MUZ Muziek
Het forum voor 's werelds enige universele hobby! Snaren of toetsen, vinyl of cd, eendagsvlieg of rasartiest, op de radio of op een festival! Hier kun je al je ongebreideld enthousiasme, maar ook je weldoordachte kritische noten kwijt over muziek
Bosbeetle:
BB:quote:Ik ben nogal van de projectjes zie: F&S / [Projectje] Alle oscar winnaars beste film kijken
Dus wordt het tijd voor een nieuw projectje, dit keer ga ik mijn platen eens beluisteren. (ik hou het eerst bij vinyl alleen) Ik zal elke plaat hier melden en er een klein tekstje bij plaatsten. Dit kan even duren(heb ooit al mijn mp3s achter elkaar geluisterd en daar was ik meer dan een jaar mee bezig dus wie weet hoe lang dit gaat duren heb ook wat minder tijd dus het zal niet elke dag geupdate worden)
Maar zonder verder getreuzel mijn platenkast:
Dagoducks' ouders:
En dagoduck zelf:
Gehenna:
Glad_Janus:
Pipster:
bazbo's cd's (pop/rock/jazz)
Kaasch (vriendin van BB)
Ben je ook van plan je gehele platenkast te draaien, post hier!
(hahaha platenkast gedraaid)
Het liefst alleen reageren op en over de gedraaide platen en algemene discussies over vinyl in het vinyl-topic voeren
En weer verder...
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
last post:
quote:Op woensdag 10 februari 2021 12:30 schreef Bosbeetle het volgende:
BBCD302
[ afbeelding ]
En dan het meest recente album uit 2011 al weer even geleden. Ik heb wederom een versie met een boekje eromheen van dit album "bad as me" en hier sluiten wederom mensen als les claypool, hidalgo en keith aan. Het album heb ik heel eerlijk gezegd niet zoveel gedraaid omdat ik in 2011 toch meer in de vinyl zal en toen ook geen cd-speler had. Was alweer vergeten dat er ook in deze versie 2 cds zitten een bonus cdtje met drie nummers. Al met al degelijk Waits maar niet zoals het boekje beloofd zijn beste werk ooitmaar slecht is het niet. het is wat meer uptempo ofzo dan we van hem gewend zijn.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0861: Gazpacho - Molok
Later in 2015 komt Gazpacho met dit album, een conceptplaat over het einde van de wereld. Nu is de muziek van de Noren nooit vrolijk geweest, de huilzang van Ohme voorspelde eerder ook niet veel positiefs en dit keer is het van hetzelfde laken een pak. Enige verschil is dat er op dit album maar liefst negen kortere en puntiger songs op staan en dat in nog geen drie kwartier. Gelukkig is de markante mix van prog, folk en donker gebleven. Aan het eind van de afsluiter van de plaat (Molok Rising) horen we een pieptoon die - naar eigen zeggen van de band - het vergaan van Moeder Aarde kan aanwakkeren. Nu draai ik de plaat niet heel vaak, maar bij iedere keer dat ik het wél deed, gebeurde er geen fuk, behalve dat ik onder de indruk was van de muziek. Ik kocht de plaat op 10 december 2015.
Later in 2015 komt Gazpacho met dit album, een conceptplaat over het einde van de wereld. Nu is de muziek van de Noren nooit vrolijk geweest, de huilzang van Ohme voorspelde eerder ook niet veel positiefs en dit keer is het van hetzelfde laken een pak. Enige verschil is dat er op dit album maar liefst negen kortere en puntiger songs op staan en dat in nog geen drie kwartier. Gelukkig is de markante mix van prog, folk en donker gebleven. Aan het eind van de afsluiter van de plaat (Molok Rising) horen we een pieptoon die - naar eigen zeggen van de band - het vergaan van Moeder Aarde kan aanwakkeren. Nu draai ik de plaat niet heel vaak, maar bij iedere keer dat ik het wél deed, gebeurde er geen fuk, behalve dat ik onder de indruk was van de muziek. Ik kocht de plaat op 10 december 2015.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
BBCD303
Dan volgen nu twee verzamelaars we beginnen met used songs een verzameling van de vroege jaren van Tom Waits 1973-1980 de jaren dat hij bij het label asylum zat. Dit zijn de vroegste nummers en iets meer recht toe recht aan maar sowieso al wel redelijk grindbak kwa zang maar nog niet kwa instrumentarium. Dat maakt het zeker niet minder want het blijft waits al werd het wmb wel beter toen hij Brennan ontmoette in 1980. En anderen hadden zijn songwriter kunnen ook door zie de twee originelen hier die bekender zijn geworden in uitvoeringen van anderen.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-10160097-1492668721-8312.png.jpg)
Dan volgen nu twee verzamelaars we beginnen met used songs een verzameling van de vroege jaren van Tom Waits 1973-1980 de jaren dat hij bij het label asylum zat. Dit zijn de vroegste nummers en iets meer recht toe recht aan maar sowieso al wel redelijk grindbak kwa zang maar nog niet kwa instrumentarium. Dat maakt het zeker niet minder want het blijft waits al werd het wmb wel beter toen hij Brennan ontmoette in 1980. En anderen hadden zijn songwriter kunnen ook door zie de twee originelen hier die bekender zijn geworden in uitvoeringen van anderen.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0682: Gazpacho - Soyuz
Nog zo'n album vol donkere songs volgt in 2018. Soyuz gaat voort in de lijn van Molok, kortere liederen, met uitzondering van Soyuz Out. Ik kocht het album op 22 mei 2018, toen hij net uit was. Mooie plaat weer, al is het wat meer van hetzelfde (duistere depriprogfolkbombast). Niet erg. Een maand of drie geleden kwam een nieuw album uit (Fireworker), dat ik nog niet heb. Wacht maar.
Nog zo'n album vol donkere songs volgt in 2018. Soyuz gaat voort in de lijn van Molok, kortere liederen, met uitzondering van Soyuz Out. Ik kocht het album op 22 mei 2018, toen hij net uit was. Mooie plaat weer, al is het wat meer van hetzelfde (duistere depriprogfolkbombast). Niet erg. Een maand of drie geleden kwam een nieuw album uit (Fireworker), dat ik nog niet heb. Wacht maar.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0863: Aviv Geffen - Aviv Geffen
Geffen is in zijn land (Israël) een grote rockster. Hier in het westen kennen we hem als de helft van Blackfield, het bandje dat hij bestiert al dan niet samen met meneer Steven Wilson. Thuis in Israël heeft hij al twaalf soloalbums op zijn naam staan als in 2009 zijn internationale doorbraak als soloartiest komt met dit album dat hij fijntjes naar zichzelf heeft vernoemd. Ik volg Blackfield dan al een tijdje en ben benieuwd, dus koop de cd bij het verschijnen ervan op 1 november 2009. We krijgen in nog geen vijfendertig minuten tijd een tiental puntige, melodieuze en gemakkelijk in het gehoor liggende popsongs voor onze kiezen, de een met iets meer elektronica dan de andere. Opvallend is een nieuwe versie van Cloudy Now, dat ook al te vinden was op de eerste Blackfieldplaat, maar in zijn eigen land al langer een hit was (1993), ook al mocht het op radio en tv niet gedraaid vanwege het gebruik van het F***-woord. Helemaal in zijn eentje doet Geffen het niet op dit album: de gastenlijst is nogal indrukwekkend: van collega's uit Blackfield tot Trevor Horn, Roger McGuinn, Dan Brown, Phil Palmer en natuurlijk meneer Steven Wilson. Bijzonder aardige plaat, waarop de songschrijverskwaliteiten en de typische stem van Aviv Geffen schitteren.
Geffen is in zijn land (Israël) een grote rockster. Hier in het westen kennen we hem als de helft van Blackfield, het bandje dat hij bestiert al dan niet samen met meneer Steven Wilson. Thuis in Israël heeft hij al twaalf soloalbums op zijn naam staan als in 2009 zijn internationale doorbraak als soloartiest komt met dit album dat hij fijntjes naar zichzelf heeft vernoemd. Ik volg Blackfield dan al een tijdje en ben benieuwd, dus koop de cd bij het verschijnen ervan op 1 november 2009. We krijgen in nog geen vijfendertig minuten tijd een tiental puntige, melodieuze en gemakkelijk in het gehoor liggende popsongs voor onze kiezen, de een met iets meer elektronica dan de andere. Opvallend is een nieuwe versie van Cloudy Now, dat ook al te vinden was op de eerste Blackfieldplaat, maar in zijn eigen land al langer een hit was (1993), ook al mocht het op radio en tv niet gedraaid vanwege het gebruik van het F***-woord. Helemaal in zijn eentje doet Geffen het niet op dit album: de gastenlijst is nogal indrukwekkend: van collega's uit Blackfield tot Trevor Horn, Roger McGuinn, Dan Brown, Phil Palmer en natuurlijk meneer Steven Wilson. Bijzonder aardige plaat, waarop de songschrijverskwaliteiten en de typische stem van Aviv Geffen schitteren.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
BBCD304
Daar gaan we met de laatste Tom Waits weer een verzamelaar dit maar van de Island Years die dus stoppen met the bone machine vlak voor Mule Variations. Hierop het Jaren 80 werk waarin Waits zoals gezegd losliet dat hij zich moest gedragen zoals hij in de liedjes zong, waardoor de liedjes ineens een heel stuk verder konden gaan. Hier beginnen ook de geweldige percussie instrumenten etc. Ik denk ook dat hier de invloed van Brennan om de hoek komt kijken die in het geval waits niet te onderschatten is. Een ander ding is ook dat er meer blazers op de plaat staan en dat is denk ik ook wel het onderscheid van deze periode want die verloor hij weer bij anti-
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-524774-1127493192.jpeg.jpg)
Daar gaan we met de laatste Tom Waits weer een verzamelaar dit maar van de Island Years die dus stoppen met the bone machine vlak voor Mule Variations. Hierop het Jaren 80 werk waarin Waits zoals gezegd losliet dat hij zich moest gedragen zoals hij in de liedjes zong, waardoor de liedjes ineens een heel stuk verder konden gaan. Hier beginnen ook de geweldige percussie instrumenten etc. Ik denk ook dat hier de invloed van Brennan om de hoek komt kijken die in het geval waits niet te onderschatten is. Een ander ding is ook dat er meer blazers op de plaat staan en dat is denk ik ook wel het onderscheid van deze periode want die verloor hij weer bij anti-
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD305
And now for something comepletely different. Weird little boy is een band die maar 1 cd heeft, de band bestaat uit John Zorn Chris Chocrane Trey Spruance Mike Patton en William Winant En er is ook ergens nog een rol voor Ikue Mori. Deze opname stamt uit 1995 en de uitgave uit 1998 en kun je zien als één van de eerste zijprojecten waar mike patton in zit. Hij is dan nog voornamelijk bezig met mr bungle en Faith no more en heeft met John Zorn alleen nog maar Elegy gemaakt wat daadwerkelijk een John Zorn album was. Ook dit is meer Zorn dan wat dan ook. Het bevat een dik boekje met teksten van Dennis Cooper een punk poeet de teksten gaan veel over sex. De muziek is klassiek zorn , piep knor ruis random geluiden nog meer ruis kraaksofoon etc. Eén van de moeilijkere cds in het oeuvre van Patton en eigenlijk ook wel te missen, luister het amper.
Deze youtube comment vat het wel mooi samen: "Yep, another album of Mike Patton rearranging his silverware, gliding across the A.M. channels, and then pressure-washing his toilet"
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-413393-1348259837-6727.jpeg.jpg)
And now for something comepletely different. Weird little boy is een band die maar 1 cd heeft, de band bestaat uit John Zorn Chris Chocrane Trey Spruance Mike Patton en William Winant En er is ook ergens nog een rol voor Ikue Mori. Deze opname stamt uit 1995 en de uitgave uit 1998 en kun je zien als één van de eerste zijprojecten waar mike patton in zit. Hij is dan nog voornamelijk bezig met mr bungle en Faith no more en heeft met John Zorn alleen nog maar Elegy gemaakt wat daadwerkelijk een John Zorn album was. Ook dit is meer Zorn dan wat dan ook. Het bevat een dik boekje met teksten van Dennis Cooper een punk poeet de teksten gaan veel over sex. De muziek is klassiek zorn , piep knor ruis random geluiden nog meer ruis kraaksofoon etc. Eén van de moeilijkere cds in het oeuvre van Patton en eigenlijk ook wel te missen, luister het amper.
Deze youtube comment vat het wel mooi samen: "Yep, another album of Mike Patton rearranging his silverware, gliding across the A.M. channels, and then pressure-washing his toilet"
![Mike Patton & John Zorn - "Weird Little Boy" [1998, Full Album - Rare]](https://i.ytimg.com/vi/8rJ3uSMm4i0/0.jpg)
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0864: Genesis - Trespass
Vijf middle class schooljongens maken vormen in 1967 een bandje, maken enkele demo's en mogen in 1968 een plaat uitbrengen. From Genesis To Revelation, heet die. Op de plaat staan veelal wat psychedelisch aandoende popliedjes. De plaat flopt en eigenlijk hebben de jongens er geen zin meer in. Maar de zanger en percussionist Peter Gabriel wil wel verder en weet de anderen te overtuigen om een andere koerst te varen. Dat zien bassist Mike Rutherford, gitarist Anthony Phillips en toetsenist Tony Banks wel zitten; drummer John Silver haakt af. Met nieuwe trommelaar John Mayhew maakt het vijftal nieuwe muziek. Het wordt zwaarder, bombastischer, met meer tempo- en maatwisselingen in de stukken en Gabriel legt zich toe op het schrijven van bizarre teksten vol verwijzingen naar historische gebeurtenissen. Het resultaat is Trespass, dat in 1970 verschijnt. Het duurt heel lang voordat ik op de Genesistrein stap. In 1981 proberen twee vrienden me wel te overtuigen en geven me de elpee Duke voor mijn verjaardag, maar ik vat het (nog) niet. Pas later, als ik het solowerk van Peter Gabriel heb ontdekt (1986 en later), koop ik de liveplaat Seconds Out, maar het duurt zeker tot laat in de jaren negentig dat ik spul op cd ga kopen. Sterker nog, mijn eerste Genesis-cd'tjes krijg ik van een collega die zijn oude versies wegdoet, omdat hij nieuw geremasterde ervoor in de plaats koopt. Deze Trespass-cd koop ik op 14 november 2014 en het is een remaster uit 2008. Het echte 'klassieke' Genesisgeluid is nog in de maak, al gaan Stagnation en The Knife al de bekende kant op. Zachte akoestische gitaren leggen een tapijtje en daar knalt dan later de rest van de band en vooral het Hammond van Banks overheen en daaroverheen weer klinkt dan de stem van Gabriel en zijn onnavolgbare verhalen. Sterke plaat, die een goed voorteken was van wat voor moois er later nog zou volgen.
Vijf middle class schooljongens maken vormen in 1967 een bandje, maken enkele demo's en mogen in 1968 een plaat uitbrengen. From Genesis To Revelation, heet die. Op de plaat staan veelal wat psychedelisch aandoende popliedjes. De plaat flopt en eigenlijk hebben de jongens er geen zin meer in. Maar de zanger en percussionist Peter Gabriel wil wel verder en weet de anderen te overtuigen om een andere koerst te varen. Dat zien bassist Mike Rutherford, gitarist Anthony Phillips en toetsenist Tony Banks wel zitten; drummer John Silver haakt af. Met nieuwe trommelaar John Mayhew maakt het vijftal nieuwe muziek. Het wordt zwaarder, bombastischer, met meer tempo- en maatwisselingen in de stukken en Gabriel legt zich toe op het schrijven van bizarre teksten vol verwijzingen naar historische gebeurtenissen. Het resultaat is Trespass, dat in 1970 verschijnt. Het duurt heel lang voordat ik op de Genesistrein stap. In 1981 proberen twee vrienden me wel te overtuigen en geven me de elpee Duke voor mijn verjaardag, maar ik vat het (nog) niet. Pas later, als ik het solowerk van Peter Gabriel heb ontdekt (1986 en later), koop ik de liveplaat Seconds Out, maar het duurt zeker tot laat in de jaren negentig dat ik spul op cd ga kopen. Sterker nog, mijn eerste Genesis-cd'tjes krijg ik van een collega die zijn oude versies wegdoet, omdat hij nieuw geremasterde ervoor in de plaats koopt. Deze Trespass-cd koop ik op 14 november 2014 en het is een remaster uit 2008. Het echte 'klassieke' Genesisgeluid is nog in de maak, al gaan Stagnation en The Knife al de bekende kant op. Zachte akoestische gitaren leggen een tapijtje en daar knalt dan later de rest van de band en vooral het Hammond van Banks overheen en daaroverheen weer klinkt dan de stem van Gabriel en zijn onnavolgbare verhalen. Sterke plaat, die een goed voorteken was van wat voor moois er later nog zou volgen.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0865: Genesis - Nursery Cryme
Op dit album uit 1971 zet Genesis de lijn in de ontwikkeling voort. Wel heeft er een belangrijke wisseling in de bezetting van de band plaatsgevonden. Anthony Phillips en John Mayhew zijn vertrokken en daar zijn gitarist Steve Hackett en drummer Phil Collins voor in de plaats gekomen. Hackett is een op dat moment totaal onbekend en zeer verlegen muzikant; Collins heeft als kindsterretje op de musicalpodia in London geacteerd en gezongen, dus die is wel wat aandacht gewend. Nursery Cryme bevat een aantal korte en lange composities, waarvan de lange echt interessant zijn. Opnieuw uitgesponnen spul net allerlei vreemde wendingen erin, verhalend van karakter, zeker als je Gabriels teksten hoort. Gabriel begon tijdens concerten allerlei verkleedpartijen om de muziek en teksten te verlevendigen; de band was nogal statisch op het podium. Beroemd is zijn oude man tijdens (de op deze plaat opener) The Musical Box. Met de komst van Hackett en Collins was de klassieke bezetting en het klassieke geluid van Genesis compleet. Ik heb ergens nog een oudere cd-uitgave van dit album; volgens mij heb ik hem aan iemand in bruikleen gegeven, anders staat hij ver weg achter in een kast. Een remaster uit 2008 kocht ik op 14 november 2014. Gave plaat, dit.
En vooruit, voor de liefhebbers, livebeelden uit 1971/1972:
Op dit album uit 1971 zet Genesis de lijn in de ontwikkeling voort. Wel heeft er een belangrijke wisseling in de bezetting van de band plaatsgevonden. Anthony Phillips en John Mayhew zijn vertrokken en daar zijn gitarist Steve Hackett en drummer Phil Collins voor in de plaats gekomen. Hackett is een op dat moment totaal onbekend en zeer verlegen muzikant; Collins heeft als kindsterretje op de musicalpodia in London geacteerd en gezongen, dus die is wel wat aandacht gewend. Nursery Cryme bevat een aantal korte en lange composities, waarvan de lange echt interessant zijn. Opnieuw uitgesponnen spul net allerlei vreemde wendingen erin, verhalend van karakter, zeker als je Gabriels teksten hoort. Gabriel begon tijdens concerten allerlei verkleedpartijen om de muziek en teksten te verlevendigen; de band was nogal statisch op het podium. Beroemd is zijn oude man tijdens (de op deze plaat opener) The Musical Box. Met de komst van Hackett en Collins was de klassieke bezetting en het klassieke geluid van Genesis compleet. Ik heb ergens nog een oudere cd-uitgave van dit album; volgens mij heb ik hem aan iemand in bruikleen gegeven, anders staat hij ver weg achter in een kast. Een remaster uit 2008 kocht ik op 14 november 2014. Gave plaat, dit.
En vooruit, voor de liefhebbers, livebeelden uit 1971/1972:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0866: Genesis - Foxtrot
Nog weer een jaar later (in 1972) komt Foxtrot. De plaat opent met een dreigende mellotron en het nummer Watcher Of The Skies is gelijk een hoogtepunt. Eerlijk gezegd vind ik de rest van de stukken op de eerste elpeekant niet kunnen tippen aan dat eerste stuk, al is Get 'Em Out By Friday ook niet mis. Velen vinden Foxtrot de beste Genesiselpee, maar die moet in mijn oren nog komen (wacht even). Wat in ieder geval wel goed te horen is, is hoe goed de bandleden op elkaar zijn ingespeeld; het vijftal is/lijkt een hechte eenheid geworden. Op de tweede plaatkant staat slechts een enkel liedje: Supper's Ready. Toegegeven: dat is wel een heel bijzonder sterk stuk. Het voert de luisteraar langs allerlei atmosferen en muzikaal gezien is de opbouw ervan erg goed en spannend. Van het uitgesponnen (bijna) akoestische intro, naar de bizarre mono- en dialogen van Gabriel die daarop volgen, Vooral het instrumentale gedeelte dat Apocalypse 9/8 heet bezorgt me vanaf het eerste moment dat ik het ooit hoorde kippenvel: de band speelt (inderdaad) in 9/8 een onnavolgbaar loopje en daaroverheen klinkt Banks' Hammond solo (in 4/4). Waanzinnig. Zeker een hoogtepunt in het gehele Genesisoeuvre. Ik heb een oude eerste cd-versie, volgens mij ook aan iemand in bruikleen gegeven, en een remaster uit 2008 kocht ik op 17 december 2012. Klassieker, dit.
Nog weer een jaar later (in 1972) komt Foxtrot. De plaat opent met een dreigende mellotron en het nummer Watcher Of The Skies is gelijk een hoogtepunt. Eerlijk gezegd vind ik de rest van de stukken op de eerste elpeekant niet kunnen tippen aan dat eerste stuk, al is Get 'Em Out By Friday ook niet mis. Velen vinden Foxtrot de beste Genesiselpee, maar die moet in mijn oren nog komen (wacht even). Wat in ieder geval wel goed te horen is, is hoe goed de bandleden op elkaar zijn ingespeeld; het vijftal is/lijkt een hechte eenheid geworden. Op de tweede plaatkant staat slechts een enkel liedje: Supper's Ready. Toegegeven: dat is wel een heel bijzonder sterk stuk. Het voert de luisteraar langs allerlei atmosferen en muzikaal gezien is de opbouw ervan erg goed en spannend. Van het uitgesponnen (bijna) akoestische intro, naar de bizarre mono- en dialogen van Gabriel die daarop volgen, Vooral het instrumentale gedeelte dat Apocalypse 9/8 heet bezorgt me vanaf het eerste moment dat ik het ooit hoorde kippenvel: de band speelt (inderdaad) in 9/8 een onnavolgbaar loopje en daaroverheen klinkt Banks' Hammond solo (in 4/4). Waanzinnig. Zeker een hoogtepunt in het gehele Genesisoeuvre. Ik heb een oude eerste cd-versie, volgens mij ook aan iemand in bruikleen gegeven, en een remaster uit 2008 kocht ik op 17 december 2012. Klassieker, dit.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Na het lezen van Read & Burn (biografie van Wire) ben ik eens verder in de discografie gedoken. De eerste 3 had ik natuurlijk, en een paar van de latere ook maar ze hebben nog veel meer fijne dingen gedaan. De jaren 80 waren niet al te best, want ze probeerden te veel met technologie te doen dus dat klinkt allemaal wat gedateerd, maar in 1991 brachten ze The Drill uit. Eigenlijk allemaal remixen van de track `Drill' (het eerste nummer dat ze uitbrachten toen ze weer bij elkaar waren). Erg lekker.
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
Oh en 23 Skidoo 
Door met Read & Burn 1-3. 3 EP's uit het begin van de 00's. Terug naar een meer punky, rock achtige sound. Waarschijnlijk wel mijn favorieten van de latere Wire
Door met Read & Burn 1-3. 3 EP's uit het begin van de 00's. Terug naar een meer punky, rock achtige sound. Waarschijnlijk wel mijn favorieten van de latere Wire
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
Door met Dome - 3
Dome was het project van Gilbert en Lewis nadat Wire er in 1980 mee gestopt was. Compleet anders and lekker experimenteel. Er zijn 4 Dome platen, dit is de enige die ik tot nu toe heb.
Dome was het project van Gilbert en Lewis nadat Wire er in 1980 mee gestopt was. Compleet anders and lekker experimenteel. Er zijn 4 Dome platen, dit is de enige die ik tot nu toe heb.
![Dome - AR-GU [Audio] (2 of 10)](https://i.ytimg.com/vi/88DSVqUneT4/0.jpg)
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
Door met Githead - Landing.
Wire gerelateerd, want Colin Newman speelt erin samen met z'n vrouw, en Robin Rimbaud (Scanner..) doet nu eens niet aan scannen maar speelt gitaar. Lekkere shoegaze achtige rock. Ze hebben 5 platen gedaan, dit vind ik wel de leukste van de 5.
Wire gerelateerd, want Colin Newman speelt erin samen met z'n vrouw, en Robin Rimbaud (Scanner..) doet nu eens niet aan scannen maar speelt gitaar. Lekkere shoegaze achtige rock. Ze hebben 5 platen gedaan, dit vind ik wel de leukste van de 5.
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
bazbo cd0867: Genesis - Live
Begin 1973 komt deze liveplaat uit. Vijf stukken erop. Vijf lange. Opnieuw is Watcher Of The Skies de opener. Dan volgen Return Of The Giant Hogweed en Get 'Em Out By Friday. Op de tweede plaatkant The Musical Box en The Knife. Ik heb hier een eerste cd-versie uit 1985, die ik ergens halverwege de jaren negentig van een collega kreeg. Draai hem bijna nooit. Niet alleen is het geluid (voor huidige begrippen) niet zo sterk, ook verschillen de uitvoeringen nauwelijks met de studioversies. Wel geinig. Live beelden uit die tijd zijn wél interessant, al was het maar vanwege de kostuums van Gabriel. Wat we ook missen op de plaat, zijn de bizarre introducties die Gabriel vaak brabbelde. En let u vooral op zijn kapsel.
En hier live beelden:
Begin 1973 komt deze liveplaat uit. Vijf stukken erop. Vijf lange. Opnieuw is Watcher Of The Skies de opener. Dan volgen Return Of The Giant Hogweed en Get 'Em Out By Friday. Op de tweede plaatkant The Musical Box en The Knife. Ik heb hier een eerste cd-versie uit 1985, die ik ergens halverwege de jaren negentig van een collega kreeg. Draai hem bijna nooit. Niet alleen is het geluid (voor huidige begrippen) niet zo sterk, ook verschillen de uitvoeringen nauwelijks met de studioversies. Wel geinig. Live beelden uit die tijd zijn wél interessant, al was het maar vanwege de kostuums van Gabriel. Wat we ook missen op de plaat, zijn de bizarre introducties die Gabriel vaak brabbelde. En let u vooral op zijn kapsel.
![Watcher Of The Skies [Live]](https://i.ytimg.com/vi/nejBH8pi9EQ/0.jpg)
![The Knife [Live]](https://i.ytimg.com/vi/liVyCHkqPwY/0.jpg)
En hier live beelden:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0868: Genesis - Selling England By The Pound
Hoppa. Een jaar later, in 1974, komt Genesis dan met dit album. 'Can you tell me where my country lies?' zingt Peter Gabriel a capella en daarna volgt een van de allerbeste platen in het proggenre. Dancing With The Moonlit Knight is gelijk een van favoriete Genesisstukken al zijn Firth Of Fifth en The Cinema Show eveneens hoogtepunten. More Fool Me is een klein liedje waarin Phil Collins de leadzang voor zijn rekening neemt en The Battle Of Epping Forest is zo'n typisch Genesisstuk met Gabriels op historische gebeurtenissen gebaseerde verhalende teksten. Firth Of Fifth bevat zo ongeveer een van de meest iconische gitaarsolo's ooit. Geen wonder dat Steve Hackett dit stuk al jaren tijdens bijna ieder soloconcert speelt. Schijnt dat hij tijdens het inspelen van de solo zo'n beetje dat tapping met het plectrum op de hals van de gitaar heeft uitgevonden, iets wat iedere metalgitarist sindsdien ook is gaan doen. Ik kocht deze plaat - een remaster uit 1994 - op 26 juni 1998 en deze draai ik echt vaak. Ik mocht Steve Hackett met zijn band het hele album zien en horen spelen in april 2019 in de Kursaal in Oostende: geweldig. Wat kan een band doen om deze plaat te evenaren?
Hoppa. Een jaar later, in 1974, komt Genesis dan met dit album. 'Can you tell me where my country lies?' zingt Peter Gabriel a capella en daarna volgt een van de allerbeste platen in het proggenre. Dancing With The Moonlit Knight is gelijk een van favoriete Genesisstukken al zijn Firth Of Fifth en The Cinema Show eveneens hoogtepunten. More Fool Me is een klein liedje waarin Phil Collins de leadzang voor zijn rekening neemt en The Battle Of Epping Forest is zo'n typisch Genesisstuk met Gabriels op historische gebeurtenissen gebaseerde verhalende teksten. Firth Of Fifth bevat zo ongeveer een van de meest iconische gitaarsolo's ooit. Geen wonder dat Steve Hackett dit stuk al jaren tijdens bijna ieder soloconcert speelt. Schijnt dat hij tijdens het inspelen van de solo zo'n beetje dat tapping met het plectrum op de hals van de gitaar heeft uitgevonden, iets wat iedere metalgitarist sindsdien ook is gaan doen. Ik kocht deze plaat - een remaster uit 1994 - op 26 juni 1998 en deze draai ik echt vaak. Ik mocht Steve Hackett met zijn band het hele album zien en horen spelen in april 2019 in de Kursaal in Oostende: geweldig. Wat kan een band doen om deze plaat te evenaren?
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0869: Genesis - The Lamb Lies Down On Broadway
Ja, wat kan een band doen om Selling England By The Pound te evenaren? Velen vinden dat The Lamb Lies Down On Broadway dat doet of zelfs beter is. Ik niet. Ik vind hem niet in de schaduw mogen staan. Op deze dubbelelpee vertelt Gabriel in drieëntwintig kortere stukken het verhaal van de jongen Rael die een hallucinatoire en kaleidoscopische reis door de ondergrondse wereld van New York maakt en in allerlei bizarre situaties belandt. Kan interessant zijn, maar ik vind het los zand en dat zal komen doordat Gabriel en de rest van de band los van elkaar werkten tijdens het maken van deze plaat. Gabriel zat niet goed in zijn vel, had te maken met zorgen in zijn gezin en hij wilde zijn horizon verbreden. Toen de plaat verscheen, deelde hij aan zijn bandgenoten mee dat de komende tour zijn laatste met de band zou zijn. Op het podium kwam de plaat wel goed uit de verf, niet in de laatste plaats door de presentatie met dia's, de enorme lichtshow en vooral de bizarre uitdossingen van Gabriel die de personages van de plaat tot leven brachten. Ik zeg niet dat de plaat slecht is, maar mij grijpt het minder aan. Er staat sterk spul op, zeker! Opener/titelnummer, In The Cage, Back in NYC, Lilywhite Lillith, The Waiting Room, The Lamia en The Colony Of Slippermen zijn gigantisch, maar als geheel vind ik het - zeker muzikaal - minder boeiend. Ik kocht de dubbelcd, een remaster uit 2008, dan ook pas op 22 mei 2017. Daarvoor had ik de plaat op een cassettebandje, maar draaide dat al twintig jaar niet meer.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 12-02-2021 07:39:32 ]
Ja, wat kan een band doen om Selling England By The Pound te evenaren? Velen vinden dat The Lamb Lies Down On Broadway dat doet of zelfs beter is. Ik niet. Ik vind hem niet in de schaduw mogen staan. Op deze dubbelelpee vertelt Gabriel in drieëntwintig kortere stukken het verhaal van de jongen Rael die een hallucinatoire en kaleidoscopische reis door de ondergrondse wereld van New York maakt en in allerlei bizarre situaties belandt. Kan interessant zijn, maar ik vind het los zand en dat zal komen doordat Gabriel en de rest van de band los van elkaar werkten tijdens het maken van deze plaat. Gabriel zat niet goed in zijn vel, had te maken met zorgen in zijn gezin en hij wilde zijn horizon verbreden. Toen de plaat verscheen, deelde hij aan zijn bandgenoten mee dat de komende tour zijn laatste met de band zou zijn. Op het podium kwam de plaat wel goed uit de verf, niet in de laatste plaats door de presentatie met dia's, de enorme lichtshow en vooral de bizarre uitdossingen van Gabriel die de personages van de plaat tot leven brachten. Ik zeg niet dat de plaat slecht is, maar mij grijpt het minder aan. Er staat sterk spul op, zeker! Opener/titelnummer, In The Cage, Back in NYC, Lilywhite Lillith, The Waiting Room, The Lamia en The Colony Of Slippermen zijn gigantisch, maar als geheel vind ik het - zeker muzikaal - minder boeiend. Ik kocht de dubbelcd, een remaster uit 2008, dan ook pas op 22 mei 2017. Daarvoor had ik de plaat op een cassettebandje, maar draaide dat al twintig jaar niet meer.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 12-02-2021 07:39:32 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd08670: Genesis - A Trick Of The Tail
Na de Lamb-tour stapt Peter Gabriel uit Genesis. Iedereen denkt dat de band ophoudt te bestaan. Collins, Rutherford, Banks en Hackett gaan op zoek naar een andere zanger, maar vinden er geen. En dan denkt iemand: Goh, Collins heeft al eerder wat solo gezongen, waarom probeert hij het niet? Zulks geschiedt. In 1976 komt A Trick Of The Tail uit. Er zijn mensen die vinden dat het na Gabriel allemaal niets meer is, maar dit is een verrassend sterke plaat. Toegegeven, hij klinkt anders. De malle fratsen van teksten en de zo typische stem missen we, maar instrumentaal staat dit als een huis en Collins' stem past daar goed bij. Het gaat al gelijk goed loos met opener Dance On A Volcano. Entangled, Squonk, Robbery Assault & Battery, Ripples en afsluiter Los Endos (met de openingslick van Dance On A Volcano er weer in): dit is gewoon erg goed. Ik koop de cd, een remaster uit 2008, op 14 november 2014.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 12-02-2021 09:24:21 ]
Na de Lamb-tour stapt Peter Gabriel uit Genesis. Iedereen denkt dat de band ophoudt te bestaan. Collins, Rutherford, Banks en Hackett gaan op zoek naar een andere zanger, maar vinden er geen. En dan denkt iemand: Goh, Collins heeft al eerder wat solo gezongen, waarom probeert hij het niet? Zulks geschiedt. In 1976 komt A Trick Of The Tail uit. Er zijn mensen die vinden dat het na Gabriel allemaal niets meer is, maar dit is een verrassend sterke plaat. Toegegeven, hij klinkt anders. De malle fratsen van teksten en de zo typische stem missen we, maar instrumentaal staat dit als een huis en Collins' stem past daar goed bij. Het gaat al gelijk goed loos met opener Dance On A Volcano. Entangled, Squonk, Robbery Assault & Battery, Ripples en afsluiter Los Endos (met de openingslick van Dance On A Volcano er weer in): dit is gewoon erg goed. Ik koop de cd, een remaster uit 2008, op 14 november 2014.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 12-02-2021 09:24:21 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0871: Genesis - Wind & Wuthering
Later in 1976 komt de opvolger van het kwartet. Wind & Wuthering is misschien nog wel een tandje sterker. Het kwartet heeft z'n weg wat meer gevonden, lijkt het. In mijn oren is het vooral Steve Hackett die schittert op deze plaat. Er staat veel moois op: Eleventh Earl Of Mar, One For The Vine, Blood On The Rooftops, In That Quiet Earth. Toch is Hackett wat onrustig. Hij levert materiaal aan dat de rest van de groep afwijst en dus gaat Hackett aan de slag met een soloplaat Voyage Of The Acolyte, die zó succesvol is dat Hackett besluit na de tour in 1977 om Genesis te verlaten en een solocarrière op te starten. Wind & Wuthering is in mijn oren de laatste écht klassieke Genesis en ik koop de cd, wederom een remaster uit 2008, wederom op 14 november 2014.
Later in 1976 komt de opvolger van het kwartet. Wind & Wuthering is misschien nog wel een tandje sterker. Het kwartet heeft z'n weg wat meer gevonden, lijkt het. In mijn oren is het vooral Steve Hackett die schittert op deze plaat. Er staat veel moois op: Eleventh Earl Of Mar, One For The Vine, Blood On The Rooftops, In That Quiet Earth. Toch is Hackett wat onrustig. Hij levert materiaal aan dat de rest van de groep afwijst en dus gaat Hackett aan de slag met een soloplaat Voyage Of The Acolyte, die zó succesvol is dat Hackett besluit na de tour in 1977 om Genesis te verlaten en een solocarrière op te starten. Wind & Wuthering is in mijn oren de laatste écht klassieke Genesis en ik koop de cd, wederom een remaster uit 2008, wederom op 14 november 2014.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0872: Genesis - Seconds Out
In 1977 tourt het kwartet dat Genesis heet de wereld rond. Omdat drummer Phil Collins vooral ook voor op het podium moet staan zingen, is het handig dat er een tweede drummer bij komt. Aanvankelijk is dat Bill Bruford, dan al een tijdje werkloos, nadat King Crimson in 1974 ophield te bestaan. Bruford houdt het na één tour weer voor gezien; het is te weinig avontuurlijk voor hem om avond aan avond zo ongeveer hetzelfde te moeten spelen. Chester Thompson vervangt hem; hem kennen we dan vooral van zijn werk bij Frank Zappa (1973/1974). Op deze dubbelaar staan opnamen voornamelijk uit Parijs, met slechts één stuk uit 1976 waarop Bruford drumt (The Cinema Show), maar het drumduet tussen hem en Collins aan het eind is wel gelijk een van de hoogtepunten van de plaat. De overige opnamen komen uit 1977 en het livealbum verschijnt eind 1977. Squonk opent en daarna komt een kleine dwarsdoorsnede van stukken van Tail en Wind, afgewisseld met ouder materiaal. Van The Lamb rest ons The Carpet Crawlers en het titelnummer. De versie van Firth Of Fifth is zoals gebruikelijk adembenemend en het is gaaf om te horen hoe Collins het klassieke Supper's Ready zich eigen heeft gemaakt. I Know What I Like is daarentegen een tegenvaller (met een tamboerijnsolo, hoe verzin je het). Ik kocht de dubbelelpee ergens in 1987 of zo en toen kreeg ik kippenvel van het deel Apocalypse 9/8 uit Supper's Ready. Dat is nog steeds zo. Daarom was ik blij toen ik op 6 juni 2017 voor een prikkie de versie op dubbelcd vond en kocht. Draai hem niet vaak, maar dit wel een van de klassieke liveplaten uit de jaren zeventig.
