[Itzulia 2022] #1

Ibon Ruiz uiteindelijk 139e op anderhalve minuut, heeft ie de laatste 500 meter lopend afgewerkt ofzo?

quote:

Op dinsdag 5 april 2022 18:07 schreef Faraday01 het volgende:

[..]
Ik had het hem wel gegund maar ja ze misrekenen niet zo vaak in het peloton.

Als ze met z'n vieren bleven draaien hadden ze het gehaald.

Nou nou nou nou nou, dat was me de ontknoping wel. Geen al te spannende rit, maar de slotfase mocht er zijn. Al vond ik het zelf vooral irritant, want dankzij het belachelijke gedrag van Caja Rural gaat er een Baskische ritzege aan onze neus voorbij. Aan de andere kant zullen ze in Viana blij zijn dat ze 12 jaar na Valverde nu ene Alaphilippe op de erelijst hebben staan. Blijkbaar ook meteen de eerste renner die als wereldkampioen een rit wint in deze koers, wat voor een koers die 61 jaar bestaat toch een opmerkelijke statistiek is. Goed, vier Basken gingen dus vrij snel samen op pad. Twee jongens uit Navarra, twee uit Baskenland. Eentje vertrok vanuit z'n eigen woonplaats, de ander reed even later dan weer door zijn dorp. Tussendoor reden ze over de mooie klim van Lizarraga, buiten beeld. Gelukkig zijn er toch nog wat foto's gemaakt, we hebben wat sneeuw gemist.



De voorsprong bleef lang hangen op een minuut of vijf, maar daarna begonnen wat ploegen te rijden in het peloton. Quick Step, bijvoorbeeld. Ze reden het zonder enige moeite te doen bijna dicht, en besloten toen toch maar weer wat gas terug te nemen. Voorsprong was nog maar een minuutje, maar toen ineens toch weer twee minuten. Daarna werd er flink gebluft in het peloton, waardoor de voorsprong lang zo groot bleef. De vier vooraan maakten ineens kans op de ritzege, maar dan moesten ze wel blijven samenwerken. En daar ging het mis. Amezqueta moest op de laatste gecategoriseerde klim al bijna lossen en besloot daarna niet meer over te nemen. Het officiële excuus is dat hij grieperig is, wat een ontzettend slecht excuus is. Als hij ziek is moet hij niet fietsen, simpel. In plaats daarvan fietst hij niet alleen, nee, hij gaat zelfs in de aanval. Leg maar uit. Hoe dan ook, hij was de minste van de vier vooraan en koos ervoor om te gaan linkeballen. Ibon Ruiz zag toen zijn kans schoon om in de aanval te gaan, waarna vooral Okamika een flinke meltdown kreeg. Ook zijn ploegleider, Ruben Perez (ja, de Ruben Perez die ooit voor Euskaltel reed) was hier niet van gediend. De nobuddie achter het stuur van Caja Rural kreeg er flink van langs, zeker toen Caja ineens een mannetje op kop van het peloton zette. Wat denk je, denk je dat Aular Alaphilippe gaat kloppen?



Amezqueta was niet goed genoeg, al dan niet door ziekte, dus dat hij op een gegeven moment zou gaan pokeren was logisch, maar dit was redelijk vroeg. Ook het op kop rijden in het peloton was niet zo slim, want inderdaad, Aular komt nooit in de buurt van Alaphilippe. Amezqueta was op z'n minst vierde geworden, Oorluis werd vijfde. Nee, het kwam vooral over als een wraakactie. Van de vier ploegen vooraan had alleen Caja Rural geen uitnodiging gekregen voor de Vuelta. Dat hadden ze kunnen weten, het roulatiesysteem is al jaren bekend. Toch hielden ze er blijkbaar geen rekening mee en zijn ze nu enigszins geagiteerd. Dan maar andere ploegen laten verliezen, als je zelf niet kunt winnen. Geniale tactiek. Vooral heel klein en zielig. De kritiek op twitter was dan ook niet van de lucht, gelukkig kan ik tegenwoordig een beetje Spaans lezen, dit was smullen. De vergelijking met Movistar kwam meer dan eens voorbij. Het was een totale disasterclass, maarja, ze kregen wel hun zin.

