Voor onze kennissnuivers een stukje over de realisatie van de Krim brug.
quote:
. Iets meer dan vier jaar nadat de Krim van Oekraïne werd gescheiden en zich bij Rusland voegde, heeft een nieuwe 19 kilometer lange brug van 3,7 miljard dollar van het vasteland over de Straat van Kerch de verbinding van Ruslands nieuwste territoriale acquisitie concreet gemaakt. Deze week sprong de Russische president Vladimir Poetin achter het stuur van een mandarijn KAMAZ-truck versierd met miniatuurvlaggen om een konvooi over de brug te leiden. De bouw begon in mei 2015 onder toezicht van Arkady Rotenberg, een legendarische Russische oligarch die toevallig een jeugdvriend van Poetin is en die een groot deel van de infrastructuur voor de Olympische Winterspelen in Sochi in 2014 heeft gebouwd.
Poetin is geen onbekende in het bouwen van bruggen. De Russische leider heeft 16 van de 25 langste bruggen van Rusland gebouwd, een record dat nu waarschijnlijk is gestegen tot 17 van de 25. Eerder was zijn meest opmerkelijke prestatie bij het bouwen van bruggen misschien wel de snelle bouw van drie bruggen in de subarctische stad Vladivostok, aan de Pacifische kust van het land, voorafgaand aan de Asia Pacific Economic Cooperation Summit in 2012. Die bruggen, waarvan er twee ongelooflijk lange tui-constructies waren, hadden een groot geopolitiek cachet omdat ze aan bezoekende hoogwaardigheidsbekleders uit Azië lieten zien dat Rusland het serieus meende "Spil naar het oosten."
Gisteren, staande op het gladde asfalt van de Krimbrug, kondigde Poetin aan juichende bouwvakkers aan: "In verschillende historische tijdperken, zelfs onder de tsaar, droomden mensen ervan deze brug te bouwen." Al meer dan een eeuw proberen verschillende groepen de twee kanten van de Straat van Kertsj te overspannen, van de keizerlijke Russische tsaar Nicolaas II tot de nazi-architect Albert Speer. Het meest dramatisch was dat de Sovjets in 1944 materialen gebruikten die waren overgebleven door terugtrekkende nazi-troepen om een pontonbrug te bouwen. Maar binnen zes maanden zorgde stromend ijs ervoor dat de brug instortte in dit deel van het land, dat lange tijd heeft gediend als zomerbestemming voor Russen die aan de kou ontsnapten.
Waar vond Rusland het geld voor de brug naar de Krim?
Deze keer lijken de Russen meer succes te hebben. Maar waar vonden ze in een tijd van sancties en lage olieprijzen het geld om deze ongelooflijk dure onderneming op te bouwen?
Een populair gerucht over de bron van het geld voor de Krimbrug is het besluit om een nog ijzigere kloof over de rivier de Lena duizenden kilometers verderop in het diepste Siberië te bestendigen. Schrijlings op de westelijke oever van de rivier ligt Yakutsk, de hoofdstad van de Sakha-republiek. De stad is de thuisbasis van bijna 300.000 mensen die toevallig in 's werelds op een na grootste metropool wonen die niet is aangesloten op het weg- of spoornetwerk na Iquitos, Peru. Die titel kan aantrekkelijk zijn voor avontuurlijke toeristen die op zoek zijn naar verre ervaringen, zoals het zien van vissen die verticaal op de markt worden uitgestald en melk die in schijven wordt verkocht. Maar de ontoegankelijkheid van Yakutsk is een echte pijn voor de meeste inwoners die het moeten doen met het leven in een van de koudste en meest afgelegen steden op aarde.
Ongeveer vijf maanden per jaar wordt de Lena, die bijna acht kilometer breed is als hij Jakoetsk passeert, zo hard dat vrachtwagens en auto's er op elk moment van de dag of nacht overheen kunnen rijden. Door de gemeentelijke autoriteiten geplaatste borden maken het gemakkelijk om te zien welke kant je op moet over de ijsweg, die aansluit op de federale snelweg M-56 die langs de oostkant van de rivier de Lena loopt. Daarnaast is in 2014 een nieuwe spoorlijn geopend, de Amoer-Jakoetsk-hoofdlijn, recht tegenover de rivier van Jakoetsk, maar alleen vracht kan zo ver naar het noorden komen. Passagiers moeten 400 kilometer naar het zuiden met de auto verder naar het dichtstbijzijnde passagiersstation, in Tommot. In de zomer is het mogelijk om met boten of veerboten van en naar Jakoetsk over de rivier de Lena te reizen, maar mensen klaagden tegen me dat ze druk en heet waren.
Onstabiel ijs in de lente en herfst maakt reizen over de Lena bijna onmogelijk. De enige uitweg is dus om te vliegen, wat behoorlijk duur wordt - net als de prijzen van boodschappen, brandstof en al het andere goed dat de meeste mensen in steden die verbonden zijn met 's werelds naar schatting 18 miljoen kilometer verharde wegen als vanzelfsprekend beschouwen. Gezinnen in Jakoetsk plannen zelfs bruiloften en andere bijeenkomsten rond tijden dat de rivier begaanbaar is. Dat is hoeveel het niet hebben van een brug het dagelijkse leven bepaalt.
