[Itzulia 2022] #1

Wij feliciteren Caja Rural.

Jemig wat een top 10.

Ibon Ruiz uiteindelijk 139e op anderhalve minuut, heeft ie de laatste 500 meter lopend afgewerkt ofzo?

quote:

Op dinsdag 5 april 2022 18:07 schreef Faraday01 het volgende:

[..]
Ik had het hem wel gegund maar ja ze misrekenen niet zo vaak in het peloton.

Als ze met z'n vieren bleven draaien hadden ze het gehaald.

Nou nou nou nou nou, dat was me de ontknoping wel. Geen al te spannende rit, maar de slotfase mocht er zijn. Al vond ik het zelf vooral irritant, want dankzij het belachelijke gedrag van Caja Rural gaat er een Baskische ritzege aan onze neus voorbij. Aan de andere kant zullen ze in Viana blij zijn dat ze 12 jaar na Valverde nu ene Alaphilippe op de erelijst hebben staan. Blijkbaar ook meteen de eerste renner die als wereldkampioen een rit wint in deze koers, wat voor een koers die 61 jaar bestaat toch een opmerkelijke statistiek is. Goed, vier Basken gingen dus vrij snel samen op pad. Twee jongens uit Navarra, twee uit Baskenland. Eentje vertrok vanuit z'n eigen woonplaats, de ander reed even later dan weer door zijn dorp. Tussendoor reden ze over de mooie klim van Lizarraga, buiten beeld. Gelukkig zijn er toch nog wat foto's gemaakt, we hebben wat sneeuw gemist.



De voorsprong bleef lang hangen op een minuut of vijf, maar daarna begonnen wat ploegen te rijden in het peloton. Quick Step, bijvoorbeeld. Ze reden het zonder enige moeite te doen bijna dicht, en besloten toen toch maar weer wat gas terug te nemen. Voorsprong was nog maar een minuutje, maar toen ineens toch weer twee minuten. Daarna werd er flink gebluft in het peloton, waardoor de voorsprong lang zo groot bleef. De vier vooraan maakten ineens kans op de ritzege, maar dan moesten ze wel blijven samenwerken. En daar ging het mis. Amezqueta moest op de laatste gecategoriseerde klim al bijna lossen en besloot daarna niet meer over te nemen. Het officiële excuus is dat hij grieperig is, wat een ontzettend slecht excuus is. Als hij ziek is moet hij niet fietsen, simpel. In plaats daarvan fietst hij niet alleen, nee, hij gaat zelfs in de aanval. Leg maar uit. Hoe dan ook, hij was de minste van de vier vooraan en koos ervoor om te gaan linkeballen. Ibon Ruiz zag toen zijn kans schoon om in de aanval te gaan, waarna vooral Okamika een flinke meltdown kreeg. Ook zijn ploegleider, Ruben Perez (ja, de Ruben Perez die ooit voor Euskaltel reed) was hier niet van gediend. De nobuddie achter het stuur van Caja Rural kreeg er flink van langs, zeker toen Caja ineens een mannetje op kop van het peloton zette. Wat denk je, denk je dat Aular Alaphilippe gaat kloppen?



Amezqueta was niet goed genoeg, al dan niet door ziekte, dus dat hij op een gegeven moment zou gaan pokeren was logisch, maar dit was redelijk vroeg. Ook het op kop rijden in het peloton was niet zo slim, want inderdaad, Aular komt nooit in de buurt van Alaphilippe. Amezqueta was op z'n minst vierde geworden, Oorluis werd vijfde. Nee, het kwam vooral over als een wraakactie. Van de vier ploegen vooraan had alleen Caja Rural geen uitnodiging gekregen voor de Vuelta. Dat hadden ze kunnen weten, het roulatiesysteem is al jaren bekend. Toch hielden ze er blijkbaar geen rekening mee en zijn ze nu enigszins geagiteerd. Dan maar andere ploegen laten verliezen, als je zelf niet kunt winnen. Geniale tactiek. Vooral heel klein en zielig. De kritiek op twitter was dan ook niet van de lucht, gelukkig kan ik tegenwoordig een beetje Spaans lezen, dit was smullen. De vergelijking met Movistar kwam meer dan eens voorbij. Het was een totale disasterclass, maarja, ze kregen wel hun zin.

