WGR Werk, Geldzaken, Recht en de Beurs
Hier kun je alles kwijt over sollicitaties, werksituaties, belastingen, (handelen op) de beurs, hypotheken, beleggingen en salarissen, arbeidscontracten of geschillen met je (huis)baas. Alles over werk, geldzaken en recht dus.
Bij ons wel, maar daar zat niet eens een oven inquote:Op zaterdag 24 juli 2021 12:43 schreef Tijger_m het volgende:
[..]
Bij ons was er geen keuken, ook geen minderwerk als je de keuken niet nam of zo, de hele optie was er niet. Vonden we verder wel prima want zo'n feest zijn de inbegrepen keukens meestal niet.
Uiteindelijk was het een stelpost van 5k, dus dat was op zich prima om dat terug te krijgen.
Nog kanslozer was bij ons de standaard badkamer. We hebben alleen het bad gehouden, de rest kreeg je per onderdeel een vergoeding voor. De wastafel stond volgens mij voor vier tientjes op de balans
Maar ik heb altijd in huurhuizen met vieze gammele keukens gewoond?quote:Op zaterdag 24 juli 2021 11:39 schreef potjecreme het volgende:
[..]
Je eigen vieze gammele keuken is toch wat anders dan de vieze gammele keuken van een ander overnemen..
Let's all accept each other's differences and different opinions and live together in harmony :)
ik kom er alleen om bier te pakkenquote:
[..]
Er zijn ook mensen die koken leuk vinden en een groot deel van hun tijd in de keuken doorbrengen 😉
Er gaat niets boven lekker in de zon zitten in de achtertuin met een heel koud glas bier , als je al 72 jaar bent en nog gezond, laat ze maar lachen de sukkels
Waar bewaar je de azijn dan?quote:
[..]
ik kom er alleen om bier te pakken
Dit is ook de reden dat wij ook gelijk de keuken maar aanpakken. Hadden we op voorhand niet bedacht, maar ja we wilden wel echt een andere vloer en van het een komt dan het ander, omdat het wel zo efficiënt is qua uitvoering.quote:
[..]
Ik snap het wel. Voor de meeste mensen is de keuken een belangrijk iets. En een smaakmaker qua uitstraling in je huis.
En als je een nieuwe vloer (of stucwerk oid) wil als je het huis in gaat en de keukenlayout is niet naar je smaak, moet je als je de keuken vervangt opnieuw gaan stucen/verven/behangen of vloerleggen. Dan kan je dat beter in 1 keer doen.
Ondanks dat ik voorheen prima heb kunnen leven met de keukens in huurhuizen, want die zijn dan gewoon een gegeven.
Ja. Daarom accepteer je het ook. Als het van jezelf is wil je wel anders.quote:
[..]
Maar ik heb altijd in huurhuizen met vieze gammele keukens gewoond?
Het ging toch over een nieuwbouwwoning, waar 99 van de 100 keer helemaal geen keuken in zit?
Wat is dat toch weer voor een rare keukendiscussie? Als je een nieuwbouwwoning koopt dan zitten daar behoorlijk wat extra kosten aan (voordeel is wel dat je die kunt inschatten, in tegenstelling tot hoeveel je moet overbieden om een bestaande woning te kunnen kopen).
Als er geen keuken in zit heb je niet de optie die er niet in te zetten, als je echter geld in je zak wilt houden en een basic Ikea keuken in je nieuwe huis wilt zetten dan moet je dat vooral doen, maar doe niet alsof het geld is wat je net zo goed in je zak kunt houden, want dat is simpelweg niet zo bij een nieuwbouwwoning.
Wat is dat toch weer voor een rare keukendiscussie? Als je een nieuwbouwwoning koopt dan zitten daar behoorlijk wat extra kosten aan (voordeel is wel dat je die kunt inschatten, in tegenstelling tot hoeveel je moet overbieden om een bestaande woning te kunnen kopen).
Als er geen keuken in zit heb je niet de optie die er niet in te zetten, als je echter geld in je zak wilt houden en een basic Ikea keuken in je nieuwe huis wilt zetten dan moet je dat vooral doen, maar doe niet alsof het geld is wat je net zo goed in je zak kunt houden, want dat is simpelweg niet zo bij een nieuwbouwwoning.
Onze hypotheekbank eiste zelfs dat we een bedrag in de begroting van het bouwdepot opnamen voor een keuken (en vloer) zodat de bank de zekerheid had dat er ook echt een bewoonbaar huis gebouwd ging wordenquote:
Het ging toch over een nieuwbouwwoning, waar 99 van de 100 keer helemaal geen keuken in zit?
Wat is dat toch weer voor een rare keukendiscussie? Als je een nieuwbouwwoning koopt dan zitten daar behoorlijk wat extra kosten aan (voordeel is wel dat je die kunt inschatten, in tegenstelling tot hoeveel je moet overbieden om een bestaande woning te kunnen kopen).
Als er geen keuken in zit heb je niet de optie die er niet in te zetten, als je echter geld in je zak wilt houden en een basic Ikea keuken in je nieuwe huis wilt zetten dan moet je dat vooral doen, maar doe niet alsof het geld is wat je net zo goed in je zak kunt houden, want dat is simpelweg niet zo bij een nieuwbouwwoning.
Wanhoop op de woningmarkt: ‘Soms vraag ik me weleens af: pik je dat allemaal?’
Het is het als starter onmogelijk een betaalbaar koophuis te vinden. Journalist Jette Pellemans (31), bewoner van een piepklein appartementje met een fikse huur, onderzoekt waarom. En ontdekt dat haar generatie zich laat piepelen door de politiek. ‘We moeten het niet langer pikken.’
Jette Pellemans > 24-07-21, 15:00
STEL JE DE VOLGENDE STRIPSCÈNE VOOR: ik introduceer me hoopvol aan het personage ‘de woningmarkt’. ‘Hoi!’ zeg ik enthousiast tegen de woningmarkt. ‘Aangenaam, ik ben Jette, 31 jaar. Ik woon in een eenkamerappartement in Utrecht maar zou graag iets groter willen wonen. Ja, in de stad, ja. Eh, nee, ik verdien een modaal inkomen en heb niet een erg indrukwekkende spaarrekening. En ik ben single, dat helpt ook al niet hè?’ Vervolgens duiken er allemaal rode duiveltjes op rond mijn hoofd die me venijnig toebijten: zou jij een huis willen kopen? Kras-kras-kras, NIET geschikt.