In 1977 tourt het kwartet dat Genesis heet de wereld rond. Omdat drummer Phil Collins vooral ook voor op het podium moet staan zingen, is het handig dat er een tweede drummer bij komt. Aanvankelijk is dat Bill Bruford, dan al een tijdje werkloos, nadat King Crimson in 1974 ophield te bestaan. Bruford houdt het na één tour weer voor gezien; het is te weinig avontuurlijk voor hem om avond aan avond zo ongeveer hetzelfde te moeten spelen. Chester Thompson vervangt hem; hem kennen we dan vooral van zijn werk bij Frank Zappa (1973/1974). Op deze dubbelaar staan opnamen voornamelijk uit Parijs, met slechts één stuk uit 1976 waarop Bruford drumt (The Cinema Show), maar het drumduet tussen hem en Collins aan het eind is wel gelijk een van de hoogtepunten van de plaat. De overige opnamen komen uit 1977 en het livealbum verschijnt eind 1977. Squonk opent en daarna komt een kleine dwarsdoorsnede van stukken van Tail en Wind, afgewisseld met ouder materiaal. Van The Lamb rest ons The Carpet Crawlers en het titelnummer. De versie van Firth Of Fifth is zoals gebruikelijk adembenemend en het is gaaf om te horen hoe Collins het klassieke Supper's Ready zich eigen heeft gemaakt. I Know What I Like is daarentegen een tegenvaller (met een tamboerijnsolo, hoe verzin je het). Ik kocht de dubbelelpee ergens in 1987 of zo en toen kreeg ik kippenvel van het deel Apocalypse 9/8 uit Supper's Ready. Dat is nog steeds zo. Daarom was ik blij toen ik op 6 juni 2017 voor een prikkie de versie op dubbelcd vond en kocht. Draai hem niet vaak, maar dit wel een van de klassieke liveplaten uit de jaren zeventig.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
BBCD306
Who's next nou Who's next natuurlijk, mijn enige cdtje (ontrecht) van deze geweldige band, heb de mannen (een paar ervan) nu 2 keer live gezien en dat knalt van het podium, kan me niet voorstellen hoe het geweest zou moeten zijn in hun hoogtijdagen (want daar zijn we wel ver vanaf). Dit album is van begin tot eind goed het knalt er gelijk in met baba o'reily het heerlijke drumcomputer riedeltje en dan de megalomane riffs. Andere grote hit van deze plaat is you wont get fooled again. Dit doet me er aan denken dat ik bij een volgende bezoek aan een platenzaak (als dat mag) ook eens weer in het the who vlakje moet duiken... Ik denk dat stiekem heel veel muziek in mijn kast wel schatplichtig is aan the who, denk dat hun invloed moeilijk te onderschatten is zowel op het gebied van muziek maar vooral ook op het gebied van wat er op het podium gebeurt en wat er buiten het podium gebeurde met name door keith moon
Deze band is ook wel eens omschreven als een soort tornado met John Entwistle in de kalmte van het oog een mooie beschrijving. En focussen op basloopjes bij the who kan ook geen kwaad want die zijn exceptioneel.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-703891-1284814993.jpeg.jpg)
Who's next nou Who's next natuurlijk, mijn enige cdtje (ontrecht) van deze geweldige band, heb de mannen (een paar ervan) nu 2 keer live gezien en dat knalt van het podium, kan me niet voorstellen hoe het geweest zou moeten zijn in hun hoogtijdagen (want daar zijn we wel ver vanaf). Dit album is van begin tot eind goed het knalt er gelijk in met baba o'reily het heerlijke drumcomputer riedeltje en dan de megalomane riffs. Andere grote hit van deze plaat is you wont get fooled again. Dit doet me er aan denken dat ik bij een volgende bezoek aan een platenzaak (als dat mag) ook eens weer in het the who vlakje moet duiken... Ik denk dat stiekem heel veel muziek in mijn kast wel schatplichtig is aan the who, denk dat hun invloed moeilijk te onderschatten is zowel op het gebied van muziek maar vooral ook op het gebied van wat er op het podium gebeurt en wat er buiten het podium gebeurde met name door keith moon
Deze band is ook wel eens omschreven als een soort tornado met John Entwistle in de kalmte van het oog een mooie beschrijving. En focussen op basloopjes bij the who kan ook geen kwaad want die zijn exceptioneel.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD307
Als een soort ware grunge opa ging Neil Young begin jaren 90 zijn nummers veel zwaarder spelen lees traag met veel feedback en distortion. Het levert wat mij betreft een geweldige live registratie op met daarop versie van nummers die voor mij zijn zoals ze horen. Als ik de original aufnames hoor dan mis ik vaak iets een randje een stukje boosheid een stukje oempf. Op deze plaat zijn die allemaal aanwezig, en ome neil doet het nogsteeds een aantal jaar geleden eindelijk live gezien in de ziggodome waar hij zijn langste solo concert ever gaf
wat een held en wat een goede nummers. Ik 'vermoord' een heel aantal van deze nummers om te leren gitaar spelen (ik kom niet in de buurt van de solos) en ook daar is ome neil een goede leraar. Op deze plaat staan nummers als cortex the killer, hey hey my my into the black ook een cover van blowin in the wind van dylan met samples van bush sr, rocking in a free world en like a hurricane... heerlijke veel gedraaide plaat 
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-11354307-1514825322-6686.jpeg.jpg)
Als een soort ware grunge opa ging Neil Young begin jaren 90 zijn nummers veel zwaarder spelen lees traag met veel feedback en distortion. Het levert wat mij betreft een geweldige live registratie op met daarop versie van nummers die voor mij zijn zoals ze horen. Als ik de original aufnames hoor dan mis ik vaak iets een randje een stukje boosheid een stukje oempf. Op deze plaat zijn die allemaal aanwezig, en ome neil doet het nogsteeds een aantal jaar geleden eindelijk live gezien in de ziggodome waar hij zijn langste solo concert ever gaf
wat een held en wat een goede nummers. Ik 'vermoord' een heel aantal van deze nummers om te leren gitaar spelen (ik kom niet in de buurt van de solos) en ook daar is ome neil een goede leraar. Op deze plaat staan nummers als cortex the killer, hey hey my my into the black ook een cover van blowin in the wind van dylan met samples van bush sr, rocking in a free world en like a hurricane... heerlijke veel gedraaide plaat 
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD308
Carboniferous van het trio Zu, een grappige combi van drums bass en sax die stampende jazz maken. Ze hebben een aantal plaatjes gemaakt voor o.a. het ipecac label. Het is geen typische jazz het pompt stampt en maakt herrie ook schuwen ze de electronica niet. Het zijn allemaal instrumentaaltjes op 1 na waar Mike Patton (hoe kan het ook anders) op zingt. Er is ook nog een nummer waar king buzzo van de melvins op meespeelt en zo hebben we de ipecac familie weer compleet. Ik heb Zu een aantal maal live mogen aanschouwen en dat hakt er heerlijk in, het is hoge intenisteit muziek en daar hou ik wel van, soms gaat het richting de free maar toch zit er een duidelijke ritmische structuur in wat het iets behapbaarder maakt. Het knalt nu iig op hoog volume door mijn huis
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-1644323-1234179556.jpeg.jpg)
Carboniferous van het trio Zu, een grappige combi van drums bass en sax die stampende jazz maken. Ze hebben een aantal plaatjes gemaakt voor o.a. het ipecac label. Het is geen typische jazz het pompt stampt en maakt herrie ook schuwen ze de electronica niet. Het zijn allemaal instrumentaaltjes op 1 na waar Mike Patton (hoe kan het ook anders) op zingt. Er is ook nog een nummer waar king buzzo van de melvins op meespeelt en zo hebben we de ipecac familie weer compleet. Ik heb Zu een aantal maal live mogen aanschouwen en dat hakt er heerlijk in, het is hoge intenisteit muziek en daar hou ik wel van, soms gaat het richting de free maar toch zit er een duidelijke ritmische structuur in wat het iets behapbaarder maakt. Het knalt nu iig op hoog volume door mijn huis
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD309
Ergens eind jaren 90 moet Zita Swoon hun naam van Moondog jr. veranderen vanwege een rechtzaak tegen hun door moondog. Dit collectief met Stef Kamil Carlens, die we nog kennen van Deus, aan het roer maakt iets vrolijker lichtere muziek dan Deus zelf. Deze plaat heb ik eind jaren 90 helemaal grijs gedraaid, het is vrolijke dansbare muziek met een upright bass, en dus iets swingender maar de teksten zijn vaak iets minder vrolijk. Ik vind het erg prettige muziek
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-462187-1243865506.jpeg.jpg)
Ergens eind jaren 90 moet Zita Swoon hun naam van Moondog jr. veranderen vanwege een rechtzaak tegen hun door moondog. Dit collectief met Stef Kamil Carlens, die we nog kennen van Deus, aan het roer maakt iets vrolijker lichtere muziek dan Deus zelf. Deze plaat heb ik eind jaren 90 helemaal grijs gedraaid, het is vrolijke dansbare muziek met een upright bass, en dus iets swingender maar de teksten zijn vaak iets minder vrolijk. Ik vind het erg prettige muziek
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD310
Dit is voor mij de tweede plaat van Zita Swoon maar er zit technisch nog een plaat tussen geloof ik. Deze vind ik zelf wat minder al komt hier wel een grotere hit vanaf namelijk the bananaqueen. Het lichte frisse gevoel is hier een beetje weg en het is wat bedompter, nog wel disco-y en funky maar minder fris.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-601975-1142123843.jpeg.jpg)
Dit is voor mij de tweede plaat van Zita Swoon maar er zit technisch nog een plaat tussen geloof ik. Deze vind ik zelf wat minder al komt hier wel een grotere hit vanaf namelijk the bananaqueen. Het lichte frisse gevoel is hier een beetje weg en het is wat bedompter, nog wel disco-y en funky maar minder fris.
![Zita Swoon - The Bananaqueen [full video]](https://i.ytimg.com/vi/_XPycK4A1AE/0.jpg)
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD311
Deze cd van z-rock hawaii een groep bestaande uit ween samen met yamatsuka eye van de boredoms, is een hele tijd lang niet te betalen geweest. Hij was op ebay te krijgen voor ¤100+ en ook op discogs ging hij voor onder de 70 niet weg. De mannen van ween hebben wel eens gezegd dat ze gewoon een doos hadden liggen en er af en toe eens één voor een belachelijke prijs op ebay zette toen ze erachter waren gekomen dat ze zo gewild waren. De grap is is dat het een gave cd is maar ook een hele absurde die absoluut die prijzen niet waar is Ikzelf heb er op een gegeven moment één weten te bemachtigen uit isreal voor 10 euro wat misschien nog wel wat aan de dure kant is. Want wat staat er op deze cd, nou het zijn allemaal covers van nummers zoals bad to the bone, waar yamatsuka eye keihard doorheen schreeuwt, het geheel leeft een heerlijk chaotisch element aan deze nummers en past kwa stijl wel bij ween en eye (die eigenlijk samen eerste weyen zouden gaan heten) en is bij vlagen hilarisch. Een leuke cd in de collectie die ik gelukkig voor een normale prijs heb gevonden.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-529908-1607549730-5309.jpeg.jpg)
Deze cd van z-rock hawaii een groep bestaande uit ween samen met yamatsuka eye van de boredoms, is een hele tijd lang niet te betalen geweest. Hij was op ebay te krijgen voor ¤100+ en ook op discogs ging hij voor onder de 70 niet weg. De mannen van ween hebben wel eens gezegd dat ze gewoon een doos hadden liggen en er af en toe eens één voor een belachelijke prijs op ebay zette
toen ze erachter waren gekomen dat ze zo gewild waren. De grap is is dat het een gave cd is maar ook een hele absurde die absoluut die prijzen niet waar is Ikzelf heb er op een gegeven moment één weten te bemachtigen uit isreal voor 10 euro wat misschien nog wel wat aan de dure kant is. Want wat staat er op deze cd, nou het zijn allemaal covers van nummers zoals bad to the bone, waar yamatsuka eye keihard doorheen schreeuwt, het geheel leeft een heerlijk chaotisch element aan deze nummers en past kwa stijl wel bij ween en eye (die eigenlijk samen eerste weyen zouden gaan heten) en is bij vlagen hilarisch. Een leuke cd in de collectie die ik gelukkig voor een normale prijs heb gevonden.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD312
John Zorn's song project ik had de studioversies op een singlesbox en dit is de live cd versie. De studio versies zijn alleen op singletjes te verkrijgen. Dit zijn allemaal nummers van John Zorn die instrumentaal waren van tekst voorzien. De zangers op de cd zijn Mike Patton, Jesse Harris En Sofia rei, dit zit verpakt in een soort stoffen velours hoesje erg chique De plaat is leuk vooral de wat heftiger Zorn nummers zijn best cool met zang. Andere nummers verliezen er juist een beetje kracht door omdat ze wat meer op de achtergrond gedrongen worden.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-7012817-1431670317-2274.jpeg.jpg)
John Zorn's song project ik had de studioversies op een singlesbox en dit is de live cd versie. De studio versies zijn alleen op singletjes te verkrijgen. Dit zijn allemaal nummers van John Zorn die instrumentaal waren van tekst voorzien. De zangers op de cd zijn Mike Patton, Jesse Harris En Sofia rei, dit zit verpakt in een soort stoffen velours hoesje erg chique
De plaat is leuk vooral de wat heftiger Zorn nummers zijn best cool met zang. Andere nummers verliezen er juist een beetje kracht door omdat ze wat meer op de achtergrond gedrongen worden.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD313
Door met meneer zappa en zijn mothers of invention, we're only in it for the money. Hier kan bazbo zo veel meer over vertellen voor mij is het een heerlijke anti-establishment anti-hippy plaat uit 1966 vol met allerlei gekkigheid, tape experimenten. Vooral het anti-hippy had ik niet verwacht toen ik deze plaat kocht wat dat betreft is zappa meer de proto-punk dan de psychedelishe hippie
[ Bericht 9% gewijzigd door Bosbeetle op 13-02-2021 19:37:16 ]
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-3643213-1466252585-1438.jpeg.jpg)
Door met meneer zappa en zijn mothers of invention, we're only in it for the money. Hier kan bazbo zo veel meer over vertellen voor mij is het een heerlijke anti-establishment anti-hippy plaat uit 1966 vol met allerlei gekkigheid, tape experimenten. Vooral het anti-hippy had ik niet verwacht toen ik deze plaat kocht wat dat betreft is zappa meer de proto-punk dan de psychedelishe hippie
[ Bericht 9% gewijzigd door Bosbeetle op 13-02-2021 19:37:16 ]
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
Doe ik over twee jaar als ik bij de Z ben.quote:
BBCD313
[...]
Door met meneer zappa en zijn mothers of invention, we're only in it for the money. Hier kan bazbo zo veel meer over vertellen [...]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Ik heb de rykodisc versie is dat nou okay of crap?quote:Op zaterdag 13 februari 2021 19:57 schreef bazbo het volgende:
[..]
Doe ik over twee jaar als ik bij de Z ben.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0873: Genesis - Duke
Na Wind & Wuthering stapt ook Steve Hackett uit de band. Zoals eerder gezegd: daarmee is wat mij betreft de 'klassieke' Genesis voorbij. Collins, Rutherford en Banks blijven met z'n drieën achter en gaan door. Ze maken de plaat And Then There Were Three en die heb ik niet. Ik heb wel de opvolger uit 1980 daar weer van: Duke. Ik kreeg de elpee in 1980 of 1981 van twee goede vrienden voor mijn verjaardag. Ze wilden mij ervan overtuigen hoe goed Genesis is/was. Nou, dat lukte ze hiermee niet. Ik draaide de elpee mondjesmaat. De stukken die door de hele groep zijn geschreven, vond en vind ik sterk. Opener Behind The Lines knalt er gelijk lekker in, Duchess gaat erop door en de minitrilogie eindigt met het korte Guiding Lines. Plaatkant twee opent met de single Turn It On Again, zeer gaaf, want heeft in bepaalde delen een onmogelijk bij te houden maatsoort. De plaat sluit af met de indrukwekkende Duke's Travels en Duke's End, waarin flarden van Behind The Lines en Guiding Lines terugkomen. Tot zover is het echt gaaf. Maar ertussendoor staan zes songs, ieder bandlid heeft er twee geschreven, die ik dan weer helemaal niks vond. Collins komt niet verder dan een boel liefdesverdriet van zich af te kwelen en de stukken van de anderen bleven niet goed bij mij hangen. Daar komt nog eens bij dat ik het toetsengeluid van Banks niet mooi vond en die stem van Collins klonk als nagels over een schoolbord. Uit nostalgische overwegingen kocht ik op 15 mei 2017 de plaat op cd, een remaster uit 2008. Ik beluisterde hem nog eens goed en moest mijn mening herzien: toch een redelijk sterke plaat. Nog altijd vind ik de groepsstukken het beste, maar de songs van Banks en Rutherford mogen er ook zijn, ze bevatten een paar heel mooie melodieën. Toch blijf ik vinden dat de hele Dukesuite aan elkaar moet in plaats van in tweeën geknipt en de plaat openen en afsluiten. Nou ja, er zijn ook volksstammen die alles na The Lamb afdoen als uitverkoop, dus ik ben nog mild. Kan het schelen.
Na Wind & Wuthering stapt ook Steve Hackett uit de band. Zoals eerder gezegd: daarmee is wat mij betreft de 'klassieke' Genesis voorbij. Collins, Rutherford en Banks blijven met z'n drieën achter en gaan door. Ze maken de plaat And Then There Were Three en die heb ik niet. Ik heb wel de opvolger uit 1980 daar weer van: Duke. Ik kreeg de elpee in 1980 of 1981 van twee goede vrienden voor mijn verjaardag. Ze wilden mij ervan overtuigen hoe goed Genesis is/was. Nou, dat lukte ze hiermee niet. Ik draaide de elpee mondjesmaat. De stukken die door de hele groep zijn geschreven, vond en vind ik sterk. Opener Behind The Lines knalt er gelijk lekker in, Duchess gaat erop door en de minitrilogie eindigt met het korte Guiding Lines. Plaatkant twee opent met de single Turn It On Again, zeer gaaf, want heeft in bepaalde delen een onmogelijk bij te houden maatsoort. De plaat sluit af met de indrukwekkende Duke's Travels en Duke's End, waarin flarden van Behind The Lines en Guiding Lines terugkomen. Tot zover is het echt gaaf. Maar ertussendoor staan zes songs, ieder bandlid heeft er twee geschreven, die ik dan weer helemaal niks vond. Collins komt niet verder dan een boel liefdesverdriet van zich af te kwelen en de stukken van de anderen bleven niet goed bij mij hangen. Daar komt nog eens bij dat ik het toetsengeluid van Banks niet mooi vond en die stem van Collins klonk als nagels over een schoolbord. Uit nostalgische overwegingen kocht ik op 15 mei 2017 de plaat op cd, een remaster uit 2008. Ik beluisterde hem nog eens goed en moest mijn mening herzien: toch een redelijk sterke plaat. Nog altijd vind ik de groepsstukken het beste, maar de songs van Banks en Rutherford mogen er ook zijn, ze bevatten een paar heel mooie melodieën. Toch blijf ik vinden dat de hele Dukesuite aan elkaar moet in plaats van in tweeën geknipt en de plaat openen en afsluiten. Nou ja, er zijn ook volksstammen die alles na The Lamb afdoen als uitverkoop, dus ik ben nog mild. Kan het schelen.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Rykodisc heeft volgens mij de in 1985 opnieuw opgenomen bas en drums, dus vinden velen het crap. De 'originele' versie die in 2012 verscheen klinkt in ieder geval een stuk beter.quote:
[..]
Ik heb de rykodisc versie is dat nou okay of crap?
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Dit is een 1995 versie zal dan wel de crappe zijnquote:
[..]
Rykodisc heeft volgens mij de in 1985 opnieuw opgenomen bas en drums, dus vinden velen het crap. De 'originele' versie die in 2012 verscheen klinkt in ieder geval een stuk beter.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0874: Genesis - We Can't Dance
Was Duke mijn eerste Genesiselpee, dit is de eerste Genesiscd. Ik kocht hem bij het verschijnen op 22 oktober 1992, volgens mij voor De Vrouw. Die vond al die hitjes die op radio en televisie voorbijkwamen erg leuk. Nou ja inderdaad, ze zijn geinig. De rest van de stukken blijven niet hangen, ik vind ze zelfs ronduit saai en de stem van Collins heeft me nooit zo kunnen bekoren. De grote uitzondering is het afsluitende Fading Lights. Dat begint met een wat zeikachtig lied, maar in het midden zit een instrumentaal deel dat plots weer helemaal te gek is, want toetsenbombast en prog. Dat hadden we in geen tijden op Genesisplaten gehoord en het is de reden dat ik alle tussenliggende platen van het trio niet heb.
Was Duke mijn eerste Genesiselpee, dit is de eerste Genesiscd. Ik kocht hem bij het verschijnen op 22 oktober 1992, volgens mij voor De Vrouw. Die vond al die hitjes die op radio en televisie voorbijkwamen erg leuk. Nou ja inderdaad, ze zijn geinig. De rest van de stukken blijven niet hangen, ik vind ze zelfs ronduit saai en de stem van Collins heeft me nooit zo kunnen bekoren. De grote uitzondering is het afsluitende Fading Lights. Dat begint met een wat zeikachtig lied, maar in het midden zit een instrumentaal deel dat plots weer helemaal te gek is, want toetsenbombast en prog. Dat hadden we in geen tijden op Genesisplaten gehoord en het is de reden dat ik alle tussenliggende platen van het trio niet heb.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
http://www.lukpac.org/~ha(...)ds/money.html#1995cdquote:
[..]
Dit is een 1995 versie zal dan wel de crappe zijn
Nee, dus.
De originele mix, maar wel een gecensureerde versie.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
gecensureerdquote:
[..]
http://www.lukpac.org/~ha(...)ds/money.html#1995cd
Nee, dus.
De originele mix, maar wel een gecensureerde versie.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
Ja, de Verenigde Staten van Amerika waren preuts, hè...quote:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
BBCD314
Nog een Zappa dit keer apostrophe (') waarop het bekende nummer over the yellow snow het verhaal van nanouk de eskimo... en stink-foot laat het maar Zappa over om een heel nummer te maken over stinkende voeten inclusief praten de hond die daar het zijne van vind Verder staat de plaat vol met geweldig gitaarwerk natuurlijk
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-2307743-1275877747.jpeg.jpg)
Nog een Zappa dit keer apostrophe (') waarop het bekende nummer over the yellow snow
het verhaal van nanouk de eskimo... en stink-foot laat het maar Zappa over om een heel nummer te maken over stinkende voeten inclusief praten de hond die daar het zijne van vind Verder staat de plaat vol met geweldig gitaarwerk natuurlijk 
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD315
En dan de laatste cd uit de rijtjes in mijn kast (er liggen nog een stuk of 6 nieuwe aankopen etc die hierna nog komen) Dit is the gift van John Zorn het is deel drie van de music romance reeks maar ik zie het eigenlijk als deel één van zijn dreamers project, hier duikt zorn de excotica in maar niet helemaal volledig nog. Het doorsje is een cadeatje maar binnenin een stuk minder onschuldig met anime schurkend tegen kinderporno aan
not my cup of tea. Maar de muziek is tof. For lovers only wel toepasselijk voor valentijnsdag.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-407469-1391256588-2346.jpeg.jpg)
En dan de laatste cd uit de rijtjes in mijn kast (er liggen nog een stuk of 6 nieuwe aankopen etc die hierna nog komen) Dit is the gift van John Zorn het is deel drie van de music romance reeks maar ik zie het eigenlijk als deel één van zijn dreamers project, hier duikt zorn de excotica in maar niet helemaal volledig nog. Het doorsje is een cadeatje maar binnenin een stuk minder onschuldig met anime schurkend tegen kinderporno aan
not my cup of tea. Maar de muziek is tof. For lovers only wel toepasselijk voor valentijnsdag.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD316
Tijd voor nieuwe aanwinsten, ik heb een zwak voor Stuurbaard Bakkebaard en voor andré manuel en samen zijn ze dus het beukorkest met nog vele anderen. Ik heb de tweede plaat van ze al een tijd en die is fijn, genoeg reden om hun eerste ook aan te schaffen en het gaat gelijk al goed van start met een soort russische hoempa inclusief verzonnen gezang Nu al blij met m'n aanschaf
Geen youtubes hiervan, ook altijd goed
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-9287116-1477991750-2482.jpeg.jpg)
Tijd voor nieuwe aanwinsten, ik heb een zwak voor Stuurbaard Bakkebaard en voor andré manuel en samen zijn ze dus het beukorkest met nog vele anderen. Ik heb de tweede plaat van ze al een tijd en die is fijn, genoeg reden om hun eerste ook aan te schaffen en het gaat gelijk al goed van start met een soort russische hoempa inclusief verzonnen gezang
Nu al blij met m'n aanschaf Geen youtubes hiervan, ook altijd goed
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0875: Genesis - Archive 1967-75
Deze box met vier cd's verschijnt in 1998 en ik koop hem gelijk op 20 juni 1998. Ik heb dan de oudere Genesis gehoord. Het is een bijzondere box. Op de eerste twee plaatjes staat The Lamb Lies Down On Broadway, uitgevoerd in The Shrine Auditorium, Los Angeles op 24 januari 1975. Hij is niet helemaal volledig; het laatste stuk It ontbreekt, dus voor de gelegenheid is de klassieke bezetting in 1998 (jazeker, Gabriel, Hackett, Collins, Banks Rutherford) bijeen om het stuk in de studio opnieuw in te spelen. De uitvoering uit 1975 is bijzonder energiek en klinkt geweldig. Ook de introducties van Gabriel her en der om het verhaal wat toe te lichten zijn mooi om te horen. Ik moet zeggen dat ik deze uitvoering verkies boven het studioalbum. Enige wat jammer is, is dat we geen beelden hebben van hoe het eruit zag op het podium; de bijzondere (licht)effecten en de buitenissige uitdossingen van Gabriel waren opzienbarend, zeker voor die tijd. Op plaatje drie staan liveopnames uit 1973, voornamelijk uit The Rainbow Theatre in Londen. Grandioze versie van Dancing With The Moonlit Knight, Firth Of Fifth en de gehele Supper's Ready (met de bizarre introductie van Gabriel), aangevuld met wat singlemateriaal en radio-/televisieopnames uit 1972 en 1971. Het vierde plaatje is geheel gewijd aan de vroege dagen: veel demo's en singleversies uit 1967 en 1968 van materiaal dat in andere versies verscheen op de debuutplaat From Genesis To Revelation uit 1968. Prachtbox.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 14-02-2021 12:04:56 ]
Deze box met vier cd's verschijnt in 1998 en ik koop hem gelijk op 20 juni 1998. Ik heb dan de oudere Genesis gehoord. Het is een bijzondere box. Op de eerste twee plaatjes staat The Lamb Lies Down On Broadway, uitgevoerd in The Shrine Auditorium, Los Angeles op 24 januari 1975. Hij is niet helemaal volledig; het laatste stuk It ontbreekt, dus voor de gelegenheid is de klassieke bezetting in 1998 (jazeker, Gabriel, Hackett, Collins, Banks Rutherford) bijeen om het stuk in de studio opnieuw in te spelen. De uitvoering uit 1975 is bijzonder energiek en klinkt geweldig. Ook de introducties van Gabriel her en der om het verhaal wat toe te lichten zijn mooi om te horen. Ik moet zeggen dat ik deze uitvoering verkies boven het studioalbum. Enige wat jammer is, is dat we geen beelden hebben van hoe het eruit zag op het podium; de bijzondere (licht)effecten en de buitenissige uitdossingen van Gabriel waren opzienbarend, zeker voor die tijd. Op plaatje drie staan liveopnames uit 1973, voornamelijk uit The Rainbow Theatre in Londen. Grandioze versie van Dancing With The Moonlit Knight, Firth Of Fifth en de gehele Supper's Ready (met de bizarre introductie van Gabriel), aangevuld met wat singlemateriaal en radio-/televisieopnames uit 1972 en 1971. Het vierde plaatje is geheel gewijd aan de vroege dagen: veel demo's en singleversies uit 1967 en 1968 van materiaal dat in andere versies verscheen op de debuutplaat From Genesis To Revelation uit 1968. Prachtbox.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 14-02-2021 12:04:56 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
BBCD317
Nog een nieuwe aanwinst het eerste album van trevor dunn trio consulvants, je merkt in deze platen toch ook duidelijk dat meneer dunn ook een groot deel mr. bungle is hoor. Het heerlijk cut and paste werk dat van bijna klassiek naar jazz springt en dan weer in grote riffs Heerlijk als je er van houdt.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-2421171-1325097418.jpeg.jpg)
Nog een nieuwe aanwinst het eerste album van trevor dunn trio consulvants, je merkt in deze platen toch ook duidelijk dat meneer dunn ook een groot deel mr. bungle is hoor. Het heerlijk cut and paste werk dat van bijna klassiek naar jazz springt en dan weer in grote riffs
Heerlijk als je er van houdt.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD318
Dat meneer Dunn meer in zijn mars heeft horen we op deze plaat waarop hij een aantal klassieke composities van zijn hand heeft verzameld. Dit valt denk ik onder het kopje modern klassiek (of redelijk modern) ik heb er niet zo verstand van maar hij zijn composities voor strijkers die bestaan uit vele delen. Het is een verzameling met stukken vanaf 1989 tot nu die hij eindelijk eens op cd heeft durven zetten. Ik hou er wel van als muzikanten niet bij één ding blijven en dit is zeker een exponent ervan. Een veelzijdig muzikus
geen youtube van dit album daarom maar een solo stuk van hem
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-13517302-1558999389-4088.jpeg.jpg)
Dat meneer Dunn meer in zijn mars heeft horen we op deze plaat waarop hij een aantal klassieke composities van zijn hand heeft verzameld. Dit valt denk ik onder het kopje modern klassiek (of redelijk modern) ik heb er niet zo verstand van maar hij zijn composities voor strijkers die bestaan uit vele delen. Het is een verzameling met stukken vanaf 1989 tot nu die hij eindelijk eens op cd heeft durven zetten. Ik hou er wel van als muzikanten niet bij één ding blijven en dit is zeker een exponent ervan. Een veelzijdig muzikus
geen youtube van dit album daarom maar een solo stuk van hem
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD319
John Zorn's Elegy waarop voor het eerst de heren Spruance en Patton te horen zijn in een improvisatie rol. Dit album uit 1992 stamt uit de tijd dat John Zorn hun producer was, en ze als jonkies ook een keer uitnodigde bij één van zijn projecten waarbij geimproviseerd werd door middel van kaarten. Een daadwerkelijke fusie van de avant gardisten met jonge metal/pop muzikanten. Tof om te horen en een leuk geschiedenis document want de rest is geschiedenis
Staat ook weer eens niet op de youtubes.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-5088564-1384171224-4946.jpeg.jpg)
John Zorn's Elegy waarop voor het eerst de heren Spruance en Patton te horen zijn in een improvisatie rol. Dit album uit 1992 stamt uit de tijd dat John Zorn hun producer was, en ze als jonkies ook een keer uitnodigde bij één van zijn projecten waarbij geimproviseerd werd door middel van kaarten. Een daadwerkelijke fusie van de avant gardisten met jonge metal/pop muzikanten. Tof om te horen en een leuk geschiedenis document want de rest is geschiedenis
Staat ook weer eens niet op de youtubes.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo 0891: Steven Wilson - King Ghost / Eminent Sleaze
Tussendoortje op vinyl. Op dinsdag 2 februari lag het tijdschrift Electronic Sound Magazine op de deurmat. Daarin een groot interview met Steven Wilson over zijn nieuwe album The Future Bites en erbij een extraatje: deze 7" single met daarop extended remixen van King Ghost en Eminent Sleaze, beide in 'normale' versies te vinden op het album. Ik draai de single nu voor het eerst en bespeur in King Ghost zo op het eerste gehoor nauwelijks iets van toegevoegde waarde: een extra drumdramdreun en een langer outro. Eminent Sleeze is dan afwijkender dan op het album: extra handklapjes, een langer funky intro met samples uit het lied en verder is het grotendeels instrumentaal op de refreinen na. Leuk hebbeding vanwege het rode vinyl en vanwege het feit dat deze remixen niet op de dikke Limited Edition Deluxe Boxset staan.
Tussendoortje op vinyl. Op dinsdag 2 februari lag het tijdschrift Electronic Sound Magazine op de deurmat. Daarin een groot interview met Steven Wilson over zijn nieuwe album The Future Bites en erbij een extraatje: deze 7" single met daarop extended remixen van King Ghost en Eminent Sleaze, beide in 'normale' versies te vinden op het album. Ik draai de single nu voor het eerst en bespeur in King Ghost zo op het eerste gehoor nauwelijks iets van toegevoegde waarde: een extra drumdramdreun en een langer outro. Eminent Sleeze is dan afwijkender dan op het album: extra handklapjes, een langer funky intro met samples uit het lied en verder is het grotendeels instrumentaal op de refreinen na. Leuk hebbeding vanwege het rode vinyl en vanwege het feit dat deze remixen niet op de dikke Limited Edition Deluxe Boxset staan.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
BBCD320
En de meeste recente voor mij dan van John Zorn, bestaande uit 1 lang nummer van 40 minuten genaamd Baphomet, Dit is weer eens met een trio zoals moonchild maar nu een andere bezetting namelijk orgel, drums en gitaar. Het doet eigenlijk alles wat zorn altijd doet, hoge intensiteit grindcorejazz maar ook excotica en alles door elkaar
Ook niet op Youtube...
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-15446013-1591684025-4144.jpeg.jpg)
En de meeste recente voor mij dan van John Zorn, bestaande uit 1 lang nummer van 40 minuten genaamd Baphomet, Dit is weer eens met een trio zoals moonchild maar nu een andere bezetting namelijk orgel, drums en gitaar. Het doet eigenlijk alles wat zorn altijd doet, hoge intensiteit grindcorejazz maar ook excotica en alles door elkaar
Ook niet op Youtube...
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD321
Nieuwe aanwinst bas gegenereerde ambient van theo tol (crows labyrinth) uit nederland, heb twee cdtjes van de man besteld tijdens zo'n bandcamp vrijdag. Heerlijke rustige ambient die ik wel eens op spotify luisterde dus dan ook maar de cdtjes aanschaffen Een soort nederlandse lustmord.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-5990036-1408222449-1371.jpeg.jpg)
Nieuwe aanwinst bas gegenereerde ambient van theo tol (crows labyrinth) uit nederland, heb twee cdtjes van de man besteld tijdens zo'n bandcamp vrijdag. Heerlijke rustige ambient die ik wel eens op spotify luisterde dus dan ook maar de cdtjes aanschaffen
Een soort nederlandse lustmord.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-13736712-1560056051-4038.jpeg.jpg)
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0876: various artists - Supper's Ready
Het in de jaren negentig bekende proglabel Magna Carta brengt in 1996 allerlei (prog)bands en artiesten bijeen om een Genesistributealbum in elkaar te zetten. In meer dan vijf kwartier komen er veertien stukken en een keur aan stermuzikanten voorbij. Robert Berry en zijn band Hush openen met Watcher Of The Sky en daarna horen we onder anderen Over The Garden Wall, Annie Haslam, David Hentschel, Kevin Gilbert (met Nick D'Virgilio en Mike Keneally), Richard Sinclair, Magellan, Pete Bardens, John Goodsall en Billy Sherwood's World Trade. De uitvoeringen blijven allemaal zeer dicht bij de originelen en dat maakt deze verzamelaar eigenlijk niet zo interessant, buiten dat al die bekende namen op één cd'tje staan. Toch koop ik hem op 12 juli 1999 voor een prikkie ergens. Leuk voor de heb.
Het in de jaren negentig bekende proglabel Magna Carta brengt in 1996 allerlei (prog)bands en artiesten bijeen om een Genesistributealbum in elkaar te zetten. In meer dan vijf kwartier komen er veertien stukken en een keur aan stermuzikanten voorbij. Robert Berry en zijn band Hush openen met Watcher Of The Sky en daarna horen we onder anderen Over The Garden Wall, Annie Haslam, David Hentschel, Kevin Gilbert (met Nick D'Virgilio en Mike Keneally), Richard Sinclair, Magellan, Pete Bardens, John Goodsall en Billy Sherwood's World Trade. De uitvoeringen blijven allemaal zeer dicht bij de originelen en dat maakt deze verzamelaar eigenlijk niet zo interessant, buiten dat al die bekende namen op één cd'tje staan. Toch koop ik hem op 12 juli 1999 voor een prikkie ergens. Leuk voor de heb.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0877: various artists - The Fox Lies Down - A Tribute To Genesis
Nee, dan is deze tributeplaat een stuk interessanter. Niet alleen horen we muzikanten uit de progwereld (Patrick Moraz, John Wetton, The Flower Kings), maar vooral gasten uit de jazzrock (Brand X), space- en obscuurdere wereld (Mother Gong, Daevid Allen, Spirits Burning, Darxtar, Controlled Bleeding, Architectural Metaphor) die echt iets leuks met het materiaal doen. Dat maakt dit tot een bijzonder leuk en afwisselend plaatje. Ik kocht het op 17 juli 1998, het jaar van verschijnen, omdat ik vooral benieuwd was naar de versie van The Cinema Show door mijn helden The Flower Kings. Die wijkt nauwelijks af van het origineel, als zit het typerende FK-geluidsstempel erop gedrukt; alleen jammer dat als het echt interessant wordt (toetsensolo!) de boel outfadet. Los Endos door Patrick Moraz blijft eveneens dicht bij het origineel, maar er zitten leuke synthesizersolo's in. Wetton maakt van Your Own Special Way een afzichtelijke tearjerker, Mother Gong kiest voor het prehistorische In The Beginning en het is een bizarre ruimtereis geworden. Het is bijna aandoenlijk om Daevid Allen Visions Of Angels te horen zingen in een instrumentale omgeving van Solid Space. Spirits Burning maakt van The Return Of The Giant Hogweed een raggend spaceprogavontuur, Darxtar's uitvoering van Dancing With The Moonlit Knight kent leuke variaties, Broadway Melody Of 1974 van Controlled Bleeding zweeft heerlijk weg en Architectural Metaphor maakt met een psychedelische versie van The Waiting Room het origineel bijna onherkenbaar. Puik!
Nee, dan is deze tributeplaat een stuk interessanter. Niet alleen horen we muzikanten uit de progwereld (Patrick Moraz, John Wetton, The Flower Kings), maar vooral gasten uit de jazzrock (Brand X), space- en obscuurdere wereld (Mother Gong, Daevid Allen, Spirits Burning, Darxtar, Controlled Bleeding, Architectural Metaphor) die echt iets leuks met het materiaal doen. Dat maakt dit tot een bijzonder leuk en afwisselend plaatje. Ik kocht het op 17 juli 1998, het jaar van verschijnen, omdat ik vooral benieuwd was naar de versie van The Cinema Show door mijn helden The Flower Kings. Die wijkt nauwelijks af van het origineel, als zit het typerende FK-geluidsstempel erop gedrukt; alleen jammer dat als het echt interessant wordt (toetsensolo!) de boel outfadet. Los Endos door Patrick Moraz blijft eveneens dicht bij het origineel, maar er zitten leuke synthesizersolo's in. Wetton maakt van Your Own Special Way een afzichtelijke tearjerker, Mother Gong kiest voor het prehistorische In The Beginning en het is een bizarre ruimtereis geworden. Het is bijna aandoenlijk om Daevid Allen Visions Of Angels te horen zingen in een instrumentale omgeving van Solid Space. Spirits Burning maakt van The Return Of The Giant Hogweed een raggend spaceprogavontuur, Darxtar's uitvoering van Dancing With The Moonlit Knight kent leuke variaties, Broadway Melody Of 1974 van Controlled Bleeding zweeft heerlijk weg en Architectural Metaphor maakt met een psychedelische versie van The Waiting Room het origineel bijna onherkenbaar. Puik!