De arme Ibon Ruiz van het buitengewoon sympathieke Kern Pharma werd op 500 meter van het eind gegrepen, waarna Evenepoel Alaphilippe in een zetel naar de zege bracht. Dat was toch wel indrukwekkend, al hield de concurrentie niet over. Fabien Doubey of all places op twee, tja. Maar goed, leuke finale toch wel. Ik had het Ibon ontzettend gegund, die arme drommel zat er helemaal doorheen na de finish. De toch riante voorsprong verdween uiteindelijk als sneeuw voor de zond, maar als ze vooraan net wat langer hadden samengewerkt had een van de vier gehaald, en van die vier was Ibon dus toch wel de sterkste. Was een mooie zege geweest. Maarja, that's cycling! Nu snel door naar de volgende rit. Nieuwe dag, nieuwe kansen. Benieuwd of we dezelfde ploegen weer in de vlucht gaan zien en hoe de samenwerking dan verloopt.



De derde rit gaat van start in Laudio, een plaats die tot 2011 z'n eigen profkoers had. De GP Llodio, want Llodio is Spaans voor Laudio. Santi Perez werd de laatste winnaar van een koers die in een verder verleden onder meer werd gewonnen door Samuel Sanchez, David de la Fuente en David Etxebarria. Vorig jaar reden we ook nog door Laudio, toen onderweg naar de steile klim van Ermualde. Zo'n aankomst op een muur slaan we dit jaar over, of je moet het onvermijdelijke Arrate meetellen. In plaats daarvan wordt dit een rit met meerdere muurtjes onderweg, ook een optie. Over Laudio valt verder niet niet enorm veel te vertellen, het is vooral een industriestadje waar iets minder dan 20.000 mensen wonen. Het ligt in Araba, da's dan nog wel relevant. We blijven de hele rit in deze provincie, de mensen hier hebben ook recht op hun eigen rit. Jon Unzaga is van hier, won ooit nog een rit in de Vuelta en sloot zijn carričre af bij het roemruchte Mapei. Verder, tja, het is niet al goud dat er blinkt zullen we maar zeggen.



Creatief parcours wel vandaag, zoals op de kaart te zien valt. Rondje na rondje na rondje. De eerste 100 kilometer komen de renners wel wat geaccidenteerd terrein tegen, maar eigenlijk nemen ze een nodeloze omweg om vrijwel onverrichter zake toch weer terug te komen in startplaats Laudio. Onderweg volgt er een klim naar Altube van 4,5 kilometer aan 6%, met nog wat korte klimmetjes tussendoor. Stelt al bij al niet gigantisch veel voor. Nee, we moeten wachten voor we de tussensprint in Laudio hebben gehad voor deze rit ergens op begint te lijken. We komen op een lokaal circuit terecht waar enkele steile muurtjes liggen. Dat niet alleen, de wegen zijn er ook nog eens slecht en smal. De mannen van Caja Rural zijn al op visite geweest en waarschuwen in de krant voor een hinderlaag.



Vooral Jonathan Lastra kent hier de wegen en hij waarschuwt ons. De klimmetjes zijn lastig, zo moeten de renners twee keer de Opellora bedwingen, een muur van 1,1 kilometer aan 13(!)%. Ozeka mag er met 3,6 kilometer aan 7,4% ook zijn. Maar dat niet alleen, er schijnt geen rust te zijn, geen enkele vlakke meter. Een benenbreker, derhalve. Bij het begin van dit circuit zal er veel nervositeit zijn, want we rijden een trechter in en moeten daarna over die smalle en hobbelige wegen gaan rijden. Positionering is belangrijk, nou, toe maar. Buiten het feit dat het smal is gaat het ook nog eens bochtig zijn, met continu werk op en af. Stel je voor dat het regent, dan heb je het hier helemaal zitten. Kortom, een rit die bijzonder interessant kan worden. Typisch Baskisch, dat ook wel weer.