De arme Ibon Ruiz van het buitengewoon sympathieke Kern Pharma werd op 500 meter van het eind gegrepen, waarna Evenepoel Alaphilippe in een zetel naar de zege bracht. Dat was toch wel indrukwekkend, al hield de concurrentie niet over. Fabien Doubey of all places op twee, tja. Maar goed, leuke finale toch wel. Ik had het Ibon ontzettend gegund, die arme drommel zat er helemaal doorheen na de finish. De toch riante voorsprong verdween uiteindelijk als sneeuw voor de zond, maar als ze vooraan net wat langer hadden samengewerkt had een van de vier gehaald, en van die vier was Ibon dus toch wel de sterkste. Was een mooie zege geweest. Maarja, that's cycling! Nu snel door naar de volgende rit. Nieuwe dag, nieuwe kansen. Benieuwd of we dezelfde ploegen weer in de vlucht gaan zien en hoe de samenwerking dan verloopt.



De derde rit gaat van start in Laudio, een plaats die tot 2011 z'n eigen profkoers had. De GP Llodio, want Llodio is Spaans voor Laudio. Santi Perez werd de laatste winnaar van een koers die in een verder verleden onder meer werd gewonnen door Samuel Sanchez, David de la Fuente en David Etxebarria. Vorig jaar reden we ook nog door Laudio, toen onderweg naar de steile klim van Ermualde. Zo'n aankomst op een muur slaan we dit jaar over, of je moet het onvermijdelijke Arrate meetellen. In plaats daarvan wordt dit een rit met meerdere muurtjes onderweg, ook een optie. Over Laudio valt verder niet niet enorm veel te vertellen, het is vooral een industriestadje waar iets minder dan 20.000 mensen wonen. Het ligt in Araba, da's dan nog wel relevant. We blijven de hele rit in deze provincie, de mensen hier hebben ook recht op hun eigen rit. Jon Unzaga is van hier, won ooit nog een rit in de Vuelta en sloot zijn carrière af bij het roemruchte Mapei. Verder, tja, het is niet al goud dat er blinkt zullen we maar zeggen.



Creatief parcours wel vandaag, zoals op de kaart te zien valt. Rondje na rondje na rondje. De eerste 100 kilometer komen de renners wel wat geaccidenteerd terrein tegen, maar eigenlijk nemen ze een nodeloze omweg om vrijwel onverrichter zake toch weer terug te komen in startplaats Laudio. Onderweg volgt er een klim naar Altube van 4,5 kilometer aan 6%, met nog wat korte klimmetjes tussendoor. Stelt al bij al niet gigantisch veel voor. Nee, we moeten wachten voor we de tussensprint in Laudio hebben gehad voor deze rit ergens op begint te lijken. We komen op een lokaal circuit terecht waar enkele steile muurtjes liggen. Dat niet alleen, de wegen zijn er ook nog eens slecht en smal. De mannen van Caja Rural zijn al op visite geweest en waarschuwen in de krant voor een hinderlaag.



Vooral Jonathan Lastra kent hier de wegen en hij waarschuwt ons. De klimmetjes zijn lastig, zo moeten de renners twee keer de Opellora bedwingen, een muur van 1,1 kilometer aan 13(!)%. Ozeka mag er met 3,6 kilometer aan 7,4% ook zijn. Maar dat niet alleen, er schijnt geen rust te zijn, geen enkele vlakke meter. Een benenbreker, derhalve. Bij het begin van dit circuit zal er veel nervositeit zijn, want we rijden een trechter in en moeten daarna over die smalle en hobbelige wegen gaan rijden. Positionering is belangrijk, nou, toe maar. Buiten het feit dat het smal is gaat het ook nog eens bochtig zijn, met continu werk op en af. Stel je voor dat het regent, dan heb je het hier helemaal zitten. Kortom, een rit die bijzonder interessant kan worden. Typisch Baskisch, dat ook wel weer.




Na het eerste rondje over de smalle en slechte weg met de steile hellingen volgt na 128 kilometer de tweede tussensprint van de dag, daarna volgt er een glooiend stuk van een kilometer of 20 met weer wat hellingen onderweg, waaronder een klimmetje van 1,5 kilometer aan 6%, waarna we voor de tweede keer aan de twee steile hellingen beginnen. Eenmaal boven op de tweede keer Ozeka is het nog meer dan 20 kilometer fietsen tot de finish. Het zijn niet alleen smalle boerenweggetjes in de finale, nee, richting de finish wordt het zelfs steeds breder. Het laatste stuk richting finishplaats Amurrio voert over een brede weg, geen gekkigheid dus. Wel komen de renners nog wat oneffenheden tegen, zo gaat het op iets meer dan 10 kilometer van het eind nog een keer een kilometer aan 5% omhoog, waarna er op vijf kilometer van het eind zelfs nog een klimmetje van een kilometer aan bijna 10% volgt. Daar kan de koers nog een keer ontploffen, voor zover dat op het lokale circuit nog niet is gebeurd. Hoewel dat klimmetje wel over een brede weg voert, om een of andere reden lukt het dan toch altijd slechter om weg te rijden. Enfin, na dat laatste klimmetje gaat het over dezelfde brede weg rechtdoor naar beneden, naar de meet. Simpele afdaling en daarna blijft het simpel tot de laatste kilometer. In principe een makkelijk einde van een rit die niet makkelijk is, alleen krijgen we in de laatste kilometer nog met een aantal bochten te maken. Ook nog een klein beetje omhoog aan het eind, maar het verschil zal eerder gemaakt moeten worden.