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0878: Gentle Giant - Octopus
Dit is het vierde album van de band die wat onderbelicht is in de progwereld. De onnavolgbare muziek is niet voor iedereen, maar de prognerds lopen ermee weg. Ik ben er zo eentje. Dat ik de eerste drie platen niet heb, komt doordat ik nog altijd wacht op een beetje goed klinkende remasters op cd; schijnt dat de cd-uitgaven tot nu toe klinken als bagger en de mastertapes blijken tot nu toe onvindbaar. Octopus verscheen in 1972 en is onder de fans een van de favorieten. De Amerikaanse op dat moment nog zeskoppige band rondom de drie gebroeders Schulman maken hier krap vierendertig minuten ingenieuze muziek waarbij alle alertheid van de luisteraar is geboden. Ik kocht een remaster uit 2017 op 24 april 2012. Niet veel later verscheen de plaat in een nieuwe remaster met een remix van Steven Wilson en die wil ik nog graag eens hebben. Ik houd u op de hoogte.
Dit is het vierde album van de band die wat onderbelicht is in de progwereld. De onnavolgbare muziek is niet voor iedereen, maar de prognerds lopen ermee weg. Ik ben er zo eentje. Dat ik de eerste drie platen niet heb, komt doordat ik nog altijd wacht op een beetje goed klinkende remasters op cd; schijnt dat de cd-uitgaven tot nu toe klinken als bagger en de mastertapes blijken tot nu toe onvindbaar. Octopus verscheen in 1972 en is onder de fans een van de favorieten. De Amerikaanse op dat moment nog zeskoppige band rondom de drie gebroeders Schulman maken hier krap vierendertig minuten ingenieuze muziek waarbij alle alertheid van de luisteraar is geboden. Ik kocht een remaster uit 2017 op 24 april 2012. Niet veel later verscheen de plaat in een nieuwe remaster met een remix van Steven Wilson en die wil ik nog graag eens hebben. Ik houd u op de hoogte.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0879: Gentle Giant - In A Glass House
Als in 1973 deze opvolger uitkomt, is een van de Shulmanbroers opgestapt. Gelukkig zijn alle vijf achtergebleven bandleden multi-instrumentalisten, dus voor de studioplaat maakt het eigenlijk niet eens zo heel veel uit. Op In A Glass House gaat de band vrolijk verder met het concept van complexe stukken, zonder te verzanden in oeverloos gepiel of ellenlange instrumentale passages. Integendeel, De zes stukken klinken puntig en op het eerste gehoor tamelijk toegankelijk. Pas bij nadere beluistering komt de ingewikkeldheid van de composities naar boven. Ik kocht een remaster uit 2000 op 24 juni 2019. Daarop staan twee bonuslivestukken: The Runaway/Experience uit 1976 en In A Glass House uit 1974. Niet de allersterkste GG in mijn oren, maar er staat indrukwekkend spul op.
Als in 1973 deze opvolger uitkomt, is een van de Shulmanbroers opgestapt. Gelukkig zijn alle vijf achtergebleven bandleden multi-instrumentalisten, dus voor de studioplaat maakt het eigenlijk niet eens zo heel veel uit. Op In A Glass House gaat de band vrolijk verder met het concept van complexe stukken, zonder te verzanden in oeverloos gepiel of ellenlange instrumentale passages. Integendeel, De zes stukken klinken puntig en op het eerste gehoor tamelijk toegankelijk. Pas bij nadere beluistering komt de ingewikkeldheid van de composities naar boven. Ik kocht een remaster uit 2000 op 24 juni 2019. Daarop staan twee bonuslivestukken: The Runaway/Experience uit 1976 en In A Glass House uit 1974. Niet de allersterkste GG in mijn oren, maar er staat indrukwekkend spul op.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo 0880: Gentle Giant - The Power And The Glory
Dit is mijn favoriete Gentle Giant. Hij begint al gelijk met een van de allerbeste GG-stukken ooit: Proclamation. De combinatie van instrumentale complexiteit, vocale meerstemmigheid en bizarre wendingen en sfeerwisselingen doet het 'm voor mij. De andere zeven stukken op de plaat doen er nauwelijks voor onder (Cogs In Cogs!). Het was meneer Steven Wilson die in 2014 de plaat onder handen mocht nemen en zijn mix is grandioos. Alle partijen zijn goed te horen, zonder dat het een overmoord aan geluid is. Ook nog twee bonusnummers: het titelnummer (dat gewoon niet op de elpee staat) en een instrumentale outtake van Aspirations. Ik kocht deze versie op bij het verschijnen op 26 augustus 2014. Erbij zit een dvd met daarop een surroundmix van Steven Wilson en ... die heb ik nog nooit gehoord. Toch eens doen, vandaag of morgen.
Erg leuk: een half jaar geleden verscheen op YT een 'fan video' van Proclamation. Allerlei bekende en onbekende muzikanten droegen bij aan deze opname. En... de bandleden van Gentle Giant waren voor het eerst na veertig jaar weer eens bijeen om ook mee te doen. Klinkt nog geweldig goed ook.
Dit is mijn favoriete Gentle Giant. Hij begint al gelijk met een van de allerbeste GG-stukken ooit: Proclamation. De combinatie van instrumentale complexiteit, vocale meerstemmigheid en bizarre wendingen en sfeerwisselingen doet het 'm voor mij. De andere zeven stukken op de plaat doen er nauwelijks voor onder (Cogs In Cogs!). Het was meneer Steven Wilson die in 2014 de plaat onder handen mocht nemen en zijn mix is grandioos. Alle partijen zijn goed te horen, zonder dat het een overmoord aan geluid is. Ook nog twee bonusnummers: het titelnummer (dat gewoon niet op de elpee staat) en een instrumentale outtake van Aspirations. Ik kocht deze versie op bij het verschijnen op 26 augustus 2014. Erbij zit een dvd met daarop een surroundmix van Steven Wilson en ... die heb ik nog nooit gehoord. Toch eens doen, vandaag of morgen.
Erg leuk: een half jaar geleden verscheen op YT een 'fan video' van Proclamation. Allerlei bekende en onbekende muzikanten droegen bij aan deze opname. En... de bandleden van Gentle Giant waren voor het eerst na veertig jaar weer eens bijeen om ook mee te doen. Klinkt nog geweldig goed ook.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
https://twitter.com/balangereis/status/1361536576208199686?s=20quote:
BBCD321
[...]
Nieuwe aanwinst bas gegenereerde ambient van theo tol (crows labyrinth) uit nederland, heb twee cdtjes van de man besteld tijdens zo'n bandcamp vrijdag. Heerlijke rustige ambient die ik wel eens op spotify luisterde dus dan ook maar de cdtjes aanschaffen
[...]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
quote:
[..]
https://twitter.com/balangereis/status/1361536576208199686?s=20
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
BBCD323
De laatste nieuwe aanwinst is van bloodjob, dit is een album van een duits grindcore bandje van een collega/vriend. Ik ga elk jaar op een winterschool met het werk, een week lang wetenschap sochtends en savonds en smiddags skiën, een goede plek om samenwerkingen maar ook vriendschappen te starten. Zo ook met de gitarist van dit bandje met genoeg overlappende muzieksmaak, biersmaak en de eigenschap om lang te blijven hangen in gezamelijke ruimte zijn vriendeschappen en samenwerkingen zo gesmeed. Hij is dan ook al eens een paar weken bij ons op het werk geweest om onze microscopen te gebruiken en heeft een cursus bij ons gevolgd. En ik kom hem dus altijd tegen op die winterschool en andere symposia van dit consortium. Toen ik op whatsapp in zijn status zag dat hij een nieuwe plaat uit had heb ik er eentje besteld, en het is zeer degelijke grindcore/death metal van de knorzang variant Valt me niet tegen. Hij bezoekt vaak hetzelfde type festivals als ik maar dan net andere maar ik verwacht hem elke keer nog een keer tegen het lijf te lopen
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-16234340-1605720322-5059.jpeg.jpg)
De laatste nieuwe aanwinst is van bloodjob, dit is een album van een duits grindcore bandje van een collega/vriend. Ik ga elk jaar op een winterschool met het werk, een week lang wetenschap sochtends en savonds en smiddags skiën, een goede plek om samenwerkingen maar ook vriendschappen te starten. Zo ook met de gitarist van dit bandje met genoeg overlappende muzieksmaak, biersmaak en de eigenschap om lang te blijven hangen in gezamelijke ruimte zijn vriendeschappen en samenwerkingen zo gesmeed. Hij is dan ook al eens een paar weken bij ons op het werk geweest om onze microscopen te gebruiken en heeft een cursus bij ons gevolgd. En ik kom hem dus altijd tegen op die winterschool en andere symposia van dit consortium. Toen ik op whatsapp in zijn status zag dat hij een nieuwe plaat uit had heb ik er eentje besteld, en het is zeer degelijke grindcore/death metal van de knorzang variant
Valt me niet tegen. Hij bezoekt vaak hetzelfde type festivals als ik maar dan net andere maar ik verwacht hem elke keer nog een keer tegen het lijf te lopen 
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
Tijd om even weer in de platenkast te duiken er komen telkens nieuwe bij natuurlijk ik heb al mijn lps in verhuisdozen staan behalve een stapel nieuwe die ik in een soort krantenbak (speciaal gemaakt door mijn schoonvader) heb staan die krantenbak staat nog hier thuis dus die ga ik maar eens draaien. Ik weet niet meer precies waar ik was dus ik begin gewoon bij het laatste nummer dat ik kon vinden..
LP303
Tijdens het draaien van mijn cd's kwam ik erachter dat ik wel sleepytime gorilla museum - of natural history had maar dat hun grad opening and closing ontbrak. Hierop staat de hit ( ) voor mij dan 1997, (tonight we're gonna party like it's 1997) je hoort het ritme al af aan de zin En sleep is wrong. Dit is een collectief waar de zanger van faun en carla kilhsted de bekendsten zijn Ik heb deze dus nu op LP die grappig genoeg in finland vrij recent (2016) is uitgebracht.
ik heb al mijn lps in verhuisdozen staan behalve een stapel nieuwe die ik in een soort krantenbak (speciaal gemaakt door mijn schoonvader) heb staan die krantenbak staat nog hier thuis dus die ga ik maar eens draaien. Ik weet niet meer precies waar ik was dus ik begin gewoon bij het laatste nummer dat ik kon vinden..LP303
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-9511388-1482443434-7527.jpeg.jpg)
Tijdens het draaien van mijn cd's kwam ik erachter dat ik wel sleepytime gorilla museum - of natural history had maar dat hun grad opening and closing ontbrak. Hierop staat de hit (
) voor mij dan 1997, (tonight we're gonna party like it's 1997) je hoort het ritme al af aan de zin En sleep is wrong. Dit is een collectief waar de zanger van faun en carla kilhsted de bekendsten zijn Ik heb deze dus nu op LP die grappig genoeg in finland vrij recent (2016) is uitgebracht.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
LP304
Deeltje 6 in de nick oliveiri reeks, meer van hetzelfde en klaarblijkelijk zou dit het laatste deel zijn. Bij elkaar een leuke collectie met al het single en projectjes werk van meneer oliveire deze zes deeltjes
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-14875831-1586081397-2438.jpeg.jpg)
Deeltje 6 in de nick oliveiri reeks, meer van hetzelfde en klaarblijkelijk zou dit het laatste deel zijn. Bij elkaar een leuke collectie met al het single en projectjes werk van meneer oliveire
deze zes deeltjes 
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
LP305
Bandje live gezien in Zwolle the sonic dawn, een heerlijke psychedelisch bandje dus gelijk maar een LPtje gekocht, hij zat nog ingepakt dus ik draai hem voor het eerst. Lekker zweverig beetje 60s vibe.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-13088734-1547850049-2082.png.jpg)
Bandje live gezien in Zwolle the sonic dawn, een heerlijke psychedelisch bandje dus gelijk maar een LPtje gekocht, hij zat nog ingepakt dus ik draai hem voor het eerst. Lekker zweverig
beetje 60s vibe. 
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
LP306
We zweven nog even door met het geweldige Yawning man, toch wel zo'n beetje de grondleggers van de desert rock. Zij waren het die generator parties gingen houden in de woestijn en op die feesten veelvuldig optraden. Opnemen deden ze zelden maar recent zijn er dus wat albums uitgekomen waaronder deze. Dit is eigenlijk een DVD (die heb ik niet) van een optreden in de woestijn, een beetje een hedendaagse versie van Pink Floyd's live at pompei zou je kunnen zeggen. Daar is deze LP dus het geluid van, en wat doet yawning man dat toch weer magistraal ze steigen op zijn live helemaal in hun element en zweven zo twee plaatkanten verder Heerlijk! 
ik krijg er alleen ontzettend zin in live concerten van
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-16102759-1603470738-9671.jpeg.jpg)
We zweven nog even door met het geweldige Yawning man, toch wel zo'n beetje de grondleggers van de desert rock. Zij waren het die generator parties gingen houden in de woestijn en op die feesten veelvuldig optraden. Opnemen deden ze zelden maar recent zijn er dus wat albums uitgekomen waaronder deze. Dit is eigenlijk een DVD (die heb ik niet) van een optreden in de woestijn, een beetje een hedendaagse versie van Pink Floyd's live at pompei zou je kunnen zeggen. Daar is deze LP dus het geluid van, en wat doet yawning man dat toch weer magistraal ze steigen op zijn live helemaal in hun element en zweven zo twee plaatkanten verder
Heerlijk! ik krijg er alleen ontzettend zin in live concerten van 
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
LP307
We blijven zweven maar een tandje zwaarder met the cosmic dead, die ons de scottish space race presenteren Geweldige hoes trouwens Deze mannen heb ik ook live gezien en toen deze plaat aangeschaft, het is heerlijk zware logge space drone heaviness, live is het van die muziek waar je heerlijk in kunt gaan hangen die op de juiste momenten helemaal los gaat
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-13987161-1568300776-2941.jpeg.jpg)
We blijven zweven maar een tandje zwaarder met the cosmic dead, die ons de scottish space race presenteren
Geweldige hoes trouwens Deze mannen heb ik ook live gezien en toen deze plaat aangeschaft, het is heerlijk zware logge space drone heaviness, live is het van die muziek waar je heerlijk in kunt gaan hangen die op de juiste momenten helemaal los gaat 
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
LP308
Space is the place, tijd voor de ultieme spacers (naast pink floyd natuurlijk) Deze klassieker de eerste van Hawkwind uit 1970 kreeg ik op een mooie music on vinyl versie van mijn zwa(ger) @Trashcanman voor mijn verjaardag Heerlijke psychedelische druggy muziek waar ze natuurlijk bekend om stonden. Tijd om de kleren uit te trekken en een dansje te doen. Alhoewel mijn gordijnen zijn daar niet verduisterend genoeg voor dus ik laat de kleren nog even aan
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-13359177-1573331441-5738.jpeg.jpg)
Space is the place, tijd voor de ultieme spacers (naast pink floyd natuurlijk) Deze klassieker de eerste van Hawkwind uit 1970 kreeg ik op een mooie music on vinyl versie van mijn zwa(ger) @Trashcanman voor mijn verjaardag
Heerlijke psychedelische druggy muziek waar ze natuurlijk bekend om stonden. Tijd om de kleren uit te trekken en een dansje te doen. Alhoewel mijn gordijnen zijn daar niet verduisterend genoeg voor dus ik laat de kleren nog even aan 
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
Net even doorheen geskipt, klonk lekker dus aangechaftquote:
LP307
[ afbeelding ]
We blijven zweven maar een tandje zwaarder met the cosmic dead, die ons de scottish space race presenteren
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
LP309
Nog een woestijn EPtje hierop de mannen van o.a. (yawning man, fu manchu,øresund space collective,opeth/spiritual beggars,qosta, masters of reality, mos generator, stone axe) met andere woorden "de desert scene ". Drie nummertjes op een half paars half gele EP, we zweven door de lavender blues. (zou thierry dit ook draaien als hij aan zijn zakje lavendel snuift 
)
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-16091445-1603278904-6199.png.jpg)
Nog een woestijn EPtje hierop de mannen van o.a. (yawning man, fu manchu,øresund space collective,opeth/spiritual beggars,qosta, masters of reality, mos generator, stone axe) met andere woorden "de desert scene
". Drie nummertjes op een half paars half gele EP, we zweven door de lavender blues. (zou thierry dit ook draaien als hij aan zijn zakje lavendel snuift )
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo 0881: Gentle Giant - I Lost My Head - The Chrysalis Years 1975-1980
Kijk. In 2012 verscheen een doos met alle resterende albums van Gentle Giant erin. Free Hand (1975) had ik ooit wel eens gehoord en die wilde ik zeker ooit nog eens kopen en de liveplaat ook, dus was dit bijna een verplichte aanschaf. Ik kocht de set op 20 augustus 2012. Op vier schijfjes staan zes elpees en wat extra's. Het begint gelijk met Free Hand en ik moet zeggen dat ik die plaat - samen met voorganger The Power And The Glory - de allerbeste GG vind. Als je wilt weten hoe Gentle Giant klinkt, dan zijn de nummers Just The Same en het titelnummer de perfecte voorbeelden. Beter wordt het niet. De hele plaat is geweldig. Op het eerste cd'tje uit de set staat verder nog een paar singleversies en stukken van de plaat in een sessie bij John Peel. Op plaatje twee horen we de albums Interview (1976) en The Missing Piece (1977). Interview is nog een typische en heel goede Gentle Giantplaat; daarna gaat het mis. Onder druk van de platenmaatschappij (en die weer onder druk van de opkomende punkgolf) moet de band kortere en gemakkelijkere liedjes maken, die beter verkopen. Dat wat de muziek van Gentle Giant uniek maakt - dat complexe, dat verrassende, dat onnavolgbare, dat bij nadere beluistering zo vertrouwd en verslavend wordt - brokkelt langzaam af. Er staat zeker nog veel leuks op The Missing Piece. Iets eerder in 1977 verscheen Playing The Fool, het enige officiële livealbum van de groep en het derde plaatje is helemaal gevuld met deze dubbelelpee. De goed klinkende opnames laten horen hoe strak de band hun ingewikkelde muziek kon vertolken. De tour was ter promotie van Free Hand, dus niet raar dat er meerdere stukken van die plaat op staan, aangevuld met het beste van Octopus (een kwartier durend medley), In A Glass House en The Power And The Glory. Op het vierde cd'tje uit de set staan de laatste twee platen van Gentle Giant: Giant For A Day (1978) en Civilian 1980). De druk van de platenmaatschappij werd steeds groter en de band zocht naar mogelijkheden, maar het resultaat vind ik nogal teleurstellend poppy. Eind 1980 besloot de band dan ook om ermee op te houden.
Kijk. In 2012 verscheen een doos met alle resterende albums van Gentle Giant erin. Free Hand (1975) had ik ooit wel eens gehoord en die wilde ik zeker ooit nog eens kopen en de liveplaat ook, dus was dit bijna een verplichte aanschaf. Ik kocht de set op 20 augustus 2012. Op vier schijfjes staan zes elpees en wat extra's. Het begint gelijk met Free Hand en ik moet zeggen dat ik die plaat - samen met voorganger The Power And The Glory - de allerbeste GG vind. Als je wilt weten hoe Gentle Giant klinkt, dan zijn de nummers Just The Same en het titelnummer de perfecte voorbeelden. Beter wordt het niet. De hele plaat is geweldig. Op het eerste cd'tje uit de set staat verder nog een paar singleversies en stukken van de plaat in een sessie bij John Peel. Op plaatje twee horen we de albums Interview (1976) en The Missing Piece (1977). Interview is nog een typische en heel goede Gentle Giantplaat; daarna gaat het mis. Onder druk van de platenmaatschappij (en die weer onder druk van de opkomende punkgolf) moet de band kortere en gemakkelijkere liedjes maken, die beter verkopen. Dat wat de muziek van Gentle Giant uniek maakt - dat complexe, dat verrassende, dat onnavolgbare, dat bij nadere beluistering zo vertrouwd en verslavend wordt - brokkelt langzaam af. Er staat zeker nog veel leuks op The Missing Piece. Iets eerder in 1977 verscheen Playing The Fool, het enige officiële livealbum van de groep en het derde plaatje is helemaal gevuld met deze dubbelelpee. De goed klinkende opnames laten horen hoe strak de band hun ingewikkelde muziek kon vertolken. De tour was ter promotie van Free Hand, dus niet raar dat er meerdere stukken van die plaat op staan, aangevuld met het beste van Octopus (een kwartier durend medley), In A Glass House en The Power And The Glory. Op het vierde cd'tje uit de set staan de laatste twee platen van Gentle Giant: Giant For A Day (1978) en Civilian 1980). De druk van de platenmaatschappij werd steeds groter en de band zocht naar mogelijkheden, maar het resultaat vind ik nogal teleurstellend poppy. Eind 1980 besloot de band dan ook om ermee op te houden.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0882: Gentle Giant - Three Piece Suite
Ik blijf hopen op een mooie heruitgave van de eerste drie Gentle Giantplaten en op 9 oktober 2017 word ik beloond. Dan verschijnt deze set: een cd met een bluray. Meneer Steven Wilson is de archieven van Gentle Giant ingedoken om de eerste drie platen opnieuw te mixen. Helaas vindt hij de multitracktapes van slechts negen nummers van de drie platen, die hij kan gebruiken voor een nieuwe mix en een surroundmix. Die staan op de cd met een niet eerder verschenen stuk en een singleversie van Nothing At All. Op de bluray staan die stukken in stereo en surround, plus de originele mixen van de drie gehele elpees. Kijk, heb ik ze toch! De eerste plaat, Gentle Giant uit 1970 laat een band horen die (onder begeleiding van Tony Visconti) een album heeft geproduceerd van stukken die al een jaar op de livesetlist staat; het materiaal klinkt energiek en complex. Naast de blues- en soulinvloeden is er het begin van het karakteristieke bandgeluid met veel tempowisselingen, rare wendingen en catchy koortjes. Opvolger Acquiring The Taste (1971) heeft de band in korte tijd in de studio in elkaar gezet. Het is wat minder spontaan en we horen minder blues en soul en meer experiment en variatie. Three Friends (1972) heeft de band zelf geproduceerd (dahaag, Tony Visconti) en het is mooi te horen hoe de muziek zich ontwikkelt naar de bizarre en complexe stukken. Jammer dat Steven Wilson niet de drie platen helemaal onder handen kon nemen, maar we moeten het ermee doen. Zijn remixen doen het 'oude' geluid geen geweld aan; alles staat ten dienste van hoe het toen geklonken zou kunnen hebben als de techniek van nu beschikbaar zou zijn. Er zijn gewoon veel meer details te horen en die komen vooral goed naar voren in de surround mix. Ook met deze set ben ik wel even zoet.
Ik blijf hopen op een mooie heruitgave van de eerste drie Gentle Giantplaten en op 9 oktober 2017 word ik beloond. Dan verschijnt deze set: een cd met een bluray. Meneer Steven Wilson is de archieven van Gentle Giant ingedoken om de eerste drie platen opnieuw te mixen. Helaas vindt hij de multitracktapes van slechts negen nummers van de drie platen, die hij kan gebruiken voor een nieuwe mix en een surroundmix. Die staan op de cd met een niet eerder verschenen stuk en een singleversie van Nothing At All. Op de bluray staan die stukken in stereo en surround, plus de originele mixen van de drie gehele elpees. Kijk, heb ik ze toch! De eerste plaat, Gentle Giant uit 1970 laat een band horen die (onder begeleiding van Tony Visconti) een album heeft geproduceerd van stukken die al een jaar op de livesetlist staat; het materiaal klinkt energiek en complex. Naast de blues- en soulinvloeden is er het begin van het karakteristieke bandgeluid met veel tempowisselingen, rare wendingen en catchy koortjes. Opvolger Acquiring The Taste (1971) heeft de band in korte tijd in de studio in elkaar gezet. Het is wat minder spontaan en we horen minder blues en soul en meer experiment en variatie. Three Friends (1972) heeft de band zelf geproduceerd (dahaag, Tony Visconti) en het is mooi te horen hoe de muziek zich ontwikkelt naar de bizarre en complexe stukken. Jammer dat Steven Wilson niet de drie platen helemaal onder handen kon nemen, maar we moeten het ermee doen. Zijn remixen doen het 'oude' geluid geen geweld aan; alles staat ten dienste van hoe het toen geklonken zou kunnen hebben als de techniek van nu beschikbaar zou zijn. Er zijn gewoon veel meer details te horen en die komen vooral goed naar voren in de surround mix. Ook met deze set ben ik wel even zoet.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0883: Gentle Knife - Gentle Knife
Kan iemand die Noren eens in toom houden? Het ene geweldige bandje na het andere schiet daar uit de grond dat het geen en doen is om alles bij te houden. Nu Gentle Knife weer. Ik ontdekte hen in 2017 toen hun tweede album verscheen en toen ik dat tweede album had gehoord, moest ik hun eersteling ook hebben. Op 12 februari 2018 kocht ik het. De groep bestaat uit maar liefst tien jongelui die een enorm arsenaal aan instrumenten beheersen een prachtig soort melodieuze en toch stevige folkprog maken. Gitaar, toetsen, trompet, fluit, saxofoon, zang: je zou zeggen dat het een onsamenhangend rommeltje wordt, maar het tegendeel is waar. De acht middellange composities zitten gedegen in elkaar en staan als een huis. Her en der is er ruimte voor een pittige solo en de mannen- en vrouwensolostem maken het nog eens erg afwisselend ook.
Kan iemand die Noren eens in toom houden? Het ene geweldige bandje na het andere schiet daar uit de grond dat het geen en doen is om alles bij te houden. Nu Gentle Knife weer. Ik ontdekte hen in 2017 toen hun tweede album verscheen en toen ik dat tweede album had gehoord, moest ik hun eersteling ook hebben. Op 12 februari 2018 kocht ik het. De groep bestaat uit maar liefst tien jongelui die een enorm arsenaal aan instrumenten beheersen een prachtig soort melodieuze en toch stevige folkprog maken. Gitaar, toetsen, trompet, fluit, saxofoon, zang: je zou zeggen dat het een onsamenhangend rommeltje wordt, maar het tegendeel is waar. De acht middellange composities zitten gedegen in elkaar en staan als een huis. Her en der is er ruimte voor een pittige solo en de mannen- en vrouwensolostem maken het nog eens erg afwisselend ook.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0884: Gentle Knife - Clock Unwound
De prelude met piano en trompet maakte me sprakeloos. Drie minuten onweerstaanbare schoonheid. Wat er daarna kwam, sprak me ook erg aan. Het was 18 december 2017 en ik draaide mijn net aangeschafte cd van Gentle Knife. Een week eerder had ik een recensie van de plaat gelezen, een klein stukje op Spotify gehoord en ik was benieuwd naar het hele album. Nou, dat viel me niet tegen. De band bestaat hier zelfs uit elf muzikanten en de krachtige folkprogrock klinkt hier nog weer een stuk beter uitgewerkt. De afwisseling in stemmen werkt er goed en de vele - niet al te lange - solo's laten horen dat we hier met volleerde muzikanten te maken hebben. De zes stukken op de plaat zitten knap in elkaar, zonder dat het technocratisch onbeluisterbaar of niet om door te komen wordt. Er zitten dreigende kippenvelmomenten in, stevige passages, van die vreemde akkoordenreeksen à la King Crimson en schitterende, bijna pastorale onderbrekingen. Ik vind het gaaf en hoop dat we nog wat meer van deze jonge Noren mogen gaan horen.
[ Bericht 6% gewijzigd door bazbo op 18-02-2021 08:18:28 ]
De prelude met piano en trompet maakte me sprakeloos. Drie minuten onweerstaanbare schoonheid. Wat er daarna kwam, sprak me ook erg aan. Het was 18 december 2017 en ik draaide mijn net aangeschafte cd van Gentle Knife. Een week eerder had ik een recensie van de plaat gelezen, een klein stukje op Spotify gehoord en ik was benieuwd naar het hele album. Nou, dat viel me niet tegen. De band bestaat hier zelfs uit elf muzikanten en de krachtige folkprogrock klinkt hier nog weer een stuk beter uitgewerkt. De afwisseling in stemmen werkt er goed en de vele - niet al te lange - solo's laten horen dat we hier met volleerde muzikanten te maken hebben. De zes stukken op de plaat zitten knap in elkaar, zonder dat het technocratisch onbeluisterbaar of niet om door te komen wordt. Er zitten dreigende kippenvelmomenten in, stevige passages, van die vreemde akkoordenreeksen à la King Crimson en schitterende, bijna pastorale onderbrekingen. Ik vind het gaaf en hoop dat we nog wat meer van deze jonge Noren mogen gaan horen.
[ Bericht 6% gewijzigd door bazbo op 18-02-2021 08:18:28 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
BBLP310
Bandje gezien in zwolle, en twee plaatjes gekocht. Dit is een bandje in de categorie jangly psychedelic rock, bestaat die categorie, nouja denk het wel sunshine reverberation past er in. Doet me her en der een beetje denken aan brain jones town masacre en aan de jaren 60 psychedelica, dit een jong bandje en ze hebben mij een leuke avond bezorgd.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-10178675-1492942987-7328.jpeg.jpg)
Bandje gezien in zwolle, en twee plaatjes gekocht. Dit is een bandje in de categorie jangly psychedelic rock, bestaat die categorie, nouja denk het wel sunshine reverberation past er in. Doet me her en der een beetje denken aan brain jones town masacre en aan de jaren 60 psychedelica, dit een jong bandje en ze hebben mij een leuke avond bezorgd.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
LP311
Ik wilde ook de tweede van sunshine reverbaration draaien (en ik had hem eerlijk gezegd nog nooit gedraaid) en die is zo krom als maar kan, stuiterende naald all over the place
Dus door naar deze Pyramids - Pyramids een album met een prachtige hoes op het ter ziele gegane hydra-head label wat lang een thuis was voor bands als isis en de vele offshoots van de leden van isis (nee niet die isis ) Deze plaat houdt het midden tussen super zweverig, black metallig (lees: blast beats) en electronica, eigenlijk zoals de hoes een organisch geheel aan alkaar geknoopt door sterk contrasterende lijnen. Het is een beetje hit or mis maar ik kan dat soms ook wel waarderen dat mensen dingen proberen die niet altijd even goed werken maar als ze wel werken dan is het heerlijk
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-3431337-1332444334.jpeg.jpg)
Ik wilde ook de tweede van sunshine reverbaration draaien (en ik had hem eerlijk gezegd nog nooit gedraaid) en die is zo krom als maar kan, stuiterende naald all over the place
Dus door naar deze Pyramids - Pyramids een album met een prachtige hoes op het ter ziele gegane hydra-head label wat lang een thuis was voor bands als isis en de vele offshoots van de leden van isis (nee niet die isis ) Deze plaat houdt het midden tussen super zweverig, black metallig (lees: blast beats) en electronica, eigenlijk zoals de hoes een organisch geheel aan alkaar geknoopt door sterk contrasterende lijnen. Het is een beetje hit or mis maar ik kan dat soms ook wel waarderen dat mensen dingen proberen die niet altijd even goed werken maar als ze wel werken dan is het heerlijk 
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
Onze RYM plaat van deze week is Master Of Reality van Black Sabbath. Die ken ik natuurlijk van voor naar achter, dus daar hoef ik weinig naar te luisteren. Wel deze cover plaat onder het stof vandaan gehaald. Nativity in Black.
Zoals alle tributes varieren de nummers nogal in kwaliteit, van deze ontzettend Yo we're Biohazard from Brooklyn New York cover van Biohazard:
Totaan het totaal geweldige Supernaut van Ministry side project 1000 Homo DJ's. En zelfs de cover van Ugly Kid Joe is te pruimen (and I hate everything about them
)
Zoals alle tributes varieren de nummers nogal in kwaliteit, van deze ontzettend Yo we're Biohazard from Brooklyn New York cover van Biohazard:
![Biohazard - After Forever Video [Lyrics on Description]](https://i.ytimg.com/vi/Sawa9-MSEzI/0.jpg)
Totaan het totaal geweldige Supernaut van Ministry side project 1000 Homo DJ's. En zelfs de cover van Ugly Kid Joe is te pruimen (and I hate everything about them
)
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
bazbo cd0885: The Gentle Storm - The Diary
Project van meneer Arjen Lucassen en mevrouw Anneke van Giersbergen uit 2015. Soort rockopera in twee versies. Plaatje één is 'Gentle', grotendeels akoestisch, meer folk en lieflijk. Plaatje twee is 'Storm', grotendeels elektrisch, meer rock en rauw. Allebei gaaf, wel. Al gaat mijn voorkeur uit naar de akoestische, omdat de melodieën zo perfect passen in de volksmuziekachtige stijl en het historische karakter van het verhaal. Over dat verhaal: daar heb ik me nooit in verdiept, gaat het ergens over? Geen idee. Ik vind het ook niet zo heel belangrijk. Muzikaal is er veel te beleven. De themaatjes komen in meerdere stukken terug en zo is het een ouderwets conceptalbum. De stem van mevrouw Van Giersbergen is natuurlijk zeer passend bij al het instrumentale geweld van de heer Lucassen. Schijnt dat beiden de 'opera' ook live hebben uitgevoerd met een bende instrumentalisten en zangers, maar daar weet ik verder niet zo veel van. Beide albums zet ik met plezier op en ik kocht het op 31 maart 2015.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 18-02-2021 12:47:12 ]
Project van meneer Arjen Lucassen en mevrouw Anneke van Giersbergen uit 2015. Soort rockopera in twee versies. Plaatje één is 'Gentle', grotendeels akoestisch, meer folk en lieflijk. Plaatje twee is 'Storm', grotendeels elektrisch, meer rock en rauw. Allebei gaaf, wel. Al gaat mijn voorkeur uit naar de akoestische, omdat de melodieën zo perfect passen in de volksmuziekachtige stijl en het historische karakter van het verhaal. Over dat verhaal: daar heb ik me nooit in verdiept, gaat het ergens over? Geen idee. Ik vind het ook niet zo heel belangrijk. Muzikaal is er veel te beleven. De themaatjes komen in meerdere stukken terug en zo is het een ouderwets conceptalbum. De stem van mevrouw Van Giersbergen is natuurlijk zeer passend bij al het instrumentale geweld van de heer Lucassen. Schijnt dat beiden de 'opera' ook live hebben uitgevoerd met een bende instrumentalisten en zangers, maar daar weet ik verder niet zo veel van. Beide albums zet ik met plezier op en ik kocht het op 31 maart 2015.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 18-02-2021 12:47:12 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0886: Gerard - The Pendulum
Mocht je achter deze naam een Franse chansonzanger verwachten, dan help ik je uit de droom. Gerard was/is (geen idee of het nog bestaat) een Japanse band onder leiding van toetsenist Toshio Egawa die progressive rock van de bombastische en 'over the top'-soort maakt(e). Dit album kwam uit in 1996 en ik kocht een versie op het Franse (!) Musea-label toen de plaat in Nederland beschikbaar was op 20 februari 1997. Naast alle toetsengeweld horen we een bassist en drummer én de stem van ene Robin G. Suchy. Ik heb dit in geen tijden gedraaid. Instrumentaal gezien staat het nog altijd als een huis. Natuurlijk, het is allemaal wat machtig en veel, maar ik vind het nog wel behapbaar. Dat komt ook doordat de plaat nog geen veertig minuten duurt; het is allemaal te overzien. Vocaal vind ik het minder sterk; de stem van Suchy kan mij niet zo bekoren.
Mocht je achter deze naam een Franse chansonzanger verwachten, dan help ik je uit de droom. Gerard was/is (geen idee of het nog bestaat) een Japanse band onder leiding van toetsenist Toshio Egawa die progressive rock van de bombastische en 'over the top'-soort maakt(e). Dit album kwam uit in 1996 en ik kocht een versie op het Franse (!) Musea-label toen de plaat in Nederland beschikbaar was op 20 februari 1997. Naast alle toetsengeweld horen we een bassist en drummer én de stem van ene Robin G. Suchy. Ik heb dit in geen tijden gedraaid. Instrumentaal gezien staat het nog altijd als een huis. Natuurlijk, het is allemaal wat machtig en veel, maar ik vind het nog wel behapbaar. Dat komt ook doordat de plaat nog geen veertig minuten duurt; het is allemaal te overzien. Vocaal vind ik het minder sterk; de stem van Suchy kan mij niet zo bekoren.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Oh dus dat is niet het prog project van Gerard Joling?
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
bazbo cd0887: Gerard - Pandora's Box
De titel van de plaat doet vermoeden dat het over een project van Gerard Joling gaat, maar helaas. Het is het vervolgalbum uit 1997, waarop gewoon nog veel meer Japanse progbombast staat. Van hetzelfde laken een pak dat instrumentaal niet eens heel gek is, maar vocaal af en toe de plank mis slaat (in mijn oren). Ik kocht het album - een uitgave op het Franse label Musea weer - op 8 januari 1998, toen de plaat in Nederland beschikbaar was. Toetsenisten onder ons: laat u overbluffen.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 18-02-2021 19:56:30 ]
De titel van de plaat doet vermoeden dat het over een project van Gerard Joling gaat, maar helaas. Het is het vervolgalbum uit 1997, waarop gewoon nog veel meer Japanse progbombast staat. Van hetzelfde laken een pak dat instrumentaal niet eens heel gek is, maar vocaal af en toe de plank mis slaat (in mijn oren). Ik kocht het album - een uitgave op het Franse label Musea weer - op 8 januari 1998, toen de plaat in Nederland beschikbaar was. Toetsenisten onder ons: laat u overbluffen.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 18-02-2021 19:56:30 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo 0888: Gerard - Meridian
Op Meridian uit 1998 staat nagenoeg dezelfde toetsenbombastprog als op de twee voorgangers. Ook nu heb ik een Franse editie en die kocht ik op 5 november 1998, bij het verschijnen van de plaat. Opener The Act Of The Apostles is weer geweldig, maar daarna klinkt plots het stuk Orpheus en wacht, hadden we die niet ook al op The Pendulum van twee jaar daarvoor gehoord? En hoewel dit een nieuwe opname is, voelt het totaal overbodig en deze versie haalt het dan ook niet bij die uit 1996. De stem van Robin Suchy sukt nog steeds en verruïneert in mijn oren de composities die instrumentaal gezien erg goed zijn. Afsluiter Meltin Time is weer lekker op Gerardniveau. Het verrassende van Gerard was er inmiddels wel af, dus hierna kocht ik geen Gerard meer. Hoewel, een paar jaar erna verscheen een album door 'Keyboards Triangle', waarop zowel Gerard als Ars Nova allerlei proglegendarische stukken spelen. Maar daarover later meer als we bij de K zijn.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 18-02-2021 19:58:47 ]
Op Meridian uit 1998 staat nagenoeg dezelfde toetsenbombastprog als op de twee voorgangers. Ook nu heb ik een Franse editie en die kocht ik op 5 november 1998, bij het verschijnen van de plaat. Opener The Act Of The Apostles is weer geweldig, maar daarna klinkt plots het stuk Orpheus en wacht, hadden we die niet ook al op The Pendulum van twee jaar daarvoor gehoord? En hoewel dit een nieuwe opname is, voelt het totaal overbodig en deze versie haalt het dan ook niet bij die uit 1996. De stem van Robin Suchy sukt nog steeds en verruïneert in mijn oren de composities die instrumentaal gezien erg goed zijn. Afsluiter Meltin Time is weer lekker op Gerardniveau. Het verrassende van Gerard was er inmiddels wel af, dus hierna kocht ik geen Gerard meer. Hoewel, een paar jaar erna verscheen een album door 'Keyboards Triangle', waarop zowel Gerard als Ars Nova allerlei proglegendarische stukken spelen. Maar daarover later meer als we bij de K zijn.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 18-02-2021 19:58:47 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Krijg nou wat. Ondertussen plank veertien ook gedraaid. Op naar plank vijftien.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0889: Geronimo Black - Geronimo Black
Eind 1969 heft Frank Zappa zijn originele Mothers Of Invention op. Zelf maakt hij Hot Rats en begint hij doodleuk een nieuwe Mothers; de andere bandleden blijven verbijsterd achter. Jimmy Carl Black is een van de drummers en nadat hij wat is bekomen van de schrik begint hij een eigen band, vernoemd naar zijn oudste zoon (de oudste van vijf). Saxofonist en fluitist Bunk Gardner doet met hem mee. Ze vinden Denny Walley (een jeugdvriend van Zappa) bereid om het (slide)gitaarwerk te doen. Tom Leahey is de bassist en saxofonist Tjay Contrelli neemt - samen met Jimmy Carl - ook de leadzangpartijen voor zijn rekening. In 1972 verschijnt deze debuutplaat. Er staat ongecompliceerde countrybluesrock op. Het geluid is wel divers met die twee saxen en fluiten. Opener Low Ridin' Man is een fijne binnenkomer en daarna horen we meer van dat soort spul, al dan niet meer bluesy en tetterdetet. Er staan ook bijna orkestrale instrumentaaltjes op. Zeer aangenaam allemaal, maar het ontbreekt een beetje aan een richting. In 1972 verscheen ook nog een single '59 Chevy (die niet op de elpee staat, maar wel het bonusnummer is op deze cd). De plaat verkocht niet heel goed en dus bleef het bij een enkele plaat, al formeerde Black in 1980 nog een tweede editie van de band en bracht hij een tweede plaat uit die eveneens flopte. Ik kocht een cd-versie uit 1995 op 17 november 2000 van Jimmy Carl Black zelf, voorafgaande aan het concert van The Muffin Men, de allerbeste Zappacoverband die er is, met wie hij toerde, hier in poppaleis Gigant in ons zo majestueuze Apeldoorn. Meneer zette er zijn handtekening op. Zeer aardige plaat.