Na het eerste rondje over de smalle en slechte weg met de steile hellingen volgt na 128 kilometer de tweede tussensprint van de dag, daarna volgt er een glooiend stuk van een kilometer of 20 met weer wat hellingen onderweg, waaronder een klimmetje van 1,5 kilometer aan 6%, waarna we voor de tweede keer aan de twee steile hellingen beginnen. Eenmaal boven op de tweede keer Ozeka is het nog meer dan 20 kilometer fietsen tot de finish. Het zijn niet alleen smalle boerenweggetjes in de finale, nee, richting de finish wordt het zelfs steeds breder. Het laatste stuk richting finishplaats Amurrio voert over een brede weg, geen gekkigheid dus. Wel komen de renners nog wat oneffenheden tegen, zo gaat het op iets meer dan 10 kilometer van het eind nog een keer een kilometer aan 5% omhoog, waarna er op vijf kilometer van het eind zelfs nog een klimmetje van een kilometer aan bijna 10% volgt. Daar kan de koers nog een keer ontploffen, voor zover dat op het lokale circuit nog niet is gebeurd. Hoewel dat klimmetje wel over een brede weg voert, om een of andere reden lukt het dan toch altijd slechter om weg te rijden. Enfin, na dat laatste klimmetje gaat het over dezelfde brede weg rechtdoor naar beneden, naar de meet. Simpele afdaling en daarna blijft het simpel tot de laatste kilometer. In principe een makkelijk einde van een rit die niet makkelijk is, alleen krijgen we in de laatste kilometer nog met een aantal bochten te maken. Ook nog een klein beetje omhoog aan het eind, maar het verschil zal eerder gemaakt moeten worden.




In Amurrio ging vorig jaar een rit van start, die zou eindigen boven Laudio, op de klim naar Ermualde. We hebben de boel dit jaar dus enigszins omgedraaid, zonder steile klim aan het eind. Amurrio is een plaats waar we wel een paar dingen over kunnen vertellen. Zo komt Óscar López Uriarte hier bijvoorbeeld vandaan, een renner die ooit nog voor Banesto en Euskadi reed. Een bekendere inwoner is misschien wel Aritz Arberas, deze kale Bask is trainer bij Bahrain en moet dus wat kunnen. Mede dankzij hem vliegen ze daar allemaal, met uitzondering van Landa dan. Maar goed, kale Bask, dan weet je dat het goed zit natuurlijk. Eerder eindigde er al eens een rit van de Itzulia in deze plaats, in 2010. Francesco Gavazzi was aan het feest, ja, dat kon in die jaren nog wel eens gebeuren. Amurrio is voorts niet het meest enerverende plaatsje van het Baskenland, al spreekt de officiële site van de Itzulia over parken, unieke musea en een agenda vol evenementen. Het ligt in een dal, niet ver van Orduņa en de prachtige Puerto de Orduņa. De geniale Salto del Nervión is dus ook niet ver, dat zou het bezoeken van Amurrio dan nog de moeite waard kunnen maken. Een paar dagen geleden was er overigens nog zo'n evenement in Amurrio, de Korrika ging van start in deze plaats. De Korrika is eigenlijk een soort van estafette die tien dagen duurt. Tien dagen lang loopt men kriskras door het hele Baskenland, om aandacht te vragen voor de Baskische taal. Dit doet men sinds 1980 om het jaar, al is de huidige editie dankzij corona een jaartje uitgesteld geweest. De 22e Korrika is begonnen in de finishplaats van deze rit, Amurrio, en zal over een aantal dagen eindigen in San Sebastian. Bijna iedere Baskische plaats wordt ondertussen bezocht, steeds door andere mensen, het is immers een estafette. De voorste loper draagt ook daadwerkelijk een stok, met een Baskische vlag eraan. Dag en nacht loopt of rent men door, in de dorpen die men bezoekt wordt steevast een heus volksfeest georganiseerd. Een happening van jewelste, dat geef ik je op een briefje. De Korrika heeft ook altijd een thema en een nummer. Het thema is dit jaar Hitzekin, het nummer draagt dezelfde naam en is nog best de moeite waard ook. Al ben ik niet objectief, natuurlijk. Wie meer informatie wil kan Wikipedia raadplegen, dan lees je ook meteen dat er 600.000 mensen aan deelnemen en dat er meer dan 2000 kilometer wordt afgelegd. Langste estafette ter wereld! Gruwelijke shit, Barend. En dat alles om geld op te halen om de Baskische taal te kunnen beschermen. Eat that, Franco.



Het blijft morgen waarschijnlijk weer door, nee, dit kan niet. Drie dagen op rij droog? In het Baskenland?? Onmogelijk. Maar toch is het zo. Een graadje of 15 overdag, weinig wind en geen regen. Tjeempie. Ongekend. Beetje saai ook wel. Waar blijven de apocalyptische toestanden? Nou, daar moet Caja Rural dan maar weer voor gaan zorgen. Kijken welke renner morgen griep heeft.