In Amurrio ging vorig jaar een rit van start, die zou eindigen boven Laudio, op de klim naar Ermualde. We hebben de boel dit jaar dus enigszins omgedraaid, zonder steile klim aan het eind. Amurrio is een plaats waar we wel een paar dingen over kunnen vertellen. Zo komt Óscar López Uriarte hier bijvoorbeeld vandaan, een renner die ooit nog voor Banesto en Euskadi reed. Een bekendere inwoner is misschien wel Aritz Arberas, deze kale Bask is trainer bij Bahrain en moet dus wat kunnen. Mede dankzij hem vliegen ze daar allemaal, met uitzondering van Landa dan. Maar goed, kale Bask, dan weet je dat het goed zit natuurlijk. Eerder eindigde er al eens een rit van de Itzulia in deze plaats, in 2010. Francesco Gavazzi was aan het feest, ja, dat kon in die jaren nog wel eens gebeuren. Amurrio is voorts niet het meest enerverende plaatsje van het Baskenland, al spreekt de officiële site van de Itzulia over parken, unieke musea en een agenda vol evenementen. Het ligt in een dal, niet ver van Orduña en de prachtige Puerto de Orduña. De geniale Salto del Nervión is dus ook niet ver, dat zou het bezoeken van Amurrio dan nog de moeite waard kunnen maken. Een paar dagen geleden was er overigens nog zo'n evenement in Amurrio, de Korrika ging van start in deze plaats. De Korrika is eigenlijk een soort van estafette die tien dagen duurt. Tien dagen lang loopt men kriskras door het hele Baskenland, om aandacht te vragen voor de Baskische taal. Dit doet men sinds 1980 om het jaar, al is de huidige editie dankzij corona een jaartje uitgesteld geweest. De 22e Korrika is begonnen in de finishplaats van deze rit, Amurrio, en zal over een aantal dagen eindigen in San Sebastian. Bijna iedere Baskische plaats wordt ondertussen bezocht, steeds door andere mensen, het is immers een estafette. De voorste loper draagt ook daadwerkelijk een stok, met een Baskische vlag eraan. Dag en nacht loopt of rent men door, in de dorpen die men bezoekt wordt steevast een heus volksfeest georganiseerd. Een happening van jewelste, dat geef ik je op een briefje. De Korrika heeft ook altijd een thema en een nummer. Het thema is dit jaar Hitzekin, het nummer draagt dezelfde naam en is nog best de moeite waard ook. Al ben ik niet objectief, natuurlijk. Wie meer informatie wil kan Wikipedia raadplegen, dan lees je ook meteen dat er 600.000 mensen aan deelnemen en dat er meer dan 2000 kilometer wordt afgelegd. Langste estafette ter wereld! Gruwelijke shit, Barend. En dat alles om geld op te halen om de Baskische taal te kunnen beschermen. Eat that, Franco.



Het blijft morgen waarschijnlijk weer door, nee, dit kan niet. Drie dagen op rij droog? In het Baskenland?? Onmogelijk. Maar toch is het zo. Een graadje of 15 overdag, weinig wind en geen regen. Tjeempie. Ongekend. Beetje saai ook wel. Waar blijven de apocalyptische toestanden? Nou, daar moet Caja Rural dan maar weer voor gaan zorgen. Kijken welke renner morgen griep heeft.

ItzuliaGoden

Fuck de Scheldeprijs.

Heerlijk muurtje.

Knecht Thomas, blijft onvoorstelbaar dat die knuppel ooit de Tour heeft gewonnen.

René is niet in vorm.

Dit ziet er ineens veel te goed uit voor de ontzettend lelijke Cristian Rodriguez.