‘Grotemensenhuis’
Een paar maanden eerder: het is zondagavond en ik zit op de bank in mijn eerder genoemde eenkamerappartement. Ik kijk naar het programma Scheefgroei in de polder met Jeroen Pauw. Het gaat over ongelijkheid in Nederland en het duurt niet lang of de nationale huizenmarkt komt aan bod. Onderzoeksjournalist Sander Heijne laat in een grafiek zien dat je met een modaal inkomen een hypotheek kunt krijgen van zo’n 175.000 euro. ‘Maar dan moet je niet in de provincie Utrecht willen wonen,’ zegt Heijne, ‘want daar staan op dit moment maar zo’n vier huizen die je zou kunnen betalen. En die zijn alle vier al onder bod, of onder voorbehoud verkocht.’
Kijk, mijn generatie – ik ben 62 – ging de straat op: stenen gooien, stennis schoppen
Peter Boelhouwer, hoogleraar woningmarkt aan de TU Delft
Daar moet ik het dus mee doen, op mijn bank, in de provincie Utrecht, met mijn modale inkomen. Elk jaar wordt het woningvraagstuk prangender. Zeven jaar geleden nog niet. Ik voelde me de koning te rijk toen ik vanuit mijn studentenkamer mijn inschrijftijd bij de sociale woningbouwvereniging kon verzilveren met een eigen studio in de binnenstad van Utrecht. Een eigen plekje van 25 vierkante meter in een monumentaal pand met een slaapvide waar je dan wel niet kan staan, maar als je ligt merk je daar niks van. Vanuit de ramen van bijna 4 meter hoog kijk ik uit op een gezamenlijke binnentuin. Met vrienden spraken we af in mijn chille huis in plaats van hun krappe studentenkamers. Nu ben ik 31 en voelt het alsof ík nog in een soort studentenkamer woon, terwijl mijn veelal samenwonende vrienden een ‘grotemensenhuis’ betrekken.
Stacaravan
Zo’n twee jaar geleden begon ik te dromen van een volgende stap: een koopwoning met een eigen buitenruimte. Iets waarmee je overwaarde creëert en dus een pensioen opbouwt. Maar zoals die stripduiveltjes al aangaven: in je eentje is dat niet zo makkelijk. Om niet te zeggen: onmogelijk. Met fulltime stukjes schrijven voor landelijke kranten verdien ik het inkomen van een startende basisschoolleraar. Op zich prima, maar niet genoeg voor een koophuis in Utrecht, waar een woning gemiddeld 406.000 euro kost. Vierhonderdzesduizend euro. Met wat ik aan hypotheek kan krijgen, zit ik nog niet eens op de hélft.
Steeds meer besef ik dat een koopwoning er voor mij niet in zit. Simpelweg onbereikbaar. Tenzij ik wil wonen in een stacaravan vlakbij de Duitse grens of in een rijtjeshuis in Stadskanaal, 200 kilometer noordelijker. Dat kun je namelijk wel kopen voor 175.000 euro.
Probleem
Dan blijf je toch fijn zitten in dat monumentale pand van je, hoor ik je zeggen. Maar ook dat is geen veilige haven. Toen ik in mijn studio kwam wonen, bedroeg de huur een acceptabele 740 euro per maand. Ondertussen heeft de woningbouwvereniging het pand overgedaan aan een private equity investment-club en gaat het hard met de huur. Ieder jaar 5,1 procent erop – de maximaal toegestane verhoging voor sociale huurwoningen. Ondertussen zit ik inclusief servicekosten al op een maandelijkse 870 euro. Binnen de socialehuurgrenzen mogen ze dat de komende drie jaar verhogen tot 972 euro.
Die huur groeit me boven het hoofd. Want – daar is het volgende probleem – mijn salaris is al sinds de start van mijn carrière in 2014 gelijk aan wat het nu is. In mijn vakgebied, de krantenjournalistiek, groeien de bomen niet bepaald tot in de hemel. De tarieven zijn al jaren stabiel, terwijl de kosten van het levensonderhoud jaar na jaar stijgen.
Ik hoor de mensen al zeggen: focus op wat je wél hebt, meid!
Dus heb ik een probleem. Er komt een moment dat ik mijn eigen huis niet meer kan betalen, en dat er geen opties zijn voor een alternatief. Kopen is onmogelijk, bij sociale huurwoningen sta ik achteraan in de rij. En wil ik iets particulier huren voor wat ik eigenlijk kan missen per maand – 750 euro – dan kom ik op een nog kleinere kamer terecht.
Perspectief
Ik heb best getwijfeld om dit verhaal te vertellen in een landelijk medium. Bang voor de oordelen. Hád je maar meer moeten sparen, hád je maar beter moeten onderhandelen bij je opdrachtgevers. Ook wil ik niet overkomen als een zeur. Ik heb tenslotte een soort van betaalbaar huis in de binnenstad van blijkbaar de meest gewilde stad van Nederland. Ik hoor de mensen al zeggen: focus op wat je wél hebt, meid!
Tegelijkertijd ben ik ontzettend boos en gefrustreerd over dit systeem, dat weinig perspectief biedt op een mooie wooncarrière. Ik besloot toch maar mijn vrees aan de kant te zetten en mijn probleem van de daken te schreeuwen, in de hoop dat kennis van het probleem iets kan veranderen aan de huidige impasse. En omdat ik niet alleen sta, want ook onderwijzers, verplegers, loodgieters en boa’s uit de Randstad kunnen fluiten naar een betaalbare starterswoning.
Sterker nog: zelfs vrienden met vaste contracten, spaargeld en een vaste relatie – en dus twee inkomens – komen keer op keer van een koude kermis thuis. Zo kwam de aankoopmakelaar van een studievriendin en haar vriend aanzetten met een leuk huis in Zuilen, een buitenwijk van Utrecht. De vraagprijs: 350.000 euro. Mijn vrienden schraapten al hun spaargeld bij elkaar, vroegen hun werkgevers om een intentieverklaring en hun ouders deden nog een duit in het zakje – want dit huis wilden ze écht hebben. Ze boden 460.000 euro. Pech voor hen: er was blijkbaar iemand die er nóg meer voor kon betalen. Ze hebben inmiddels hun huizenzoektocht gestaakt en blijven voorlopig in hun huurhuis à 1600 euro in de maand zitten.
Drie keer niks
Dit is niet alleen het probleem in de grote stad: ook Milou Scheepers (23), een vriendin van mijn nichtje uit Nieuw- Beijerland in de Hoeksche Waard, komt er niet tussen. Ik bel haar op een dinsdagavond op. ‘Het is echt niet leuk meer. Ik ben keihard aan het sparen, maar eigenlijk heb ik nog drie keer niks. Ik kan 180.000 euro aan hypotheek krijgen, maar alle huizen kosten tweeëneenhalve ton of meer en worden standaard overboden.’