Eind 1969 heft Frank Zappa zijn originele Mothers Of Invention op. Zelf maakt hij Hot Rats en begint hij doodleuk een nieuwe Mothers; de andere bandleden blijven verbijsterd achter. Jimmy Carl Black is een van de drummers en nadat hij wat is bekomen van de schrik begint hij een eigen band, vernoemd naar zijn oudste zoon (de oudste van vijf). Saxofonist en fluitist Bunk Gardner doet met hem mee. Ze vinden Denny Walley (een jeugdvriend van Zappa) bereid om het (slide)gitaarwerk te doen. Tom Leahey is de bassist en saxofonist Tjay Contrelli neemt - samen met Jimmy Carl - ook de leadzangpartijen voor zijn rekening. In 1972 verschijnt deze debuutplaat. Er staat ongecompliceerde countrybluesrock op. Het geluid is wel divers met die twee saxen en fluiten. Opener Low Ridin' Man is een fijne binnenkomer en daarna horen we meer van dat soort spul, al dan niet meer bluesy en tetterdetet. Er staan ook bijna orkestrale instrumentaaltjes op. Zeer aangenaam allemaal, maar het ontbreekt een beetje aan een richting. In 1972 verscheen ook nog een single '59 Chevy (die niet op de elpee staat, maar wel het bonusnummer is op deze cd). De plaat verkocht niet heel goed en dus bleef het bij een enkele plaat, al formeerde Black in 1980 nog een tweede editie van de band en bracht hij een tweede plaat uit die eveneens flopte. Ik kocht een cd-versie uit 1995 op 17 november 2000 van Jimmy Carl Black zelf, voorafgaande aan het concert van The Muffin Men, de allerbeste Zappacoverband die er is, met wie hij toerde, hier in poppaleis Gigant in ons zo majestueuze Apeldoorn. Meneer zette er zijn handtekening op. Zeer aardige plaat.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0890: Jane Getter Premonition - On
Jane Getter is een Amerikaanse jazzgitariste, die in 2015 haar eerste soloplaat maakt. Deze. Om zich heen heeft ze niet de minsten. Adam Holzman (haar echtgenoot) op toetsen, bassist Bryan Beller, drummer Chad Wackerman en gitarist Alex Skolnick. Theo Travis komt in een nummer op de gastfluit blazen en Corey Glover zingt in drie stukken. En de muziek? Die klinkt als een vreemde mix van King Crimson, Porcupine Tree, Weather Report: jazz, fusion, prog, rock, gitaargepiel, van alles en het is nog een geheel ook. Het is Jane Gettermuziek! Ik kocht de cd op 18 april 2016, toen hij in Nederland beschikbaar was. Eigenzinnige prachtplaat die ik geregeld beluister.
Jane Getter is een Amerikaanse jazzgitariste, die in 2015 haar eerste soloplaat maakt. Deze. Om zich heen heeft ze niet de minsten. Adam Holzman (haar echtgenoot) op toetsen, bassist Bryan Beller, drummer Chad Wackerman en gitarist Alex Skolnick. Theo Travis komt in een nummer op de gastfluit blazen en Corey Glover zingt in drie stukken. En de muziek? Die klinkt als een vreemde mix van King Crimson, Porcupine Tree, Weather Report: jazz, fusion, prog, rock, gitaargepiel, van alles en het is nog een geheel ook. Het is Jane Gettermuziek! Ik kocht de cd op 18 april 2016, toen hij in Nederland beschikbaar was. Eigenzinnige prachtplaat die ik geregeld beluister.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0891: Robin Gibb - The Collected Works Of Robin Gibb 1968-1970
Wat weinig mensen weten of zich herinneren, is dat in 1969 The Bee Gees met knallende ruzie uit elkaar gingen. De drie broers kampten wat met hun ego. Nadat hun (formeel) vierde album Odessa klaar was, kregen de drie mot over wat de single moest worden. Toen Barry en Maurice niet kozen voor een Robin-compositie en Robin natuurlijk wel, hield Robin het voor gezien en stapte uit de groep. Barry en Maurice maakten de elpee Cucumber Castle met z'n tweetjes en dat werd geen succes. Robin scoorde een wereldhit met Saved By The Bell en bracht een soloplaat uit: Robin Reigns. Na nog geen jaar waren de onenigheden toch weer bijgelegd en voegde Robin zich bij zijn twee broertjes. The Bee Gees zijn mijn - als zoiets bestaat - 'guilty pleasure' en zeker hun werk uit de jaren zestig vind ik erg sterk. Toen in 2015 de soloplaat van Robin Gibb opnieuw verscheen, uitgebreid met heel veel extra's, kocht ik hem. Dat was op 10 juni 2015. The Collected Works Of Robin Gibb 1968-1970 is een maar liefst drie cd's tellend overzicht van alles wat Robin opnam in die tijd en het laat horen dat zijn bijdragen aan de muziek van The Bee Gees toch niet te onderschatten valt. Vijftien kwartier nostalgie, verdeeld over secties als Robin's Reign ... Plus, Sing Slowly Sisters (sessions) en Robin's Rarities. Stereo en mono mixen, demo's, BBC-sessies, Italiaanse versies en heel veel meer komt voorbij. Je moet wel een beetje tegen die bijzondere, wat nasale stem van hem kunnen en alles achter elkaar is misschien ook te veel van het goede, maar voor de liefhebber van mooie melodieën, orkestrale arrangementen en psychedelische instrumentatie en het geluid van de eind jaren zestig is er veel te genieten.
Wat weinig mensen weten of zich herinneren, is dat in 1969 The Bee Gees met knallende ruzie uit elkaar gingen. De drie broers kampten wat met hun ego. Nadat hun (formeel) vierde album Odessa klaar was, kregen de drie mot over wat de single moest worden. Toen Barry en Maurice niet kozen voor een Robin-compositie en Robin natuurlijk wel, hield Robin het voor gezien en stapte uit de groep. Barry en Maurice maakten de elpee Cucumber Castle met z'n tweetjes en dat werd geen succes. Robin scoorde een wereldhit met Saved By The Bell en bracht een soloplaat uit: Robin Reigns. Na nog geen jaar waren de onenigheden toch weer bijgelegd en voegde Robin zich bij zijn twee broertjes. The Bee Gees zijn mijn - als zoiets bestaat - 'guilty pleasure' en zeker hun werk uit de jaren zestig vind ik erg sterk. Toen in 2015 de soloplaat van Robin Gibb opnieuw verscheen, uitgebreid met heel veel extra's, kocht ik hem. Dat was op 10 juni 2015. The Collected Works Of Robin Gibb 1968-1970 is een maar liefst drie cd's tellend overzicht van alles wat Robin opnam in die tijd en het laat horen dat zijn bijdragen aan de muziek van The Bee Gees toch niet te onderschatten valt. Vijftien kwartier nostalgie, verdeeld over secties als Robin's Reign ... Plus, Sing Slowly Sisters (sessions) en Robin's Rarities. Stereo en mono mixen, demo's, BBC-sessies, Italiaanse versies en heel veel meer komt voorbij. Je moet wel een beetje tegen die bijzondere, wat nasale stem van hem kunnen en alles achter elkaar is misschien ook te veel van het goede, maar voor de liefhebber van mooie melodieën, orkestrale arrangementen en psychedelische instrumentatie en het geluid van de eind jaren zestig is er veel te genieten.
![Robin Gibb - One Million Years [Original Video]](https://i.ytimg.com/vi/Iwf4IeutXXQ/0.jpg)
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0892: Giles Giles & Fripp - The Cheerful Insanity Of Giles Giles & Fripp
In 1967 vinden bassist Peter Giles, zijn broer en drummer Michael Giles en Robert Fripp elkaar en beginnen een bandje. Onder invloed van de psychedelische tijden maken ze een plaat en zowaar, Deram wil het uitbrengen. Het materiaal bestaat grotendeels uit gemakkelijk in het gehoor liggende liedjes over de meest uiteenlopende onderwerpen, afgewisseld met een bizar vervolgverhaal. Naast de drie instrumentalisten horen we uitgebreide orkestrale arrangementen. Aan het eind van de plaat komen dan twee gitaarwerkstukken van Fripp in een pril stadium van de stijl die we zo goed van hem kennen. Over de gehele linie is het allemaal heel Brits, met een dikke tongue-in-cheek en kan zich meten met de absurditeiten van The Bonzo Dog Doo-Dah Band. Het album is echter geen succes als hij in 1968 verschijnt en het trio betrekt een huis in Londen om na te denken over de vervolgstappen. Als ze in contact komen met Ian McDonald en Judy Dyble is er plots perspectief en niet al te lang daarna vindt de geboorte van de band King Crimson plaats. Maar daarover later meer. In de loop van de jaren werd dit eerste album een cultplaat en vinylexemplaren zijn nauwelijks te vinden. Op 15 februari vind ik een uitgave uit 1992 op cd en die koop ik. Op de cd staat wat extra materiaal: een viertal mono singleversies, plus een liedje dat de plaat niet haalde (She Is Loaded, toch heel mooi; had er goed op gepast) en Under The Sky, dat in 1975 op de soloplaat van Peter Sinfield terecht zou komen.
In 1967 vinden bassist Peter Giles, zijn broer en drummer Michael Giles en Robert Fripp elkaar en beginnen een bandje. Onder invloed van de psychedelische tijden maken ze een plaat en zowaar, Deram wil het uitbrengen. Het materiaal bestaat grotendeels uit gemakkelijk in het gehoor liggende liedjes over de meest uiteenlopende onderwerpen, afgewisseld met een bizar vervolgverhaal. Naast de drie instrumentalisten horen we uitgebreide orkestrale arrangementen. Aan het eind van de plaat komen dan twee gitaarwerkstukken van Fripp in een pril stadium van de stijl die we zo goed van hem kennen. Over de gehele linie is het allemaal heel Brits, met een dikke tongue-in-cheek en kan zich meten met de absurditeiten van The Bonzo Dog Doo-Dah Band. Het album is echter geen succes als hij in 1968 verschijnt en het trio betrekt een huis in Londen om na te denken over de vervolgstappen. Als ze in contact komen met Ian McDonald en Judy Dyble is er plots perspectief en niet al te lang daarna vindt de geboorte van de band King Crimson plaats. Maar daarover later meer. In de loop van de jaren werd dit eerste album een cultplaat en vinylexemplaren zijn nauwelijks te vinden. Op 15 februari vind ik een uitgave uit 1992 op cd en die koop ik. Op de cd staat wat extra materiaal: een viertal mono singleversies, plus een liedje dat de plaat niet haalde (She Is Loaded, toch heel mooi; had er goed op gepast) en Under The Sky, dat in 1975 op de soloplaat van Peter Sinfield terecht zou komen.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0893: Giles Giles & Fripp - The Brondesbury Tapes (1968)
Wat de heren Giles Giles & Fripp allemaal uitspoken in hun huis in Brondesbury, Londen in 1968, is gedocumenteerd op deze cd, die pas in 2001 verscheen. Ik vond de cd op 22 januari 2010, volgens mij op een of andere platenbeurs. Maar liefst eenentwintig 'home recordings' staan erop. Ian McDonald en Judy Dyble waren ook een tijdje aanwezig. Judy Dyble slechts een maand of twee, voordat ze weer verder ging om Trader Horne op te richten. Het was voldoende om haar te kunnen horen op drie liedjes hier, waaronder het zeer mooie I Talk To The Wind, dat later in een andere versie met een andere zanger op een legendarische elpee zou verschijnen. De collectie opnames gaat allerlei kanten op: van de lieflijke melodietjes die we ook op de officiële GG&F-plaat hebben gehoord (zie voorgaande cd), instrumentale gitaarmozaïekjes van Fripp tot angstaanjagende liederen (Murder). Heel bijzonder is de uiterst 'gewone' gitaarsolo in Why Don't You Just Drop In?, een unicum voor Fripp; op een tweede versie is de solo al veel vreemder. Een aantal liedjes of fragmenten van deze collectie zullen we later terug kunnen horen in andere stukken verderop in de carrière van de vier heren. Dat maakt deze verzameling een prachtig document. In januari 1969 besloten Fripp, Michael Giles en Ian McDonald om samen met bassist Greg Lake (een jeugdvriend van Fripp) en tekstschrijver Peter Sinfield een band te beginnen en King Crimson was geboren.
[ Bericht 10% gewijzigd door bazbo op 19-02-2021 17:05:02 ]
Wat de heren Giles Giles & Fripp allemaal uitspoken in hun huis in Brondesbury, Londen in 1968, is gedocumenteerd op deze cd, die pas in 2001 verscheen. Ik vond de cd op 22 januari 2010, volgens mij op een of andere platenbeurs. Maar liefst eenentwintig 'home recordings' staan erop. Ian McDonald en Judy Dyble waren ook een tijdje aanwezig. Judy Dyble slechts een maand of twee, voordat ze weer verder ging om Trader Horne op te richten. Het was voldoende om haar te kunnen horen op drie liedjes hier, waaronder het zeer mooie I Talk To The Wind, dat later in een andere versie met een andere zanger op een legendarische elpee zou verschijnen. De collectie opnames gaat allerlei kanten op: van de lieflijke melodietjes die we ook op de officiële GG&F-plaat hebben gehoord (zie voorgaande cd), instrumentale gitaarmozaïekjes van Fripp tot angstaanjagende liederen (Murder). Heel bijzonder is de uiterst 'gewone' gitaarsolo in Why Don't You Just Drop In?, een unicum voor Fripp; op een tweede versie is de solo al veel vreemder. Een aantal liedjes of fragmenten van deze collectie zullen we later terug kunnen horen in andere stukken verderop in de carrière van de vier heren. Dat maakt deze verzameling een prachtig document. In januari 1969 besloten Fripp, Michael Giles en Ian McDonald om samen met bassist Greg Lake (een jeugdvriend van Fripp) en tekstschrijver Peter Sinfield een band te beginnen en King Crimson was geboren.
[ Bericht 10% gewijzigd door bazbo op 19-02-2021 17:05:02 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0894: David Gilmour - David Gilmour
Gilmour kennen we natuurlijk als de gitarist die sinds 1968 deel uitmaakt van Pink Floyd. In 1978 bracht hij zijn eerste soloplaat uit en dat is deze. Wat me opvalt, is dat het heel erg klinkt als Pink Floyd, maar dan vanaf de tijd dat Roger Waters er geen deel meer van uitmaakt. De negen stukken hadden zo op A Momentary Lapse Of Reason (1987) kunnen staan, zij het dat ze gelukkig die afgrijselijke jarentachtigproductie missen. Redelijk gemakkelijk in het gehoor liggende songs, met veel open ruimte voor een spaarzame gitaarsolo. Gilmour krijgt hulp van (mij onbekende) bassist en drummer. Eén lied is medegecomponeerd door Roy Harper (die de zang deed op Have A Cigar van het Floydalbum Wish You Were Here in 1975). Prima plaat, geen hoogvlieger. Ik kocht een remaster van het album op 10 december 2015 en het blijkt een onofficiële uitgave uit Rusland te zijn. Krijg nou wat.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 20-02-2021 10:47:05 ]
Gilmour kennen we natuurlijk als de gitarist die sinds 1968 deel uitmaakt van Pink Floyd. In 1978 bracht hij zijn eerste soloplaat uit en dat is deze. Wat me opvalt, is dat het heel erg klinkt als Pink Floyd, maar dan vanaf de tijd dat Roger Waters er geen deel meer van uitmaakt. De negen stukken hadden zo op A Momentary Lapse Of Reason (1987) kunnen staan, zij het dat ze gelukkig die afgrijselijke jarentachtigproductie missen. Redelijk gemakkelijk in het gehoor liggende songs, met veel open ruimte voor een spaarzame gitaarsolo. Gilmour krijgt hulp van (mij onbekende) bassist en drummer. Eén lied is medegecomponeerd door Roy Harper (die de zang deed op Have A Cigar van het Floydalbum Wish You Were Here in 1975). Prima plaat, geen hoogvlieger. Ik kocht een remaster van het album op 10 december 2015 en het blijkt een onofficiële uitgave uit Rusland te zijn. Krijg nou wat.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 20-02-2021 10:47:05 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0895: David Gilmour - About Face
Op deze plaat uit 1984 krijgt Gilmour hulp van een paar groten, waaronder Bob Ezrin, Pete Townsend, Sam Brown, Roy Harper, Jon Lord, Michael Kamen en Steve Winwood. Gelukkig heeft Gilmour gekozen voor een organisch geluid en niet de synthetische boel die in de jaren tachtig zo hip was. Nadeel daarvan is dat het misschien wat oubollig klinkt allemaal, maar ik vind het mooi. De composities mogen er ook best zijn, al halen ze het niet bij die van de Floyd, waaruit mijns inziens maar weer blijkt dat Gilmour zijn bandgenoten uit Pink Floyd nodig had om het allerbeste in zichzelf naar boven te krijgen. Ik kocht een remaster uit 2006 van deze plaat op 14 december 2015. Leuk album.
Op deze plaat uit 1984 krijgt Gilmour hulp van een paar groten, waaronder Bob Ezrin, Pete Townsend, Sam Brown, Roy Harper, Jon Lord, Michael Kamen en Steve Winwood. Gelukkig heeft Gilmour gekozen voor een organisch geluid en niet de synthetische boel die in de jaren tachtig zo hip was. Nadeel daarvan is dat het misschien wat oubollig klinkt allemaal, maar ik vind het mooi. De composities mogen er ook best zijn, al halen ze het niet bij die van de Floyd, waaruit mijns inziens maar weer blijkt dat Gilmour zijn bandgenoten uit Pink Floyd nodig had om het allerbeste in zichzelf naar boven te krijgen. Ik kocht een remaster uit 2006 van deze plaat op 14 december 2015. Leuk album.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0896: David Gilmour - Rattle That Lock
Om een of andere reden heb ik de soloalbums On An Island en Live in Gdansk van Gilmour gemist. Rattle That Lock pikte ik wel gelijk op, op 21 september 2015, toen de plaat net uit was. Ook op deze plaat krijgt Gilmour assistentie van een paar groten: Phil Manzanera, Guy Pratt, Danny Cummings, Roger Eno, Jools Holland, Andy Newmark, David Crosby en Graham Nash. De stukken zitten weer vol ruimte en zijn smaakvol gearrangeerd, met hier en daar inzet van een compleet orkest. Ze hadden zo op de laatste Pink Floyd (The Division Bell) kunnen staan. Het karakteristieke gitaargeluid van Gilmour druipt ervan af en ik amuseer me er kostelijk mee. Zeer mooi album dat de honger naar nieuw Floydwerk stilt.
Om een of andere reden heb ik de soloalbums On An Island en Live in Gdansk van Gilmour gemist. Rattle That Lock pikte ik wel gelijk op, op 21 september 2015, toen de plaat net uit was. Ook op deze plaat krijgt Gilmour assistentie van een paar groten: Phil Manzanera, Guy Pratt, Danny Cummings, Roger Eno, Jools Holland, Andy Newmark, David Crosby en Graham Nash. De stukken zitten weer vol ruimte en zijn smaakvol gearrangeerd, met hier en daar inzet van een compleet orkest. Ze hadden zo op de laatste Pink Floyd (The Division Bell) kunnen staan. Het karakteristieke gitaargeluid van Gilmour druipt ervan af en ik amuseer me er kostelijk mee. Zeer mooi album dat de honger naar nieuw Floydwerk stilt.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0897: David Gilmour - Live at Pompeii
Met het redelijk succesvolle album Rattle That Lock gaat Gilmour in 2016 op tournee en daarbij doet hij bijzondere plaatsen aan. De meest opmerkelijke is wellicht het openluchttheater nabij Pompeii. Het is hetzelfde amfitheater waar Pink Floyd in 1969 de roemruchte concertfilm opneemt. Gilmour opent zijn shows met wat nummers van zijn nieuwe album en daarna komt een mooi overzicht van solo- en Pink Floydwerk. Allerlei klassiekers komen voorbij, van One Of These Days tot Wish You Were Here en van Shine On You Crazy Diamond tot Money. Meest opvallend is misschien wel Fat Old Sun (van Atom Heart Mother) dat bij mijn weten weinig live is gespeeld door Floyd én Gilmour. De toegiften zijn natuurlijk Run Like Hell en Comfortably Numb. Gilmour speelt zijn meedogenloze laidback gitaarsolo's. Op het podium krijgt hij hulp van een grootse band. Het concert verscheen in 2017 op dvd/bluray en op dubbelcd. Ik kocht de dubbelaar op 14 januari 2019.
Met het redelijk succesvolle album Rattle That Lock gaat Gilmour in 2016 op tournee en daarbij doet hij bijzondere plaatsen aan. De meest opmerkelijke is wellicht het openluchttheater nabij Pompeii. Het is hetzelfde amfitheater waar Pink Floyd in 1969 de roemruchte concertfilm opneemt. Gilmour opent zijn shows met wat nummers van zijn nieuwe album en daarna komt een mooi overzicht van solo- en Pink Floydwerk. Allerlei klassiekers komen voorbij, van One Of These Days tot Wish You Were Here en van Shine On You Crazy Diamond tot Money. Meest opvallend is misschien wel Fat Old Sun (van Atom Heart Mother) dat bij mijn weten weinig live is gespeeld door Floyd én Gilmour. De toegiften zijn natuurlijk Run Like Hell en Comfortably Numb. Gilmour speelt zijn meedogenloze laidback gitaarsolo's. Op het podium krijgt hij hulp van een grootse band. Het concert verscheen in 2017 op dvd/bluray en op dubbelcd. Ik kocht de dubbelaar op 14 januari 2019.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0898: Gitbox - Touch Wood
Jonathan Pease, Kim Halliday, Nigel Gavin en Russell Hughes zijn vier gitaristen uit de school van Robert Fripp's Guitar Craft. Zij maken in 1994 deze plaat op het DGM-label van Fripp en krijgen hulp van wat gastmuzikanten op fluit, cello, viool, bas en tabla, zodat een wat afwisselender geluid ontstaat. Allerlei akoestische gitaarminiatuurtjes, waarin de invloed van Fripp duidelijk naar voren komt, maar dat is allemaal niet zo erg. Wel erg is dat het kwartet hierna nooit meer iets van zich heeft laten horen. Ik vond de cd op 4 mei 1997; geen idee meer waar, maar ik vermoed gewoon in mijn plaatselijke platenwinkel. Jaren niet meer gedraaid en nu ik hem weer hoor, vind het heel mooi. Er zijn momenten - vooral die waarop de strijkers te horen zijn - dat ik mag denken aan het Penguin Cafe Orchestra (bijvoorbeeld in Springscape) en dat zijn goede momenten.
Jonathan Pease, Kim Halliday, Nigel Gavin en Russell Hughes zijn vier gitaristen uit de school van Robert Fripp's Guitar Craft. Zij maken in 1994 deze plaat op het DGM-label van Fripp en krijgen hulp van wat gastmuzikanten op fluit, cello, viool, bas en tabla, zodat een wat afwisselender geluid ontstaat. Allerlei akoestische gitaarminiatuurtjes, waarin de invloed van Fripp duidelijk naar voren komt, maar dat is allemaal niet zo erg. Wel erg is dat het kwartet hierna nooit meer iets van zich heeft laten horen. Ik vond de cd op 4 mei 1997; geen idee meer waar, maar ik vermoed gewoon in mijn plaatselijke platenwinkel. Jaren niet meer gedraaid en nu ik hem weer hoor, vind het heel mooi. Er zijn momenten - vooral die waarop de strijkers te horen zijn - dat ik mag denken aan het Penguin Cafe Orchestra (bijvoorbeeld in Springscape) en dat zijn goede momenten.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0899: Gizmodrome - Gizmodrome
Supergroep die in 2017 een enkele cd maakt. Stewart Copeland, Adrian Belew, Mark King en Vittorio Cosma. Cosma zegt me niks. Ik wil natuurlijk horen wat Belew doet in dit gezelschap, kijk uit naar de plaat en koop hem op 18 september 2017. Het zijn compactie, vrij simpele songs, nogal onopvallend. Het spettert allemaal niet genoeg. Bovendien heeft Copeland gemeend om alles zelf in te moeten zingen en zijn stem boeit een lied of twee en daarna vind ik het saai worden. King speelt natuurlijk zijn baslijnen zoals het hoort en Belew gitaart ten dienste van de songs. Slechtes heel af ten toe een lekkere scheursolo of uit de bocht. Gemiste kans. Pas in de laatste twee stukken (I Know Too Much en Stark Naked) lukt het. Als geheel niet onaardig allemaal, maar een tegenvaller.
[ Bericht 15% gewijzigd door bazbo op 21-02-2021 11:55:58 ]
Supergroep die in 2017 een enkele cd maakt. Stewart Copeland, Adrian Belew, Mark King en Vittorio Cosma. Cosma zegt me niks. Ik wil natuurlijk horen wat Belew doet in dit gezelschap, kijk uit naar de plaat en koop hem op 18 september 2017. Het zijn compactie, vrij simpele songs, nogal onopvallend. Het spettert allemaal niet genoeg. Bovendien heeft Copeland gemeend om alles zelf in te moeten zingen en zijn stem boeit een lied of twee en daarna vind ik het saai worden. King speelt natuurlijk zijn baslijnen zoals het hoort en Belew gitaart ten dienste van de songs. Slechtes heel af ten toe een lekkere scheursolo of uit de bocht. Gemiste kans. Pas in de laatste twee stukken (I Know Too Much en Stark Naked) lukt het. Als geheel niet onaardig allemaal, maar een tegenvaller.
[ Bericht 15% gewijzigd door bazbo op 21-02-2021 11:55:58 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0900: Glass Hammer - The Inconsolable Secret
Ik lees over Glass Hammer ergens in 2005. Een recensie van hun op dat moment net verschenen album. Ik koop die dubbelcd op 2 september 2005. Als ik hem voor de eerste keer beluister, ben ik zeer onder de indruk en ik ben dat sindsdien gebleven bij alle volgende albums van de band die verschenen. Op The Inconsolable Secret staat melodieuze prog, niet al te bombastisch, met veel aandacht voor het toetsenwerk. Kern van de Amerikaanse band zijn Fred Schendel (toetsen en af en toe gitaar) en Steve Babb (bas). Zij krijgen op deze plaat hulp van drummer Matt Mendians en zangers Walter Moore en Suzie Bogdanowitcz. Op het eerste plaatje staan twee lange stukken en op het tweede elf wat kortere. Vooral The Knight Of The North is met z'n uitgebreide synthesizer en Hammondsolo's nogal indrukwekkend als je van dit soort progressive rock houdt. Ik houd daarvan. Hoesje van Roger Dean erbij en klaar is uw prachtproduct. Dit is nogal een favoriete Glass Hammerplaat hier in huize bazbo (en ik heb er een paar). Helaas niet veel van dit album op YT.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 21-02-2021 12:21:01 ]
Ik lees over Glass Hammer ergens in 2005. Een recensie van hun op dat moment net verschenen album. Ik koop die dubbelcd op 2 september 2005. Als ik hem voor de eerste keer beluister, ben ik zeer onder de indruk en ik ben dat sindsdien gebleven bij alle volgende albums van de band die verschenen. Op The Inconsolable Secret staat melodieuze prog, niet al te bombastisch, met veel aandacht voor het toetsenwerk. Kern van de Amerikaanse band zijn Fred Schendel (toetsen en af en toe gitaar) en Steve Babb (bas). Zij krijgen op deze plaat hulp van drummer Matt Mendians en zangers Walter Moore en Suzie Bogdanowitcz. Op het eerste plaatje staan twee lange stukken en op het tweede elf wat kortere. Vooral The Knight Of The North is met z'n uitgebreide synthesizer en Hammondsolo's nogal indrukwekkend als je van dit soort progressive rock houdt. Ik houd daarvan. Hoesje van Roger Dean erbij en klaar is uw prachtproduct. Dit is nogal een favoriete Glass Hammerplaat hier in huize bazbo (en ik heb er een paar). Helaas niet veel van dit album op YT.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 21-02-2021 12:21:01 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0901: Glass Hammer - Culture Of Ascent
Culture Of Ascent uit 2007 opent met South Side Of The Sky. Een nummer van Yes. Ene meneer Jon Anderson doet 'vocalizations' op het nummer, maar zingt niet de teksten. Dat doen Susie Bogdanowitcz en Carl Groves. Anderson is op dat moment trouwens niet de zanger van Yes; hij is twee jaar ervoor erg ziek geworden en Yes gaat touren zonder hem. In 2007 is hij weer bij stem. Anderson doet ook 'vocalizations' op nog een ander stuk (Life By Light) van dit album, dat met zes stukken in zeventig minuten vol staat met beresterke prog. DIt keer heeft de band ook een gitarist in de arm genomen (David Walliman) en daardoor is het geluid wat afwisselender dan op de voorganger. De verschillende stemmen (Carl Groves is echt sterk) en de solo's op Hammond en synth dragen nog wat meer bij aan die afwisseling in de stevige, maar melodieuze prog. Het lange stuk Into Thin Air is zo ongeveer het middel- en hoogtepunt van de plaat. Mooi album, dat ik bij het verschijnen kocht op 25 oktober 2007.
Culture Of Ascent uit 2007 opent met South Side Of The Sky. Een nummer van Yes. Ene meneer Jon Anderson doet 'vocalizations' op het nummer, maar zingt niet de teksten. Dat doen Susie Bogdanowitcz en Carl Groves. Anderson is op dat moment trouwens niet de zanger van Yes; hij is twee jaar ervoor erg ziek geworden en Yes gaat touren zonder hem. In 2007 is hij weer bij stem. Anderson doet ook 'vocalizations' op nog een ander stuk (Life By Light) van dit album, dat met zes stukken in zeventig minuten vol staat met beresterke prog. DIt keer heeft de band ook een gitarist in de arm genomen (David Walliman) en daardoor is het geluid wat afwisselender dan op de voorganger. De verschillende stemmen (Carl Groves is echt sterk) en de solo's op Hammond en synth dragen nog wat meer bij aan die afwisseling in de stevige, maar melodieuze prog. Het lange stuk Into Thin Air is zo ongeveer het middel- en hoogtepunt van de plaat. Mooi album, dat ik bij het verschijnen kocht op 25 oktober 2007.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0902: Glass Hammer - Three Cheers (For The Broken-Hearted)
Op dit album uit 2009 pakt de band het iets anders aan. Fred Schendel en Steve Babb kiezen voor kortere, compacte songs en laten Susie Bogdanowicz die inzingen. Nu heeft Susie een uitstekende en prettig in het gehoor liggende stem, dus dat zit helemaal snor. Zelf zorgen ze voor de rest van de instrumentatie en voor de achtergrondzang. Ik kocht de plaat op 16 november 2009. Mooi album en ook al mis ik de langere composities en de complexiteit, misschien vind ik dit toch een van de betere.
Op dit album uit 2009 pakt de band het iets anders aan. Fred Schendel en Steve Babb kiezen voor kortere, compacte songs en laten Susie Bogdanowicz die inzingen. Nu heeft Susie een uitstekende en prettig in het gehoor liggende stem, dus dat zit helemaal snor. Zelf zorgen ze voor de rest van de instrumentatie en voor de achtergrondzang. Ik kocht de plaat op 16 november 2009. Mooi album en ook al mis ik de langere composities en de complexiteit, misschien vind ik dit toch een van de betere.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0903: Glass Hammer - If
Maar een jaar later is Glass Hammer terug bij de lange, complexe stukken. Dat niet alleen: de band heeft zanger Jon Davison gevonden, die zingt bij een Yes-coverband. Bij vlagen is het of Jon Anderson van de partij is, maar toch heeft Davison genoeg eigens. Davison is niet de enige die Schendel en Babb inzetten: ook drummer Randall Williams en gitarist Alan Shiloh dragen bij. Zes fikse stukken, waarbij vooral de twee laatste het zwaarst wegen: If The Stars en If The Sun. De stem en zangmelodieën van Davison maken de redelijk zware kost goed behapbaar; nergens gaat het te ver of wordt het te veel. Het album staat sinds 26 oktober 2010 in de kast en ik haal 'm er geregeld uit om 'm in de speler te stoppen. Vervolgens druk ik dan op de knop 'play'. Mooie plaat!
Maar een jaar later is Glass Hammer terug bij de lange, complexe stukken. Dat niet alleen: de band heeft zanger Jon Davison gevonden, die zingt bij een Yes-coverband. Bij vlagen is het of Jon Anderson van de partij is, maar toch heeft Davison genoeg eigens. Davison is niet de enige die Schendel en Babb inzetten: ook drummer Randall Williams en gitarist Alan Shiloh dragen bij. Zes fikse stukken, waarbij vooral de twee laatste het zwaarst wegen: If The Stars en If The Sun. De stem en zangmelodieën van Davison maken de redelijk zware kost goed behapbaar; nergens gaat het te ver of wordt het te veel. Het album staat sinds 26 oktober 2010 in de kast en ik haal 'm er geregeld uit om 'm in de speler te stoppen. Vervolgens druk ik dan op de knop 'play'. Mooie plaat!
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Headcleaner - Pigment of Imagination.
Headcleaner is een Engelse noise rock band die in de mid tot late jaren 90 actief was. Discogs zegt dat ze beinvloed zijn door Jesus Lizard en Killing Joke, maar zelf hoor ik er veel meer Shellac en aanverwanten in. Lekker brokje noiserock
Headcleaner is een Engelse noise rock band die in de mid tot late jaren 90 actief was. Discogs zegt dat ze beinvloed zijn door Jesus Lizard en Killing Joke, maar zelf hoor ik er veel meer Shellac en aanverwanten in. Lekker brokje noiserock
![Headcleaner - Pigment of Imagination (1997) [Full Album]](https://i.ytimg.com/vi/Ie9bRzLfLzo/0.jpg)
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
bazbo cd0904: Glass Hammer - Cor Cordium
Tweelingbroertje van If verschijnt een jaar later en ik koop 'm op 4 november 2011. Opzet is grotendeels hetzelfde: zes stevige en middellange progrockstukken, redelijk complex, uitgevoerd door hetzelfde team als op If. De Jon Andersonachtige stem van Jon Davison meandert overal heerlijk doorheen en doet - zeker in combinatie met het instrumentale materiaal - denken aan Yes, zij het iets minder pakkend.
Tweelingbroertje van If verschijnt een jaar later en ik koop 'm op 4 november 2011. Opzet is grotendeels hetzelfde: zes stevige en middellange progrockstukken, redelijk complex, uitgevoerd door hetzelfde team als op If. De Jon Andersonachtige stem van Jon Davison meandert overal heerlijk doorheen en doet - zeker in combinatie met het instrumentale materiaal - denken aan Yes, zij het iets minder pakkend.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0905: Glass Hammer - Perilous
Een jaar later, in 2012, komt Perilous uit. Het duurt even voordat ik een exemplaar van de plaat vind; op 6 juli 2014 lukt het me. Dit keer heeft hetzelfde team van de vorige twee platen gekozen voor een uitgebreider verhaal (als je alle songtitels achter elkaar leest, vormen zij samen een gedicht), dat is opgedeeld in wat kortere stukken. Het maakt het allemaal wat toegankelijker. Gebleven is de melodieuze progrock van Schendel en Babb, met de gitaar van Shiloh en de zo herkenbare stem van Jon Davison. Tijdens het totstandkomen van de plaat gebeurt er iets bijzonders: een andere band kaapt zanger Jon Davison weg, omdat die zonder zanger zit. Het is de groep Yes.
Een jaar later, in 2012, komt Perilous uit. Het duurt even voordat ik een exemplaar van de plaat vind; op 6 juli 2014 lukt het me. Dit keer heeft hetzelfde team van de vorige twee platen gekozen voor een uitgebreider verhaal (als je alle songtitels achter elkaar leest, vormen zij samen een gedicht), dat is opgedeeld in wat kortere stukken. Het maakt het allemaal wat toegankelijker. Gebleven is de melodieuze progrock van Schendel en Babb, met de gitaar van Shiloh en de zo herkenbare stem van Jon Davison. Tijdens het totstandkomen van de plaat gebeurt er iets bijzonders: een andere band kaapt zanger Jon Davison weg, omdat die zonder zanger zit. Het is de groep Yes.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0906: Glass Hammer - Ode To Echo
Zonder vaste zanger Jon Davison gaat Glass Hammer vrolijk verder met waar ze goed in is: melodieuze en bij vlagen stevige progrock maken, dit keer verhalend over de Griekse oudheid. Naast Fred Schendel en Steve Babb horen we gitarist Alan Shiloh en nieuw drummer Aaron Roulston. Susie Bogdanowicz en Carl Groves zijn terug als zangers en zowaar: Jon Davison weet even tijd vrij te maken van zijn Yesverplichtingen en komt een gastrolletje zingen. Fijn album: acht stukken, van kort tot middellang en allemaal op het eerste gehoor toegankelijk, maar bij nadere beluistering complexer. Ik vind de plaat op 5 september 2014, het jaar van verschijnen. Weinig tot niets van te vinden op YT; de band is sowieso voorzichtig met online streaming.
