[De Mol] Op zoek naar de Vlaamse Mol #24 - De finale 2022

quote:

_{TELEVISIE★★½☆☆}
Als er één ding is dat we nooit hadden willen zien in ‘De mol’, dan was het wel fucking televoting

Van plaats verwisselde kokers, verkeerd doorgeknipte kabels, kundig verknoeide drumpartijen, vroegtijdig opgeheven blinddoeken, lustig opgewekte krokodillentranen, doorgedreven Bert-en-Ernie-heiligschennis, en uiteindelijk ook nog een half Oekraïens veldhospitaal aan afgevoerde kandidaten: de mol liet dit jaar niet zozeer een resem sabotages achter als wel een slagveld dat oudgedienden van het Internationaal Strafhof in Den Haag als ‘choquerend’ omschrijven. En dan moest de gróótste, meest schadelijke mollenstreek nog komen: die tegen het programma zélf.

_{VINCENT VAN PEER | MAANDAG 9 MEI 2022}

Want hey: was dit niet de eerste ronduit sááie ‘De mol’-aflevering ever? Icarus vloog ook ooit te dicht bij de zon: het was een boude, ambitieuze, wilde gok van de makers om de ontknoping van het jubileumseizoen van ‘De mol’ niet ergens op een broeierig veld op de Canarische Eilanden te laten plaatsvinden, maar wél in een met 10.000 rabiate fans volgepropt Paleis 12. Het had een spetterende bom moeten worden - er vloog er zelfs eentje de lucht in - maar het draaide uit op een sisser. Het was misschien zelfs, nog sterker, een soort tenietdoening van het ijzersterke ‘De mol’-format, dat eerst en vooral drijft op piekfijne, intelligente montage en een zorgvuldig uitgekiende spanningsboog - twee dingen die live onmogelijk zijn scherp te stellen.

Als er één ding is dat ik nooit had willen zien in ‘De mol’, tenzij misschien een opdracht waarin de kandidaten zonder tijdsdruk een naaktkalender van Gilles De Coster bij elkaar moeten fotograferen, dan wel fucking televoting: een systeem waarvan ik dacht dat we er, na ruwweg driehonderd seizoenen van ‘The Voice’, eindelijk van verlost waren. Alles komt terug, zelfs Crocs, maar vrolijk word je er niet van. ‘De lijnen zijn nú gesloten!’ is een zin die ten westen van An Lemmens sowieso niet te harden is, maar nu deed-ie zelfs een beetje pijn.

Niet alleen de televoting geurde naar het soort Grote Televisieshow waar James Cooke tegelijkertijd emotioneel en lichtjes opgewonden van raakt. Er was ook de hele omkadering, de artificieel opgetrommelde hoempapa, het bij aanvang hijgerige enthousiasme. Verplichte leut is vooralsnog geen leut. Maar meest onvergeeflijk van al was nog die ellenlange speelduur. De drie finalisten moesten opdrachten vervullen die in totaal welgeteld 230 seconden in beslag hadden mogen nemen, maar die even lang bleken te duren als die nieuwe Batman-film met Robert Pattinson, of één belerende speech van Fabrizio over trouw en eerlijkheid. Gilles De Coster stond het allemaal met volkomen professionaliteit te kaderen: een Walter Zinzen die op Tomorrowland de dj’s inleidt.

Maar over naar de orde van de dag: tussen al het terugblikken en tapdansen door werd er ook nog een mol ontmaskerd. Ik zat er alweer - zelfs Gilles De Bildes voetbalanalyses treffen intussen vaker raak - glorieus naast. Het was niet Yens, de man die nochtans drie weken had rondgelopen met een monkellachje dat deed vermoeden dat alleen híj over cruciale informatie dan wel het telefoonnummer van Celine Van Ouytsel beschikte, maar wel Uma, die goedlachse chaoot uit West-Vlaanderen. De vrouw die heel de uitzending lang met paniek in de ogen Paleis 12 had overschouwd, en die heel het spel lang pasvragen had gegraaid als waren het vuistdikke diamanten of oordopjes op een concert van Måneskin. Ze speelde snel en slim, en ze duwde andere kandidaten graag in de foute richting, maar ze duwde nooit té hard. Ze mag zich een goeie mol noemen, in een anders toch wel gedoemd seizoen.

De ambitie achter deze liveshow was lovenswaardig, maar het experiment is, wat mij betreft althans, mislukt. Wie me daarover wil tegenspreken, verwijs ik graag door naar ons klachtennummer. Alleen, jammer genoeg: de lijnen zijn nú gesloten.

quote:

Op maandag 9 mei 2022 19:19 schreef PeterKelder het volgende:
Ik kan hier ongelofelijk veel neerzetten over de finale van gisteren, maar eigenlijk vat de recensie van Humo het perfect samen voor mij:
[..]

quote:

Beste vrienden,

Het einde van ons jubileumseizoen... eentje dat me om heel wat redenen redenen zal bijblijven.