Milou werkt als orthopedisch adviseur en woont bij haar ouders, maar zou graag een huisje voor zichzelf willen. Net als in Utrecht lijkt dat een onmogelijke exercitie te zijn. Mede doordat veel Rotterdammers vanwege de ook daar rap stijgende huizenprijzen noodgedwongen uitwijken naar plekken als Nieuw-Beijerland. ‘Dan denk ik weleens: pleur effe lekker op. Dat zeg ik niet hardop, maar ik vind het frustrerend dat ik er als echte Hoeksche Waarder niet tussenkom.’
We schamen ons omdat we denken dat we niet genoeg ons best doen om een koophuis te verdienen
Jette Pellemans
‘Pik je dat allemaal?’
Is er nog hoop voor mij, voor Milou, voor die grote groep starters op de woningmarkt? Met die vraag klop ik aan bij Peter Boelhouwer, hoogleraar woningmarkt aan de TU Delft. ‘Nou, voorlopig niet,’ zegt hij. ‘Sterker nog: de tekorten zullen de komende twee jaar alleen maar oplopen. Pas als de bouwproductie écht op gang komt en de bevolking minder hard groeit, kunnen we die tekorten terugdringen. Voor nu zie ik weinig lichtpuntjes.’
Oef. Het wordt dus nóg erger. Boelhouwer: ‘Met huren is natuurlijk niks mis, als het maar een vrije keuze is. Dat is het nu niet. Jouw generatie kan nu niet aan vermogensopbouw doen en heeft aanzienlijk hogere lasten. Die ongelijkheid vind ik zeer onwenselijk. Dat is maatschappelijk écht een enorm vraagstuk, iets wat de politiek moet oppakken. Soms vraag ik me weleens af: waar blijven jullie nou? Pik je dat allemaal?’
Het duurt even voordat ik besef dat Boelhouwer het tegen míj heeft. ‘Kijk, mijn generatie – ik ben 62 – ging de straat op: stenen gooien, stennis schoppen. Ik zeg niet dat je dat moet gaan doen, maar jullie lijken wel erg op slachtvee dat zich gewillig naar de slachtbank laat leiden.’ Boelhouwer verheft zijn stem: ‘Jullie laten het allemaal maar gebeuren!’ Ik moet grinniken. Ongemakkelijk grinniken, want ja: waarom doen we niks?
Opstand
Dan moet ik opeens denken aan een column van Ellen Deckwitz in NRC met als titel ‘De kloof’. Ik knipte ’m uit en stak hem vooraan in mijn agenda omdat ik de tekst zo raak vond. Deckwitz, zelf 39, schrijft over onze generatie: ‘Velen hebben nog steeds het achterhaalde idee dat je levensomstandigheden je eigen verantwoordelijkheid zijn, dat het bestaan zogenaamd maakbaar is.’ Later geeft ze een reden waarom er nog geen grote opstand is uitgebroken tussen arm en rijk. ‘In opstand komen betekent ook erkennen dat je je jarenlang hebt laten piepelen. Daar zullen velen zich eerst overheen moeten zetten.’
Daar zit ’m volgens mij de crux: de maakbaarheidsgedachte die ons in de weg zit. We schamen ons omdat we denken dat we niet genoeg ons best doen om een koophuis te verdienen. Maar zo zit het niet. In dit systeem kúnnen velen simpelweg niet een huis kopen in de stad die je wil, hoe hard je je best ook doet.
Nu ben ik zelf niet helemaal het type protestleider, maar noodzakelijk vind ik het wel. Dus als iemand anders een voorzetje wil doen? Verschijn ik wel in een rood duivelspak met een groot bord met daarop een vakje aangekruist: WEL geschikt.
https://www.ad.nl/wonen/w(...)t-allemaal~a2720fe3/
Goed, leuk artikel!
Het is het als starter onmogelijk een betaalbaar koophuis te vinden. Journalist Jette Pellemans (31), bewoner van een piepklein appartementje met een fikse huur, onderzoekt waarom. En ontdekt dat haar generatie zich laat piepelen door de politiek. ‘We moeten het niet langer pikken.’
Jette Pellemans > 24-07-21, 15:00
STEL JE DE VOLGENDE STRIPSCÈNE VOOR: ik introduceer me hoopvol aan het personage ‘de woningmarkt’. ‘Hoi!’ zeg ik enthousiast tegen de woningmarkt. ‘Aangenaam, ik ben Jette, 31 jaar. Ik woon in een eenkamerappartement in Utrecht maar zou graag iets groter willen wonen. Ja, in de stad, ja. Eh, nee, ik verdien een modaal inkomen en heb niet een erg indrukwekkende spaarrekening. En ik ben single, dat helpt ook al niet hè?’ Vervolgens duiken er allemaal rode duiveltjes op rond mijn hoofd die me venijnig toebijten: zou jij een huis willen kopen? Kras-kras-kras, NIET geschikt.
‘Grotemensenhuis’
Een paar maanden eerder: het is zondagavond en ik zit op de bank in mijn eerder genoemde eenkamerappartement. Ik kijk naar het programma Scheefgroei in de polder met Jeroen Pauw. Het gaat over ongelijkheid in Nederland en het duurt niet lang of de nationale huizenmarkt komt aan bod. Onderzoeksjournalist Sander Heijne laat in een grafiek zien dat je met een modaal inkomen een hypotheek kunt krijgen van zo’n 175.000 euro. ‘Maar dan moet je niet in de provincie Utrecht willen wonen,’ zegt Heijne, ‘want daar staan op dit moment maar zo’n vier huizen die je zou kunnen betalen. En die zijn alle vier al onder bod, of onder voorbehoud verkocht.’
Kijk, mijn generatie – ik ben 62 – ging de straat op: stenen gooien, stennis schoppen
Peter Boelhouwer, hoogleraar woningmarkt aan de TU Delft
Daar moet ik het dus mee doen, op mijn bank, in de provincie Utrecht, met mijn modale inkomen. Elk jaar wordt het woningvraagstuk prangender. Zeven jaar geleden nog niet. Ik voelde me de koning te rijk toen ik vanuit mijn studentenkamer mijn inschrijftijd bij de sociale woningbouwvereniging kon verzilveren met een eigen studio in de binnenstad van Utrecht. Een eigen plekje van 25 vierkante meter in een monumentaal pand met een slaapvide waar je dan wel niet kan staan, maar als je ligt merk je daar niks van. Vanuit de ramen van bijna 4 meter hoog kijk ik uit op een gezamenlijke binnentuin. Met vrienden spraken we af in mijn chille huis in plaats van hun krappe studentenkamers. Nu ben ik 31 en voelt het alsof ík nog in een soort studentenkamer woon, terwijl mijn veelal samenwonende vrienden een ‘grotemensenhuis’ betrekken.