Zonder vaste zanger Jon Davison gaat Glass Hammer vrolijk verder met waar ze goed in is: melodieuze en bij vlagen stevige progrock maken, dit keer verhalend over de Griekse oudheid. Naast Fred Schendel en Steve Babb horen we gitarist Alan Shiloh en nieuw drummer Aaron Roulston. Susie Bogdanowicz en Carl Groves zijn terug als zangers en zowaar: Jon Davison weet even tijd vrij te maken van zijn Yesverplichtingen en komt een gastrolletje zingen. Fijn album: acht stukken, van kort tot middellang en allemaal op het eerste gehoor toegankelijk, maar bij nadere beluistering complexer. Ik vind de plaat op 5 september 2014, het jaar van verschijnen. Weinig tot niets van te vinden op YT; de band is sowieso voorzichtig met online streaming.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0907: Glass Hammer - The Breaking Of The World
En voorts gaat het. Het jaar erop komt Glass Hammer met The Breaking Of The World. Geen wereldschokkende koerswijziging; geen wijzigingen in de band. Gewoon sterke prog met goede melodieën, krachtige stemmen en uitstekend instrumentaal vertoon. Ik kocht de plaat op 3 juni 2015 toen hij uitkwam. Fijn uurtje, weer. Behalve een trailer voor het album weer niks op YT.
En voorts gaat het. Het jaar erop komt Glass Hammer met The Breaking Of The World. Geen wereldschokkende koerswijziging; geen wijzigingen in de band. Gewoon sterke prog met goede melodieën, krachtige stemmen en uitstekend instrumentaal vertoon. Ik kocht de plaat op 3 juni 2015 toen hij uitkwam. Fijn uurtje, weer. Behalve een trailer voor het album weer niks op YT.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0908: Glass Hammer - Double Live
Aan het eind van 2015 komt Glass Hammer met een livealbum. Dat hadden we nog niet. De band speelt op 3 mei 2015 in The Majestic Theatre in Gettysburg, Pennsylvania ter gelegenheid van het RosFest-festival. Anderhalf uur krijgt de band om zeven stukken te spelen, waaronder drie van het dan recente album The Breaking Of The World. Ik koop de Deluxe Edition, een dubbelcd met een dvd van het optreden. Leuk om de band eens live aan het werk te zien. Steve Babb op gitaar, Fred Schendel bij vlagen onnavolgbaar op toetsen en vooral zijn orgelwerk is gaaf, Kamran Alan Shikoh is schitterend op gitaar en de 'stevige' Aaron Roulston drumt de complexe partijen of het niets is. Carl Groves en Susie Bogdanowitcz zingen. De band doet een goede poging om de ingewikkelde muziek live tot leven te wekken. Vaak lukt het, maar er zijn ook momenten dat het wat kaal en dunnetjes klinkt. De stemmen staan wat zacht in de mix en dat is jammer, want zo komen hun stemmen niet goed over. Zo is het lange The Knight Of The North wat wisselvallig: de zang van Carl Groves is slecht te horen en daardoor wat saai, maar daar staat tegenover dat het toetsenwerk en vooral de Hammondsolo's zeer indrukwekkend zijn. Third Floor en If The Stars zijn hoogtepunten en ook afsluiter Time Marches On dwingt respect af. Mooie set. Ik kocht 'm op 8 oktober 2015.
Aan het eind van 2015 komt Glass Hammer met een livealbum. Dat hadden we nog niet. De band speelt op 3 mei 2015 in The Majestic Theatre in Gettysburg, Pennsylvania ter gelegenheid van het RosFest-festival. Anderhalf uur krijgt de band om zeven stukken te spelen, waaronder drie van het dan recente album The Breaking Of The World. Ik koop de Deluxe Edition, een dubbelcd met een dvd van het optreden. Leuk om de band eens live aan het werk te zien. Steve Babb op gitaar, Fred Schendel bij vlagen onnavolgbaar op toetsen en vooral zijn orgelwerk is gaaf, Kamran Alan Shikoh is schitterend op gitaar en de 'stevige' Aaron Roulston drumt de complexe partijen of het niets is. Carl Groves en Susie Bogdanowitcz zingen. De band doet een goede poging om de ingewikkelde muziek live tot leven te wekken. Vaak lukt het, maar er zijn ook momenten dat het wat kaal en dunnetjes klinkt. De stemmen staan wat zacht in de mix en dat is jammer, want zo komen hun stemmen niet goed over. Zo is het lange The Knight Of The North wat wisselvallig: de zang van Carl Groves is slecht te horen en daardoor wat saai, maar daar staat tegenover dat het toetsenwerk en vooral de Hammondsolo's zeer indrukwekkend zijn. Third Floor en If The Stars zijn hoogtepunten en ook afsluiter Time Marches On dwingt respect af. Mooie set. Ik kocht 'm op 8 oktober 2015.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0909: Glass Hammer - Valkyrie
Glass Hammer waagt zich met dit album uit 2016 maar weer eens aan een conceptalbum. Verhaal gaat over een soldaat die thuis komt van de oorlog en zich opnieuw moet verhouden tot de wereld en zijn meisje. Zanger Carl Groves is foetsie, dus kernleden Fred Schendel en Steve Babb vertolken de mannelijke rollen. Susie Bogdanowicz speelt natuurlijk de vrouw en daarmee is ze inmiddels een belangrijke troef voor de band. De muziek is nagenoeg onveranderd: op het eerste gehoor vrij toegankelijke retroprog, maar bij nadere beluistering blijkt de complexheid. Veel ruimte voor toetsen- en gitaarsolo's. Gitarist Alan Shikoh mag ook op deze plaat weer schitteren. Dit is een sterke plaat in het grote oeuvre van de band en ik kocht hem op 4 oktober 2016.
Glass Hammer waagt zich met dit album uit 2016 maar weer eens aan een conceptalbum. Verhaal gaat over een soldaat die thuis komt van de oorlog en zich opnieuw moet verhouden tot de wereld en zijn meisje. Zanger Carl Groves is foetsie, dus kernleden Fred Schendel en Steve Babb vertolken de mannelijke rollen. Susie Bogdanowicz speelt natuurlijk de vrouw en daarmee is ze inmiddels een belangrijke troef voor de band. De muziek is nagenoeg onveranderd: op het eerste gehoor vrij toegankelijke retroprog, maar bij nadere beluistering blijkt de complexheid. Veel ruimte voor toetsen- en gitaarsolo's. Gitarist Alan Shikoh mag ook op deze plaat weer schitteren. Dit is een sterke plaat in het grote oeuvre van de band en ik kocht hem op 4 oktober 2016.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0910: Glass Hammer - Untold Tales - Rare And Previously Unreleased Studio And Live Recordings From 1993-2017
Ter gelegenheid van het vijfentwintigjarig bestaan brengt Glass Hammer in 2017 deze verzameling van nooit eerder verschenen studio- en liveopnames uit. Ik heb de eerste tien jaar en dus ook de eerste elf albums van de band gemist; die eerste albums zijn zo goed als niet meer verkrijgbaar. Het is een interessante en zeer afwisselende collectie geworden. Instrumentaaltjes en lyrisch gezongen stukken wisselen elkaar af. Het is geen spul dat 'niet voor niets op de plank is blijven liggen'. Nee, dit is sterk materiaal en geeft een mooi overzicht van hoe de band heeft geklonken in de loop van de jaren. Twee covers staan erop: Hold Your Head Up (bekend van Argent) en It's All Too Much (van George Harrison, maar hier meer in de stijl zoals Steve Hillage op zijn elpee L het speelde). Verder vinden we een bewerking van een cantate van Bach, een lied uit de samenwerking met zangeres Tracy Cloud, een mooie liveversie van No Man's Land van het meest recente album Valkyrie en ga zo maar door. Onderhoudend plaatje dat ik kocht op 30 oktober 2017. Niks van te vinden op YT, behalve een trailer.
Ter gelegenheid van het vijfentwintigjarig bestaan brengt Glass Hammer in 2017 deze verzameling van nooit eerder verschenen studio- en liveopnames uit. Ik heb de eerste tien jaar en dus ook de eerste elf albums van de band gemist; die eerste albums zijn zo goed als niet meer verkrijgbaar. Het is een interessante en zeer afwisselende collectie geworden. Instrumentaaltjes en lyrisch gezongen stukken wisselen elkaar af. Het is geen spul dat 'niet voor niets op de plank is blijven liggen'. Nee, dit is sterk materiaal en geeft een mooi overzicht van hoe de band heeft geklonken in de loop van de jaren. Twee covers staan erop: Hold Your Head Up (bekend van Argent) en It's All Too Much (van George Harrison, maar hier meer in de stijl zoals Steve Hillage op zijn elpee L het speelde). Verder vinden we een bewerking van een cantate van Bach, een lied uit de samenwerking met zangeres Tracy Cloud, een mooie liveversie van No Man's Land van het meest recente album Valkyrie en ga zo maar door. Onderhoudend plaatje dat ik kocht op 30 oktober 2017. Niks van te vinden op YT, behalve een trailer.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
LP312
De laatste LP van zeeuwse troubadour en "prentenknipper" broeder dieleman. Vond hem in het voorprogramma van daniel higgs wel sympathiek en de liedjes erg leuk dat was toen samen met baby dee. Het is dus zeeuwse muziek en ik als ras oosterling/sallander vind het eigenlijk wel grappig hoeveel overeenkomsten er zijn met de zuidwestelijkse puntje nederland, veel meer dan met het "westen". Dit is een heel aangenaam plaatje moois van nederlands bodem. Dat prentenknippen heeft hij trouwens van jan de prenteknipper en hij neemt soort van het werk van die 19de (?) eeuwse kunstenaar over 
tof! En zo zit al zijn muziek volledig ingebakken met zijn persoon en geboortegrond, hele persoonlijke muziek!
[ Bericht 0% gewijzigd door Bosbeetle op 25-02-2021 12:19:24 ]
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-15417513-1591206482-7033.jpeg.jpg)
De laatste LP van zeeuwse troubadour en "prentenknipper" broeder dieleman. Vond hem in het voorprogramma van daniel higgs wel sympathiek en de liedjes erg leuk dat was toen samen met baby dee. Het is dus zeeuwse muziek en ik als ras oosterling/sallander vind het eigenlijk wel grappig hoeveel overeenkomsten er zijn met de zuidwestelijkse puntje nederland, veel meer dan met het "westen". Dit is een heel aangenaam plaatje
moois van nederlands bodem. Dat prentenknippen heeft hij trouwens van jan de prenteknipper en hij neemt soort van het werk van die 19de (?) eeuwse kunstenaar over tof! En zo zit al zijn muziek volledig ingebakken met zijn persoon en geboortegrond, hele persoonlijke muziek!
[ Bericht 0% gewijzigd door Bosbeetle op 25-02-2021 12:19:24 ]
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0911: Glass Hammer - Chronometree
Oeps, daar ga ik met mijn chronologie. Chronometree kwam al in 2000 uit, maar een remaster ervan verscheen in 2018. Ik kocht die remaster op 15 oktober 2018. Fred Schendel en Steve Babb krijgen hier hulp van Walter Moore en Terry Clouse op gitaar en zelfs meneer Arjan Lucassen speelt wat mee. Ene Brad Marler neemt de vocalen voor zijn rekening en die vind ik niet sterk, een beetje zeurderig. Dat doet het verder uitstekende songmateriaal geen goed. Instrumentaal klinkt het als een klok: de fijne gitaar- en Hammondsolo's knallen je om je oren. Chronometree is een conceptalbum met een getikt soort verhaal over een jongeman Tom die meent dat buitenaardse wezens met hem communiceren via grammofoonplaten uit de jaren zeventig. Eigenlijk is het een heerlijke ode aan het muziekgeluid uit die tijd. Geheel in lijn met de vaak uitbundige conceptplaten van destijds openen en sluiten twee lange songsuites (All In Good Time) het originele album, met twee kortere stukken ertussenin. Voor deze remaster is het geluid opgepoetst, een op de eerste versie uit 2000 'onzichtbare' track (van één minuut en elf seconden) is nu gewoon een apart nummer en daarnaast horen we een extra stuk: het Chronotheme live. Niks van te vinden op YT.
Oeps, daar ga ik met mijn chronologie. Chronometree kwam al in 2000 uit, maar een remaster ervan verscheen in 2018. Ik kocht die remaster op 15 oktober 2018. Fred Schendel en Steve Babb krijgen hier hulp van Walter Moore en Terry Clouse op gitaar en zelfs meneer Arjan Lucassen speelt wat mee. Ene Brad Marler neemt de vocalen voor zijn rekening en die vind ik niet sterk, een beetje zeurderig. Dat doet het verder uitstekende songmateriaal geen goed. Instrumentaal klinkt het als een klok: de fijne gitaar- en Hammondsolo's knallen je om je oren. Chronometree is een conceptalbum met een getikt soort verhaal over een jongeman Tom die meent dat buitenaardse wezens met hem communiceren via grammofoonplaten uit de jaren zeventig. Eigenlijk is het een heerlijke ode aan het muziekgeluid uit die tijd. Geheel in lijn met de vaak uitbundige conceptplaten van destijds openen en sluiten twee lange songsuites (All In Good Time) het originele album, met twee kortere stukken ertussenin. Voor deze remaster is het geluid opgepoetst, een op de eerste versie uit 2000 'onzichtbare' track (van één minuut en elf seconden) is nu gewoon een apart nummer en daarnaast horen we een extra stuk: het Chronotheme live. Niks van te vinden op YT.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0912: Glass Hammer - Chronomonaut
Chronomonaut is het vervolg op Chronometree. Ik kocht het album op 15 oktober 2018, toen het album verscheen. Het verhaal over Tom Timely gaat verder en vertelt over hoe hij worstelt om zijn progrockband The Elf King succesvol te laten zijn in de jaren tachtig. Gitarist Kamran Alan Shikoh is vertrokken; de weinige gitaarpartijen neemt toetseneur Fred Schendel voor zijn rekening. Aaron Raulston is er nog op drums. Zangeres Susie Bogdanowicz heeft concurrentie van Matthew Parmenter; dat krijg je als je een man de hoofdpersoon van je satirische verhaal maakt. De stem van Parmenter springt niet echt eruit; dan zijn de stukken met Susie toch wat fijner en typisch Glass Hammer. Qua atmosfeer ademt deze plaat weer zeer de jaren zeventig, al klinkt het geluid modern en naar deze tijd. Fijne toetsensolo's. Halverwege 2020 kwam er een nieuw album van Glass Hammer uit. Ik heb Dreaming City nog niet te pakken kunnen krijgen of beluisterd. Inmiddels is de band alweer bezig met het volgende project. Einde van mijn rijtje Glass Hammer.
Chronomonaut is het vervolg op Chronometree. Ik kocht het album op 15 oktober 2018, toen het album verscheen. Het verhaal over Tom Timely gaat verder en vertelt over hoe hij worstelt om zijn progrockband The Elf King succesvol te laten zijn in de jaren tachtig. Gitarist Kamran Alan Shikoh is vertrokken; de weinige gitaarpartijen neemt toetseneur Fred Schendel voor zijn rekening. Aaron Raulston is er nog op drums. Zangeres Susie Bogdanowicz heeft concurrentie van Matthew Parmenter; dat krijg je als je een man de hoofdpersoon van je satirische verhaal maakt. De stem van Parmenter springt niet echt eruit; dan zijn de stukken met Susie toch wat fijner en typisch Glass Hammer. Qua atmosfeer ademt deze plaat weer zeer de jaren zeventig, al klinkt het geluid modern en naar deze tijd. Fijne toetsensolo's. Halverwege 2020 kwam er een nieuw album van Glass Hammer uit. Ik heb Dreaming City nog niet te pakken kunnen krijgen of beluisterd. Inmiddels is de band alweer bezig met het volgende project. Einde van mijn rijtje Glass Hammer.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0913: Goat - Requiem
Jaaaaa! Als je houdt van bizarre 'tribal', opzwepende muziek om fijn bij rond je kookpot te stormen, dan is dit een bijzonder leuke plaat. Geen idee meer hoe ik hierbij kwam; ik denk dat ik een recensie las ergens en ik was benieuwd. Moet in 2016 zijn geweest, want ik kocht de cd op 10 oktober 2016, vlak na het verschijnen ervan. Vreemd dat ik 'm zo weinig uit de kast trek, want dit is echt grandioos. Goat is een Zweeds collectief muzikanten die graag anoniem willen blijven. De kern van de groep bestaat uit zo'n drie of vier muzikanten die elkaar al kent vanaf de basisschool en altijd samen muziek is blijven maken; voor liveoptredens zijn er nog eens drie of vier muzikanten die op het podium komen helpen. Naast de imboorlingenritmes horen we koortjes van vrouwenstemmen, Afrikaanse gitaarfiguren, Zuidamerikaanse fluiten; kortom, een allegaartje aan stijlen gemixt tot een psychedelisch en hallucinerend feest. Ik vind het heerlijk.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 25-02-2021 15:08:30 ]
Jaaaaa! Als je houdt van bizarre 'tribal', opzwepende muziek om fijn bij rond je kookpot te stormen, dan is dit een bijzonder leuke plaat. Geen idee meer hoe ik hierbij kwam; ik denk dat ik een recensie las ergens en ik was benieuwd. Moet in 2016 zijn geweest, want ik kocht de cd op 10 oktober 2016, vlak na het verschijnen ervan. Vreemd dat ik 'm zo weinig uit de kast trek, want dit is echt grandioos. Goat is een Zweeds collectief muzikanten die graag anoniem willen blijven. De kern van de groep bestaat uit zo'n drie of vier muzikanten die elkaar al kent vanaf de basisschool en altijd samen muziek is blijven maken; voor liveoptredens zijn er nog eens drie of vier muzikanten die op het podium komen helpen. Naast de imboorlingenritmes horen we koortjes van vrouwenstemmen, Afrikaanse gitaarfiguren, Zuidamerikaanse fluiten; kortom, een allegaartje aan stijlen gemixt tot een psychedelisch en hallucinerend feest. Ik vind het heerlijk.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 25-02-2021 15:08:30 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0914: Godley & Creme - Consequences
In 1976 starten Lol Creme en Kevin Godley een projectje buiten hun band 10CC om. Ze willen iets gaan doen met hun eigen uitvinding de gizmotron, een apparaatje waarmee je via je gitaar allerlei geluiden kunt maken en bewerken. Hun eerste plaat als duo moet een demonstratie ervan zijn. Na een paar maanden ermee bezig te zijn, moeten ze constateren dat hun projectje ietwat uit de hand loopt. Uiteindelijk komt het werkstuk in 1977 op de markt, zij het niet na de nodige onenigheid met platenmaatschappij. Het werkstuk is namelijk uitgegroeid tot een driedubbelelpee. Op de eerste plaat klinken wat losse, instrumentale werken (waarvan The Flood wel het absolute hoogtepunt van het hele project is - het stuk begint met gedruppel en uiteindelijk uitmondt in een waterval van geluid), vanaf de tweede plaat horen we ook liedjes en zijn de muziekstukken afgewisseld met afleveringen van een hoorspel: een bizar verhaal waarin Peter Cook alle personages vertolkt en Sarah Vaughan alle zang voor haar rekening neemt. De derde plaat eindigt met een absurd muziekstuk dat meer wegheeft van musique concrête. De plaat flopte gruwelijk, ook het uittreksel ervan op een enkele elpee (1977) en een tweede uittreksel (1979) ook. De platenmaatschappij werd er allemaal niet vrolijk van, maar Godley en Creme waren ervan overtuigd dat hun samenwerking als duo een enorm succes was en besloten om definitief uit 10CC te stappen en samen verder te gaan. De plaat verdween in de obscuriteit. In 2019 verscheen de driedubbelelpee en de twee uittreksels in de vorm van een vijf cd's tellend doosje, dat ik kocht op 12 augustus 2019. Het geeft een prachtig overzicht van dit compleet gestoorde werkstuk, dat bij vlagen ondoorgrondelijk is en bij andere vlagen van genialiteit uiteen spat. Ik ben weer even zoet.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 25-02-2021 15:07:51 ]
In 1976 starten Lol Creme en Kevin Godley een projectje buiten hun band 10CC om. Ze willen iets gaan doen met hun eigen uitvinding de gizmotron, een apparaatje waarmee je via je gitaar allerlei geluiden kunt maken en bewerken. Hun eerste plaat als duo moet een demonstratie ervan zijn. Na een paar maanden ermee bezig te zijn, moeten ze constateren dat hun projectje ietwat uit de hand loopt. Uiteindelijk komt het werkstuk in 1977 op de markt, zij het niet na de nodige onenigheid met platenmaatschappij. Het werkstuk is namelijk uitgegroeid tot een driedubbelelpee. Op de eerste plaat klinken wat losse, instrumentale werken (waarvan The Flood wel het absolute hoogtepunt van het hele project is - het stuk begint met gedruppel en uiteindelijk uitmondt in een waterval van geluid), vanaf de tweede plaat horen we ook liedjes en zijn de muziekstukken afgewisseld met afleveringen van een hoorspel: een bizar verhaal waarin Peter Cook alle personages vertolkt en Sarah Vaughan alle zang voor haar rekening neemt. De derde plaat eindigt met een absurd muziekstuk dat meer wegheeft van musique concrête. De plaat flopte gruwelijk, ook het uittreksel ervan op een enkele elpee (1977) en een tweede uittreksel (1979) ook. De platenmaatschappij werd er allemaal niet vrolijk van, maar Godley en Creme waren ervan overtuigd dat hun samenwerking als duo een enorm succes was en besloten om definitief uit 10CC te stappen en samen verder te gaan. De plaat verdween in de obscuriteit. In 2019 verscheen de driedubbelelpee en de twee uittreksels in de vorm van een vijf cd's tellend doosje, dat ik kocht op 12 augustus 2019. Het geeft een prachtig overzicht van dit compleet gestoorde werkstuk, dat bij vlagen ondoorgrondelijk is en bij andere vlagen van genialiteit uiteen spat. Ik ben weer even zoet.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 25-02-2021 15:07:51 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0915: Godley & Creme - Body Of Work 1978-1988
Na Consequences verlaten Kevin Godley en Lol Creme dus definitief 10CC en richten zich op een solocarrière. Die carrière was niet zo succesvol in verkoopcijfers, maar in termen van artisticiteit het tegendeel. Wat een grandioos, heerlijk Brits tongue-in-cheek, geestig, grensverleggend en amusant oeuvre hebben de heren in de tien jaar daarna op zes albums weten neer te zetten. Het gehele oeuvre na Consequences is vastgelegd op deze doos, die verscheen in 2017 en die ik kocht op 11 september van dat jaar. Eerst drie plaatjes met daarop de vijf albums L, Freeze Frame, Ismism, Birds Of Prey en History Mix Volume 1. De gizmotron viert nog hoogtij op de eerste paar platen, her en der horen we een hitje en er valt vooral veel, heel veel te grinniken. Op het vierde plaatje staat het zesde album Goodbye Blue Sky, een ode aan de mondharmonica (!) en het vijfde plaatje bevat bonusspul zoals singleversies, B-kantjes en een extended mix afkomstig van een 12". Na 1988 legde het duo zich vooral toe op produceren van anderen en het maken van videoclips. (De clipjes voor hun eigen liedjes mochten er ook al zijn.) Fenomenale doos.
Na Consequences verlaten Kevin Godley en Lol Creme dus definitief 10CC en richten zich op een solocarrière. Die carrière was niet zo succesvol in verkoopcijfers, maar in termen van artisticiteit het tegendeel. Wat een grandioos, heerlijk Brits tongue-in-cheek, geestig, grensverleggend en amusant oeuvre hebben de heren in de tien jaar daarna op zes albums weten neer te zetten. Het gehele oeuvre na Consequences is vastgelegd op deze doos, die verscheen in 2017 en die ik kocht op 11 september van dat jaar. Eerst drie plaatjes met daarop de vijf albums L, Freeze Frame, Ismism, Birds Of Prey en History Mix Volume 1. De gizmotron viert nog hoogtij op de eerste paar platen, her en der horen we een hitje en er valt vooral veel, heel veel te grinniken. Op het vierde plaatje staat het zesde album Goodbye Blue Sky, een ode aan de mondharmonica (!) en het vijfde plaatje bevat bonusspul zoals singleversies, B-kantjes en een extended mix afkomstig van een 12". Na 1988 legde het duo zich vooral toe op produceren van anderen en het maken van videoclips. (De clipjes voor hun eigen liedjes mochten er ook al zijn.) Fenomenale doos.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0916: Godley & Creme - A Little Piece Of Heaven
Dit was de eerste single van het album Goodbye Blue Sky uit 1988. Op deze plaat zet het duo geen gitaren of al te veel toetsen in, maar twee mondharmonicaspelers, die het geluid bepalen. Gaaf concept, het hele album is bijzonder vermakelijk. Op deze cd single (die ik op 5 oktober 1989 uit een uitverkoopbak pikte) staat A Little Piece Of Heaven in een extended en korte singlemix. Daarnaast Bits Of Blue Sky, een uittreksel van het album in vijfenhalve minuut, plus Rhino Rhino, de b-kant van de vinylsingle. Al deze drie extraatjes staan ook op de doos Body Of Work.
Dit was de eerste single van het album Goodbye Blue Sky uit 1988. Op deze plaat zet het duo geen gitaren of al te veel toetsen in, maar twee mondharmonicaspelers, die het geluid bepalen. Gaaf concept, het hele album is bijzonder vermakelijk. Op deze cd single (die ik op 5 oktober 1989 uit een uitverkoopbak pikte) staat A Little Piece Of Heaven in een extended en korte singlemix. Daarnaast Bits Of Blue Sky, een uittreksel van het album in vijfenhalve minuut, plus Rhino Rhino, de b-kant van de vinylsingle. Al deze drie extraatjes staan ook op de doos Body Of Work.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0917: Godley & Creme - 10,000 Angels
Dit is de tweede single van het album Goodbye Blue Sky uit 1988 en dit keer pikte ik de single op 11 september 1989 uit een uitverkoopbak ergens. Naast het titellied horen we twee stukken die niet op het album staan: Hidden Heartbeat en Can't Sleep. Het toetje is Cry, de hit uit 1985. Alles van deze single is ook te vinden op de Body Of Work-doos.
Dit is de tweede single van het album Goodbye Blue Sky uit 1988 en dit keer pikte ik de single op 11 september 1989 uit een uitverkoopbak ergens. Naast het titellied horen we twee stukken die niet op het album staan: Hidden Heartbeat en Can't Sleep. Het toetje is Cry, de hit uit 1985. Alles van deze single is ook te vinden op de Body Of Work-doos.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0918: Andrew Gold - Thank You For Being A Friend - The Best Of Andrew Gold
Het veertienjarige bazbojochie vond het liedje Never Let Her Slip Away van Andrew Gold bij Toppop erg mooi en kocht in november 1979 zijn elpee All This And Heaven Too. Een jaar later was hij met andere muziekjes bezig (Emerson Lake & Palmer zetten zijn wereld op de kop), maar af en toe kwam de elpee nog eens uit de kast. Toen eind jaren tachtig de cd's gemeengoed werden, stapte hij daarop over en sindsdien beluisterde hij zijn vinyl zelden of nooit. Tot hij maandag 6 juni iets in de krant las en daarover moest schrijven. Tweeënhalve week later, op 25 juni 2011 vond en kocht hij deze verzamelaar uit 1997, waarop veel van All This And Heaven Too staat (waaronder het titellied van deze cd dat later ook de herkenningsmelodie van de bekende Amerikaanse comedyserie Golden Girls werd), maar ook andere hits. Lonely Boy, bijvoorbeeld. Het is lichtvoetige, maar kunstig in elkaar gezette pop/rock. De man wist als geen ander pakkende melodieën en liederen te smeden die zich onherroepelijk in het geheugen nestelen. Nostalgie, warme nostalgie. Het veertienjarige bazbojochie is weer even terug.
Het veertienjarige bazbojochie vond het liedje Never Let Her Slip Away van Andrew Gold bij Toppop erg mooi en kocht in november 1979 zijn elpee All This And Heaven Too. Een jaar later was hij met andere muziekjes bezig (Emerson Lake & Palmer zetten zijn wereld op de kop), maar af en toe kwam de elpee nog eens uit de kast. Toen eind jaren tachtig de cd's gemeengoed werden, stapte hij daarop over en sindsdien beluisterde hij zijn vinyl zelden of nooit. Tot hij maandag 6 juni iets in de krant las en daarover moest schrijven. Tweeënhalve week later, op 25 juni 2011 vond en kocht hij deze verzamelaar uit 1997, waarop veel van All This And Heaven Too staat (waaronder het titellied van deze cd dat later ook de herkenningsmelodie van de bekende Amerikaanse comedyserie Golden Girls werd), maar ook andere hits. Lonely Boy, bijvoorbeeld. Het is lichtvoetige, maar kunstig in elkaar gezette pop/rock. De man wist als geen ander pakkende melodieën en liederen te smeden die zich onherroepelijk in het geheugen nestelen. Nostalgie, warme nostalgie. Het veertienjarige bazbojochie is weer even terug.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0919: Andrew Gold - Andrew Gold + What's Wrong With This Picture + All This And Heaven Too + Whirlwind ... Plus
Op 1 mei 2014 heb ik mijn elpee All This And Heaven Too krasvrij. Ik koop dan deze set van drie cd's uit 2013. Genoemde elpee is de derde soloplaat die erop staat. Op ieder plaatje twee elpees en op het derde plaatje allerlei outtakes, demo's en liveversies. Mooi overzicht. Het laat prachtig horen waar Gold mee bezig was in 1975, 1976, 1978 en 1980, toen deze vier albums verschenen. Op het eerste gehoor zeer lichtvoetig, bij nadere beluistering zit het ontzettend knap in elkaar. Gold was een meester in de pakkende songs en prachtige arrangementen. Daarnaast was hij ook nog eens een begenadigd multi-instrumentalist en beschikte hij over een warme en prettige stem. Veel hoogtepunten op deze vier elpees. Niet verwonderlijk dat hij samenwerkte met de grootsten van de popmuziek uit die tijd: Linda Ronstadt, The Eagles, Brock Walsh, Kenny Edwards, Waddy Wachtel, noem maar op.
Op 1 mei 2014 heb ik mijn elpee All This And Heaven Too krasvrij. Ik koop dan deze set van drie cd's uit 2013. Genoemde elpee is de derde soloplaat die erop staat. Op ieder plaatje twee elpees en op het derde plaatje allerlei outtakes, demo's en liveversies. Mooi overzicht. Het laat prachtig horen waar Gold mee bezig was in 1975, 1976, 1978 en 1980, toen deze vier albums verschenen. Op het eerste gehoor zeer lichtvoetig, bij nadere beluistering zit het ontzettend knap in elkaar. Gold was een meester in de pakkende songs en prachtige arrangementen. Daarnaast was hij ook nog eens een begenadigd multi-instrumentalist en beschikte hij over een warme en prettige stem. Veel hoogtepunten op deze vier elpees. Niet verwonderlijk dat hij samenwerkte met de grootsten van de popmuziek uit die tijd: Linda Ronstadt, The Eagles, Brock Walsh, Kenny Edwards, Waddy Wachtel, noem maar op.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0920: Andrew Gold - The Late Show - Live 1978
Deze cd stond al tijden in de plaatselijke platenwinkel en op 29 juli 2019 nam ik hem pas mee. Het plaatje verscheen in 2015 en het is de weergave van een concert dat Andrew Gold gaf op 22 april 1978 in het Roxy Theatre, Hollywood. Het was het laatste concert van de tour uit 1978. Zijn dan recente elpee All This And Heaven Too staat centraal. We horen prachtig uitgevoerde versies van een aantal stukken van de plaat, maar ook eerder materiaal. Lonely Boy is natuurlijk van de partij, net als I'm A Gambler en Endless Flight. Twee covers zijn er ook: Roll Over Beethoven en Doctor Robert en daarmee is ook gelijk duidelijk dat Gold een Beatlefan was. De band om hem heen is fenomenaal, met daarin een hoofdrol voor Brock Walsh, vaste compaan van Gold en net als hijzelf een multi-instrumentalist. Natuurlijk, het is allemaal heel netjes en gelikt en braaf, maar wat is het allemachtig goed.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-02-2021 19:59:44 ]
Deze cd stond al tijden in de plaatselijke platenwinkel en op 29 juli 2019 nam ik hem pas mee. Het plaatje verscheen in 2015 en het is de weergave van een concert dat Andrew Gold gaf op 22 april 1978 in het Roxy Theatre, Hollywood. Het was het laatste concert van de tour uit 1978. Zijn dan recente elpee All This And Heaven Too staat centraal. We horen prachtig uitgevoerde versies van een aantal stukken van de plaat, maar ook eerder materiaal. Lonely Boy is natuurlijk van de partij, net als I'm A Gambler en Endless Flight. Twee covers zijn er ook: Roll Over Beethoven en Doctor Robert en daarmee is ook gelijk duidelijk dat Gold een Beatlefan was. De band om hem heen is fenomenaal, met daarin een hoofdrol voor Brock Walsh, vaste compaan van Gold en net als hijzelf een multi-instrumentalist. Natuurlijk, het is allemaal heel netjes en gelikt en braaf, maar wat is het allemachtig goed.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-02-2021 19:59:44 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
LP313
Nog een Broeder Dieleman deze komt met een heel boekwerk vol met zeeuwse kreekjes. Een ode aan het landschap op banjo en accordion (o.a.) Nederlandser wordt het niet en daarom onnederlands
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-12497800-1536677288-8487.jpeg.jpg)
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-12497800-1536750714-8886.jpeg.jpg)
Nog een Broeder Dieleman deze komt met een heel boekwerk vol met zeeuwse kreekjes. Een ode aan het landschap op banjo en accordion (o.a.) Nederlandser wordt het niet en daarom onnederlands
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0921: Gong - Camembert Electrique
Gong. Collectief geflipte muzikanten, gestart onder leiding van de waanzinnige en briljante Daevid Allen. Dit is hun tweede album, uit 1971. Eerste elpee Magick Brother staat hoog op het verlanglijstje. Alle ingrediënten voor wat hierna zou komen en gezien wordt als hun algeheel meesterwerk (de Radio Gnome Trilogy) zijn al aanwezig: zweverige gitaartonen, malle liedjes, bizarre teksten en verwijzingen naar middelen die je in andere sferen kunnen brengen. Psychadelica, spacerock, triprock van de betere soort dus. Ik kocht de remaster uit 2015 op 4 mei 2015. Heel fijn.
Gong. Collectief geflipte muzikanten, gestart onder leiding van de waanzinnige en briljante Daevid Allen. Dit is hun tweede album, uit 1971. Eerste elpee Magick Brother staat hoog op het verlanglijstje. Alle ingrediënten voor wat hierna zou komen en gezien wordt als hun algeheel meesterwerk (de Radio Gnome Trilogy) zijn al aanwezig: zweverige gitaartonen, malle liedjes, bizarre teksten en verwijzingen naar middelen die je in andere sferen kunnen brengen. Psychadelica, spacerock, triprock van de betere soort dus. Ik kocht de remaster uit 2015 op 4 mei 2015. Heel fijn.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0922: Gong - Flying Teapot
Daar is-ie dan, het eerste deel in de Radio Gnome Trilogy. Flying Teapot verscheen in 1973 en de band was inmiddels uitgebreid. Naast Daevid Allen en zijn partner Gilly Smyth horen we veel lui, waaronder Didier Malherbe op saxofoons, Tim Blake op synthesizers en Steve Hillage op gitaar. Het verhaal van de trilogie is een getikt soort legende over een groep mensen die een ruimtereis maken, al dan niet onder invloed van thee. De muziek is weer een perfecte mix van psychedelica, spacerock en bizarre liederen. Ik kocht een remaster uit 2019 op 5 augustus 2019. Hij is uitgegeven op het Charly-label; al snel bleek dat het bedrijf van de band niet achter deze uitgave stond omdat niet de juiste masters zijn gebruikt. Nou ja. De muziek klinkt in mijn oren goed en de plaat zelf blijft legendarisch.
