quote:
Ze was van de week al overleden, maar dit kwam qua timing het beste uit om alles door te gaan spreken. Heel heftig, en tegelijkertijd geen betere dag om de hele dag met haar bezig te zijn.


voor jou.
Van te voren merk ik dat dan nooit zo, maar toch voel ik hem vandaag ook wel extra hoor.
Mijn eigen moeder ging nog best ok nadat ze in november met de chemo moest stoppen en alleen op immunotherapie door ging. Maar nu voelde ze zich van de laatste immuno zo rot dat ze aan de arts vroeg of ze de volgende niet over kon slaan zodat ze niet ziek en gammel aan hun vakantie kon beginnen. Waarop de arts zei 'Nou...' Ze dachten op de vorige controle scan onderin de long wat groei te zien dus nu krijgt ze opnieuw een pet-scan om even goed te kijken en dan is het voorstel om, als het idd groeit, toch weer aan de chemo te gaan in de hoop dat haar nieren na een paar maanden rust dat weer een beetje aan kunnen...
En dan zou hun vakantie dus alsnog weer niet door gaan...

zo sneu, daar keken ze zo naar uit. Nog een keer samen naar Frankrijk. Afgelopen zomer viel dat in het water doordat mijn moeder een Tia kreeg en daarna die tumor bij mijn vader ontdekt werd. Maar nu leek het er toch echt in te zitten.
Ik zei na de paasbrunch al tegen F. dat ik wel vond dat ze steeds brozer wordt en dat ik me af vroeg hoe lang het nog 'goed' zou blijven gaan...