Stacaravan
Zo’n twee jaar geleden begon ik te dromen van een volgende stap: een koopwoning met een eigen buitenruimte. Iets waarmee je overwaarde creëert en dus een pensioen opbouwt. Maar zoals die stripduiveltjes al aangaven: in je eentje is dat niet zo makkelijk. Om niet te zeggen: onmogelijk. Met fulltime stukjes schrijven voor landelijke kranten verdien ik het inkomen van een startende basisschoolleraar. Op zich prima, maar niet genoeg voor een koophuis in Utrecht, waar een woning gemiddeld 406.000 euro kost. Vierhonderdzesduizend euro. Met wat ik aan hypotheek kan krijgen, zit ik nog niet eens op de hélft.
Steeds meer besef ik dat een koopwoning er voor mij niet in zit. Simpelweg onbereikbaar. Tenzij ik wil wonen in een stacaravan vlakbij de Duitse grens of in een rijtjeshuis in Stadskanaal, 200 kilometer noordelijker. Dat kun je namelijk wel kopen voor 175.000 euro.
Probleem
Dan blijf je toch fijn zitten in dat monumentale pand van je, hoor ik je zeggen. Maar ook dat is geen veilige haven. Toen ik in mijn studio kwam wonen, bedroeg de huur een acceptabele 740 euro per maand. Ondertussen heeft de woningbouwvereniging het pand overgedaan aan een private equity investment-club en gaat het hard met de huur. Ieder jaar 5,1 procent erop – de maximaal toegestane verhoging voor sociale huurwoningen. Ondertussen zit ik inclusief servicekosten al op een maandelijkse 870 euro. Binnen de socialehuurgrenzen mogen ze dat de komende drie jaar verhogen tot 972 euro.
Die huur groeit me boven het hoofd. Want – daar is het volgende probleem – mijn salaris is al sinds de start van mijn carrière in 2014 gelijk aan wat het nu is. In mijn vakgebied, de krantenjournalistiek, groeien de bomen niet bepaald tot in de hemel. De tarieven zijn al jaren stabiel, terwijl de kosten van het levensonderhoud jaar na jaar stijgen.
Ik hoor de mensen al zeggen: focus op wat je wél hebt, meid!
Dus heb ik een probleem. Er komt een moment dat ik mijn eigen huis niet meer kan betalen, en dat er geen opties zijn voor een alternatief. Kopen is onmogelijk, bij sociale huurwoningen sta ik achteraan in de rij. En wil ik iets particulier huren voor wat ik eigenlijk kan missen per maand – 750 euro – dan kom ik op een nog kleinere kamer terecht.
Perspectief
Ik heb best getwijfeld om dit verhaal te vertellen in een landelijk medium. Bang voor de oordelen. Hád je maar meer moeten sparen, hád je maar beter moeten onderhandelen bij je opdrachtgevers. Ook wil ik niet overkomen als een zeur. Ik heb tenslotte een soort van betaalbaar huis in de binnenstad van blijkbaar de meest gewilde stad van Nederland. Ik hoor de mensen al zeggen: focus op wat je wél hebt, meid!
Tegelijkertijd ben ik ontzettend boos en gefrustreerd over dit systeem, dat weinig perspectief biedt op een mooie wooncarrière. Ik besloot toch maar mijn vrees aan de kant te zetten en mijn probleem van de daken te schreeuwen, in de hoop dat kennis van het probleem iets kan veranderen aan de huidige impasse. En omdat ik niet alleen sta, want ook onderwijzers, verplegers, loodgieters en boa’s uit de Randstad kunnen fluiten naar een betaalbare starterswoning.
Sterker nog: zelfs vrienden met vaste contracten, spaargeld en een vaste relatie – en dus twee inkomens – komen keer op keer van een koude kermis thuis. Zo kwam de aankoopmakelaar van een studievriendin en haar vriend aanzetten met een leuk huis in Zuilen, een buitenwijk van Utrecht. De vraagprijs: 350.000 euro. Mijn vrienden schraapten al hun spaargeld bij elkaar, vroegen hun werkgevers om een intentieverklaring en hun ouders deden nog een duit in het zakje – want dit huis wilden ze écht hebben. Ze boden 460.000 euro. Pech voor hen: er was blijkbaar iemand die er nóg meer voor kon betalen. Ze hebben inmiddels hun huizenzoektocht gestaakt en blijven voorlopig in hun huurhuis à 1600 euro in de maand zitten.
Drie keer niks
Dit is niet alleen het probleem in de grote stad: ook Milou Scheepers (23), een vriendin van mijn nichtje uit Nieuw- Beijerland in de Hoeksche Waard, komt er niet tussen. Ik bel haar op een dinsdagavond op. ‘Het is echt niet leuk meer. Ik ben keihard aan het sparen, maar eigenlijk heb ik nog drie keer niks. Ik kan 180.000 euro aan hypotheek krijgen, maar alle huizen kosten tweeëneenhalve ton of meer en worden standaard overboden.’
Milou werkt als orthopedisch adviseur en woont bij haar ouders, maar zou graag een huisje voor zichzelf willen. Net als in Utrecht lijkt dat een onmogelijke exercitie te zijn. Mede doordat veel Rotterdammers vanwege de ook daar rap stijgende huizenprijzen noodgedwongen uitwijken naar plekken als Nieuw-Beijerland. ‘Dan denk ik weleens: pleur effe lekker op. Dat zeg ik niet hardop, maar ik vind het frustrerend dat ik er als echte Hoeksche Waarder niet tussenkom.’
We schamen ons omdat we denken dat we niet genoeg ons best doen om een koophuis te verdienen
Jette Pellemans
‘Pik je dat allemaal?’
Is er nog hoop voor mij, voor Milou, voor die grote groep starters op de woningmarkt? Met die vraag klop ik aan bij Peter Boelhouwer, hoogleraar woningmarkt aan de TU Delft. ‘Nou, voorlopig niet,’ zegt hij. ‘Sterker nog: de tekorten zullen de komende twee jaar alleen maar oplopen. Pas als de bouwproductie écht op gang komt en de bevolking minder hard groeit, kunnen we die tekorten terugdringen. Voor nu zie ik weinig lichtpuntjes.’