ItzuliaGoden

Fuck de Scheldeprijs.

Heerlijk muurtje.

Knecht Thomas, blijft onvoorstelbaar dat die knuppel ooit de Tour heeft gewonnen.

René is niet in vorm.

Dit ziet er ineens veel te goed uit voor de ontzettend lelijke Cristian Rodriguez.

Kom op Pello.

Kijk eens achterom Adam, walgelijk figuur.

JAAAAAAAAAAAAA PELLOGOD

JUICHEN!!! Gisteren waren WE er heel dicht bij, maar vandaag kon er echt victorie gekraaid worden. Pello Bilbao klopt Julian Alaphilippe in de sprint en wint zodoende zijn eerste rit in de Itzulia. Vooraf was dit een groot doel voor hem. In de afgelopen jaren had hij al een paar keer geprobeerd een rit te winnen en vooral vorig jaar kwam hij een keer ontzettend dichtbij, maar gelukt was het nog niet. Dat moest dan dit jaar maar gaan gebeuren. En zowaar, het is gelukt. Een mooie zege voor Bilbao, een prima zege voor het Baskenland. Overigens viel de rit me verder niet enorm mee. Onderweg zaten er een aantal schitterende muurtjes in het parcours, waar een hoop had kunnen gebeuren. Maarja, er gebeurde niet echt een hoop. Arrate is nog ver, zal men hebben gedacht. Nouja, gelukkig waren de beelden verder wel mooi. De lastigheid van de muurtjes goed in beeld gebracht en rijen vol Baskische fans, een mens heeft niet altijd veel nodig om gelukkig te worden.



Klein kopgroepje vandaag, waarvan Cristian(o) Rodriguez de sterkste bleek te zijn. Die had op een gegeven moment een voorsprong van vier minuten die hij op goed 20 kilometer volledig wist te verspelen, de normale Herbertwetten gaan niet op in het Baskenland. In de finale van de rit zagen we wel wat aanvalletjes, onder meer van Yates en Bilbao, maar ze waren lief voor elkaar. Remco had het wel moeilijk, die hing flink aan de rekker maar keerde dan toch weer terug om in de absolute slotfase nog een mooie lead-out te regelen voor Alaphilippe. Meer renners kwamen overigens in de problemen, aan het eind van deze etappe vol Baskische muurtjes hielden we vooraan maar een kleine groep over. Nog wat tactische aanvalletjes op het laatste klimmetje en in de kilometers daarna, waarbij vooral Bilbao ontzettend actief was. Enorm gretig, op zoek naar die ritzege. Kwam niet weg, maar in de straten van Amurrio wist hij zich wel mooi in het wiel van Alaphilippe te nestelen. Enkele renners, waaronder Roglic, wilden zijn plaats daar innemen, maar Bilbao moest daar niets van weten. Hij bleef in het wiel van Alaphilippe hangen, die dan weer in de laatste 150 meter uit het wiel van Evenepoel kwam. Dan verwacht je dat Alaphilippe het haalt, maar nee, Bilbao kwam er overtuigend uit en won nog redelijk eenvoudig ook. Het moest en het zou zijn dag worden, niets aan te doen. Na een aantal demarrages nog zo'n sprintje plaatsen, dan zit het met de benen wel goed. Hoera, hoera voor het Baskenland. En hoera voor het vertrek van Taus, goed voor de koers. Benieuwd wat de volgende dag gaat brengen, na een dagje Araba gaan we nu van die provincie naar Bizkaia fietsen.