Waar te beginnen?

Misschien eerst en vooral bij die 11 onbekende Vlamingen voor wie het in november allemaal begon. Uit die duizenden inzendingen kozen wij een groep, en zij maakten er vervolgens een hechte vriendengroep van. Ik ben ontzettend trots op hen, en wil ze uitdrukkelijk danken voor hun deelname, hun vriendschap, en de manier waarop ook zij met alle omstandigheden zijn omgegaan. Dat is veel minder evident dan het lijkt, en het siert hen ongelooflijk.

Aan ons tiende seizoen wordt hier en daar gerefereerd als het pechseizoen. Ik begrijp dat wel natuurlijk: er waren meer dan genoeg tegenslagen. Maar persoonlijk focus ik toch net iets meer op wat het heeft teweeggebracht. Veel belangrijker dan die tegenslagen is namelijk hoe iedereen - makers, kandidaten en kijkers - erop heeft gereageerd.

Het was ontzettend sneu om Nele te verliezen door haar spierblessure, en later een toekomstige finaliste als Anke door haar ongelukkige sprong. In de eerste plaats voor henzelf: twee schitterende kandidates en fijne mensen, die eigenlijk geen rood scherm hadden verdiend. Maar ook voor andere kandidaten en kijkers, want het is natuurlijk niet naar de geest van het spel. Uiteraard hadden we dat zelf liever ook anders gezien.

Het afscheid van Philippe stond in geen enkel scenario, maar ook daar overheerst bij mij maar één woord: trots.

Op Philippe, die de moed had een ongelooflijk lastige beslissing te nemen. Op de groep, die hem meteen omringde met liefde en begrip en zo heel mooi het verschil tussen het spel en het leven in de verf zette. En op de kijkers, die de hele reeks lang, en zeker vorige week in Paleis 12, ook alleen maar warmte toonden. Zo hoort het, en het is - opnieuw- veel minder evident dan het lijkt.

Ik wil hier luid en duidelijk herhalen dat Philippe een prima keuze was als mol, en dat er vooraf geen énkele reden was om aan te nemen dat het zo zou lopen. Anders hadden we hem uiteraard niet belast met die zware opdracht. Maar kijk: soms loopt het zoals het loopt, en je kan niet àlles voorspellen. Shit happens, en zeker in een spel is dat echt niet erg. Het enige wat je wél kan doen, is op de correcte manier reageren, en dat is door jullie allemaal gebeurd. Weet dat Philippe dat ook ongelooflijk geapprecieerd heeft.

En dan kwam Uma door het beeld gehuppeld. Het is te zeggen: zo danste ze al door de hele reeks. Een guitige, goedlachse, superslimme dame, maar vooral een fantastische reisgezel. We hebben de molgesprekjes afgewacht alvorens haar te kiezen, maar ik weet nog goed dat die keuze door iedereen in onze kleine redactie met veel enthousisasme werd ondersteund. Een heel gek moment, na enkele slapeloze nachten waarin al onze aandacht op Philippe was gericht, beslisten we in een klein stoffig kamertje, elkaar in de ogen kijkend, dat het Uma zou worden. Een keuze die we ons op geen enkel moment hebben beklaagd. Ze werd telkens pas de avond voordien ingelicht over de opdracht van de dag erop. Een briefing die normaal gezien voor de reis gebeurt, en heel uitgebreid. Maar Uma had telkens maar enkele minuutjes om de opdracht uitgelegd te krijgen, de mogelijke sabotages, en alle details die erbij hoorden. Om dan vervolgens nog snel als kandidate voor de camera te gaan zitten en haar verdenkingen te spuien. En dat alles op enkele minuten. Ik kan jullie zeggen: weinigen doen het haar na. Een prachtprestatie van een prachtmol.

We eindigden gisteravond in Paleis 12, met een jubileumfinale die net als het hele seizoen anders dan anders was. Maar eentje die ons achterliet met een heel warm gevoel. Het is een heel andere reeks geworden die we voor ogen hadden, maar eentje waar we heel trots op zijn. Onze harten en zielen zitten erin, onze volledige overtuiging. Wat overblijft is enkel dankbaarheid voor het publiek, voor jullie en voor iedereen die heeft gekeken. En voor 11 intussen niet zo onbekende Vlamingen meer, met wie ik morgen ogenblikkelijk opnieuw op reis zou vertrekken.

Tot slot nog enkele intussen traditionele weetjes om af te sluiten...