Oef. Het wordt dus nóg erger. Boelhouwer: ‘Met huren is natuurlijk niks mis, als het maar een vrije keuze is. Dat is het nu niet. Jouw generatie kan nu niet aan vermogensopbouw doen en heeft aanzienlijk hogere lasten. Die ongelijkheid vind ik zeer onwenselijk. Dat is maatschappelijk écht een enorm vraagstuk, iets wat de politiek moet oppakken. Soms vraag ik me weleens af: waar blijven jullie nou? Pik je dat allemaal?’
Het duurt even voordat ik besef dat Boelhouwer het tegen míj heeft. ‘Kijk, mijn generatie – ik ben 62 – ging de straat op: stenen gooien, stennis schoppen. Ik zeg niet dat je dat moet gaan doen, maar jullie lijken wel erg op slachtvee dat zich gewillig naar de slachtbank laat leiden.’ Boelhouwer verheft zijn stem: ‘Jullie laten het allemaal maar gebeuren!’ Ik moet grinniken. Ongemakkelijk grinniken, want ja: waarom doen we niks?
Opstand
Dan moet ik opeens denken aan een column van Ellen Deckwitz in NRC met als titel ‘De kloof’. Ik knipte ’m uit en stak hem vooraan in mijn agenda omdat ik de tekst zo raak vond. Deckwitz, zelf 39, schrijft over onze generatie: ‘Velen hebben nog steeds het achterhaalde idee dat je levensomstandigheden je eigen verantwoordelijkheid zijn, dat het bestaan zogenaamd maakbaar is.’ Later geeft ze een reden waarom er nog geen grote opstand is uitgebroken tussen arm en rijk. ‘In opstand komen betekent ook erkennen dat je je jarenlang hebt laten piepelen. Daar zullen velen zich eerst overheen moeten zetten.’
Daar zit ’m volgens mij de crux: de maakbaarheidsgedachte die ons in de weg zit. We schamen ons omdat we denken dat we niet genoeg ons best doen om een koophuis te verdienen. Maar zo zit het niet. In dit systeem kúnnen velen simpelweg niet een huis kopen in de stad die je wil, hoe hard je je best ook doet.
Nu ben ik zelf niet helemaal het type protestleider, maar noodzakelijk vind ik het wel. Dus als iemand anders een voorzetje wil doen? Verschijn ik wel in een rood duivelspak met een groot bord met daarop een vakje aangekruist: WEL geschikt.
https://www.ad.nl/wonen/w(...)t-allemaal~a2720fe3/
Goed, leuk artikel!
Ja het kost geld. Het lijkt mij wel duurzamer en voordeliger (en leuker) dan een bestaand huis waar je veel moet overbieden (in mijn regio is dat het geval dan).quote:
Het ging toch over een nieuwbouwwoning, waar 99 van de 100 keer helemaal geen keuken in zit?
Wat is dat toch weer voor een rare keukendiscussie? Als je een nieuwbouwwoning koopt dan zitten daar behoorlijk wat extra kosten aan (voordeel is wel dat je die kunt inschatten, in tegenstelling tot hoeveel je moet overbieden om een bestaande woning te kunnen kopen).
Als er geen keuken in zit heb je niet de optie die er niet in te zetten, als je echter geld in je zak wilt houden en een basic Ikea keuken in je nieuwe huis wilt zetten dan moet je dat vooral doen, maar doe niet alsof het geld is wat je net zo goed in je zak kunt houden, want dat is simpelweg niet zo bij een nieuwbouwwoning.
Dat zal in veel gevallen zo zijn, bij ons was het zelfs goedkoper een kavel te kopen een nieuw huis te laten bouwen dan de hypotheek voor het oude huis te verhogen zodat er een fikse verbouwing kon plaatsvinden.quote:
[..]
Ja het kost geld. Het lijkt mij wel duurzamer en voordeliger (en leuker) dan een bestaand huis waar je veel moet overbieden (in mijn regio is dat het geval dan).
Als we dat gedaan hadden dan was onze hypotheeklast nu hoger geweest, plus dat we nog ¤ 121 per maand aan energie kwijt waren geweest terwijl we nu ¤ 2,43 per maand betalen en waarschijnlijk een paar honderd euro terug krijgen aan het eind van het jaar.
Ja, erg goed artikel en ook waar! Ik zie die reacties hier ook soms hier, dat het je eigen keuze/verantwoordelijkheid is, maar we zitten nu inmiddels in zo’n situatie dat dat niet meer op gaat.quote:
Wanhoop op de woningmarkt: ‘Soms vraag ik me weleens af: pik je dat allemaal?’
Het is het als starter onmogelijk een betaalbaar koophuis te vinden. Journalist Jette Pellemans (31), bewoner van een piepklein appartementje met een fikse huur, onderzoekt waarom. En ontdekt dat haar generatie zich laat piepelen door de politiek. ‘We moeten het niet langer pikken.’
Jette Pellemans > 24-07-21, 15:00
STEL JE DE VOLGENDE STRIPSCÈNE VOOR: ik introduceer me hoopvol aan het personage ‘de woningmarkt’. ‘Hoi!’ zeg ik enthousiast tegen de woningmarkt. ‘Aangenaam, ik ben Jette, 31 jaar. Ik woon in een eenkamerappartement in Utrecht maar zou graag iets groter willen wonen. Ja, in de stad, ja. Eh, nee, ik verdien een modaal inkomen en heb niet een erg indrukwekkende spaarrekening. En ik ben single, dat helpt ook al niet hè?’ Vervolgens duiken er allemaal rode duiveltjes op rond mijn hoofd die me venijnig toebijten: zou jij een huis willen kopen? Kras-kras-kras, NIET geschikt.
‘Grotemensenhuis’
Een paar maanden eerder: het is zondagavond en ik zit op de bank in mijn eerder genoemde eenkamerappartement. Ik kijk naar het programma Scheefgroei in de polder met Jeroen Pauw. Het gaat over ongelijkheid in Nederland en het duurt niet lang of de nationale huizenmarkt komt aan bod. Onderzoeksjournalist Sander Heijne laat in een grafiek zien dat je met een modaal inkomen een hypotheek kunt krijgen van zo’n 175.000 euro. ‘Maar dan moet je niet in de provincie Utrecht willen wonen,’ zegt Heijne, ‘want daar staan op dit moment maar zo’n vier huizen die je zou kunnen betalen. En die zijn alle vier al onder bod, of onder voorbehoud verkocht.’