De volgende rit gaat van start in de hoofdstad van het Baskenland, in Vitoria-Gasteiz. Gasteiz is uiteraard ook de hoofdstad van Araba, en een stad die we eigenlijk altijd bezoeken. Niet alleen in dit rondje, maar ook in de Vuelta en volgend jaar zelfs in de Tour. Beetje nutteloos dus om heel veel te vertellen over deze stad, dat heb ik al veel te vaak gedaan. De bekende local heroes zijn er ook niet eens bij dit jaar. Geen Oier Lazkano, geen Jon Aberasturi, geen Victor De la Parte. Tijdens de eerste kilometers van deze rit rijden we door Landa, wat verder de enige aanwezigheid zal zijn van die naam in deze ronde. Toch redelijk veel Basken aan het vertrek, 22 in totaal als ik goed heb geteld, maar de misschien wel grootste naam ontbreekt. Ach, met Pello erbij hebben we hem ook niet eens nodig. Tijdens deze Itzulia is ook al gebleken dat Vitoria-Gasteiz een nieuwe local hero in de aanbieding heeft, Ibon Ruiz is namens Kern Pharma aanwezig en won godbetert al bijna een rit. Hij is afkomstig uit Vitoria-Gasteiz en hij was als amateur een veelbelovende renner. Tussen de profs heeft hij nu al een paar jaar moeite om zijn plekje te vinden. Zou een goede klimmer moeten zijn, maar daar blijkt in de praktijk weinig van. Bijna was de doorbraak er dan, maar het is uiteindelijk bij een hoop sympathie gebleven. Enfin, morgen nog maar eens een nieuwe poging wagen. Hup Ibon, maak ons gek. Verder, tja, Vitoria-Gasteiz, daar komen we tijdens de Tour van 2023 nog wel eens uitgebreid op terug, zeker?



Beetje saai begin van de rit wel, eerst een tijd over de hoogvlakte rond Vitoria-Gasteiz koersen en dan afdalen richting Bizkaia. Een weg die we al vaker in koers hebben gezien, enerverend is anders. Ja, haha, we rijden door Landa, maarja, veel meer valt er niet te melden. Brede wegen door een fraaie omgeving, dat dan nog op z'n minst. Enfin, eenmaal in Bizkaia komen we uit in Igorre, het grondgebied van Iban Mayo. Daarna gaat het via Lemoa naar het Galdakao van Igor Anton. Hier beginnen we aan een klim die ook altijd weer in het parcours zit: de Vivero. Dit jaar ook weer aanwezig in de Vuelta, twee keer zelfs. Volgend jaar aanwezig in de Tour, uiteraard. Nu ook weer in de Itzulia, eerst de meest bekende kant vanuit Galdakao. In de finale volgt een andere, lastigere kant. Deze kant is 4,4 kilometer lang, 7,2% gemiddeld. Beetje een nutteloze klim zo tussendoor, na 70 kilometer koers zal de vlucht ondertussen wel al vertrokken zijn en de favorieten zullen hier niet direct de knuppel in het hoenderhok gooien. De benen wat vermoeien, zo zien we het dan maar. Na de Vivero dalen we af, waarna we voor de verandering niet Bilbao bereiken. Nee, we rijden via het niet al te lastige klimmetje van Unbe (4,5 kilometer aan 4,5%) naar de kust. Na grofweg 100 kilometer bereiken we in Sopela de kust, hier volgt een tussensprint. Sopela heeft een link met de koers, want de lokale notabelen sponsoren een vrouwenploeg. Voorheen bekend als Lointek heet de ploeg nu al een paar jaar Sopela Women's Team. Goeiste apostrof. Geen team vol hoogvliegers, al hebben ze recent wel Ines Cantera en Sara Martin afgeleverd aan de WWT. Surfen behoort hier ook tot de opties, of gewoon met je dikke reet op het strand van Atxabiribil gaan liggen.



In Sopela slaat het peloton rechtsaf, waarna men 25 kilometer mag genieten van een tocht langs de prachtige kustlijn. Alhoewel, genieten, het zal draaien en keren worden met tal van klimmetjes onderweg. Wel steeds een brede en goede weg, met tussendoor een aantal dorpjes. Een van die dorpjes is Lemoiz, waar de renners langs de weg een nooit afgebouwde kerncentrale kunnen zien liggen. ETA heeft hier nog menig bommetje gegooid. Over bommetjes gooien, dat zie ik de renners voorlopig niet doen. Het gaat continu op en af, maar het zijn niet direct zware beklimmingen, ook de klim die de renners naar Bakio zal brengen is niet heel interessant. Jata, een kilometer of negen aan 3% gemiddeld. In Bakio zijn we heel dicht bij het schitterende San Juan de Gaztelugatxe, maar die plek slaan we dit jaar over. Komt volgend jaar in de Tour wel weer voorbij. In de Tour rijden we nog wat langer langs de kust, nu duiken we juist weer het binnenland in. Over 20 kilometer komen we aan bij een interessante klim, in de tussentijd zal het puntje van de stoel niet gebruikt worden. Een brede weg door een bos met een keer een kort klimmetje van anderhalve kilometer aan 7%, verder niks bijzonders. Maar dan, aan het eind van deze weg, dan gaat de rit pas echt beginnen. De renners rijden met een boog om Mungia heen en fietsen langs Belako, wat tevens de naam is van een van de bekendste Baskische bands, die dan weer afkomstig is uit Mungia. Na een aantal vlakkere kilometers en wat spaarzame bochten fietst men vervolgens Fika binnen, waar het pulleton mag beginnen aan een achterlijk steile klim die enkele renners wellicht nog kennen uit het verleden. Urriztimendi, bekend van de Vuelta van 2019. Toen zat deze muur in een rit met aankomst in Bilbao, ditmaal gaan we finishen in een dorpje net ten noorden van deze stad. Enfin, de klim is de moeite, het gaat twee kilometer omhoog aan 11%. Smalle weg dwars door een donker bos, ouderwets Baskisch muurkruipen voor gevorderden.