Daar is-ie dan, het eerste deel in de Radio Gnome Trilogy. Flying Teapot verscheen in 1973 en de band was inmiddels uitgebreid. Naast Daevid Allen en zijn partner Gilly Smyth horen we veel lui, waaronder Didier Malherbe op saxofoons, Tim Blake op synthesizers en Steve Hillage op gitaar. Het verhaal van de trilogie is een getikt soort legende over een groep mensen die een ruimtereis maken, al dan niet onder invloed van thee. De muziek is weer een perfecte mix van psychedelica, spacerock en bizarre liederen. Ik kocht een remaster uit 2019 op 5 augustus 2019. Hij is uitgegeven op het Charly-label; al snel bleek dat het bedrijf van de band niet achter deze uitgave stond omdat niet de juiste masters zijn gebruikt. Nou ja. De muziek klinkt in mijn oren goed en de plaat zelf blijft legendarisch.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0923: Gong - High Above The Suberrania Club 2000
We maken even een sprongetje naar 6 april 2000. (Wees gerust: we komen terug op de Radio Gnome Trilogy.) Een zoveelste hernieuwde versie van Gong speelt een concert in de Subterania Club in London ter gelegenheid van de uitgave van de cd Zero 2 Infinity. Ik heb Gong in 2009 live mogen zien spelen tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland (waar de band in de klassieke lineup speelt met Allen, Smyth, Malherbe, Hillage en Miquette, met Dave Sturt en Theo Travis) en ben benieuwd naar livewerk van de band. Van de oude bezetting zijn in 2000 Allen, Smyth en Malherbe er nog, verder is de band nieuw. Theo Travis is er op sax en fluit. De band put uit materiaal van het voorafgaande oeuvre en allerlei klassiekers komen voorbij. Er is een mooie rol voor Gilly Smyth, die haar Yoko Ono-achtige spacewhispers mag inzetten. De absolute ster echter is en blijft Daevid Allen met zijn 'glissando guitar', verkleedpartijen en onnavolgbare teksten. In 2015 verschijnt een registratie van het concert en dat koop ik op 20 augustus van dat jaar. Leuke aan deze set is dat het complete concert op een meegeleverde dvd staat; op de cd staat vijf kwartier materiaal. Gelukkig staat het fenomenale Master Builder op de setlijst. Leuk concert, mooie mix van klassiek spul en 'modernere' spaceliedjes.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 28-02-2021 10:57:39 ]
We maken even een sprongetje naar 6 april 2000. (Wees gerust: we komen terug op de Radio Gnome Trilogy.) Een zoveelste hernieuwde versie van Gong speelt een concert in de Subterania Club in London ter gelegenheid van de uitgave van de cd Zero 2 Infinity. Ik heb Gong in 2009 live mogen zien spelen tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland (waar de band in de klassieke lineup speelt met Allen, Smyth, Malherbe, Hillage en Miquette, met Dave Sturt en Theo Travis) en ben benieuwd naar livewerk van de band. Van de oude bezetting zijn in 2000 Allen, Smyth en Malherbe er nog, verder is de band nieuw. Theo Travis is er op sax en fluit. De band put uit materiaal van het voorafgaande oeuvre en allerlei klassiekers komen voorbij. Er is een mooie rol voor Gilly Smyth, die haar Yoko Ono-achtige spacewhispers mag inzetten. De absolute ster echter is en blijft Daevid Allen met zijn 'glissando guitar', verkleedpartijen en onnavolgbare teksten. In 2015 verschijnt een registratie van het concert en dat koop ik op 20 augustus van dat jaar. Leuke aan deze set is dat het complete concert op een meegeleverde dvd staat; op de cd staat vijf kwartier materiaal. Gelukkig staat het fenomenale Master Builder op de setlijst. Leuk concert, mooie mix van klassiek spul en 'modernere' spaceliedjes.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 28-02-2021 10:57:39 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0924: Gong - I See You
I See You verschijnt in 2014. Het is de laatste studioplaat die Gilli Smyth en Daevid Allen met Gong maken. Smyth overlijdt op 22 augustus 2016 en Allen verlaat ons op 13 maart 2015. Op deze cd krijgen ze hulp van Dave Sturt (op bas) en Kavus Torabi (op gitaar); Ian East is er op saxofoon, Fabio Galfetti speelt gitaren en Orlando Allen zit achter de drums. Het album bevat typische psychedelische spaceliederen; sommige zijn toegankelijk en liggen gemakkelijk in het gehoor, andere zijn complexer en zweveriger. Opvallend is dat zo goed als alle bandleden bijdragen aan de composities. Allen speelt nog wel een hoofdrol, maar er duidelijk meer inbreng van de jongere garde in de band. Ik koop I See You op 21 januari 2015. Fijne plaat, wel.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 28-02-2021 11:35:07 ]
I See You verschijnt in 2014. Het is de laatste studioplaat die Gilli Smyth en Daevid Allen met Gong maken. Smyth overlijdt op 22 augustus 2016 en Allen verlaat ons op 13 maart 2015. Op deze cd krijgen ze hulp van Dave Sturt (op bas) en Kavus Torabi (op gitaar); Ian East is er op saxofoon, Fabio Galfetti speelt gitaren en Orlando Allen zit achter de drums. Het album bevat typische psychedelische spaceliederen; sommige zijn toegankelijk en liggen gemakkelijk in het gehoor, andere zijn complexer en zweveriger. Opvallend is dat zo goed als alle bandleden bijdragen aan de composities. Allen speelt nog wel een hoofdrol, maar er duidelijk meer inbreng van de jongere garde in de band. Ik koop I See You op 21 januari 2015. Fijne plaat, wel.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 28-02-2021 11:35:07 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
LP314
12'' voor de patton collectie, lost weekend is een nummer van the qemist waar mike patton op zingt. Het is een soort gitaar edm een beetje richting de breakcore drum n bass.. op het ninja tune label. Leuk singletje.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-1491292-1223671035.jpeg.jpg)
12'' voor de patton collectie, lost weekend is een nummer van the qemist waar mike patton op zingt. Het is een soort gitaar edm een beetje richting de breakcore drum n bass.. op het ninja tune label. Leuk singletje.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
LP315
De derde plaat van mondo generator recent opnieuw uitgebracht bij Heavy psych records Zeg maar de ruwe ruige kant van kyuss en qotsa nick oliveri en die komen die zelf een eigen band heeft samengesteld waar hij zijn quirky punky kant kan combineren met stoner achtige tonen.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-15902798-1599898718-1949.png.jpg)
De derde plaat van mondo generator recent opnieuw uitgebracht bij Heavy psych records
Zeg maar de ruwe ruige kant van kyuss en qotsa nick oliveri en die komen die zelf een eigen band heeft samengesteld waar hij zijn quirky punky kant kan combineren met stoner achtige tonen. 
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0925: Gong - Rejoice! I'm Dead!
Na het overlijden van Allen en Smyth gaat de nieuwe generatie Gong verder. Kavus Torabi is nu de spil, samen met Dave Sturt. Ian East, Fabio Golfetti en Cheb Nettles maken het nieuwe quintet compleeet. Op Rejoice! I'm Dead! uit 2016 staan vier plaatkanten (in nog geen uur) psychedelische spaceprog, eigenlijk zoals we van Gong gewend zijn. Natuurlijk missen we Daevid Allen als algeheel coördinator, tekstschrijver en vertolker van de glissandogitaar, maar de band blijft vrij trouw aan de oergedachte van hoe de muziek moet klinken. Om dat idee te versterken komt Steve Hillage helpen in het titelnummer en is het stuk Kapital nog (mede) van de hand van Allen (net als de teksten van drie stukken). Ik was erg benieuwd naar hoe de nieuwe Gong zou zijn, dus kocht ik de cd op 19 september 2016 en in vind hem niet tegenvallen; integendeel, bij vlagen is dit ijzersterk. Op YT bijna niks van de plaat, behalve de opener en een 'mix'.
Na het overlijden van Allen en Smyth gaat de nieuwe generatie Gong verder. Kavus Torabi is nu de spil, samen met Dave Sturt. Ian East, Fabio Golfetti en Cheb Nettles maken het nieuwe quintet compleeet. Op Rejoice! I'm Dead! uit 2016 staan vier plaatkanten (in nog geen uur) psychedelische spaceprog, eigenlijk zoals we van Gong gewend zijn. Natuurlijk missen we Daevid Allen als algeheel coördinator, tekstschrijver en vertolker van de glissandogitaar, maar de band blijft vrij trouw aan de oergedachte van hoe de muziek moet klinken. Om dat idee te versterken komt Steve Hillage helpen in het titelnummer en is het stuk Kapital nog (mede) van de hand van Allen (net als de teksten van drie stukken). Ik was erg benieuwd naar hoe de nieuwe Gong zou zijn, dus kocht ik de cd op 19 september 2016 en in vind hem niet tegenvallen; integendeel, bij vlagen is dit ijzersterk. Op YT bijna niks van de plaat, behalve de opener en een 'mix'.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0926: Gong - The Universe Also Collapses
Tweede album van de nieuwe generatie Gong. Verscheen in 2019 en ik kocht 'm gelijk op 13 mei van dat jaar. En wat een puike plaat is het! Forever Reoccurring hakt er gelijk goed in: plaatkant lang, allerlei malle ritmes en tegenritmes, de ideale psychespaceprog voor als u ervan houdt. Daarna op plaatkant twee nog drie stukskes die misschien beter behapbaar zijn. Hoewel, luister eens naar My Sawtooth Wake: allahmachtig. Voor mijn part kan het niet gek genoeg als het Gong aangaat. Kavus Torabi is hier aardig aan de leiding en ik zou de band graag een keer live aan het werk zien. Heb hun tour van 2019 (met Steve Hillage) helaas gemist en hopelijk komt er nog een herkansing.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 28-02-2021 17:31:35 ]
Tweede album van de nieuwe generatie Gong. Verscheen in 2019 en ik kocht 'm gelijk op 13 mei van dat jaar. En wat een puike plaat is het! Forever Reoccurring hakt er gelijk goed in: plaatkant lang, allerlei malle ritmes en tegenritmes, de ideale psychespaceprog voor als u ervan houdt. Daarna op plaatkant twee nog drie stukskes die misschien beter behapbaar zijn. Hoewel, luister eens naar My Sawtooth Wake: allahmachtig. Voor mijn part kan het niet gek genoeg als het Gong aangaat. Kavus Torabi is hier aardig aan de leiding en ik zou de band graag een keer live aan het werk zien. Heb hun tour van 2019 (met Steve Hillage) helaas gemist en hopelijk komt er nog een herkansing.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 28-02-2021 17:31:35 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0927: Gong - Love From The Planet Gong - The Virgin Years 1973-1975
Zoals beloofd kom ik terug op de Radio Gnome Trilogy. Wat wil het geval? In 2019 verschijnt deze kloeke doos met daarin vier 'klassieke' Gongplaten op cd, geremastered (door Simon Heyworth) en al, onder toeziend oog van Steve Hillage. Dit keer zijn de oorspronkelijke mastertapes gebruikt en daardoor klinkt het allemaal anders/beter dan de heruitgaven die op Charly verschenen. Niet alleen de drie elpees van de trilogie zitten erin (Flying Teapot, Angels Egg en You, maar ook Shamal uit 1975. Die was ook uitgebracht op het Virginlabel, maar Gong was toen een heel andere band geworden. Daevid Allen, Gilli Smyth, Tim Blake en Steve Hillage waren vertrokken en drummer Pierre Moerlen stond nu aan het roer. Hillage komt nog wel een gastrol vervullen op twee stukken. De plaat bevat een aanstekelijk soort jazzrock. De Radio Gnome Trilogy vormt het centrum van de doos; de drie klassiekers vertellen het maffe verhaal van een groep lui die een ruimtereis maken en op de planeet Gong het geluk vinden of zoeken of wat dan ook. Flying Teapot is de basis, met daarop vooral psychedelisch werk; Angels Egg vormt een mooie overgang naar het indrukwekkende You. In twee jaar tijd is het materiaal verschoven van psychedelica naar een soort spaceprog waarin vreemde ritmes en lange instrumentale passages eerder norm dan uitzondering zijn. Ondertussen komen klassieke stukken als Oily Way, I Never Glid Before, Master Builder en You Never Blow Your Trip Forever voorbij. Alle vier de studioplaten zijn aangevuld met bonusmateriaal (lees: andere mixen, singleversies en b-kantjes) en daarnaast bevat de doos een schat aan livemateriaal: maar liefst acht cd's. Drie hele concerten, een BBC-sessie en een deel van het roemruchte optreden in Hyde Park op 28 juni 1974. Als je alle liveopnamen van 1973 t/m 1975 beluistert, dan hoor je hoe de band zich live ontwikkelt. Daevid Allen is de centrale figuur met zijn glissandogitaar en maffe teksten, maar er is veel ruimte voor de instrumentale spacereizen. Zelf vind ik het fijn om Hillage te horen. Het laatste concert in de doos is van de Marquee Club in september 1975. Daevid Allen en Gilli Smyth waren toen al vertrokken en Hillage was de aangewezen figuur om de bandleider te zijn, nogal tegen zijn zin. Het resultaat is dat veel van de typische Allenstukken zijn vervangen door materiaal dat Hillage op dat moment aan het schrijven was voor zijn soloplaat Fish Rising en dat zijn lange stukken waarin hij op gitaar en Tim Blake op synthesizer mogen excelleren. Heel fijn. Een dertiende schijf is een dvd, met daarop een quadmix van You (die ik nog niet beluisterd heb). De prachtdoos kocht ik op 26 september 2019 toen hij verscheen en ik draai hier vaak spul van.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 01-03-2021 07:56:03 ]
Zoals beloofd kom ik terug op de Radio Gnome Trilogy. Wat wil het geval? In 2019 verschijnt deze kloeke doos met daarin vier 'klassieke' Gongplaten op cd, geremastered (door Simon Heyworth) en al, onder toeziend oog van Steve Hillage. Dit keer zijn de oorspronkelijke mastertapes gebruikt en daardoor klinkt het allemaal anders/beter dan de heruitgaven die op Charly verschenen. Niet alleen de drie elpees van de trilogie zitten erin (Flying Teapot, Angels Egg en You, maar ook Shamal uit 1975. Die was ook uitgebracht op het Virginlabel, maar Gong was toen een heel andere band geworden. Daevid Allen, Gilli Smyth, Tim Blake en Steve Hillage waren vertrokken en drummer Pierre Moerlen stond nu aan het roer. Hillage komt nog wel een gastrol vervullen op twee stukken. De plaat bevat een aanstekelijk soort jazzrock. De Radio Gnome Trilogy vormt het centrum van de doos; de drie klassiekers vertellen het maffe verhaal van een groep lui die een ruimtereis maken en op de planeet Gong het geluk vinden of zoeken of wat dan ook. Flying Teapot is de basis, met daarop vooral psychedelisch werk; Angels Egg vormt een mooie overgang naar het indrukwekkende You. In twee jaar tijd is het materiaal verschoven van psychedelica naar een soort spaceprog waarin vreemde ritmes en lange instrumentale passages eerder norm dan uitzondering zijn. Ondertussen komen klassieke stukken als Oily Way, I Never Glid Before, Master Builder en You Never Blow Your Trip Forever voorbij. Alle vier de studioplaten zijn aangevuld met bonusmateriaal (lees: andere mixen, singleversies en b-kantjes) en daarnaast bevat de doos een schat aan livemateriaal: maar liefst acht cd's. Drie hele concerten, een BBC-sessie en een deel van het roemruchte optreden in Hyde Park op 28 juni 1974. Als je alle liveopnamen van 1973 t/m 1975 beluistert, dan hoor je hoe de band zich live ontwikkelt. Daevid Allen is de centrale figuur met zijn glissandogitaar en maffe teksten, maar er is veel ruimte voor de instrumentale spacereizen. Zelf vind ik het fijn om Hillage te horen. Het laatste concert in de doos is van de Marquee Club in september 1975. Daevid Allen en Gilli Smyth waren toen al vertrokken en Hillage was de aangewezen figuur om de bandleider te zijn, nogal tegen zijn zin. Het resultaat is dat veel van de typische Allenstukken zijn vervangen door materiaal dat Hillage op dat moment aan het schrijven was voor zijn soloplaat Fish Rising en dat zijn lange stukken waarin hij op gitaar en Tim Blake op synthesizer mogen excelleren. Heel fijn. Een dertiende schijf is een dvd, met daarop een quadmix van You (die ik nog niet beluisterd heb). De prachtdoos kocht ik op 26 september 2019 toen hij verscheen en ik draai hier vaak spul van.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 01-03-2021 07:56:03 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Heb Gong live gezien op Roadburn en dat was een feestje
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
LP316
Vers bij de post de nieuwe melvins, die ik dus nog niet helemaal gehoord heb. Hij begint met een cover van I get around maar dan in de I fuck around versie. Verder hoor ik nu het tweede nummer dat klassiek melvins is. Dit is weer eens de melvins in de oude '83 line-up met mike dillard op drums en voice. Verder natuurlijk dale en buzz de eerste op drums en bass, en de tweede op gitaar en gadgets. Die gadgets zitten in de eerste paar nummers er al lekker in, wat dit een wat meer noisy melvins maakt daar hou ik wel van. Tot nu to geen miskoop (inmiddels op nummer drie)...
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-17530183-1613972951-9083.png.jpg)
Vers bij de post de nieuwe melvins, die ik dus nog niet helemaal gehoord heb. Hij begint met een cover van I get around maar dan in de I fuck around versie. Verder hoor ik nu het tweede nummer dat klassiek melvins is. Dit is weer eens de melvins in de oude '83 line-up met mike dillard op drums en voice. Verder natuurlijk dale en buzz de eerste op drums en bass, en de tweede op gitaar en gadgets. Die gadgets zitten in de eerste paar nummers er al lekker in, wat dit een wat meer noisy melvins maakt daar hou ik wel van
. Tot nu to geen miskoop (inmiddels op nummer drie)... 
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0928: Steve Gorn, Tony Levin & Jerry Marotta - From The Caves Of The Iron Mountain
Dit album uit 1997 is opgenomen in de Widow Jane Mine, die je kunt vinden in de Catskill Mountains in de staat New York in de Verenigde Staten van Amerika. Bansuri-, clarinet- en ocarinaspeler Steve Gorn, bassist en stickman Tony Levin en trommelaar Jerry Marotta zijn er een keer geweest en waren zo onder de indruk van de akoestiek, dat een studio geen optie was. Hun muziek past dan ook goed in deze grot; het lijkt wel prehistorisch samenspel. Veel dynamiek en open ruimtes en daardoor is de ambiance van de grot een extra instrument. Tschad Blake leidde deze opnames en hij maakte gebruik van de zogenaamde 'binaural' techniek: de microfoons zaten in zijn oren en terwijl de band speelde, liep hij in de grot rond. Het effect is geweldig, zeker als je de plaat op een hoofdtelefoon hoort. Ergens hoor je zelfs op de achtergrond de eenden op het water. De muziek zelf lijkt spontaan of geïmproviseerd ontstaan, zonder dat het gepiel wordt. Integendeel, de heren weten wanneer ze wel en niet moeten spelen. Er is een 'enhanced' gedeelte met een korte documentaire over hoe de plaat tot stand is gekomen. Ik kocht het album op 25 oktober 1997. Tijden niet gehoord. Prachtplaat.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 03-03-2021 21:17:04 ]
Dit album uit 1997 is opgenomen in de Widow Jane Mine, die je kunt vinden in de Catskill Mountains in de staat New York in de Verenigde Staten van Amerika. Bansuri-, clarinet- en ocarinaspeler Steve Gorn, bassist en stickman Tony Levin en trommelaar Jerry Marotta zijn er een keer geweest en waren zo onder de indruk van de akoestiek, dat een studio geen optie was. Hun muziek past dan ook goed in deze grot; het lijkt wel prehistorisch samenspel. Veel dynamiek en open ruimtes en daardoor is de ambiance van de grot een extra instrument. Tschad Blake leidde deze opnames en hij maakte gebruik van de zogenaamde 'binaural' techniek: de microfoons zaten in zijn oren en terwijl de band speelde, liep hij in de grot rond. Het effect is geweldig, zeker als je de plaat op een hoofdtelefoon hoort. Ergens hoor je zelfs op de achtergrond de eenden op het water. De muziek zelf lijkt spontaan of geïmproviseerd ontstaan, zonder dat het gepiel wordt. Integendeel, de heren weten wanneer ze wel en niet moeten spelen. Er is een 'enhanced' gedeelte met een korte documentaire over hoe de plaat tot stand is gekomen. Ik kocht het album op 25 oktober 1997. Tijden niet gehoord. Prachtplaat.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 03-03-2021 21:17:04 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0929: Gov't Mule - The Deep End Volume 1 & Volume 2 - Hidden Treasures
Heel veel heb ik niet met en van Gov't Mule. Vrienden van mij zijn helemaal lijp van deze bluesrockjamband en reizen al jaren de wereld rond om de band maar zo veel mogelijk te zien spelen. Ik vind het leuk iets van ze te hebben. Deze driedubbelcd, bijvoorbeeld. Toen van het trio bassist Allen Woody overleed (ergens in 2000, meen ik), wilden de achtergebleven gitarist Warren Hayes en drummer Matt Abs er eigenlijk mee kappen, maar het duo besloot toch om de studiotijd te benutten door opnames te maken met ingehuurde bassisten. Voor ieder lied een ander en niet de minste. Zo komen bijvoorbeeld Jack Bruce, Bootsy Collins, John Entwistle, Roger Glover, Willy Weeks en Chris Wood voorbij. Eigen stukken en covers (James Brown, Creedence Clearwater Revival, Deep Purple, Almann Brothers, Grand Funk Railroad) wisselen elkaar af. Zo ontstond The Deep End Volume 1, dat in 2001 verscheen. Opener Fool's Moon was een van de eerste stukken van de band die ik ooit hoorde en dat vind ik nog steeds een zeer gaaf stuk. Ook indrukwekkend is de lijst met verdere gastmuzikanten: Gregg Allman, Randall Bramblett, John Scofield, Bernie Worrell, om er maar een paar te noemen. Een jaar later verscheen Volume 2: hetzelfde concept, tikkie pittiger. De gastbassisten mogen er weer zijn: Les Claypool, Phil Lesh, Tony Levin, Meshell Ndegeocello, Chris Squire, bijvoorbeeld. Dit keer meer eigen nummers en slechts twee covers (The Staple Singers en Tower Of Power). Ook hier weer een zwik interessante gastmuzikanten: Gary Lucas, John Medeski, John Scofield, Bernie Worrell. Volume 2 kent een tweede cd met bijna twintig minuten extra (live, een remix). Beide albums werden gebundeld in 2002 en er was ook een speciale editie waarop de derde cd Hidden Treasures nog eens wat uitgebreider is. Die kocht ik op juni 2015. Lange zit weer, maar het afwisseling in het materiaal en de muzikanten/speelstijl maken dit een superinteressant project.
Heel veel heb ik niet met en van Gov't Mule. Vrienden van mij zijn helemaal lijp van deze bluesrockjamband en reizen al jaren de wereld rond om de band maar zo veel mogelijk te zien spelen. Ik vind het leuk iets van ze te hebben. Deze driedubbelcd, bijvoorbeeld. Toen van het trio bassist Allen Woody overleed (ergens in 2000, meen ik), wilden de achtergebleven gitarist Warren Hayes en drummer Matt Abs er eigenlijk mee kappen, maar het duo besloot toch om de studiotijd te benutten door opnames te maken met ingehuurde bassisten. Voor ieder lied een ander en niet de minste. Zo komen bijvoorbeeld Jack Bruce, Bootsy Collins, John Entwistle, Roger Glover, Willy Weeks en Chris Wood voorbij. Eigen stukken en covers (James Brown, Creedence Clearwater Revival, Deep Purple, Almann Brothers, Grand Funk Railroad) wisselen elkaar af. Zo ontstond The Deep End Volume 1, dat in 2001 verscheen. Opener Fool's Moon was een van de eerste stukken van de band die ik ooit hoorde en dat vind ik nog steeds een zeer gaaf stuk. Ook indrukwekkend is de lijst met verdere gastmuzikanten: Gregg Allman, Randall Bramblett, John Scofield, Bernie Worrell, om er maar een paar te noemen. Een jaar later verscheen Volume 2: hetzelfde concept, tikkie pittiger. De gastbassisten mogen er weer zijn: Les Claypool, Phil Lesh, Tony Levin, Meshell Ndegeocello, Chris Squire, bijvoorbeeld. Dit keer meer eigen nummers en slechts twee covers (The Staple Singers en Tower Of Power). Ook hier weer een zwik interessante gastmuzikanten: Gary Lucas, John Medeski, John Scofield, Bernie Worrell. Volume 2 kent een tweede cd met bijna twintig minuten extra (live, een remix). Beide albums werden gebundeld in 2002 en er was ook een speciale editie waarop de derde cd Hidden Treasures nog eens wat uitgebreider is. Die kocht ik op juni 2015. Lange zit weer, maar het afwisseling in het materiaal en de muzikanten/speelstijl maken dit een superinteressant project.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0930: Gov't Mule - The Deepest End - Live In Concert
Op 3 maart 2003 organiseert Warren Hayes naar aanleiding van het Deep End-project (een eerbetoon aan de overleden bassist Allen Woody) een concert, waarbij hij allerlei gasten uitnodigt, die hem en drummer Matt Abs komen bijstaan op het podium. Al snel loopt het tijdens de voorbereidingen en tijdens het concert zlef volledig uit de hand, maar dat schijnt wel bij de band te passen. Een verslag van de avond is te vinden op deze set, die bestaat uit twee cd's (dik 150 minuten) en een dvd (nog eens drieënhalf uur). Het was een komen en gaan op het podium aan bassisten (Les Claypool, Jack Cassady, Roger Glover, enzovoorts enzovoorts) en andere muzikanten (Bernie Worrell, David Hidalgo, The Dirty Dozen Brass Band, Bèla Flack, enzovoorts enzovoorts). Op de setlijst eigen werk en heel veel covers (Deep Purple, Cream, Hendrix, Eagles, Black Sabbath, Robert Johnson, enzovoorts enzovoorts). De twee cd's bevatten voornamelijk het eigen werk en op de dvd ligt de nadruk meer op de covers. Weinig, slechts enkele stukken staan zowel op de cd als de dvd. Tot mijn grote schande moet ik zeggen dat ik de dvd nog nooit bekeken heb, terwijl ik (ook) deze set in huis heb sinds 8 juni 2015). De cd's klinken in ieder geval zeer goed, het gebodene is zeer sterk en gezien het geïmproviseerde karakter van de avond toont dat de gruwelijk goede kwaliteit en professionaliteit van de band. southernbluesrock van de betere soort, dit!
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 04-03-2021 12:08:15 ]
Op 3 maart 2003 organiseert Warren Hayes naar aanleiding van het Deep End-project (een eerbetoon aan de overleden bassist Allen Woody) een concert, waarbij hij allerlei gasten uitnodigt, die hem en drummer Matt Abs komen bijstaan op het podium. Al snel loopt het tijdens de voorbereidingen en tijdens het concert zlef volledig uit de hand, maar dat schijnt wel bij de band te passen. Een verslag van de avond is te vinden op deze set, die bestaat uit twee cd's (dik 150 minuten) en een dvd (nog eens drieënhalf uur). Het was een komen en gaan op het podium aan bassisten (Les Claypool, Jack Cassady, Roger Glover, enzovoorts enzovoorts) en andere muzikanten (Bernie Worrell, David Hidalgo, The Dirty Dozen Brass Band, Bèla Flack, enzovoorts enzovoorts). Op de setlijst eigen werk en heel veel covers (Deep Purple, Cream, Hendrix, Eagles, Black Sabbath, Robert Johnson, enzovoorts enzovoorts). De twee cd's bevatten voornamelijk het eigen werk en op de dvd ligt de nadruk meer op de covers. Weinig, slechts enkele stukken staan zowel op de cd als de dvd. Tot mijn grote schande moet ik zeggen dat ik de dvd nog nooit bekeken heb, terwijl ik (ook) deze set in huis heb sinds 8 juni 2015). De cd's klinken in ieder geval zeer goed, het gebodene is zeer sterk en gezien het geïmproviseerde karakter van de avond toont dat de gruwelijk goede kwaliteit en professionaliteit van de band. southernbluesrock van de betere soort, dit!
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 04-03-2021 12:08:15 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0931: Gov't Mule - Mulennium
De oudejaarsshows van Gov't Mule zijn altijd bijzonder. Ten eerste zijn het lange concerten en ten tweede wijken de setlijsten af van het gewone, doordat de band veel covers speelt, al dan niet met allerlei speciale gasten op het podium. Op 31 december 1999 is het sowieso bijzonder, omdat die avond om 24.00 uur niet alleen een jaar-, maar ook een eeuw- en milleniumwisseling plaatsvindt. Het concert vindt plaats in het Roxy Theatre in Atlanta. De band bestaat op dat moment (nog) uit Warren Hayes (g), Allen Woody (b) en Matt Abts (d), maar krijgt na middernacht assistentie van Audley Freed, Robert Kearns, Little Milton en nog een paar anderen. Dan komen ook de covers aan de beurt: Dazed And Confused (in het arrangement van Led Zeppelin), We're Not Gonna Take It (The Who), Helter Skelter (The Beatles), Sometime Salvation (Black Crowes), I Shall Be Released (Dylan), enzovoorts enzovoorts. Een buitengewoon energiek concert. Deze driedubbelcdset verscheen pas in 2010 en kocht ik eveneens op 8 juni 2016, voornamelijk vanwege de coverversies. Tijdens de Countdown Jam gaat de band aftellen en volgt dan met een grandioze uitvoering van ... precies: 21st Century Schizoid Man (King Crimson). Het aftellen en de inzet van het nummer alleen al is de aanschaf van dit album meer dan waard. Kippenvel.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-03-2021 06:39:52 ]
De oudejaarsshows van Gov't Mule zijn altijd bijzonder. Ten eerste zijn het lange concerten en ten tweede wijken de setlijsten af van het gewone, doordat de band veel covers speelt, al dan niet met allerlei speciale gasten op het podium. Op 31 december 1999 is het sowieso bijzonder, omdat die avond om 24.00 uur niet alleen een jaar-, maar ook een eeuw- en milleniumwisseling plaatsvindt. Het concert vindt plaats in het Roxy Theatre in Atlanta. De band bestaat op dat moment (nog) uit Warren Hayes (g), Allen Woody (b) en Matt Abts (d), maar krijgt na middernacht assistentie van Audley Freed, Robert Kearns, Little Milton en nog een paar anderen. Dan komen ook de covers aan de beurt: Dazed And Confused (in het arrangement van Led Zeppelin), We're Not Gonna Take It (The Who), Helter Skelter (The Beatles), Sometime Salvation (Black Crowes), I Shall Be Released (Dylan), enzovoorts enzovoorts. Een buitengewoon energiek concert. Deze driedubbelcdset verscheen pas in 2010 en kocht ik eveneens op 8 juni 2016, voornamelijk vanwege de coverversies. Tijdens de Countdown Jam gaat de band aftellen en volgt dan met een grandioze uitvoering van ... precies: 21st Century Schizoid Man (King Crimson). Het aftellen en de inzet van het nummer alleen al is de aanschaf van dit album meer dan waard. Kippenvel.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-03-2021 06:39:52 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0932: Gov't Mule - Dark Side Of The Mule
Dit verschijnt in 2014. Er is een versie van een enkele cd, maar ik heb hier de Deluxe Edition van drie cd's en een dvd. Het is het verslag van het Halloween-concert in Boston in 2008. Warren Hayes en Matt Abts zijn er, toetsenist Danny Louis is dan al tijden in vaste dienst, het is het tweede concert van Jorgen Carlsson op bas met de band, Ron Holloway speelt voor de gelegenheid sax en er zijn drie achtergrondzangeressen, waaronder de legendarische Durga McBroom. In de eerste set speelt de band hun eigen spul (enkele cover); dik vijf kwartier lang het bekende southernbluesrockjamspul. En dan gaat het loos. Meer dan anderhalf uur Pink Floyd en hoe. Het begint met One Of These Days en Fearless en gaat dan via grote delen van Dark Side Of The Moon naar het leeuwendeel van Wish You Were Here. Ik kocht deze set (natuurlijk vanwege het Pink Floydmateriaal) op 29 april 2015. Draai het niet vaak, maar het is hoogst vermakelijk en zeer goed vertolkt allemaal. De bijgevoegde dvd heb ik nog nooit bekeken. Toch eens doen, binnenkort.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-03-2021 20:32:19 ]
Dit verschijnt in 2014. Er is een versie van een enkele cd, maar ik heb hier de Deluxe Edition van drie cd's en een dvd. Het is het verslag van het Halloween-concert in Boston in 2008. Warren Hayes en Matt Abts zijn er, toetsenist Danny Louis is dan al tijden in vaste dienst, het is het tweede concert van Jorgen Carlsson op bas met de band, Ron Holloway speelt voor de gelegenheid sax en er zijn drie achtergrondzangeressen, waaronder de legendarische Durga McBroom. In de eerste set speelt de band hun eigen spul (enkele cover); dik vijf kwartier lang het bekende southernbluesrockjamspul. En dan gaat het loos. Meer dan anderhalf uur Pink Floyd en hoe. Het begint met One Of These Days en Fearless en gaat dan via grote delen van Dark Side Of The Moon naar het leeuwendeel van Wish You Were Here. Ik kocht deze set (natuurlijk vanwege het Pink Floydmateriaal) op 29 april 2015. Draai het niet vaak, maar het is hoogst vermakelijk en zeer goed vertolkt allemaal. De bijgevoegde dvd heb ik nog nooit bekeken. Toch eens doen, binnenkort.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-03-2021 20:32:19 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0933: GPS - Two Seasons - Live in Japan Volume 1
Ik wist van het bestaan van deze band GPS niet af, tot ik in een plaatselijke platenwinkel deze set zag staan. Het duurde nog een boel maanden tot ik hem eindelijk eens meenam. 20 mei 2015, was dat. GPS is de afkorting van Govan Payne Schellen. De band bestaat namelijk uit gitarist Guthrie Govan (Aristocrats, Asia, Steven Wilson, ea), bassist en zanger John Payne (Asia) en drummer Jay Schellen (Circa, World Trade, Yes). Tijdens een tour in Japan in 2007 kregen ze assistentie van toetsenist Ryo Okumoto (Spock's Beard). De band heeft maar liefst één album gemaakt in 2006 en die deed het alleen in Japan aardig. Vandaar dat ik van het bestaan van de band niet wist. Van de tour in 2007 zijn er opnames van 14 oktober van dat jaar en die zijn terechtgekomen op deze set. Veel zo niet alle stukken van dat enkele album en daarnaast solo's van Govan, Schellen en Okumoto en - omdat Govan en Payne beiden deel ervan uitmaakten - een vijftal stukken van Asia. Het geluid van de band is dan ook vergelijkbaar met dat van Asia, zij het dat het niet kan tippen aan dat van de 'klassieke' oerbezetting (Howe-Wetton-Downes-Palmer). Slecht is de band zeker niet; daarvoor zijn het te goede muzikanten. Het concert is zowel te beluisteren op twee cd's als te bekijken op dvd. De cd's klinken beroerd. Het is alsof ik naar een publieksopname zit te luisteren en daar ben ik er nogal van wat gewend, maar deze is echt niet goed: dof, geen laag, nauwelijks details. Het zal de reden zijn dat ik de bijgevoegde dvd nooit heb bekeken. Ik heb ook nooit overwogen om Volume 2 aan te schaffen; dat is een akoestisch concert met alleen Govan en Payne.
Ik wist van het bestaan van deze band GPS niet af, tot ik in een plaatselijke platenwinkel deze set zag staan. Het duurde nog een boel maanden tot ik hem eindelijk eens meenam. 20 mei 2015, was dat. GPS is de afkorting van Govan Payne Schellen. De band bestaat namelijk uit gitarist Guthrie Govan (Aristocrats, Asia, Steven Wilson, ea), bassist en zanger John Payne (Asia) en drummer Jay Schellen (Circa, World Trade, Yes). Tijdens een tour in Japan in 2007 kregen ze assistentie van toetsenist Ryo Okumoto (Spock's Beard). De band heeft maar liefst één album gemaakt in 2006 en die deed het alleen in Japan aardig. Vandaar dat ik van het bestaan van de band niet wist. Van de tour in 2007 zijn er opnames van 14 oktober van dat jaar en die zijn terechtgekomen op deze set. Veel zo niet alle stukken van dat enkele album en daarnaast solo's van Govan, Schellen en Okumoto en - omdat Govan en Payne beiden deel ervan uitmaakten - een vijftal stukken van Asia. Het geluid van de band is dan ook vergelijkbaar met dat van Asia, zij het dat het niet kan tippen aan dat van de 'klassieke' oerbezetting (Howe-Wetton-Downes-Palmer). Slecht is de band zeker niet; daarvoor zijn het te goede muzikanten. Het concert is zowel te beluisteren op twee cd's als te bekijken op dvd. De cd's klinken beroerd. Het is alsof ik naar een publieksopname zit te luisteren en daar ben ik er nogal van wat gewend, maar deze is echt niet goed: dof, geen laag, nauwelijks details. Het zal de reden zijn dat ik de bijgevoegde dvd nooit heb bekeken. Ik heb ook nooit overwogen om Volume 2 aan te schaffen; dat is een akoestisch concert met alleen Govan en Payne.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0934: Grand Funk Railroad - Good Singin' Good Playin'
Omdat Frank Zappa in 1975/1976 niet zo gek veel om handen had (opnames voor vier eigen platen, rechtszaak tegen de Royal Albert Hall, tien uur per dag repeteren met twee bands, non-stop toeren), besloot hij in te gaan op het verzoek van Grand Funk Railroad om hun nieuwe album te produceren. Heel erg veel van zijn invloed hoor je niet op Good Singin' Good Playin' uit 1976. Het is een rechttoerechtaanrockplaat, beetje mix van hardrock en glamrock. Het klinkt goed en de muzikanten zijn begenadigde spelers, maar echt spetterend of kippenvel kan ik het niet noemen. Voor veel fans is het een vreemde eend in de Zappabijt, dit soort muziek paste toch helemaal niet bij hem? Toch, in latere interviews zei Zappa dat hij de muziek van de band echt goed vond. Enige waar we Zappa in herkennen is de gitaarsolo in Out To Get You en de achtergrondzang in Rubberneck (het bonuslied op de remaster uit 1999 die ik kocht op 3 oktober 2005). Tijdje niet gedraaid, leuke plaat.
Omdat Frank Zappa in 1975/1976 niet zo gek veel om handen had (opnames voor vier eigen platen, rechtszaak tegen de Royal Albert Hall, tien uur per dag repeteren met twee bands, non-stop toeren), besloot hij in te gaan op het verzoek van Grand Funk Railroad om hun nieuwe album te produceren. Heel erg veel van zijn invloed hoor je niet op Good Singin' Good Playin' uit 1976. Het is een rechttoerechtaanrockplaat, beetje mix van hardrock en glamrock. Het klinkt goed en de muzikanten zijn begenadigde spelers, maar echt spetterend of kippenvel kan ik het niet noemen. Voor veel fans is het een vreemde eend in de Zappabijt, dit soort muziek paste toch helemaal niet bij hem? Toch, in latere interviews zei Zappa dat hij de muziek van de band echt goed vond. Enige waar we Zappa in herkennen is de gitaarsolo in Out To Get You en de achtergrondzang in Rubberneck (het bonuslied op de remaster uit 1999 die ik kocht op 3 oktober 2005). Tijdje niet gedraaid, leuke plaat.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0935: The Grand Wazoo - Promo
Op 7 augustus 2005 speelt The Grand Wazoo op het grote Zappanale-festival in Noordoost-Duitschland. De Italiaanse band vertolkt het werk van Frank Zappa en dan voornamelijk in een wat jazzachtige omgeving die toch dicht bij het origineel ligt. Tijdens hun optreden krijgen ze hulp van Napoleon Murphy Brock, de zanger/saxofonist die in 1974/1975 (en later nog incidenteel) in Zappa's band speelde. Na afloop raak ik met bandleden in gesprek en ik krijg hun promopolaatje, een eenendertig minuten durend minialbum met zes stukken erop. Dat is natuurlijk veel te kort, maar ik moet het ermee doen. Leuke band, later niet veel meer van gehoord. Niks van deze promo te vinden op YT, daarom maar wat stukjes van hun optreden op 7 augustus 2005 en twee van mijn foto's daarvan.
Op 7 augustus 2005 speelt The Grand Wazoo op het grote Zappanale-festival in Noordoost-Duitschland. De Italiaanse band vertolkt het werk van Frank Zappa en dan voornamelijk in een wat jazzachtige omgeving die toch dicht bij het origineel ligt. Tijdens hun optreden krijgen ze hulp van Napoleon Murphy Brock, de zanger/saxofonist die in 1974/1975 (en later nog incidenteel) in Zappa's band speelde. Na afloop raak ik met bandleden in gesprek en ik krijg hun promopolaatje, een eenendertig minuten durend minialbum met zes stukken erop. Dat is natuurlijk veel te kort, maar ik moet het ermee doen. Leuke band, later niet veel meer van gehoord. Niks van deze promo te vinden op YT, daarom maar wat stukjes van hun optreden op 7 augustus 2005 en twee van mijn foto's daarvan.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0936: The Grandmothers - Dreams On Long Play
Na The Mothers en zijn eigen band Geronimo Black zit de carrière van Zappadrummer Jimmy Carl Black in het slop. Af en toe mag hij bij Zappa (op het podium of op een elpee) een gastoptredentje doen, maar daar blijft het dan bij. Om zijn gezin te onderhouden begint hij een schilders- en behangbedrijf (samen met ene Arthur Brown, jaja). In 1990 besluit hij om toch weer een bandje te beginnen. Onder de naam The Grandmothers gaat hij samen met Bunk Gardner (ook ex-Mothers) het oer-Zappamateriaal spelen, zeer tegen de zin van meneer Zappa zelf. Na een jaar of twee houdt Gardner het weer voor gezien (en pakt hij zijn studie en baan van chefkok weer op); Black gaat alleen verder en met een groep nieuwe muzikanten maakt hij in 1993dit album Dreams On Long Play. Geen Zappamuziek deze keer, maar alleen eigen stukken. Roland St. Germain is centrale figuur: gitarist, toetsenist en schrijver van de meeste songs. Daarnaast horen we Ener Bladezipper (een Hollander) op bas, Linda Valdmets op viool en Gerald Smith op sax. Jimmy Carl Black drumt en zingt en brengt twee (al wat oudere) stukken in: Trail Of Tears en The Great White Buffalo, beide over de onderdrukking van de Indianen in de Verenigde Staten. De rest van de stukken zijn veel lichtvoetiger, bij vlagen op het melige af. Alles bij elkaar is dit een bijzonder aardige, gemakkelijk in het gehoor liggende plaat. Geen hoogvlieger, maar uiterst vermakelijk. Ik kocht 'm op 19 mei 1994.