Kijk, mijn generatie – ik ben 62 – ging de straat op: stenen gooien, stennis schoppen
Peter Boelhouwer, hoogleraar woningmarkt aan de TU Delft
Daar moet ik het dus mee doen, op mijn bank, in de provincie Utrecht, met mijn modale inkomen. Elk jaar wordt het woningvraagstuk prangender. Zeven jaar geleden nog niet. Ik voelde me de koning te rijk toen ik vanuit mijn studentenkamer mijn inschrijftijd bij de sociale woningbouwvereniging kon verzilveren met een eigen studio in de binnenstad van Utrecht. Een eigen plekje van 25 vierkante meter in een monumentaal pand met een slaapvide waar je dan wel niet kan staan, maar als je ligt merk je daar niks van. Vanuit de ramen van bijna 4 meter hoog kijk ik uit op een gezamenlijke binnentuin. Met vrienden spraken we af in mijn chille huis in plaats van hun krappe studentenkamers. Nu ben ik 31 en voelt het alsof ík nog in een soort studentenkamer woon, terwijl mijn veelal samenwonende vrienden een ‘grotemensenhuis’ betrekken.
Stacaravan
Zo’n twee jaar geleden begon ik te dromen van een volgende stap: een koopwoning met een eigen buitenruimte. Iets waarmee je overwaarde creëert en dus een pensioen opbouwt. Maar zoals die stripduiveltjes al aangaven: in je eentje is dat niet zo makkelijk. Om niet te zeggen: onmogelijk. Met fulltime stukjes schrijven voor landelijke kranten verdien ik het inkomen van een startende basisschoolleraar. Op zich prima, maar niet genoeg voor een koophuis in Utrecht, waar een woning gemiddeld 406.000 euro kost. Vierhonderdzesduizend euro. Met wat ik aan hypotheek kan krijgen, zit ik nog niet eens op de hélft.
Steeds meer besef ik dat een koopwoning er voor mij niet in zit. Simpelweg onbereikbaar. Tenzij ik wil wonen in een stacaravan vlakbij de Duitse grens of in een rijtjeshuis in Stadskanaal, 200 kilometer noordelijker. Dat kun je namelijk wel kopen voor 175.000 euro.
Probleem
Dan blijf je toch fijn zitten in dat monumentale pand van je, hoor ik je zeggen. Maar ook dat is geen veilige haven. Toen ik in mijn studio kwam wonen, bedroeg de huur een acceptabele 740 euro per maand. Ondertussen heeft de woningbouwvereniging het pand overgedaan aan een private equity investment-club en gaat het hard met de huur. Ieder jaar 5,1 procent erop – de maximaal toegestane verhoging voor sociale huurwoningen. Ondertussen zit ik inclusief servicekosten al op een maandelijkse 870 euro. Binnen de socialehuurgrenzen mogen ze dat de komende drie jaar verhogen tot 972 euro.
Die huur groeit me boven het hoofd. Want – daar is het volgende probleem – mijn salaris is al sinds de start van mijn carrière in 2014 gelijk aan wat het nu is. In mijn vakgebied, de krantenjournalistiek, groeien de bomen niet bepaald tot in de hemel. De tarieven zijn al jaren stabiel, terwijl de kosten van het levensonderhoud jaar na jaar stijgen.
Ik hoor de mensen al zeggen: focus op wat je wél hebt, meid!
Dus heb ik een probleem. Er komt een moment dat ik mijn eigen huis niet meer kan betalen, en dat er geen opties zijn voor een alternatief. Kopen is onmogelijk, bij sociale huurwoningen sta ik achteraan in de rij. En wil ik iets particulier huren voor wat ik eigenlijk kan missen per maand – 750 euro – dan kom ik op een nog kleinere kamer terecht.
Perspectief
Ik heb best getwijfeld om dit verhaal te vertellen in een landelijk medium. Bang voor de oordelen. Hád je maar meer moeten sparen, hád je maar beter moeten onderhandelen bij je opdrachtgevers. Ook wil ik niet overkomen als een zeur. Ik heb tenslotte een soort van betaalbaar huis in de binnenstad van blijkbaar de meest gewilde stad van Nederland. Ik hoor de mensen al zeggen: focus op wat je wél hebt, meid!
Tegelijkertijd ben ik ontzettend boos en gefrustreerd over dit systeem, dat weinig perspectief biedt op een mooie wooncarrière. Ik besloot toch maar mijn vrees aan de kant te zetten en mijn probleem van de daken te schreeuwen, in de hoop dat kennis van het probleem iets kan veranderen aan de huidige impasse. En omdat ik niet alleen sta, want ook onderwijzers, verplegers, loodgieters en boa’s uit de Randstad kunnen fluiten naar een betaalbare starterswoning.
Sterker nog: zelfs vrienden met vaste contracten, spaargeld en een vaste relatie – en dus twee inkomens – komen keer op keer van een koude kermis thuis. Zo kwam de aankoopmakelaar van een studievriendin en haar vriend aanzetten met een leuk huis in Zuilen, een buitenwijk van Utrecht. De vraagprijs: 350.000 euro. Mijn vrienden schraapten al hun spaargeld bij elkaar, vroegen hun werkgevers om een intentieverklaring en hun ouders deden nog een duit in het zakje – want dit huis wilden ze écht hebben. Ze boden 460.000 euro. Pech voor hen: er was blijkbaar iemand die er nóg meer voor kon betalen. Ze hebben inmiddels hun huizenzoektocht gestaakt en blijven voorlopig in hun huurhuis à 1600 euro in de maand zitten.
Drie keer niks
Dit is niet alleen het probleem in de grote stad: ook Milou Scheepers (23), een vriendin van mijn nichtje uit Nieuw- Beijerland in de Hoeksche Waard, komt er niet tussen. Ik bel haar op een dinsdagavond op. ‘Het is echt niet leuk meer. Ik ben keihard aan het sparen, maar eigenlijk heb ik nog drie keer niks. Ik kan 180.000 euro aan hypotheek krijgen, maar alle huizen kosten tweeëneenhalve ton of meer en worden standaard overboden.’
Milou werkt als orthopedisch adviseur en woont bij haar ouders, maar zou graag een huisje voor zichzelf willen. Net als in Utrecht lijkt dat een onmogelijke exercitie te zijn. Mede doordat veel Rotterdammers vanwege de ook daar rap stijgende huizenprijzen noodgedwongen uitwijken naar plekken als Nieuw-Beijerland. ‘Dan denk ik weleens: pleur effe lekker op. Dat zeg ik niet hardop, maar ik vind het frustrerend dat ik er als echte Hoeksche Waarder niet tussenkom.’