Door de locals wordt dit klimmetje ook wel eens de Fikarolo genoemd, naar de Mortirolo. Wel zo steil, alleen niet zo lang. Desondanks een stevige muur, waar de finale gaat ontbranden. Op de top van de klim is het nog een kilometer of 40 fietsen tot de finish, al gaan we vrij snel al eens voor het eerst aan de streep in Zamudio passeren. Na de klim volgt er een korte maar net zo steile afdaling, die wel vrij snel voorzien zal zijn van een bredere weg. Beneden slaat men rechtsaf in het dorpje Lezama, waarna we buiten het dorp langs het trainingscomplex van Athletic Bilbao fietsen. Een stukje ten noorden van Bilbao ligt in de relatieve rust dit complex verstopt, waar menig Baskisch voetbaltalent is gesmeed. De boog van het oude San Mames komt in beeld, de veldjes zullen ongetwijfeld ook in beeld worden gebracht. Lezama, een iconisch complex. Laat het maar aan de Basken over om het ene na het andere talent af te leveren. Goed, van Lezama gaat het vrij rechtdoor richting Zamudio, over een brede en vrij vlakke weg. In de finale zullen we dit stuk opnieuw doen en dat is dus een makkelijk stuk. Na 155 kilometer komen we voor het eerst aan bij de finish en dan volgt er een tussensprint. Paar bochten nog wel in het slot, en een licht hellende finish. Helemaal vlak is niet toegestaan, maar echt een naam mag dit ook niet hebben. Na de eerste passage aan de streep volgt er een rotonderijke en bochtvolle tocht over het industrieterrein van Zamudio, waarna vrij snel de slotklim van de dag zal volgen. De tweede passage over de Vivero, ditmaal van een totaal andere kant. Vanuit Zamudio, dus. En dat, dames en heren, is een steile kant. In totaal kom je aan 6 kilometer aan 6%, maar het venijn zit duidelijk in het begin. Kilometer aan 15% in het begin? Oh, jazeker. Percentages tot 22%, welkom in het onovertroffen Baskenland. Een smal en steil geitenpaadje door het bos, zo zien we het graag natuurlijk. In de kilometer daarna blijft het nog een tijd steil, maar meter voor meter wordt de klim wat makkelijker. Even later komt de smalle weg uit op een bredere weg en dan bereiken we bekend terrein, de normale Vivero. Ofschoon we toch nog steeds afwijken van de norm, want de weg richting de top kennen we toch vooral als afdaling. Het gaat nog vier kilometer aan ongeveer 4% gemiddeld omhoog, het verschil moet je dus meteen in het begin maken. Als dat lukt krijg je daarna wel mooi de kans om je voorsprong uit te bouwen op de grote plaat. Na 166 kilometer komen we voor de tweede keer boven op El Vivero, nog 20 kilometer naar de finish.




