind zo te behandelen . Besef wat voor informatie dit geeft over hem en besef dat er voor de hoop die je hebt, in ieder geval in het heden, geen plek voor is. Sterkte maat!
Bedankt voor de reacties. Ik ga er nog over nadenken wat ik ga doen. De vraag is of het nog de moeite waard is om contact te zoeken met halfbroers en halfzus. Dat is de enige vraag die bij mij nog speelt.
Wat mij nog dwarszit is hoe makkelijk hij zijn verantwoordelijkheid naast zich neer kan leggen. Dat verdient ie niet. Het gaat niet om wraak in deze, maar om rechtvaardigheid...
Wat mij nog dwarszit is hoe makkelijk hij zijn verantwoordelijkheid naast zich neer kan leggen. Dat verdient ie niet. Het gaat niet om wraak in deze, maar om rechtvaardigheid...
Jij beschrijft heel mooi hoe het treurige systeem helaas vaak werkt. De klootzakken (m/v) van nu zijn vaak de slachtoffers van gisteren. Niet in staat tot normale relaties vanwege het eigen verleden. Die cyclus doorbreken (zoals jou hopelijk/blijkbaar gelukt is) is vaak heel moeilijk, maar wel mooi om te zien wanneer het lukt. Ik zie het bij mijn vriendin en haar inmiddels overleden vader. Heel langzaam zijn die gevoelens van boosheid/verdriet en erg overgegaan in ook een soort van berusting vanwege het feit dat ook die man een slachtoffer van een totaal mislukte jeugd was. Bij haar zus is dat dan heel anders, die zit nog volop in de verbittering.quote:
Ik werk met jonge mensen die niet meer thuis kunnen wonen door omstandigheden buiten hen om. Denk aan ouders met verslavingen, psychische problematiek, huiselijk geweld e.d. Wat je hier ziet is soms schrijnend. De loyaliteit van jongeren naar hun ouders, en geloof me dat dat in sommige gevallen echt het schuim der aarde zijn, is erg hoog.
Jongeren die keer op keer teleurgesteld worden, weer met hoop toenadering zoeken en weer dezelfde teleurstelling ervaren. De enkeling die daadwerkelijk het contact heeft doorbroken en voor zichzelf heeft gekozen zijn op één hand te tellen. Loyaliteit naar de ouders is zeer krachtig.
Mijn vader heeft suicide gepleegd toen ik 27 was. Ik weet nog goed dat ik niks voelde behalve rust. Ik was kalm en ontspannen en heb de gehele periode van condoleance tot crematie op die manier ervaren. Direct daarna ben ik naar de huisarts gegaan en heb aangegeven dat ik naar een psycholoog toe wilde, ik bleef immers steken in de ontkenningsfase van de rouwverwerking. Ik voelde geen verdriet, geen boosheid niks.
Pas in therapie leerde ik dat ik niet ben blijven steken maar dat er opluchting was ontstaan bij het overlijden van mijn vader. Een maatschappelijk zeer ongebruikelijk en ongewenste emotie maar het was er en mocht er zijn. In de jaren daarna heb ik zijn invloed nog vaak gevoeld in het maken van keuzes en zelfs gedachten. Boosheid is langs gekomen, verdriet en nu uiteindelijk ook empathie richting de treurige persoon die mijn vader ooit was.
Verplaats jezelf in jouw vader en besef wat een koud hart hij moet hebben om een respectvolle, open bericht van zijn kind zo te behandelen . Besef wat voor informatie dit geeft over hem en besef dat er voor de hoop die je hebt, in ieder geval in het heden, geen plek voor is. Sterkte maat!
Je hoeft ook niet binnen een aantal dagen de knoop door te hakken. En het is inderdaad onrechtvaardig.quote:
Bedankt voor de reacties. Ik ga er nog over nadenken wat ik ga doen. De vraag is of het nog de moeite waard is om contact te zoeken met halfbroers en halfzus. Dat is de enige vraag die bij mij nog speelt.
Wat mij nog dwarszit is hoe makkelijk hij zijn verantwoordelijkheid naast zich neer kan leggen. Dat verdient ie niet. Het gaat niet om wraak in deze, maar om rechtvaardigheid...
Je zou op termijn nog de juridische weg kunnen overwegen en hem dwingen tot een vaderschapstest. Of dat via je halfbroers en halfzus proberen vast te stellen.
En hij kan wel geen contact willen maar je hoeft dat niet per se te respecteren. Je kunt ook proberen om met hem af te spreken zodat je hem aan kunt kijken terwijl je je vragen stelt en jouw gevoel hierbij deelt. Kans dat hij daar aan mee wil werken is minimaal natuurlijk.
Wat ik maar wil zeggen: er zijn meer opties dan alleen nog het contact met je halfbroers en halfzus.
Ik wens je veel wijsheid!
Resistance is futile.
Die man heeft jaren gelogen over het verleden, de kans dat hij het met zijn kinderen bespreekt is klein, dat ze het eerlijke verhaal te horen krijgen nog kleiner.quote:
[..]
Dan moet je nadenken over hoe je contact opneemt om de kansen op goed contact zo hoog mogelijk te maken. Ik denk oprecht dat jij meer kans hebt op een (goede) band met je halfbroers en halfzus als zij het nieuws eerst van hun vader horen.
crap in = crap out
je laat je er nu toch in zuigen, doe dat niet. je zal niets dan pijn en frustratie vinden.
beter had je hem een eerlijke email gestuurd, waarin je zegt wat je vind en hoe waardeloos hij is. dat kan je nog steeds doen. en doe dat om er een punt achter te zetten. en ga er dan ook niet meer mee bezig zijn, maar zie het als een afgesloten hoofdstuk.
beter had je hem een eerlijke email gestuurd, waarin je zegt wat je vind en hoe waardeloos hij is. dat kan je nog steeds doen. en doe dat om er een punt achter te zetten. en ga er dan ook niet meer mee bezig zijn, maar zie het als een afgesloten hoofdstuk.
Klopt.quote:
[..]
Die man heeft jaren gelogen over het verleden, de kans dat hij het met zijn kinderen bespreekt is klein, dat ze het eerlijke verhaal te horen krijgen nog kleiner.
x100quote:
Hoe kan ik zijn wens respecteren als hij mij enkel greintje respect heeft gegeven?
Hij lijkt de betekenis van het woord niet helemaal te kennen.
crap in = crap out
Ik heb na jaren contact gekregen met mijn vader en dat verliep enigszins positief, hij zocht zelf het contact, toch moet je je niet in je hoofd halen dat je oude tijden kunt inhalen. Nu heb ik hem denk ik al een jaar weer niet gezien terwijl hij misschien een goede 5 kilometer verderop woont.
De kinderen die altijd bij hem zijn geweest zullen altijd voor gaan en dat is ook prima. Ik hoopte enigszins eindelijk een soort familieband ergens op te bouwen maar je zal altijd een buitenstaander blijven, althans zo voelt het voor mij.
Een ding is positief aan je verhaal, je hebt duidelijkheid en dat is heel wat waard. Sterkte hiermee, het zal je toch nooit helemaal loslaten.
De kinderen die altijd bij hem zijn geweest zullen altijd voor gaan en dat is ook prima. Ik hoopte enigszins eindelijk een soort familieband ergens op te bouwen maar je zal altijd een buitenstaander blijven, althans zo voelt het voor mij.
Een ding is positief aan je verhaal, je hebt duidelijkheid en dat is heel wat waard. Sterkte hiermee, het zal je toch nooit helemaal loslaten.
|
|