We schamen ons omdat we denken dat we niet genoeg ons best doen om een koophuis te verdienen
Jette Pellemans
‘Pik je dat allemaal?’
Is er nog hoop voor mij, voor Milou, voor die grote groep starters op de woningmarkt? Met die vraag klop ik aan bij Peter Boelhouwer, hoogleraar woningmarkt aan de TU Delft. ‘Nou, voorlopig niet,’ zegt hij. ‘Sterker nog: de tekorten zullen de komende twee jaar alleen maar oplopen. Pas als de bouwproductie écht op gang komt en de bevolking minder hard groeit, kunnen we die tekorten terugdringen. Voor nu zie ik weinig lichtpuntjes.’
Oef. Het wordt dus nóg erger. Boelhouwer: ‘Met huren is natuurlijk niks mis, als het maar een vrije keuze is. Dat is het nu niet. Jouw generatie kan nu niet aan vermogensopbouw doen en heeft aanzienlijk hogere lasten. Die ongelijkheid vind ik zeer onwenselijk. Dat is maatschappelijk écht een enorm vraagstuk, iets wat de politiek moet oppakken. Soms vraag ik me weleens af: waar blijven jullie nou? Pik je dat allemaal?’
Het duurt even voordat ik besef dat Boelhouwer het tegen míj heeft. ‘Kijk, mijn generatie – ik ben 62 – ging de straat op: stenen gooien, stennis schoppen. Ik zeg niet dat je dat moet gaan doen, maar jullie lijken wel erg op slachtvee dat zich gewillig naar de slachtbank laat leiden.’ Boelhouwer verheft zijn stem: ‘Jullie laten het allemaal maar gebeuren!’ Ik moet grinniken. Ongemakkelijk grinniken, want ja: waarom doen we niks?
Opstand
Dan moet ik opeens denken aan een column van Ellen Deckwitz in NRC met als titel ‘De kloof’. Ik knipte ’m uit en stak hem vooraan in mijn agenda omdat ik de tekst zo raak vond. Deckwitz, zelf 39, schrijft over onze generatie: ‘Velen hebben nog steeds het achterhaalde idee dat je levensomstandigheden je eigen verantwoordelijkheid zijn, dat het bestaan zogenaamd maakbaar is.’ Later geeft ze een reden waarom er nog geen grote opstand is uitgebroken tussen arm en rijk. ‘In opstand komen betekent ook erkennen dat je je jarenlang hebt laten piepelen. Daar zullen velen zich eerst overheen moeten zetten.’
Daar zit ’m volgens mij de crux: de maakbaarheidsgedachte die ons in de weg zit. We schamen ons omdat we denken dat we niet genoeg ons best doen om een koophuis te verdienen. Maar zo zit het niet. In dit systeem kúnnen velen simpelweg niet een huis kopen in de stad die je wil, hoe hard je je best ook doet.
Nu ben ik zelf niet helemaal het type protestleider, maar noodzakelijk vind ik het wel. Dus als iemand anders een voorzetje wil doen? Verschijn ik wel in een rood duivelspak met een groot bord met daarop een vakje aangekruist: WEL geschikt.
https://www.ad.nl/wonen/w(...)t-allemaal~a2720fe3/
Goed, leuk artikel!
Ik weet niet hoe het in NL is, want in Duitsland neem je je keuken bijvoorbeeld gewoon mee, maar in het VK heb je vaak een probleem als je een hypotheek wilt op een huis zonder keuken (of badkamer).quote:
[..]
Onze hypotheekbank eiste zelfs dat we een bedrag in de begroting van het bouwdepot opnamen voor een keuken (en vloer) zodat de bank de zekerheid had dat er ook echt een bewoonbaar huis gebouwd ging worden
https://www.onlinemortgag(...)nhabitable-property/
Men ziet het dan als onbewoonbaar, en het zou me niets verbazen als dat in NL feitelijk net zo is.
Als je het spaargeld niet hebt en het niet in de begroting van het bouwdepot opneemt dan zou het zomaar eens lastig kunnen zijn een hypotheek te krijgen.
Idd en dat sentiment is natuurlijk geen goede basis voor een revolutie. Het geloof dat het anders kan (een betrouwbare landelijke overheid die haar taak op het gebied van volkshuisvesting serieus neemt in plaats buitenlandse investeerders te lokken over de rug van de bevolking) is mede daardoor minimaal.quote:
[..]
Ja, erg goed artikel en ook waar! Ik zie die reacties hier ook soms hier, dat het je eigen keuze/verantwoordelijkheid is, maar we zitten nu inmiddels in zo’n situatie dat dat niet meer op gaat.
Men stemt op partijen die stikstofreductie combineren met massa-immigratie, dan krijg je vanzelf een enorm tekort aan woningen. Men ziet de gevolgen van de gezamenlijke daden niet. Prima, ik als verhuurder word er alleen maar beter van, nooit een lege woning of kamer meer en dan hebben mijn huurders qua prijzen geluk.quote:
[..]
Ja, erg goed artikel en ook waar! Ik zie die reacties hier ook soms hier, dat het je eigen keuze/verantwoordelijkheid is, maar we zitten nu inmiddels in zo’n situatie dat dat niet meer op gaat.
Grootverdiener die ook de kleintjes Est.
Maar dat ga je niet krijgen zolang allerlei mensen die het zich niet kunnen permitteren menen het recht te hebben op een A-locatie te wonen....quote:
[..]
Idd en dat sentiment is natuurlijk geen goede basis voor een revolutie. Het geloof dat het anders kan (een betrouwbare landelijke overheid die haar taak op het gebied van volkshuisvesting serieus neemt in plaats buitenlandse investeerders te lokken over de rug van de bevolking) is mede daardoor minimaal.
Het helpt dan ook niet om min of meer denigrerend over Zuilen als "buitenwijk van Utrecht" te praten....
Punt is; als ik ga klagen dat er in Wassenaar of Aerdenhout geen betaalbare woning voor me is dan zegt iedereen van "Ja, duh..... Wassenaar of Aerdenhout, gek hè".
Maar zodra het om Amsterdam of Utrecht gaat dan vergeet men kennelijk graag dat dat tegenwoordig net zo hard A-locaties zijn.
Waarom snappen we wel dat we hartje Parijs of Londen geen betaalbaar appartement kunnen vinden, maar snappen we dat niet voor Amsterdam?