Na The Mothers en zijn eigen band Geronimo Black zit de carrière van Zappadrummer Jimmy Carl Black in het slop. Af en toe mag hij bij Zappa (op het podium of op een elpee) een gastoptredentje doen, maar daar blijft het dan bij. Om zijn gezin te onderhouden begint hij een schilders- en behangbedrijf (samen met ene Arthur Brown, jaja). In 1990 besluit hij om toch weer een bandje te beginnen. Onder de naam The Grandmothers gaat hij samen met Bunk Gardner (ook ex-Mothers) het oer-Zappamateriaal spelen, zeer tegen de zin van meneer Zappa zelf. Na een jaar of twee houdt Gardner het weer voor gezien (en pakt hij zijn studie en baan van chefkok weer op); Black gaat alleen verder en met een groep nieuwe muzikanten maakt hij in 1993dit album Dreams On Long Play. Geen Zappamuziek deze keer, maar alleen eigen stukken. Roland St. Germain is centrale figuur: gitarist, toetsenist en schrijver van de meeste songs. Daarnaast horen we Ener Bladezipper (een Hollander) op bas, Linda Valdmets op viool en Gerald Smith op sax. Jimmy Carl Black drumt en zingt en brengt twee (al wat oudere) stukken in: Trail Of Tears en The Great White Buffalo, beide over de onderdrukking van de Indianen in de Verenigde Staten. De rest van de stukken zijn veel lichtvoetiger, bij vlagen op het melige af. Alles bij elkaar is dit een bijzonder aardige, gemakkelijk in het gehoor liggende plaat. Geen hoogvlieger, maar uiterst vermakelijk. Ik kocht 'm op 19 mei 1994.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0937: The Grandmothers - Who Could Imagine?
In 1994 zien The Grandmothers er enigszins anders uit. Jimmy Carl Black ziet zijn oude maatje Bunk Gardner weer terug in de band. En hij niet alleen: Don Preston is ook van de partij. Van de vorige Grandmothers is alleen Ener Bladezipper er nog. Ten slotte heeft ene Sandro Oliva zich aangesloten, een Italiaanse gitarist die veel Zappa's in zich heeft. De band legt zich dan ook grotendeels toe op het vertolken van het oermateriaal van Frank Zappa. Op deze plaat uit 1994 horen we The Grandmothers deels live, deels in de studio, deels bezig met het Zappaspul en deels met eigen werk (voornamelijk dat van Don Preston). Het betere knip- en plakwerk, is het. Hoogst vermakelijk album, dat ik vond op 2 januari 1995 in mijn plaatselijke platenwinkel. Opvallend zijn bijvoorbeeld Willie The Pimp waarin Captain Beefhearts Neon Meat Dream Of An Octafish verwerkt zit, Prestons pretentieuze eerbetoon aan Lamonte Young Lamont's Lament en Lonely Lonely Nights van Johnny Guitar Watson, dat de oerMothers in 1969 op het podium speelden. Vanwege de afwisseling, de keuze van stukken en de degelijke uitvoeringen is dit misschien wel de leukste Grandmothersplaat die er is.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 06-03-2021 15:48:11 ]
In 1994 zien The Grandmothers er enigszins anders uit. Jimmy Carl Black ziet zijn oude maatje Bunk Gardner weer terug in de band. En hij niet alleen: Don Preston is ook van de partij. Van de vorige Grandmothers is alleen Ener Bladezipper er nog. Ten slotte heeft ene Sandro Oliva zich aangesloten, een Italiaanse gitarist die veel Zappa's in zich heeft. De band legt zich dan ook grotendeels toe op het vertolken van het oermateriaal van Frank Zappa. Op deze plaat uit 1994 horen we The Grandmothers deels live, deels in de studio, deels bezig met het Zappaspul en deels met eigen werk (voornamelijk dat van Don Preston). Het betere knip- en plakwerk, is het. Hoogst vermakelijk album, dat ik vond op 2 januari 1995 in mijn plaatselijke platenwinkel. Opvallend zijn bijvoorbeeld Willie The Pimp waarin Captain Beefhearts Neon Meat Dream Of An Octafish verwerkt zit, Prestons pretentieuze eerbetoon aan Lamonte Young Lamont's Lament en Lonely Lonely Nights van Johnny Guitar Watson, dat de oerMothers in 1969 op het podium speelden. Vanwege de afwisseling, de keuze van stukken en de degelijke uitvoeringen is dit misschien wel de leukste Grandmothersplaat die er is.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 06-03-2021 15:48:11 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0938: The Grandmothers - Eating The Astoria
Op 13 maart 1998 spelen The Grandmothers in het Astoria Theatre in Londen als onderdeel van hun grote Europese toer van dat jaar. Opnames daarvan verschijnen later in het jaar op cd en die cd koop ik op 31 mei 2002, als The Muffin Men met Jimmy Carl Black in Gigant in Apeldoorn spelen. Meneer Jimmy Carl Black signeert mijn plaatje. Op de cd een leuke lijst van Zappastukken met hier en daar een eigen stukje (niet veel). De twee Blackstukken Trail Of Tears en Great White Buffalo zijn er ook weer. Grappig om te horen dat de band ook muziek van Zappa speelt waar ze zelf op de originelen niet mee doen. Zo opent het concert bijvoorbeeld met Peaches En Regalia. Bijzonder onderhoudende plaat.
Op 13 maart 1998 spelen The Grandmothers in het Astoria Theatre in Londen als onderdeel van hun grote Europese toer van dat jaar. Opnames daarvan verschijnen later in het jaar op cd en die cd koop ik op 31 mei 2002, als The Muffin Men met Jimmy Carl Black in Gigant in Apeldoorn spelen. Meneer Jimmy Carl Black signeert mijn plaatje. Op de cd een leuke lijst van Zappastukken met hier en daar een eigen stukje (niet veel). De twee Blackstukken Trail Of Tears en Great White Buffalo zijn er ook weer. Grappig om te horen dat de band ook muziek van Zappa speelt waar ze zelf op de originelen niet mee doen. Zo opent het concert bijvoorbeeld met Peaches En Regalia. Bijzonder onderhoudende plaat.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0939: The Grandmothers - 20 Year Anthology - Volume 1 & Volume 2
Op 31 mei 2002 spelen The Muffin Men in Gigant in ons zo majestueuze Apeldoorn. De beste Zappacoverband die er is. Dat jaar toert de groep met Jimmy Carl Black, de oerdrummer van Zappa's Mothers. Black bemant de merchandisestand en heeft zeer veel aandacht voor zijn fans en weet ze veel te verkopen. Tot hij de cd gesigneerd heeft en het geld in zijn handen heeft; daarna keurt hij je geen blik meer waardig, haha. Hij weet me - naast een paar andere cd's - deze dubbelcd aan te praten: een bundeling van twee eerdere Grandmothersverzamelingen. Als ik thuis kom en de cd's beluister en bekijk, ontdek ik dat het zelf gebrande exemplaren betreft. Het Inkanesh-label lijkt heel wat, maar is gewoon het eigen bedrijfje van meneer Black. Hahaha, hij stond bij The Mothers al bekend als nogal op de centen, omdat hij een gezin met vijf kinderen moest onderhouden. Zappa heeft een paar van zijn monologen over zijn eeuwige geldtekort destijds gebruikt op Mothersplaten. Toch is dit dubbele overzicht niet heel erg verkeerd. Er staat veel spul op dat ik al heb en had en dat op de vorige cd's staat, maar het geeft een mooi beeld van wat Black met The Grandmothers heeft gedaan van 1980-2000. Zo staat er wat materiaal op dat hij begin jaren tachtig maakte met een allereerste incarnatie van de groep en waarop zelfs Elliot Ingber (o.a. band van Beefheart in 1972) nog wat mee doet. Nu, na al die jaren begint de cdr wat kuren te vertonen en her en der over te springen of te blijven hangen, maar het meeste is nog goed te draaien.
Op 31 mei 2002 spelen The Muffin Men in Gigant in ons zo majestueuze Apeldoorn. De beste Zappacoverband die er is. Dat jaar toert de groep met Jimmy Carl Black, de oerdrummer van Zappa's Mothers. Black bemant de merchandisestand en heeft zeer veel aandacht voor zijn fans en weet ze veel te verkopen. Tot hij de cd gesigneerd heeft en het geld in zijn handen heeft; daarna keurt hij je geen blik meer waardig, haha. Hij weet me - naast een paar andere cd's - deze dubbelcd aan te praten: een bundeling van twee eerdere Grandmothersverzamelingen. Als ik thuis kom en de cd's beluister en bekijk, ontdek ik dat het zelf gebrande exemplaren betreft. Het Inkanesh-label lijkt heel wat, maar is gewoon het eigen bedrijfje van meneer Black. Hahaha, hij stond bij The Mothers al bekend als nogal op de centen, omdat hij een gezin met vijf kinderen moest onderhouden. Zappa heeft een paar van zijn monologen over zijn eeuwige geldtekort destijds gebruikt op Mothersplaten. Toch is dit dubbele overzicht niet heel erg verkeerd. Er staat veel spul op dat ik al heb en had en dat op de vorige cd's staat, maar het geeft een mooi beeld van wat Black met The Grandmothers heeft gedaan van 1980-2000. Zo staat er wat materiaal op dat hij begin jaren tachtig maakte met een allereerste incarnatie van de groep en waarop zelfs Elliot Ingber (o.a. band van Beefheart in 1972) nog wat mee doet. Nu, na al die jaren begint de cdr wat kuren te vertonen en her en der over te springen of te blijven hangen, maar het meeste is nog goed te draaien.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0940: The Grandmothers & THe Chamber Orchestra Of Invention - A Grandmothers Night At The Gewandhaus
In 2002 weten veel oud-Zappabandleden elkaar weer te vinden. Het grote reünieconcert vindt plaats tijdens Zappanale, het festival in Noordoost-Duitschland. Ik ben er getuige van (en daarover later meer). Don Preston, Bunk Gardner, Jimmy Carl Black en Roy Estrada op een podium, het lijkt wel een tijdmachine. De laatste keer dat deze heren samen speelden, was in 1969. Napoleon Murphy Brock (en Bob Harris) zijn er ook en het is Brock die vanaf dan de scepter zwaait. Vanaf 2002 heeft hij zeker vijftien jaar The Grandmothers geleid en bepaald. Grappig detail is dat Brock nooit eerder samen met (een van) de anderen op een podium had gestaan. Op 27 maart 2003 spelen Brock, Preston, Gardner en Estrada samen met drummer Chris Garcia en gitarist Ken Rosser in het Gewandhaus in Leipzig. Op sommige stukken doet ook een twaalftal plaatselijke strijkers mee dat voor de gelegenheid is gedoopt tot Chamber Orchestra Of Invention. Deze cd is een verslag daarvan. Het materiaal is een mix van 'klassieke' Zappastukken en enkele nieuwe composities. Zo opent het concert met Hungry Freaks, Daddy, het allereerste nummer van de allereerste Zappaelpee Freak Out!. Daarna volgt een reis door de tijd: stukken van We're Only In It For The Money en Roxy & Elsewhere, afgewisseld met Amsterdam en Peace For All, twee stukken van Brock, en Lamonts Lament en Immaculate Deception, twee stukken van Preston. Ik moet zeggen: dit klinkt allemaal zeer goed. Van Brock z'n geitengillerij word ik af en toe wat moe (ik heb die man zo'n 12.354 keer zien en horen optreden), maar dit is een uitstekend livealbum. Ik kocht 'm overigens op 26 juli 2003 en tijdens een later concert van The Grandmothers heb ik hem laten signeren door Preston, Estrada, Gardner, Brock en Garcia. Zo goed als niks van te vinden op YT, behalve een (slecht) concertfilmpje van Preston zelf!
[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 07-03-2021 15:06:11 ]
In 2002 weten veel oud-Zappabandleden elkaar weer te vinden. Het grote reünieconcert vindt plaats tijdens Zappanale, het festival in Noordoost-Duitschland. Ik ben er getuige van (en daarover later meer). Don Preston, Bunk Gardner, Jimmy Carl Black en Roy Estrada op een podium, het lijkt wel een tijdmachine. De laatste keer dat deze heren samen speelden, was in 1969. Napoleon Murphy Brock (en Bob Harris) zijn er ook en het is Brock die vanaf dan de scepter zwaait. Vanaf 2002 heeft hij zeker vijftien jaar The Grandmothers geleid en bepaald. Grappig detail is dat Brock nooit eerder samen met (een van) de anderen op een podium had gestaan. Op 27 maart 2003 spelen Brock, Preston, Gardner en Estrada samen met drummer Chris Garcia en gitarist Ken Rosser in het Gewandhaus in Leipzig. Op sommige stukken doet ook een twaalftal plaatselijke strijkers mee dat voor de gelegenheid is gedoopt tot Chamber Orchestra Of Invention. Deze cd is een verslag daarvan. Het materiaal is een mix van 'klassieke' Zappastukken en enkele nieuwe composities. Zo opent het concert met Hungry Freaks, Daddy, het allereerste nummer van de allereerste Zappaelpee Freak Out!. Daarna volgt een reis door de tijd: stukken van We're Only In It For The Money en Roxy & Elsewhere, afgewisseld met Amsterdam en Peace For All, twee stukken van Brock, en Lamonts Lament en Immaculate Deception, twee stukken van Preston. Ik moet zeggen: dit klinkt allemaal zeer goed. Van Brock z'n geitengillerij word ik af en toe wat moe (ik heb die man zo'n 12.354 keer zien en horen optreden), maar dit is een uitstekend livealbum. Ik kocht 'm overigens op 26 juli 2003 en tijdens een later concert van The Grandmothers heb ik hem laten signeren door Preston, Estrada, Gardner, Brock en Garcia. Zo goed als niks van te vinden op YT, behalve een (slecht) concertfilmpje van Preston zelf!
[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 07-03-2021 15:06:11 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0941: The Grandmothers - It Happened Here - Legendary Grandmothers Reunion 28.07.2002 Zappanale 13
Dat The Grandmothers reünieconcert dat plaatsvond tijdens de dertiende editie van het Zappanalefestival, verscheen zeven jaar later op cd. Nou ja, het is een dubbele cdr met een wat knullig gekopieerd papiertje als inlay en boekje, onofficieel uitgebracht, onduidelijk door wie, als een soort eerbetoon aan Jimmy Carl Black, de oerdrummer van Zappa die overleed op 1 november 2008. Ik kan me herinneren dat ik hem via internet ergens heb besteld (maar geen idee meer waar) en maanden later (ergens in september 2009) kwam hij met de post. Het geluid is niet eens heel gek, maar echt goed klinkt het niet. Beetje dof, ver weg, maar ik heb beroerder klinkende (publieks)opnames gehoord en in huis. De band klinkt zwaar ondergerepeteerd: Don Preston, Bunk Gardner, Roy Estrada, Napoleon Murphy Brock, Bob Harris en Andre Cholmondeley en Glenn Leonard (beiden van Zappacoverband Project/Object) hadden slechts een dag of twee om zich samen voor te bereiden op dit concert. Dat dit dan toch nog het resultaat is, zegt wel iets over de professionaliteit van de muzikanten. Veel oermateriaal van de oude Mothers, wat spul van Roxy & Elsewhere, Jimmy Carl Black is te gast op twee liedjes en mag zijn Lonesome Cowboy Burt doen, Preston zingt zijn The Eternal Question (over de vele vragen van interviewers over Zappa) en zeer zeer leuk is Roy Estrada die In The Sky zingt. Dat nummer staat op geen enkele officiële Zappaplaat, maar The Mothers speelden het veel in 1967/1968 en is dus te vinden op publieksopnames of bootlegs. Ik herinner me dat ik alleen maar heb staan lachen toen Estrada het zong tijdens dit concert. Ik stond samen met vriendje Tim en Graham Davis (van de band Gabba Zappa Hey! die Zappa speelt in punkrockstijl) vooraan met onze ellebogen op het podium. Toen Preston aankondigde dat Jimmy Carl Black Lonesome Cowboy Burt ging doen, riepen we gedrieën in koor: 'Jimmy Carl Black!' waarop Graham heel luid erachteraan riep: 'Yeah! Right! It's Jimmy Carl Black! Now fuck off!' Minstens net zo legendarisch als het concert. Aan het eind van het concert horen we nog wat extra's: de oerMothers krijgen het erelidmaatschap van de Arf Society, de organisatie die het festival jaarlijks organiseert. En dan komt Ike Willis (ook een ex-Zappa-bandlid) het podium op en met zijn imposante stem en uiterlijk neemt hij het helemaal over. Love Of My Life begint veelbelovend, maar verzandt in een vals en slecht gezongen versie. Nogal tenenkrommend. Ik herinner me dat toen het concert echt voorbij was en daarmee ook het festival, ik van het festivalterrein liep naar de camping. Plots liep er iemand naast mij en het was deze grote zwarte zanger. Ik zei tegen hem (op zijn bekende manier van de elpee Thing-Fish): 'Mr. Willis, whodda fuck gwine on here?' Hij lachte en zei met zijn zware stem: 'Yeah, whadda fúck gwine on?' De aarde schudde op zijn grondvesten. Onbetaalbaar. Deze dubbelcd een keer beluisterd, daarna nooit meer. Heerlijk voor de heb en als souvenir, dat wel. Natuurlijk niks van te vinden op YT, behalve een enkel publieksfilmpje.
'Jimmy Carl Black! Now fuck off!' (foto: bazbo)
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 07-03-2021 20:01:01 ]
Dat The Grandmothers reünieconcert dat plaatsvond tijdens de dertiende editie van het Zappanalefestival, verscheen zeven jaar later op cd. Nou ja, het is een dubbele cdr met een wat knullig gekopieerd papiertje als inlay en boekje, onofficieel uitgebracht, onduidelijk door wie, als een soort eerbetoon aan Jimmy Carl Black, de oerdrummer van Zappa die overleed op 1 november 2008. Ik kan me herinneren dat ik hem via internet ergens heb besteld (maar geen idee meer waar) en maanden later (ergens in september 2009) kwam hij met de post. Het geluid is niet eens heel gek, maar echt goed klinkt het niet. Beetje dof, ver weg, maar ik heb beroerder klinkende (publieks)opnames gehoord en in huis. De band klinkt zwaar ondergerepeteerd: Don Preston, Bunk Gardner, Roy Estrada, Napoleon Murphy Brock, Bob Harris en Andre Cholmondeley en Glenn Leonard (beiden van Zappacoverband Project/Object) hadden slechts een dag of twee om zich samen voor te bereiden op dit concert. Dat dit dan toch nog het resultaat is, zegt wel iets over de professionaliteit van de muzikanten. Veel oermateriaal van de oude Mothers, wat spul van Roxy & Elsewhere, Jimmy Carl Black is te gast op twee liedjes en mag zijn Lonesome Cowboy Burt doen, Preston zingt zijn The Eternal Question (over de vele vragen van interviewers over Zappa) en zeer zeer leuk is Roy Estrada die In The Sky zingt. Dat nummer staat op geen enkele officiële Zappaplaat, maar The Mothers speelden het veel in 1967/1968 en is dus te vinden op publieksopnames of bootlegs. Ik herinner me dat ik alleen maar heb staan lachen toen Estrada het zong tijdens dit concert. Ik stond samen met vriendje Tim en Graham Davis (van de band Gabba Zappa Hey! die Zappa speelt in punkrockstijl) vooraan met onze ellebogen op het podium. Toen Preston aankondigde dat Jimmy Carl Black Lonesome Cowboy Burt ging doen, riepen we gedrieën in koor: 'Jimmy Carl Black!' waarop Graham heel luid erachteraan riep: 'Yeah! Right! It's Jimmy Carl Black! Now fuck off!' Minstens net zo legendarisch als het concert. Aan het eind van het concert horen we nog wat extra's: de oerMothers krijgen het erelidmaatschap van de Arf Society, de organisatie die het festival jaarlijks organiseert. En dan komt Ike Willis (ook een ex-Zappa-bandlid) het podium op en met zijn imposante stem en uiterlijk neemt hij het helemaal over. Love Of My Life begint veelbelovend, maar verzandt in een vals en slecht gezongen versie. Nogal tenenkrommend. Ik herinner me dat toen het concert echt voorbij was en daarmee ook het festival, ik van het festivalterrein liep naar de camping. Plots liep er iemand naast mij en het was deze grote zwarte zanger. Ik zei tegen hem (op zijn bekende manier van de elpee Thing-Fish): 'Mr. Willis, whodda fuck gwine on here?' Hij lachte en zei met zijn zware stem: 'Yeah, whadda fúck gwine on?' De aarde schudde op zijn grondvesten. Onbetaalbaar. Deze dubbelcd een keer beluisterd, daarna nooit meer. Heerlijk voor de heb en als souvenir, dat wel. Natuurlijk niks van te vinden op YT, behalve een enkel publieksfilmpje.
'Jimmy Carl Black! Now fuck off!' (foto: bazbo)
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 07-03-2021 20:01:01 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0942: The Grandmothers - Happy Mother's Day
Don Preston, Napoleon Murphy Brock en Chris Garcia toeren in 2012 met The Grandmothers door Europa. Ik zie ze op 16 november hier in Gigant in het zo majestueuze Apeldoorn. Het is een energiek en gaaf concert van onze oudjes. Ze krijgen hulp van Mike Miller (!) op gitaar en Dave Johnsen op bas en daardoor blijft het allemaal goed overeind. Op de setlijst weer allerlei klassiek Mothersspul uit de jaren zestig, maar ook veel Roxy-materiaal. Een leuk hoogtepunt is de iPhonesolo van Don Preston tijdens Holiday In Berlin; tijdens die solo 'ontploft' de Phone in zijn handen. Het was eigenlijk het laatste echt goede concert van The Grandmothers; hierna stopte Brock ermee, denk toch te veel ego en zo. Preston ging verder met Garcia en vroeg Bunk Gardner er weer bij en wat zij later deden was allemaal heel aardig en vermakelijk, maar miste nu net dat sprankelende en energieke. Ik vind Brock een vreselijke vent, maar het is wel een professionele rasperformer. Na afloop van het concert kocht ik dit cd'tje dat in een uur aardig weergeeft hoe het concert klonk; het is live opgenomen in Rendsburg in Duitsland in mei 2012. De cd was dus heel vers. Daarnaast klinkt het zeer goed. Vooral de suite van Echidna's Arf (Of You) en Don't You Ever Wash That Thing? zijn ijzersterk. De band signeerde mijn cd'tje, Brock zette zijn handtekening nog maar eens op mijn rubber kip en ik ging tevreden naar huis. Formeel niks te vinden op YT van dit album, maar ik heb mijn filmpjes van het concert nog.
Met vanaf 06.30 de iPhonesolo:
Twee geweldige foto's tijdens het concert door Pedro Steneker:
En eentje van mijzelf na afloop:
Don Preston, Napoleon Murphy Brock en Chris Garcia toeren in 2012 met The Grandmothers door Europa. Ik zie ze op 16 november hier in Gigant in het zo majestueuze Apeldoorn. Het is een energiek en gaaf concert van onze oudjes. Ze krijgen hulp van Mike Miller (!) op gitaar en Dave Johnsen op bas en daardoor blijft het allemaal goed overeind. Op de setlijst weer allerlei klassiek Mothersspul uit de jaren zestig, maar ook veel Roxy-materiaal. Een leuk hoogtepunt is de iPhonesolo van Don Preston tijdens Holiday In Berlin; tijdens die solo 'ontploft' de Phone in zijn handen. Het was eigenlijk het laatste echt goede concert van The Grandmothers; hierna stopte Brock ermee, denk toch te veel ego en zo. Preston ging verder met Garcia en vroeg Bunk Gardner er weer bij en wat zij later deden was allemaal heel aardig en vermakelijk, maar miste nu net dat sprankelende en energieke. Ik vind Brock een vreselijke vent, maar het is wel een professionele rasperformer. Na afloop van het concert kocht ik dit cd'tje dat in een uur aardig weergeeft hoe het concert klonk; het is live opgenomen in Rendsburg in Duitsland in mei 2012. De cd was dus heel vers. Daarnaast klinkt het zeer goed. Vooral de suite van Echidna's Arf (Of You) en Don't You Ever Wash That Thing? zijn ijzersterk. De band signeerde mijn cd'tje, Brock zette zijn handtekening nog maar eens op mijn rubber kip en ik ging tevreden naar huis. Formeel niks te vinden op YT van dit album, maar ik heb mijn filmpjes van het concert nog.
Met vanaf 06.30 de iPhonesolo:
Twee geweldige foto's tijdens het concert door Pedro Steneker:
En eentje van mijzelf na afloop:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0943: Grice - Propeller
Achter de wat mysterieuze naam Grice gaat de Britse multi-instrumentalist Jim Peters schuil. In 2012 maakte hij dit album. Ik maakte kennis met zijn muziek in 2015 en ging toen in de geschiedenis en pikte dit eerste soloalbum op 25 februari 2019 op. Het staat vol melancholieke songs, deels elektronisch, maar vooral met echte instrumenten. Een warm klankenpalet, pakkende melodieën en intrigerende ritmes. Het doet allemaal wat denken aan de latere Japan, Jansen/Barbieri/Karn, het solowerk van David Sylvian, Jon Hassell, Arve Henriksen en noem al die heerlijke muziek maar eens op. Je kunt er bij wegzweven, maar als je goed luistert is er vooral veel te beleven. Grice krijgt hulp van Markus Reuter, BJ Cole, O5ric, Steve Bingham en nog een paar lui. Hij is nog ietwat zoekende naar zijn vaste vorm, maar dit album van Grice gaat al heel erg de schone kant op.
Achter de wat mysterieuze naam Grice gaat de Britse multi-instrumentalist Jim Peters schuil. In 2012 maakte hij dit album. Ik maakte kennis met zijn muziek in 2015 en ging toen in de geschiedenis en pikte dit eerste soloalbum op 25 februari 2019 op. Het staat vol melancholieke songs, deels elektronisch, maar vooral met echte instrumenten. Een warm klankenpalet, pakkende melodieën en intrigerende ritmes. Het doet allemaal wat denken aan de latere Japan, Jansen/Barbieri/Karn, het solowerk van David Sylvian, Jon Hassell, Arve Henriksen en noem al die heerlijke muziek maar eens op. Je kunt er bij wegzweven, maar als je goed luistert is er vooral veel te beleven. Grice krijgt hulp van Markus Reuter, BJ Cole, O5ric, Steve Bingham en nog een paar lui. Hij is nog ietwat zoekende naar zijn vaste vorm, maar dit album van Grice gaat al heel erg de schone kant op.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0944: Grice - Alexandrine
Het moet in september 2015 zijn geweest dat ik een recensie las van dit album dat net was verschenen. Zonder dat ik ook maar een noot ervan had gehoord kocht ik het op 5 oktober 2015. Namen als Hossam Ramzy, Steve Jansen, Richard Barbieri, BJ Cole en Steve Bingham die meespelen, zeiden me genoeg. Dit moest ik hebben. En inderdaad: vanaf opener en titelnummer Alexandrine bevind ik mij in die atmosferische poprock die ik zo graag hoor. Zo is Eclipse een goed voorbeeld. Het is niet alleen maar spul in de stijl van de latere Japan, JBK, David Sylvian en aanverwanten; her en der klinkt een wat meer uptempo en rockachtiger stuk à la Incomplete. O en dan is er ook nog de schitterende trompet van Luca Calabrese, bijvoorbeeld in Frozen Water. Prachtplaat die ik zeer geregeld beluister.
[ Bericht 9% gewijzigd door bazbo op 10-03-2021 08:17:19 ]
Het moet in september 2015 zijn geweest dat ik een recensie las van dit album dat net was verschenen. Zonder dat ik ook maar een noot ervan had gehoord kocht ik het op 5 oktober 2015. Namen als Hossam Ramzy, Steve Jansen, Richard Barbieri, BJ Cole en Steve Bingham die meespelen, zeiden me genoeg. Dit moest ik hebben. En inderdaad: vanaf opener en titelnummer Alexandrine bevind ik mij in die atmosferische poprock die ik zo graag hoor. Zo is Eclipse een goed voorbeeld. Het is niet alleen maar spul in de stijl van de latere Japan, JBK, David Sylvian en aanverwanten; her en der klinkt een wat meer uptempo en rockachtiger stuk à la Incomplete. O en dan is er ook nog de schitterende trompet van Luca Calabrese, bijvoorbeeld in Frozen Water. Prachtplaat die ik zeer geregeld beluister.
[ Bericht 9% gewijzigd door bazbo op 10-03-2021 08:17:19 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0945: Grice - The Grey Of Granite Stone
Dit is een vijf stukken tellend minialbum uit 2017 als opmaat voor de volledige plaat waar Grice mee bezig was. Opnieuw de namen Jansen, Barbieri en Ramzy (in Cry); verder doet de multi-instrumentalist alles zelf. Zijn eigen stemgeluid doet hier wat denken aan dat van Steve Hogarth (van Marillion), vooral in opener Change My World. Mooi tussendoortje, dat ik kocht op 25 februari 2019 en naar meer smaakt.
Dit is een vijf stukken tellend minialbum uit 2017 als opmaat voor de volledige plaat waar Grice mee bezig was. Opnieuw de namen Jansen, Barbieri en Ramzy (in Cry); verder doet de multi-instrumentalist alles zelf. Zijn eigen stemgeluid doet hier wat denken aan dat van Steve Hogarth (van Marillion), vooral in opener Change My World. Mooi tussendoortje, dat ik kocht op 25 februari 2019 en naar meer smaakt.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Plank vijftien en kast één gedraaid. Een jaar over gedaan. Op naar plank zestien en kast twee.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0946: Grice - One Thousand Birds
Gelukkig komt in 2019 One Thousand Birds uit. Op dit album doet Grice weer veel zelf, al hebben Richard Barbieri, drummer Marco Maggiore, trompettist Luca Calabrese en een enkele andere bijgedragen. Steve Jansen horen we in één enkel nummer terug. De stijl is onveranderd, al lijkt het allemaal nog zorgvuldiger, verdiept en beter in elkaar. Veel open ruimte, de bij vlagen huilerige stem van Grice, de atmosferische inkleuring, de enkele solo, de toetsentapijten, de prachttrompet, dit type meanderende muziek bevalt me wel. Ik koop het album bij het verschijnen op 15 april 2019.
Gelukkig komt in 2019 One Thousand Birds uit. Op dit album doet Grice weer veel zelf, al hebben Richard Barbieri, drummer Marco Maggiore, trompettist Luca Calabrese en een enkele andere bijgedragen. Steve Jansen horen we in één enkel nummer terug. De stijl is onveranderd, al lijkt het allemaal nog zorgvuldiger, verdiept en beter in elkaar. Veel open ruimte, de bij vlagen huilerige stem van Grice, de atmosferische inkleuring, de enkele solo, de toetsentapijten, de prachttrompet, dit type meanderende muziek bevalt me wel. Ik koop het album bij het verschijnen op 15 april 2019.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0947: Gryphon - Raindances - The Transatlantic Years 1973-1975
Gryphon! Wie kent ze (nog)? Deze band maakte een viertal prachtige albums vol middeleeuws klinkende folkprog voor het label Transatlantic tussen 1973 en 1975. Jaren niet meer verkrijgbaar geweest. Gelukkig verscheen deze dubbelcd in 2018 die de vier platen bevat. Tweeënhalf uur genieten geblazen. Het eerste album Gryphon bevat nog echte folk, veelal traditionele stukken uitgevoerd op bijna middeleeuwse minstreelwijze. Het gebruik van traditionele instrumenten, fluit, 'crumhorn' en fagot draagt zeker bij aan het historische geluid van de groep. Destijds mocht Gryphon het voorprogramma verzorgen van grote rockbands en het zal je niet verbazen dat ze nogal eens onbegrepen van het podium af gefloten werden. De plaat Midnight Mushrumps bevat niet alleen louter eigen materiaal, maar ook meer bas- en elektrische gitaar en drums, waardoor het al wat moderner klinkt. Het plaatkantlange titelnummer is een klassieker in het genre. Red Queen To Gryphon Tree is een conceptalbum met vier composities, losjes gebaseerd op het schaakspel. Raindance ten slotte was de laatste plaat in de oerbezetting en bevat - zeer ongebruikelijk voor de band - een cover (Mother Nature's Son van de Beatles). Na 1975 werd de band op straat gezet door de platenmaatschappij en er volgde nog een enkel album Treason in 1977, dat in alle opzichten zo teleurstellend was, dat de band besloot om zichzelf op te heffen. In 2015 kwam de band weer bij elkaar voor een korte tournee en na wat bandwisselingen ging de groep in 2018 de studio in voor opnamen voor een nieuwe plaat. Deze dubbelcd geeft een prachtig overzicht van de prachtmuziek die de band in die eerste drie jaar wist te maken. Ik kocht 'm op 27 augustus 2018 en beluister hem regelmatig.
Gryphon! Wie kent ze (nog)? Deze band maakte een viertal prachtige albums vol middeleeuws klinkende folkprog voor het label Transatlantic tussen 1973 en 1975. Jaren niet meer verkrijgbaar geweest. Gelukkig verscheen deze dubbelcd in 2018 die de vier platen bevat. Tweeënhalf uur genieten geblazen. Het eerste album Gryphon bevat nog echte folk, veelal traditionele stukken uitgevoerd op bijna middeleeuwse minstreelwijze. Het gebruik van traditionele instrumenten, fluit, 'crumhorn' en fagot draagt zeker bij aan het historische geluid van de groep. Destijds mocht Gryphon het voorprogramma verzorgen van grote rockbands en het zal je niet verbazen dat ze nogal eens onbegrepen van het podium af gefloten werden. De plaat Midnight Mushrumps bevat niet alleen louter eigen materiaal, maar ook meer bas- en elektrische gitaar en drums, waardoor het al wat moderner klinkt. Het plaatkantlange titelnummer is een klassieker in het genre. Red Queen To Gryphon Tree is een conceptalbum met vier composities, losjes gebaseerd op het schaakspel. Raindance ten slotte was de laatste plaat in de oerbezetting en bevat - zeer ongebruikelijk voor de band - een cover (Mother Nature's Son van de Beatles). Na 1975 werd de band op straat gezet door de platenmaatschappij en er volgde nog een enkel album Treason in 1977, dat in alle opzichten zo teleurstellend was, dat de band besloot om zichzelf op te heffen. In 2015 kwam de band weer bij elkaar voor een korte tournee en na wat bandwisselingen ging de groep in 2018 de studio in voor opnamen voor een nieuwe plaat. Deze dubbelcd geeft een prachtig overzicht van de prachtmuziek die de band in die eerste drie jaar wist te maken. Ik kocht 'm op 27 augustus 2018 en beluister hem regelmatig.
![[Ein Klein] Heldenleben](https://i.ytimg.com/vi/LqvLhbteGq8/0.jpg)
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0948: Gryphon - Reinvention
In 2018 vindt Gryphon zichzelf weer uit. Of er geen vijfenveertig jaar tussen zitten, komt de band gewoon met een plaat zoals ze die halverwege de jaren zeventig ook hadden kunnen maken. Tijdloos. Wel is er wat nieuw bloed in de bezetting, maar het leeuwendeel van de oerGryphon is er nog. Ik koop Reinvention op 24 september 2018 als de plaat net uit is. Echt verrassend is het natuurlijk niet met al die middeleeuwse folkprog van eigen makelij en de fagot en fluiten en viool naast de bas, drum en gitaar, maar hoogst aangenaam is het allemaal wel. Afgelopen najaar kwam er nog een vervolg uit ook, maar die heb ik (nog) niet.
In 2018 vindt Gryphon zichzelf weer uit. Of er geen vijfenveertig jaar tussen zitten, komt de band gewoon met een plaat zoals ze die halverwege de jaren zeventig ook hadden kunnen maken. Tijdloos. Wel is er wat nieuw bloed in de bezetting, maar het leeuwendeel van de oerGryphon is er nog. Ik koop Reinvention op 24 september 2018 als de plaat net uit is. Echt verrassend is het natuurlijk niet met al die middeleeuwse folkprog van eigen makelij en de fagot en fluiten en viool naast de bas, drum en gitaar, maar hoogst aangenaam is het allemaal wel. Afgelopen najaar kwam er nog een vervolg uit ook, maar die heb ik (nog) niet.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0949: Andrew Gorczyca - Reflections - An Act Of Glass - The Music Of Andrew Gorczyca
Ik heb geen flauw idee wie Andrew Gorczyca is als ik op 18 juli 2014 deze cd aantref in een bak van een kraampje tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Maar op de cd zit een handgeschreven briefje met daarop enkele namen die mij wel iets zeggen. 'mit Mike Keneally, Adrian Belew, Bryan Beller, Nick d'Virgilio, Rick Musallam, Marc Ziegenhagen,' zegt het briefje. Kijk, dan is mijn interesse wel gewekt. Wat blijkt? Gorczyca was een Amerikaans muzikant, die een kluizenaarsbestaan leidde, heel veel materiaal schreef, maar daar nooit enige ruchtbaarheid aan gaf. Hij overleed in 2004 op veertigjarige leeftijd en op dit album uit 2009 is zijn muzikale erfenis te horen. Naast genoemde personen op het briefje, horen we nog meer gasten uit de progwereld: Dave Meros, Ryu Okumoto, Randy George, Ted Leonard, Rich Mouser en nog wat anderen. Ene Chris G, de drummende broer van Gorczyca, is het project begonnen en hij heeft de sterrenbezettig bijeen gebracht. In tweeënveertig minuten horen we een achttal prettige progachtige rocksongs, waarin de nadruk op de gitaar ligt. Redelijk gemakkelijk in het gehoor en vrij aanstekelijk ook. De mallotige solo van Keneally in From This Day Forward en natuurlijk Belew's fratsen zijn retegaaf en daar was het me ook om te doen. Af en toe ook een de bocht uit gierende toetsensolo. Jammer dat er niet meer van meneer Gorczyca te vinden is, want dit is muziek van hoge kwaliteit; hij had grotere bekendheid verdiend.