Toen ik in de winter van 2016 10 dagen in Jakoetsk doorbracht, vertelden veel lokale bewoners me hoe graag ze een brug wilden. Er was een enkele persoon die de Lena zonder één wilde houden om drugs en immigranten buiten te houden, maar voor het grootste deel was een brug ge was een populair idee. Zo populair zelfs dat een paar mensen de mogelijkheid opriepen dat China misschien de brug zou bouwen uit een deel van een deal met Rusland in ruil voor aardgas. Behalve misschien de Russische spoorwegmagnaat Alexander Dudinkov, die meende tegen een Sakha-krant: "Dit mag niet worden toegestaan ... Bouwen de Chinezen de brug naar de Krim?" bijna niemand, zelfs niet onder de regeringsfunctionarissen, lijkt vreselijk gekant tegen het idee van een buitenlandse mogendheid die belangrijke infrastructuur bouwt in Jakoetsk. Ironisch genoeg, zoals Dudinkov opmerkte, zou niemand er ooit aan hebben gedacht om Peking ook maar een seconde de brug naar de Krim te laten bouwen.
Ondanks de wijdverbreide wenselijkheid van een brug over de rivier de Lena, is de Russische regering niet op de hoogte gesteld. Veelvoorkomende excuses zijn de technische uitdagingen van het bouwen van een brug over permafrost, de enorme kosten (mogelijk ongeveer $ 2 miljard, hoewel dat slechts iets meer is dan de helft van de uitgaven die nodig waren voor de Krimbrug), en de nooit eindigende financiële crisis.
Maar een van de meest voorkomende verklaringen die ik heb gehoord waarom Jakoetsk nog steeds geen brug heeft, is de Krim. Een jongere die ik in februari 2016 sprak, merkte op: “We hebben hier alles. We hebben middelen. We geven alles aan de staat, maar ze reageren niet op ons. We hebben niet eens een brug.”
Er is weinig hard bewijs dat geld rechtstreeks van het Yakutsk-brugproject naar de Krim is omgeleid, maar er zijn veel aanwijzingen dat dit mogelijk is gebeurd. In 2006 werd de strategie van 2002-2010 van de Federal Road Agency (Rosavtodor) voor de modernisering van het Russische wegennet gewijzigd om federale financiering toe te kennen voor de bouw van een brug naar Jakoetsk. Dat bedrag groeide elk jaar en bereikte uiteindelijk 2,2 miljard roebel in 2010. In 2013 kondigde Rosavtodor een aanbesteding voor het brugproject aan, waarin stond dat de federale begroting 56,3 miljard roebel had toegewezen voor de aanleg en exploitatie van een weg tot 2027. In 2014, een Russisch consortium won het recht om een brug van 3 kilometer te bouwen over een kortere overspanning van de rivier ten zuiden van Jakoetsk, samen met 18 kilometer toegangswegen.
Maar veranderingen in de federale begroting 2015 – een jaar nadat de Krim weer bij Rusland was gevoegd – verhinderden de geplande ondertekening van de concessieovereenkomst. Ook in 2014 meldde de Russische krant Vedomosti dat 44 miljard roebel ($ 1,2 miljard) die was besteed aan aanleg en reparaties langs de 1.200 kilometer lange M-56-snelweg langs Jakoetsk, naar de Krim was gerangeerd. In 2016, twee jaar na de crisis op de Krim, schrapte de federale regering de vermelding van een brug over de Lena helemaal uit de transportstrategie.
Ongeacht of de Krimbrug direct verantwoordelijk is voor de voortdurende ontoegankelijkheid van Jakoetsk, de geleidelijke verdamping van fondsen voor deze Siberische brug laat zien hoe megaprojecten niet kunnen worden gebouwd zonder de gaten in de infrastructuur elders te vergroten. Keer op keer lijkt het erop dat geopolitiek onbelangrijke plaatsen in afgelegen plaatsen zoals het Noordpoolgebied investeringen in openbare infrastructuur mislopen. Grote industriële projecten zoals pijpleidingen en havens kunnen doorgaan, maar tenzij het de Faeröer is, lijkt het erop dat de dingen die mensen nodig hebben - huizen, scholen, bruggen - daarbij worden opgeofferd.
Afwijkende stemmen in de Sakha-republiek hebben hun frustratie kenbaar gemaakt over het gebrek aan investeringen in een brug naar Jakoetsk. In 2014 betoogde Mikhail Nikolayev, een vertegenwoordiger van de Doema en voormalig president van de Sakha-republiek tegen The Moscow Times: “Het land heeft genoeg geld en middelen. Proberen op de ene plaats te snijden om een andere op te lappen is onaanvaardbaar voor het land. Ik denk dat de regering en de president heel goed begrijpen [dat Siberië en het Verre Oosten de toekomst van Rusland zijn] en niet zullen bezuinigen op fondsen die bestemd zijn voor hun ontwikkeling.”
De tijd zal leren of de Russische president die zo meesterlijk reed over wat zeker zal worden herinnerd als een bekroning van zijn heerschappij, dit zal beseffen en bruggen zal bouwen in minder gebieden die minder symbolisch zijn voor de nationale territoriale integriteit. Zo niet, dan zullen misschien Chinese en misschien zelfs Japanse bedrijven, met wie Rosavtodor nu zogenaamd van plan is een concessieovereenkomst te sluiten, de echte bruggenbouwers in het Noordpoolgebied zijn. Al uitkijkend naar dat moment, heeft een Chinese bedrijfsleider beweerd dat de brug naar Jakoetsk de "voortzetting van de Grote Zijderoute" zal zijn.