Het legt de situatie goed uit tegelijkertijd En toch zit er ergens een stukje eigen verantwoordelijkheid.quote:
[..]
Ja, erg goed artikel en ook waar! Ik zie die reacties hier ook soms hier, dat het je eigen keuze/verantwoordelijkheid is, maar we zitten nu inmiddels in zo’n situatie dat dat niet meer op gaat.
In het azijn kastje, daar staat de slaolie inquote:
[ Bericht 1% gewijzigd door michaelmoore op 24-07-2021 16:26:07 ]
Er gaat niets boven lekker in de zon zitten in de achtertuin met een heel koud glas bier , als je al 72 jaar bent en nog gezond, laat ze maar lachen de sukkels
welke idioot gaat er dan ook in een stad wonenquote:
[..]
Maar dat ga je niet krijgen zolang allerlei mensen die het zich niet kunnen permitteren menen het recht te hebben op een A-locatie te wonen....
Het helpt dan ook niet om min of meer denigrerend over Zuilen als "buitenwijk van Utrecht" te praten....
Punt is; als ik ga klagen dat er in Wassenaar of Aerdenhout geen betaalbare woning voor me is dan zegt iedereen van "Ja, duh..... Wassenaar of Aerdenhout, gek hè".
Maar zodra het om Amsterdam of Utrecht gaat dan vergeet men kennelijk graag dat dat tegenwoordig net zo hard A-locaties zijn.
Waarom snappen we wel dat we hartje Parijs of Londen geen betaalbaar appartement kunnen vinden, maar snappen we dat niet voor Amsterdam?
Er gaat niets boven lekker in de zon zitten in de achtertuin met een heel koud glas bier , als je al 72 jaar bent en nog gezond, laat ze maar lachen de sukkels
Gooi die voortaan even in een spoiler, dat maakt het topic mobiel wat praktischer.quote:
Hoe dan ook, er is genoeg aan te merken op de huizenmarkt, maar een starter die loopt te janken dat het in Utrecht zo moeilijk wonen is kan ik niet serieus nemen.
Niks mis met een stad als je dat prettig wonen vindt.quote:
[..]
welke idioot gaat er dan ook in een stad wonen
Dat snapt men wel, alleen dat vindt men niet zo leuk want dan moeten de wensen aangepast worden, want je kunt niet zeggen dat je zus en zo en dit en dat wil op die locatie etc etc, en dan vervolgens verbaasd zijn als het qua budget te hoog gegrepen is.quote:
[..]
Maar dat ga je niet krijgen zolang allerlei mensen die het zich niet kunnen permitteren menen het recht te hebben op een A-locatie te wonen....
Het helpt dan ook niet om min of meer denigrerend over Zuilen als "buitenwijk van Utrecht" te praten....
Punt is; als ik ga klagen dat er in Wassenaar of Aerdenhout geen betaalbare woning voor me is dan zegt iedereen van "Ja, duh..... Wassenaar of Aerdenhout, gek hè".
Maar zodra het om Amsterdam of Utrecht gaat dan vergeet men kennelijk graag dat dat tegenwoordig net zo hard A-locaties zijn.
Waarom snappen we wel dat we hartje Parijs of Londen geen betaalbaar appartement kunnen vinden, maar snappen we dat niet voor Amsterdam?
Breitling - Instruments for Professionals
Hier wel mee eens.quote:
[..]
Maar dat ga je niet krijgen zolang allerlei mensen die het zich niet kunnen permitteren menen het recht te hebben op een A-locatie te wonen....
Het helpt dan ook niet om min of meer denigrerend over Zuilen als "buitenwijk van Utrecht" te praten....
Punt is; als ik ga klagen dat er in Wassenaar of Aerdenhout geen betaalbare woning voor me is dan zegt iedereen van "Ja, duh..... Wassenaar of Aerdenhout, gek hè".
Maar zodra het om Amsterdam of Utrecht gaat dan vergeet men kennelijk graag dat dat tegenwoordig net zo hard A-locaties zijn.
Waarom snappen we wel dat we hartje Parijs of Londen geen betaalbaar appartement kunnen vinden, maar snappen we dat niet voor Amsterdam?
Ja, elke vrouw van 30 met een studie communicatie of journalistiek wil in het centrum van de stad wonen. Ja, dat gaat niet hé.
Nee, het is niet volledig maakbaar. Ja het heeft wel ook met veel keuzes te maken. Nee het is geen keuze dat woningen in Utrecht zo duur zijn, tenminste niet anders dan een politieke.quote:
[..]
Ja, erg goed artikel en ook waar! Ik zie die reacties hier ook soms hier, dat het je eigen keuze/verantwoordelijkheid is, maar we zitten nu inmiddels in zo’n situatie dat dat niet meer op gaat.
Het is wel een keuze daar perse te willen wonen. Het is ook een collectieve keuze dat journalisten zelf huh eigen markt gesloopt hebben.
De situatie is gewoon kut.
In Nederland kan je wel een hypotheek krijgen, maar de waarde is natuurlijk zienderogen gedaald. Je zult dan een verbouwingsplan in moeten leveren.quote:
[..]
Ik weet niet hoe het in NL is, want in Duitsland neem je je keuken bijvoorbeeld gewoon mee, maar in het VK heb je vaak een probleem als je een hypotheek wilt op een huis zonder keuken (of badkamer).
https://www.onlinemortgag(...)nhabitable-property/
Men ziet het dan als onbewoonbaar, en het zou me niets verbazen als dat in NL feitelijk net zo is.
Als je het spaargeld niet hebt en het niet in de begroting van het bouwdepot opneemt dan zou het zomaar eens lastig kunnen zijn een hypotheek te krijgen.
Dit is zo waar! Het is niet voor niets dat men rondom New York zo ver forenst.quote:
[..]
Maar dat ga je niet krijgen zolang allerlei mensen die het zich niet kunnen permitteren menen het recht te hebben op een A-locatie te wonen....
Het helpt dan ook niet om min of meer denigrerend over Zuilen als "buitenwijk van Utrecht" te praten....
Punt is; als ik ga klagen dat er in Wassenaar of Aerdenhout geen betaalbare woning voor me is dan zegt iedereen van "Ja, duh..... Wassenaar of Aerdenhout, gek hè".
Maar zodra het om Amsterdam of Utrecht gaat dan vergeet men kennelijk graag dat dat tegenwoordig net zo hard A-locaties zijn.
Waarom snappen we wel dat we hartje Parijs of Londen geen betaalbaar appartement kunnen vinden, maar snappen we dat niet voor Amsterdam?