• Eén van onze hoogtepunten was het moment waarop Jens in de reeks verscheen, onwetend in zijn witte taxi. Je moet weten dat de hele crew enkele meters verder stond, achter een muurtje, mét beluistering van wat tussen Jens en de andere kandidaten werd gezegd. Waarbij we geregeld in een deuk lagen, weliswaar zo stil mogelijk. Want Jens mocht natuurlijk niet vermoeden dat er dertig man op enkele meters van hem stond... een surreëel moment, maar we waren zo blij dat onze uitgebreide stunt om Jens daar te krijgen gelukt was! De details hoor je zondagavond...

• In aflevering 2 zochten de kandidaten naar een schat - en streden ze tegen een piraat - op een prachtig strand. Dat strand was, weliswaar aan de andere kant, bomvol zonnekloppers, bij wie helaas ook Belgen waren. Dus ben ik die hele dag moeten wegblijven, omdat de kans op herkenning te groot was. Een primeur: de allereerste opdracht waar ik niks van heb meegemaakt. Ik heb dan maar wat zitten voorbereiden voor de dagen erop. Op een zonnig terrasje met wat wijn. Hey, iemand moet het doen.

• Voor de dorstigen: je kan urine wel degelijk zuiveren en drinkbaar maken, maar het vergt nogal wat techniek en tijd - en dat hadden we niet. Dus werd het water met wat azijn, maar er was nog een extra ingrediënt: een snuifje kaaspoeder. Ik geef het maar mee.

• Thomas De Gendt is naast een topcoureur ook een geweldige mens. Een slimme, geestige, sympathieke kerel. Net als zijn vrouw: het was super om ze één dag bij ons te hebben.

• Door het afscheid van Philippe is er wel wat geschuif geweest met opdrachten. Zo stond de paintballopdracht met de koffertjes oorspronkelijk gepland op het einde van die aflevering. In aflevering 5 zijn dan weer enkele dingen gesneuveld, waaronder een opdracht in het thema van Agatha Christie. Maar omdat haar werk zo toepasselijk is op De Mol wilde ik haar toch even vermelden tijdens het bezoekersetentje in aflevering 5.

• Een prima voorbeeld van de zaligheid van deze groep kandidaten was hun plotse idee om een banaantje te tatoeëren. Wij waren daar absoluut niet op voorzien, maar hebben het maar wat graag georganiseerd. Onverwachte dingen zijn soms, en zelfs meestal, gewoon héérlijk.

• Ga naar La Gomera. Echt waar, aarzel niet. De plek waar onze kandidaten hebben gekampeerd is één van de mooiste plaatsen waar ik ooit ben geweest. Dat hele eiland is adembenemend, en veruit de mooiste van de drie die we bezocht hebben.

Tot zondag voor de laatste?

Liefs,

Gilles

quote:

Op maandag 9 mei 2022 19:19 schreef PeterKelder het volgende:
Ik kan hier ongelofelijk veel neerzetten over de finale van gisteren, maar eigenlijk vat de recensie van Humo het perfect samen voor mij:
[..]

quote:

Op maandag 9 mei 2022 22:11 schreef MadMaster het volgende:

[..]
'Putain' en 'kak' zijn inmiddels toch wel ingeburgerde teksten?
Ik ben best wel een dialecten freak en vind het wel leuk om die verschillende taaltjes te doorgronden.
En allez, het is een Vlaams programma, hé…

quote:

Op maandag 9 mei 2022 22:00 schreef heywoodu het volgende:
Toch wel prima gedaan, mooie ontknoping

Vriendin staarde zich stuk op de Yenstunnel, ik had het goed met Uma

Het grootste nadeel van het livegedeelte vond ik het gebrek aan ondertiteling daardoor. Uma's gebrabbel versta ik zelf al amper

quote:

Op maandag 9 mei 2022 22:40 schreef Moira het volgende:

[..]
HET IS OOK YENS

Ik zou Uma wel eens het verschil tussen 'hoed' en 'goed' willen horen zeggen, of 'geld' en 'held'

Het Pechmolletje

quote:

Op maandag 9 mei 2022 22:41 schreef heywoodu het volgende:

[..]
Zoals Jens die het hier over hout heeft.

Het Pechmolletje

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op maandag 9 mei 2022 22:00 schreef heywoodu het volgende:
Toch wel prima gedaan, mooie ontknoping

Vriendin staarde zich stuk op de Yenstunnel, ik had het goed met Uma

Het grootste nadeel van het livegedeelte vond ik het gebrek aan ondertiteling daardoor. Uma's gebrabbel versta ik zelf al amper

quote:

Op maandag 9 mei 2022 22:40 schreef Moira het volgende:

[..]
HET IS OOK YENS

Ik zou Uma wel eens het verschil tussen 'hoed' en 'goed' willen horen zeggen, of 'geld' en 'held'

quote:

Op maandag 9 mei 2022 22:55 schreef KaBuf het volgende:
Wat een saaie aflevering zeg :’) ik kijk de laatste 20 minuten morgen wel verder, kom er echt niet doorheen.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.