We dalen af richting het Galdakao van Igor Anton, normaal een weg die in tegengestelde richting bedwongen wordt. Zo ook deze rit, eerder ging het hier omhoog, nu omlaag. Op sommige punten gaat het vrij steil naar beneden, er zijn wat bochten maar aangezien de weg behoorlijk breed is zou deze afdaling toch te doen moeten zijn. Eenmaal beneden slaan de renners linksaf, waarna ze een aantal kilometer over een vlakke en brede weg richting Larrabetzu gaan fietsen. Dit is de plaats waar ooit ene Jesus Loroņo geboren werd. Een van de concurrenten van Bahamontes, in de Vuelta van 1957 kreeg Loroņo het eindelijk voor elkaar om Bahamontes te kloppen. De Adelaar van Toledo had liefst acht minuten meer nodig om die Vuelta af te ronden, toe maar. Loroņo won ook nog ooit een rit in de Tour en boekte tal van andere overwinningen, een van de grote Basken uit de geschiedenis. Mikel Artetxe is dan wellicht weer wat minder bekend, maar is toch maar mooi een aantal jaar prof geweest bij Euskaltel. Enfin, in Larrabetzu gaat het naar links en dan gaat het eigenlijk netjes rechtdoor over een brede weg richting de finish in Zamudio. We passeren nog eens in Lezama en krijgen pas in de allerlaatste kilometers van de rit weer met wat bochtenwerk te maken. Stelt weinig voor, het grootste probleem is misschien de wegversmalling in de laatste kilometer. Maarja, na de muurtjes in deze finale zal de groep waarschijnlijk niet meer zo groot zijn. Hellende aankomst, zoals gezegd, maar veel meer dan veredeld vals plat kunnen we daar niet van maken.




In Zamudio finishen we op het Ingeteam Parke. Een voorzichtig gesponsorde aankomst, de streep ligt voor de deur van het hoofdkantoor van het bedrijf Ingeteam. Veel bedrijven hier, we bevinden ons op het Parque Cientifico y Tecnologico de Bizkaia. Een van die bedrijven is dus Ingeteam, en dit bedrijf heeft ongetwijfeld een CEO die van de koers houdt en wat knaken op tafel wilde leggen voor een aankomst met de naam van zijn bedrijf erin verwerkt. Het bedrijf is international actief en houdt zich bezig met energie. Da's wel heel breed, meer specifiek richten ze zich op de ontwikkeling van technologieën die bijdragen aan een efficiënter energiebeheer, waarbij het de bedoeling is dat er minder vervuilende shit wordt uitgestoten. Nou, waanzinnig sympathiek bedrijf dus. Veel valt er verder niet te melden over Zamudio, het is eigenlijk maar een klein dorpje. Er wonen niet eens 3000 mensen, er staan vooral veel bedrijven. En er is een school waar je Frans kunt leren, ook vet. Dan ben je er eigenlijk wel. De Itzulia is hier eigenlijk ook nog nooit echt geweest, maar nu wel meteen twee keer achter elkaar aangezien de volgende rit voor het hoofdkantoor van Ingeteam van start zal gaan. Een feitje is nog wel dat dit het rijkste dorp is van het hele Baskenland, dankzij al die bedrijvigheid. Traditionele huisjes waar blijkbaar rijke mensen wonen en gigantische bedrijfspanden wisselen elkaar af in Zamudio. Hoef je niet direct bovenaan je lijstje te zetten als je naar het Baskenland gaat, maar goed.



Het nummertje van de dag had een nummer van Belako kunnen zijn, aangezien we tijdens de rit ook door Belako rijden. Maar goed, hun beste nummers zijn in het Engels en dat accepteren we natuurlijk niet. Daarom kiezen we voor een nummer van een andere band, waar de zangeres van Belako haar stem aan heeft verleend. Een regelrechte banger.


Droog en 22 graden in Zamudio morgen. Dit is niet mijn Baskenland, vriend. Waar blijft die regen dan? Wel iets meer wind terwijl we een tijd langs de kust rijden, maarja, de boel is hier meestal zo beschut dat dat geen verschil gaat maken. Nee, een aangename dag voor de renners. Tijd voor regen op vrijdag en zaterdag, dan maar. Wel nog even een shout-out naar de organisatie: de boel is wel goed geregeld dit jaar zeg. Mooi roadbookje, met leuke profielen voor alle klimmetjes, maar ook de koers zelf wordt behoorlijk goed in beeld gebracht. Meer informatie dan we gewend zijn, de GPS lijkt ook behoorlijk accuraat te zijn. Beelden uit de ploegleiderswagen zijn ook leuk, al is m'n Baskisch net wat te roestig om Bingen Fernandez te kunnen volgen als hij Ion Izagirre toespreekt, maar het relletje tussen Burgos en Caja gisteren was dan wel weer leuk om te volgen.