Ik heb geen flauw idee wie Andrew Gorczyca is als ik op 18 juli 2014 deze cd aantref in een bak van een kraampje tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Maar op de cd zit een handgeschreven briefje met daarop enkele namen die mij wel iets zeggen. 'mit Mike Keneally, Adrian Belew, Bryan Beller, Nick d'Virgilio, Rick Musallam, Marc Ziegenhagen,' zegt het briefje. Kijk, dan is mijn interesse wel gewekt. Wat blijkt? Gorczyca was een Amerikaans muzikant, die een kluizenaarsbestaan leidde, heel veel materiaal schreef, maar daar nooit enige ruchtbaarheid aan gaf. Hij overleed in 2004 op veertigjarige leeftijd en op dit album uit 2009 is zijn muzikale erfenis te horen. Naast genoemde personen op het briefje, horen we nog meer gasten uit de progwereld: Dave Meros, Ryu Okumoto, Randy George, Ted Leonard, Rich Mouser en nog wat anderen. Ene Chris G, de drummende broer van Gorczyca, is het project begonnen en hij heeft de sterrenbezettig bijeen gebracht. In tweeënveertig minuten horen we een achttal prettige progachtige rocksongs, waarin de nadruk op de gitaar ligt. Redelijk gemakkelijk in het gehoor en vrij aanstekelijk ook. De mallotige solo van Keneally in From This Day Forward en natuurlijk Belew's fratsen zijn retegaaf en daar was het me ook om te doen. Af en toe ook een de bocht uit gierende toetsensolo. Jammer dat er niet meer van meneer Gorczyca te vinden is, want dit is muziek van hoge kwaliteit; hij had grotere bekendheid verdiend.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0950: GTO's - Permanent Damage
In 1968 woont Frank Zappa in een grote blokhut in een buitenwijk van Laurel Canyon, Los Angeles. Hij niet alleen, er is een hele entourage om hem heen. Behalve zijn vrouw en eerste dochter slaapt de halve band The Mothers en, allerlei crewleden er. Te pas en te onpas komen er allerlei (buitenissige) figuren op de halve commune af. In dat jaar maakt Zappa kennis met zes jongedames die met elkaar een groepje vormen dat allerlei concerten af gaat en in contact probeert te komen met de muzikanten. Miss Christine, Miss Mercy, Miss Cinderella, Miss Pamela, Miss Sandra en Miss Sparky voegen zich ook al snel bij de ploeg mensen die regelmatig in Zappa's blokhut vertoeven. Ze dossen zich uit met bijzondere en uitzinnige zelfgemaakte kleding en maken indruk op Zappa. Hij ziet hun talent, noemt ze GTO's (Girls Together Outrageously) en besluit dat hij een plaat met ze gaat maken. Veel talent voor muziek hebben de dames niet, maar met wat ondersteuning (van mensen als Jeff Beck, Craig Doerge, Lowell George en het merendeel van de toenmalige Mothers) lukt het een aanvaardbaar product samen te stellen. Permanent Damage duurt krap een half uur en staat vol met gesproken teksten, dialoog en liedjes. Zappa bracht de plaat in 1969 uit op zijn Straight label, hij is jarenlang niet te verkrijgen geweest en verkreeg daardoor nogal cultstatus. Ik vond een cd-versie, een remaster uit 2017 op 21 juli 2018 in de kraam van Uli tijdens het Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Ik had hem nog nooit gehoord en toen ik hem thuis beluisterde, viel hij me eerlijk gezegd nogal tegen. Het geeft een mooi tijdsbeeld en het is leuk om een keer te horen, maar daar blijft het dan bij. Later zou Miss Lucy zich nog bij de GTO's voegen en zij werd samen met Miss Christine de babysitter van Moon en Dweezil Zappa. Miss Pamela werd een beroemdheid met haar boek I'm With The Band over het leven als groupie. De meeste dames zijn inmiddels overleden; alleen Pamela des Barres is nog onder ons.
In 1968 woont Frank Zappa in een grote blokhut in een buitenwijk van Laurel Canyon, Los Angeles. Hij niet alleen, er is een hele entourage om hem heen. Behalve zijn vrouw en eerste dochter slaapt de halve band The Mothers en, allerlei crewleden er. Te pas en te onpas komen er allerlei (buitenissige) figuren op de halve commune af. In dat jaar maakt Zappa kennis met zes jongedames die met elkaar een groepje vormen dat allerlei concerten af gaat en in contact probeert te komen met de muzikanten. Miss Christine, Miss Mercy, Miss Cinderella, Miss Pamela, Miss Sandra en Miss Sparky voegen zich ook al snel bij de ploeg mensen die regelmatig in Zappa's blokhut vertoeven. Ze dossen zich uit met bijzondere en uitzinnige zelfgemaakte kleding en maken indruk op Zappa. Hij ziet hun talent, noemt ze GTO's (Girls Together Outrageously) en besluit dat hij een plaat met ze gaat maken. Veel talent voor muziek hebben de dames niet, maar met wat ondersteuning (van mensen als Jeff Beck, Craig Doerge, Lowell George en het merendeel van de toenmalige Mothers) lukt het een aanvaardbaar product samen te stellen. Permanent Damage duurt krap een half uur en staat vol met gesproken teksten, dialoog en liedjes. Zappa bracht de plaat in 1969 uit op zijn Straight label, hij is jarenlang niet te verkrijgen geweest en verkreeg daardoor nogal cultstatus. Ik vond een cd-versie, een remaster uit 2017 op 21 juli 2018 in de kraam van Uli tijdens het Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Ik had hem nog nooit gehoord en toen ik hem thuis beluisterde, viel hij me eerlijk gezegd nogal tegen. Het geeft een mooi tijdsbeeld en het is leuk om een keer te horen, maar daar blijft het dan bij. Later zou Miss Lucy zich nog bij de GTO's voegen en zij werd samen met Miss Christine de babysitter van Moon en Dweezil Zappa. Miss Pamela werd een beroemdheid met haar boek I'm With The Band over het leven als groupie. De meeste dames zijn inmiddels overleden; alleen Pamela des Barres is nog onder ons.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0951: GTR - GTR
Twee beroemde gitaar-Steves (Hackett en Howe) slaan de handen ineen in 1986 en komen met een gezamenlijke plaat. Ik kocht die natuurlijk al in 1986 op vinyl en was eigenlijk een beetje teleurgesteld door het achttal rocksongs dat op het eerste gehoor nogal gemakkelijk lijkt. Jonathan Mover drumt, Phil Spalding bast en Max Bacon zingt met zijn hoge doordringende stem. Geen toetsen; verder komt alles uit de gitaar(synthesizer). In mijn beleving deden de glad geproduceerde stukken geen recht aan de instrumentale kunde van beide meestergitaristen (van Yes en Genesis, al was ik nog helemaal niet into Hackett). Bij nadere beluistering is het materiaal wat complexer. De twee instrumentaaltjes vond ik interessanter: Sketches In The Sun is een solo op elektrische gitaar van Howe en in Hackett To Bits gaat Hackett heerlijk tekeer. When The Heart Rules The Mind was nog een klein hitje, maar het paradestuk is het afsluitende Imagining, dat opent met een akoestische gitaarsolo van Hackett in een wat onbegrijpelijke maatsoort en uitmondt in een fijn progwerk. In 2015 verscheen een Deluxe Edition op twee cd's: een mooie remaster van de elpee met erachteraan drie bonusnummers (singlekantjes en een andere mix van The Hunter); op het tweede plaatje staat de cd Live At The King Biscuit Flower Hour, waarover hierna meer. Mooie uitgave, klinkt allemaal zeer mooi, ik kocht hem op 14 september 2015. In zijn tour van 2016 speelde Hackett When The Heart Rules The Mind om ons eraan te herinneren dat we deze bijzondere samenwerking en het pakkende nummer maar niet vergeten.
Twee beroemde gitaar-Steves (Hackett en Howe) slaan de handen ineen in 1986 en komen met een gezamenlijke plaat. Ik kocht die natuurlijk al in 1986 op vinyl en was eigenlijk een beetje teleurgesteld door het achttal rocksongs dat op het eerste gehoor nogal gemakkelijk lijkt. Jonathan Mover drumt, Phil Spalding bast en Max Bacon zingt met zijn hoge doordringende stem. Geen toetsen; verder komt alles uit de gitaar(synthesizer). In mijn beleving deden de glad geproduceerde stukken geen recht aan de instrumentale kunde van beide meestergitaristen (van Yes en Genesis, al was ik nog helemaal niet into Hackett). Bij nadere beluistering is het materiaal wat complexer. De twee instrumentaaltjes vond ik interessanter: Sketches In The Sun is een solo op elektrische gitaar van Howe en in Hackett To Bits gaat Hackett heerlijk tekeer. When The Heart Rules The Mind was nog een klein hitje, maar het paradestuk is het afsluitende Imagining, dat opent met een akoestische gitaarsolo van Hackett in een wat onbegrijpelijke maatsoort en uitmondt in een fijn progwerk. In 2015 verscheen een Deluxe Edition op twee cd's: een mooie remaster van de elpee met erachteraan drie bonusnummers (singlekantjes en een andere mix van The Hunter); op het tweede plaatje staat de cd Live At The King Biscuit Flower Hour, waarover hierna meer. Mooie uitgave, klinkt allemaal zeer mooi, ik kocht hem op 14 september 2015. In zijn tour van 2016 speelde Hackett When The Heart Rules The Mind om ons eraan te herinneren dat we deze bijzondere samenwerking en het pakkende nummer maar niet vergeten.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0952: GTR - Live On The King Biscuit Flower Hour
Natuurlijk moet zo'n supergroep ook op toernee gaan en dat doet GTR dan ook. Op 19 juli 1986 staat de band in het Wiltern Theatre in Los Angeles en de opnameapparatuur staat aan. Die opnames klinken later in het legendarische radioprogramma King Biscuit Flower Hour en er verschijnt in 1986 ook een promo-dubbelelpee van. In 1998 komt het concert op cd uit en die koop ik op 10 april 1999 als ik hem in mijn plaatselijke platenwinkel aantref. Zo ongeveer alle stukken van de studioplaat komen voorbij. Bijzonder is het soloblok in het midden. Eerst mag Hackett zijn krachtige Hackett To Bits spelen, vervolgens klinkt Spectral Mornings van zijn gelijknamige soloalbum en zowaar I Know What I Like (In Your Wardrobe) (van Genesis). Dan is Steve Howe aan de beurt. Hij speelt zijn solostuk Sketches In The Sun, dan het gierende Pennants (van zijn tweede soloalbum The Steve Howe Album) en ten slotte Roundabout (van Yes) dat ondanks de sterke zang van Max Bacon nergens naar klinkt. In de setlijst zit één enkel nieuw nummer Prizefighters dat niet op de elpee staat en we gevoeglijk kunnen vergeten. De bescheiden hit When The Heart Rules The Mind besluit het concert. Het geluid is zeer goed en de band speelt knap. Alles bij elkaar een aardig hebbeding, zeker als je weet dat na de tour Hackett het voor gezien hield. Ik denk dat er voor hem een gitarist te veel in de band zat. Howe was van plan met de rest van de band nog een vervolgplaat te maken, maar daar is het nooit van gekomen. Deze live cd zit ook als bonus bij de Deluxe Edition die in 2015 verscheen, dus die heb ik twee keer. Hij verhuist naar een plekje ver weg achter in een kast, om ruimte te maken voor nieuwe aanschaffen.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 12-03-2021 10:39:29 ]
Natuurlijk moet zo'n supergroep ook op toernee gaan en dat doet GTR dan ook. Op 19 juli 1986 staat de band in het Wiltern Theatre in Los Angeles en de opnameapparatuur staat aan. Die opnames klinken later in het legendarische radioprogramma King Biscuit Flower Hour en er verschijnt in 1986 ook een promo-dubbelelpee van. In 1998 komt het concert op cd uit en die koop ik op 10 april 1999 als ik hem in mijn plaatselijke platenwinkel aantref. Zo ongeveer alle stukken van de studioplaat komen voorbij. Bijzonder is het soloblok in het midden. Eerst mag Hackett zijn krachtige Hackett To Bits spelen, vervolgens klinkt Spectral Mornings van zijn gelijknamige soloalbum en zowaar I Know What I Like (In Your Wardrobe) (van Genesis). Dan is Steve Howe aan de beurt. Hij speelt zijn solostuk Sketches In The Sun, dan het gierende Pennants (van zijn tweede soloalbum The Steve Howe Album) en ten slotte Roundabout (van Yes) dat ondanks de sterke zang van Max Bacon nergens naar klinkt. In de setlijst zit één enkel nieuw nummer Prizefighters dat niet op de elpee staat en we gevoeglijk kunnen vergeten. De bescheiden hit When The Heart Rules The Mind besluit het concert. Het geluid is zeer goed en de band speelt knap. Alles bij elkaar een aardig hebbeding, zeker als je weet dat na de tour Hackett het voor gezien hield. Ik denk dat er voor hem een gitarist te veel in de band zat. Howe was van plan met de rest van de band nog een vervolgplaat te maken, maar daar is het nooit van gekomen. Deze live cd zit ook als bonus bij de Deluxe Edition die in 2015 verscheen, dus die heb ik twee keer. Hij verhuist naar een plekje ver weg achter in een kast, om ruimte te maken voor nieuwe aanschaffen.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 12-03-2021 10:39:29 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0953: Gungfly - Please Be Quiet
Gungfly is het soloproject van Rikard Sjöblom. Hij wil in 2009 wel eens wat anders doen dan complexe progrock maken zoals hij doet met zijn band Beardfish. Op Please Be Quiet maakt hij meer psychedelische rocksongs met basis van akoestische gitaar, maar gaandeweg arrangeert hij het allemaal kunstig. De stukken liggen wat gemakkelijker in het gehoor dan zijn werk voor Beardfish, maar her en der kan hij de verleiding niet weerstaan en klinkt een wat bombastischer passage. Before The Winter klinkt als Dire Straits en ik verdenk Sjöblom ervan dat het een pastiche is; halverwege klinkt plots een accordeonsolo. Het is echt een soloplaat: alle instrumenten heeft hij in z'n uppie ingespeeld, van toetsen en gitaren tot aan de bas en drums aan toe. In 2016 bestelde ik dit album bij een plaatselijke platenwinkel en vanaf 26 november van dat jaar heb ik hem. Niet veel gedraaid, maar nu ik het zo weer hoor, vind ik het hoogst aangenaam.
Gungfly is het soloproject van Rikard Sjöblom. Hij wil in 2009 wel eens wat anders doen dan complexe progrock maken zoals hij doet met zijn band Beardfish. Op Please Be Quiet maakt hij meer psychedelische rocksongs met basis van akoestische gitaar, maar gaandeweg arrangeert hij het allemaal kunstig. De stukken liggen wat gemakkelijker in het gehoor dan zijn werk voor Beardfish, maar her en der kan hij de verleiding niet weerstaan en klinkt een wat bombastischer passage. Before The Winter klinkt als Dire Straits en ik verdenk Sjöblom ervan dat het een pastiche is; halverwege klinkt plots een accordeonsolo. Het is echt een soloplaat: alle instrumenten heeft hij in z'n uppie ingespeeld, van toetsen en gitaren tot aan de bas en drums aan toe. In 2016 bestelde ik dit album bij een plaatselijke platenwinkel en vanaf 26 november van dat jaar heb ik hem. Niet veel gedraaid, maar nu ik het zo weer hoor, vind ik het hoogst aangenaam.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0954: Gungfly - Lamentations
Ook op 26 november 2016 komt mijn bestelde cd Lamentations van Gungfly binnen. Voor dit album uit 2011 schakelt Rikard Sjöblom in drie stukken hulp in van zijn muzikale vrienden en broers Petter (drums) en Rasmus (bas) Diamant (met wie hij ook het trio Bongo Fury vormt, dat slechts Zappacovers speelt). Voor de rest doet hij weer alles zelf. Het songmateriaal de plaat is nogal wat feller, al zijn er mooie akoestische en wat lyrischer proggy passages. Bij de cd zit een dvd met een liveoptreden gefilmd op 13 november 2009 in Spegeln in Sjöbloms woonplaats Gävle in Zweden. Voor de gelegenheid heeft Sjöblom een band samengesteld; Petter en Rasmus Diamant zijn ook weer van de partij. Op de setlijst vooral materiaal van voorganger Please Be Quiet en als extraatje de officiële video voor On And On.
Van de dvd:
Ook op 26 november 2016 komt mijn bestelde cd Lamentations van Gungfly binnen. Voor dit album uit 2011 schakelt Rikard Sjöblom in drie stukken hulp in van zijn muzikale vrienden en broers Petter (drums) en Rasmus (bas) Diamant (met wie hij ook het trio Bongo Fury vormt, dat slechts Zappacovers speelt). Voor de rest doet hij weer alles zelf. Het songmateriaal de plaat is nogal wat feller, al zijn er mooie akoestische en wat lyrischer proggy passages. Bij de cd zit een dvd met een liveoptreden gefilmd op 13 november 2009 in Spegeln in Sjöbloms woonplaats Gävle in Zweden. Voor de gelegenheid heeft Sjöblom een band samengesteld; Petter en Rasmus Diamant zijn ook weer van de partij. Op de setlijst vooral materiaal van voorganger Please Be Quiet en als extraatje de officiële video voor On And On.
Van de dvd:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0955: Rikard Sjöblom's Gungfly - On Her Journey To The Sun
In 2016 gebeuren er twee belangrijke dingen voor Rikard Sjöblom. Ten eerste moet hij zijn progband Beardfish opheffen; ondanks zeer sterke platen maar door pech met platenmaatschappijen lukt het niet door te breken naar een groter publiek. Ten tweede maakt hij in dat jaar een echte soloplaat onder zijn eigen naam. (Die staat bij de S, tot over anderhalf jaar.) Een jaar later, in mei 2017, verschijnt een nieuw Gungflyalbum, dit keer onder de naam Rikard Sjöblom's Gungfly. Dat is niet de enige verandering. Petter en Rasmus Diamant hebben grotere rol gekregen in de instrumentatie en spelen op het gros van de stukken mee; daarnaast gaat het materiaal weer de kant van de progrock op. De psychedelische invloeden zijn gebleven, maar we horen weer complexere arrangementen, vreemde tempowisselingen en uitgesponnen composities. Het is geen Beardfish, maar voor de liefhebber van die band is er veel te genieten. Op He Held An Axe speelt zijn oude Beardfishmaatje David Zackrisson een hoofdrol op gitaar. Ik kocht de Special Edition van het album op 22 mei 2017. Op een tweede schijfje horen we Best Of Gungfly: zeven stukken van Please Be Quiet en zeven van Lamentations. Leuk, maar die had ik dus al. On Her Journey To The Sun is een afwisselende en rijke plaat vol sterke stukken.
In 2016 gebeuren er twee belangrijke dingen voor Rikard Sjöblom. Ten eerste moet hij zijn progband Beardfish opheffen; ondanks zeer sterke platen maar door pech met platenmaatschappijen lukt het niet door te breken naar een groter publiek. Ten tweede maakt hij in dat jaar een echte soloplaat onder zijn eigen naam. (Die staat bij de S, tot over anderhalf jaar.) Een jaar later, in mei 2017, verschijnt een nieuw Gungflyalbum, dit keer onder de naam Rikard Sjöblom's Gungfly. Dat is niet de enige verandering. Petter en Rasmus Diamant hebben grotere rol gekregen in de instrumentatie en spelen op het gros van de stukken mee; daarnaast gaat het materiaal weer de kant van de progrock op. De psychedelische invloeden zijn gebleven, maar we horen weer complexere arrangementen, vreemde tempowisselingen en uitgesponnen composities. Het is geen Beardfish, maar voor de liefhebber van die band is er veel te genieten. Op He Held An Axe speelt zijn oude Beardfishmaatje David Zackrisson een hoofdrol op gitaar. Ik kocht de Special Edition van het album op 22 mei 2017. Op een tweede schijfje horen we Best Of Gungfly: zeven stukken van Please Be Quiet en zeven van Lamentations. Leuk, maar die had ik dus al. On Her Journey To The Sun is een afwisselende en rijke plaat vol sterke stukken.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0956: Rikard Sjöblom's Gungfly - Friendship
Friendship verschijnt in 2018. Rikard Sjöblom is op dat moment ook voltijds lid van de groep Big Big Train geworden. Omdat die band zo groot is, zit veel touren er niet in en dus heeft hij tijd en gelegenheid genoeg om - samen met Petter en Rasmus Diamant - een nieuwe plaat te maken. Alle composities zijn weer van zijn hand, Petter drumt, Rasmus bast en de rest doet hij allemaal zelf. Op een enkele gitaarsolo na, die speelt oudBearfishmaatje David Zackrisson in. Het songmateriaal ligt in het verlengde van On Her Journey To The Sun én de Beardfishplaten. Van de oorspronkelijke psychedelische stijl is niet veel meer over. Sjöblom bekleedt zijn songs met fraaie arrangementen vol instrumentaal vuur, bombastische passages, uitgebreide solo's en opzienbarende dynamiek. Na zeven stukken volgen nog drie bonusnummers, waaronder een radioversie van het titelnummer met als ondertitel Utopian Radio Edit. Enige zelfspot is Sjöblom niet vreemd. Ik kocht de plaat op 12 november 2018. Dik een jaar later, op vrijdag 6 december 2019, speelde hij in z'n uppie in het voorprogramma van The Flower Kings in het Burgerweeshuis in Deventer. Leuke, korte set, deels op piano, deels op akoestische gitaar (geleend van Marjana Semkina van iamthemorning die eveneens een voorprogramma verzorgde). Sympathieke gast ook.
Friendship verschijnt in 2018. Rikard Sjöblom is op dat moment ook voltijds lid van de groep Big Big Train geworden. Omdat die band zo groot is, zit veel touren er niet in en dus heeft hij tijd en gelegenheid genoeg om - samen met Petter en Rasmus Diamant - een nieuwe plaat te maken. Alle composities zijn weer van zijn hand, Petter drumt, Rasmus bast en de rest doet hij allemaal zelf. Op een enkele gitaarsolo na, die speelt oudBearfishmaatje David Zackrisson in. Het songmateriaal ligt in het verlengde van On Her Journey To The Sun én de Beardfishplaten. Van de oorspronkelijke psychedelische stijl is niet veel meer over. Sjöblom bekleedt zijn songs met fraaie arrangementen vol instrumentaal vuur, bombastische passages, uitgebreide solo's en opzienbarende dynamiek. Na zeven stukken volgen nog drie bonusnummers, waaronder een radioversie van het titelnummer met als ondertitel Utopian Radio Edit. Enige zelfspot is Sjöblom niet vreemd. Ik kocht de plaat op 12 november 2018. Dik een jaar later, op vrijdag 6 december 2019, speelde hij in z'n uppie in het voorprogramma van The Flower Kings in het Burgerweeshuis in Deventer. Leuke, korte set, deels op piano, deels op akoestische gitaar (geleend van Marjana Semkina van iamthemorning die eveneens een voorprogramma verzorgde). Sympathieke gast ook.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0957: Rikard Sjöblom's Gungfly - Alone Together
Voort gaat Sjöblom. Net als in zijn Beardfishtijd is de inspiratie niet te stoppen. Alone Together verschijnt in september 2020 en ik heb 'm de achtentwingtigste. Alle stukken zijn nog steeds van de hand van Sjöblom, maar de band heeft gezamenlijk de plaat geproduceerd en daardoor klinkt het ook echt als een band in plaats van een eenmansproject met gasten. Het materiaal is weer uitermate sterk, met proguitbarstingen van de klassieke soort zonder dat de aandacht voor het oorspronkelijke liedje verslapt. Na vijfenvijftig minuten nog twee bonussen: het korte Grove Thoughts en Shoulder Variations (precies: een variatie op het lange On The Shoulders Of Giants.
Voort gaat Sjöblom. Net als in zijn Beardfishtijd is de inspiratie niet te stoppen. Alone Together verschijnt in september 2020 en ik heb 'm de achtentwingtigste. Alle stukken zijn nog steeds van de hand van Sjöblom, maar de band heeft gezamenlijk de plaat geproduceerd en daardoor klinkt het ook echt als een band in plaats van een eenmansproject met gasten. Het materiaal is weer uitermate sterk, met proguitbarstingen van de klassieke soort zonder dat de aandacht voor het oorspronkelijke liedje verslapt. Na vijfenvijftig minuten nog twee bonussen: het korte Grove Thoughts en Shoulder Variations (precies: een variatie op het lange On The Shoulders Of Giants.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0958: The Trey Gunn Band - Live Encounter
Trey Gunn kennen we (nou ja, ik ken hem daarvan) van de Guitar Craft beweging, die Robert Fripp in 1985/1986 opzette. Hij was een van de eerste cursisten en Fripp was dusdanig onder de indruk van Gunns muzikale talenten, dat hij hem meenam in een nieuwe incarnatie van King Crimson in 1994. Gunn bleef tot en met 2008 onderdeel van de band en hield het toen voor gezien. Omdat Fripp wat onberekenbaar is en niet altijd zin had om King Crimson van stal te halen, houdt Gunn er een tweede carrière op na. In 2000 verscheen een soloplaat (die ik niet heb) en een jaar later kwam dit livealbum. Gunn speelt zijn beroemde Warr-gitaar (waarmee hij zowel solo- als baspartijen kan spelen) en naast hem horen we drummer Bob Muller en de gitaristen Joe Mendelson en Tony Geballe. Wat de band maakt is muziek die dicht tegen de instrumentale King Crimson (1981-2008) aan schuurt. Opener Dziban is wat dat betreft een zeer goed voorbeeld. Of Kuma. Of Hierarchtitiptitoploftical. De gitaren leggen een mozaïek, de Warrgitaar is daar vrij onder, de enige constante is de drummer en daaroverheen horen we dan gierende Frippachtige gitaarsolo's. Dat werk. Fijn, dus wel. Alleen is het lang zo goed niet als Fripp zelf. Toch valt de plaat me nu - nadat ik hem in geen jaren heb gehoord - niet tegen. Als bonus zit er een 'enhanced' deel op de cd, waarop een filmpje van de uitvoering van Kuma. Ik kocht Live Encounter op 25 april 2002, toen de plaat in mijn plaatselijke platenwinkel lag.
Trey Gunn kennen we (nou ja, ik ken hem daarvan) van de Guitar Craft beweging, die Robert Fripp in 1985/1986 opzette. Hij was een van de eerste cursisten en Fripp was dusdanig onder de indruk van Gunns muzikale talenten, dat hij hem meenam in een nieuwe incarnatie van King Crimson in 1994. Gunn bleef tot en met 2008 onderdeel van de band en hield het toen voor gezien. Omdat Fripp wat onberekenbaar is en niet altijd zin had om King Crimson van stal te halen, houdt Gunn er een tweede carrière op na. In 2000 verscheen een soloplaat (die ik niet heb) en een jaar later kwam dit livealbum. Gunn speelt zijn beroemde Warr-gitaar (waarmee hij zowel solo- als baspartijen kan spelen) en naast hem horen we drummer Bob Muller en de gitaristen Joe Mendelson en Tony Geballe. Wat de band maakt is muziek die dicht tegen de instrumentale King Crimson (1981-2008) aan schuurt. Opener Dziban is wat dat betreft een zeer goed voorbeeld. Of Kuma. Of Hierarchtitiptitoploftical. De gitaren leggen een mozaïek, de Warrgitaar is daar vrij onder, de enige constante is de drummer en daaroverheen horen we dan gierende Frippachtige gitaarsolo's. Dat werk. Fijn, dus wel. Alleen is het lang zo goed niet als Fripp zelf. Toch valt de plaat me nu - nadat ik hem in geen jaren heb gehoord - niet tegen. Als bonus zit er een 'enhanced' deel op de cd, waarop een filmpje van de uitvoering van Kuma. Ik kocht Live Encounter op 25 april 2002, toen de plaat in mijn plaatselijke platenwinkel lag.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0959: Guranfoe - Sum Of Erda
Dit album kreeg vele eervolle vermeldingen in 2019, het jaar dat het uitkwam. Het is de debuutplaat van Guranfoe, een Brits kwartet. Ik mocht ze in maart 2013 al live zien en horen spelen op een klein (Zappa)festival in Corby in het Verenigd Koninkrijk. Toen heette de band nog The Gumbo Variations (vernoemd naar een stuk van Zappa's Hot Rats album) en stonden er een paar Zappacomposities op hun setlijst. In 2016 hadden ze zich herdoopt tot Guranfoe en speelden ze louter eigen materiaal tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Beide keren maakten ze enorme indruk op het publiek. Drums, bas, twee gitaren en dat is het. Instrumentale jazzprog, bestaat dat? Op Sum Of Erda is het geluidspalet iets breder door de inzet van wat toetsen. Daarnaast krijgt het kwartet incident hulp van een viertal gastmuzikanten op fluit, vibrafoon en viool. Vijf prachtige klankschilderijen die allerlei kanten op gaan, zonder te vervallen in oeverloos gepiel; alles staat ten dienste van de compositie. Avontuur! Ik kocht mijn cd op 10 februari 2020, toen hij eindelijk in mijn plaatselijke platenwinkel verkrijgbaar was. Een van de betere platen van de afgelopen jaren. Geloof me, live is dit grandioos.
Hier live aan het werk:
Dit album kreeg vele eervolle vermeldingen in 2019, het jaar dat het uitkwam. Het is de debuutplaat van Guranfoe, een Brits kwartet. Ik mocht ze in maart 2013 al live zien en horen spelen op een klein (Zappa)festival in Corby in het Verenigd Koninkrijk. Toen heette de band nog The Gumbo Variations (vernoemd naar een stuk van Zappa's Hot Rats album) en stonden er een paar Zappacomposities op hun setlijst. In 2016 hadden ze zich herdoopt tot Guranfoe en speelden ze louter eigen materiaal tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Beide keren maakten ze enorme indruk op het publiek. Drums, bas, twee gitaren en dat is het. Instrumentale jazzprog, bestaat dat? Op Sum Of Erda is het geluidspalet iets breder door de inzet van wat toetsen. Daarnaast krijgt het kwartet incident hulp van een viertal gastmuzikanten op fluit, vibrafoon en viool. Vijf prachtige klankschilderijen die allerlei kanten op gaan, zonder te vervallen in oeverloos gepiel; alles staat ten dienste van de compositie. Avontuur! Ik kocht mijn cd op 10 februari 2020, toen hij eindelijk in mijn plaatselijke platenwinkel verkrijgbaar was. Een van de betere platen van de afgelopen jaren. Geloof me, live is dit grandioos.
Hier live aan het werk:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0960: Blackfield - For The Music
Het zesde studioalbum van Blackfield verscheen in december 2020 en - omdat een plaatselijke platenwinkel waar ik hem had besteld gesloten was - heb ik sinds 8 maart 2021 in mijn bezit. Door zijn drukke werkzaamheden voor zijn eigen soloplaat kon Steven Wilson niet veel meer bijdragen dan wat liedjes inzingen en een enkel gitaartje spelen en dus is dit weer grotendeels het werk van Aviv Geffen. Hij heeft alle negen liedjes geschreven en ingespeeld en her en der wat gastmuzikanten gevraagd. Door de koortjes ligt er wel weer zo'n typisch Wilsonsausje overheen. Opnieuw een fijn plaatje met een enkel probleem: met dertig minuten is dit natuurlijk veel te kort.
Het zesde studioalbum van Blackfield verscheen in december 2020 en - omdat een plaatselijke platenwinkel waar ik hem had besteld gesloten was - heb ik sinds 8 maart 2021 in mijn bezit. Door zijn drukke werkzaamheden voor zijn eigen soloplaat kon Steven Wilson niet veel meer bijdragen dan wat liedjes inzingen en een enkel gitaartje spelen en dus is dit weer grotendeels het werk van Aviv Geffen. Hij heeft alle negen liedjes geschreven en ingespeeld en her en der wat gastmuzikanten gevraagd. Door de koortjes ligt er wel weer zo'n typisch Wilsonsausje overheen. Opnieuw een fijn plaatje met een enkel probleem: met dertig minuten is dit natuurlijk veel te kort.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0961: Richard Barbieri - Under A Spell
Begin dit jaar kwam Richard Barbieri met een vierde volle soloplaat. Under A Spell staat weer vol met de kenmerkende donkere atmosfeermuziek die we van deze ex-Japan en ex-Porcupine Tree toetsenist gewend zijn. Het jaar in zelfisolatie heeft hij goed benut; hij heeft zijn bevindingen en emoties omgezet in muziek en daar via het internet wat gastmuzikanten bij betrokken. Zo horen we Percy Jones op bas, stemsamples van Suzanna Barbieri en Steve Hogarth, plus de fenomenale trompet van - daar is-ie weer eens - Luca Calabrese. Ook dit album kocht ik op 8 maart 2021 toen ik weer naar een plaatselijke platenwinkel mocht en sindsdien komt deze nauwelijks de speler uit.
Begin dit jaar kwam Richard Barbieri met een vierde volle soloplaat. Under A Spell staat weer vol met de kenmerkende donkere atmosfeermuziek die we van deze ex-Japan en ex-Porcupine Tree toetsenist gewend zijn. Het jaar in zelfisolatie heeft hij goed benut; hij heeft zijn bevindingen en emoties omgezet in muziek en daar via het internet wat gastmuzikanten bij betrokken. Zo horen we Percy Jones op bas, stemsamples van Suzanna Barbieri en Steve Hogarth, plus de fenomenale trompet van - daar is-ie weer eens - Luca Calabrese. Ook dit album kocht ik op 8 maart 2021 toen ik weer naar een plaatselijke platenwinkel mocht en sindsdien komt deze nauwelijks de speler uit.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0962: Steve Hackett - Voyage Of The Acolyte
In 1974, tijdens het opnemen van The Lamb Lies Down On Broadway, kondigt Peter Gabriel aan dat hij Genesis wil verlaten. Steve Hackett is geschokt, draagt materiaal aan voor het album maar het vindt geen plek daarop en dus besluit hij een soloplaat op te nemen. Daarbij krijgt hij wel hulp van Mike Rutherford en Phil Collins. Voyage Of The Acolyte verschijnt in 1975 en is een conceptalbum, losjes gebaseerd op tarotkaarten (heel hip in die tijd). Het is een mix van prog en wat luchtiger materiaal. Broer John Hackett komt fluit spelen en Annie Haslam (van Renaissance) zingt in de majestueuze afsluiter en het absolute hoogtepunt van de plaat Shadow Of The Hierophant. Ik heb hier een remaster uit 2005 (die ik kocht op 21 januari 2013) met twee bonusstukken erop. Ace Of Wands live opgenomen en een 'extended playout version' van zeventien minuten van Shadow Of The Hierophant. Hoogtepunt in het rijke solo-oeuvre van Hackett; in mijn beleving heeft hij zich hierna nauwelijks overtroffen.
In 1974, tijdens het opnemen van The Lamb Lies Down On Broadway, kondigt Peter Gabriel aan dat hij Genesis wil verlaten. Steve Hackett is geschokt, draagt materiaal aan voor het album maar het vindt geen plek daarop en dus besluit hij een soloplaat op te nemen. Daarbij krijgt hij wel hulp van Mike Rutherford en Phil Collins. Voyage Of The Acolyte verschijnt in 1975 en is een conceptalbum, losjes gebaseerd op tarotkaarten (heel hip in die tijd). Het is een mix van prog en wat luchtiger materiaal. Broer John Hackett komt fluit spelen en Annie Haslam (van Renaissance) zingt in de majestueuze afsluiter en het absolute hoogtepunt van de plaat Shadow Of The Hierophant. Ik heb hier een remaster uit 2005 (die ik kocht op 21 januari 2013) met twee bonusstukken erop. Ace Of Wands live opgenomen en een 'extended playout version' van zeventien minuten van Shadow Of The Hierophant. Hoogtepunt in het rijke solo-oeuvre van Hackett; in mijn beleving heeft hij zich hierna nauwelijks overtroffen.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0963: Steve Hackett - Please Don't Touch
Hackett werkt na het vertrek van Gabriel uit Genesis fanatiek mee aan de vervolgplaten A Trick Of The Tail en Wind & Wuthering. Tijdens het maken van laatstgenoemde plaat brengt hij weer veel materiaal in, dat Collins, Banks en Rutherford afwijzen. Hackett tourt nog mee (vastgelegd op Seconds Out), maar heeft in zijn hoofd zijn besluit al genomen. Eind 1977 stapt ook hij eruit en hij begint met het maken van zijn tweede soloplaat. Please Don't Touch verschijnt in 1978 en is heel naders. We horen een tiental songs waarin de stem en zang centraal staat. Hackett heeft de hulp ingeroepen van zangers Ritchie Havens, Randy Crawford en Steve Walsh. Chester Thompson komt drummen, Tom Fowler bassen, John Hackett fluiten en John Acock toetseneren. Het resultaat is een veel gemakkelijker in het gehoor liggend album, zonder dat het allemaal veel te poppy wordt. Het mooie gitaarwerk staat volledig ten dienste van het liedmateriaal. Kortom: een zeer goed uitgebalanceerd geheel. Zelf vind ik het niet echt spetteren, maar het is een aangename plaat. De afwisseling in stemmen houdt de aandacht erbij. In 2016 komt er een mooie remaster uit en ik heb hier de Deluxe Edition: op plaatje een de originele mix met een drietal extra's: twee alternatieve versies van Narnia en een liedje dat niet op de plaat staat. Op de tweede cd vinden we de remix van meneer Steven Wilson (die zoals gebruikelijk super klinkt) en op de meegeleverde dvd staat Wilsons surroundmix. Ik kocht deze mooie set op 22 augustus 2016.
Hackett werkt na het vertrek van Gabriel uit Genesis fanatiek mee aan de vervolgplaten A Trick Of The Tail en Wind & Wuthering. Tijdens het maken van laatstgenoemde plaat brengt hij weer veel materiaal in, dat Collins, Banks en Rutherford afwijzen. Hackett tourt nog mee (vastgelegd op Seconds Out), maar heeft in zijn hoofd zijn besluit al genomen. Eind 1977 stapt ook hij eruit en hij begint met het maken van zijn tweede soloplaat. Please Don't Touch verschijnt in 1978 en is heel naders. We horen een tiental songs waarin de stem en zang centraal staat. Hackett heeft de hulp ingeroepen van zangers Ritchie Havens, Randy Crawford en Steve Walsh. Chester Thompson komt drummen, Tom Fowler bassen, John Hackett fluiten en John Acock toetseneren. Het resultaat is een veel gemakkelijker in het gehoor liggend album, zonder dat het allemaal veel te poppy wordt. Het mooie gitaarwerk staat volledig ten dienste van het liedmateriaal. Kortom: een zeer goed uitgebalanceerd geheel. Zelf vind ik het niet echt spetteren, maar het is een aangename plaat. De afwisseling in stemmen houdt de aandacht erbij. In 2016 komt er een mooie remaster uit en ik heb hier de Deluxe Edition: op plaatje een de originele mix met een drietal extra's: twee alternatieve versies van Narnia en een liedje dat niet op de plaat staat. Op de tweede cd vinden we de remix van meneer Steven Wilson (die zoals gebruikelijk super klinkt) en op de meegeleverde dvd staat Wilsons surroundmix. Ik kocht deze mooie set op 22 augustus 2016.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0964: Steve Hackett - Spectral Mornings
En dan in 1979 komt Hackett met het soloalbum waar hij tot op de dag van vandaag het meest trots is. Ik mocht hem in april 2019 zien in de Kursaal in Oostende en ter gelegenheid van het veertigjarig jubileum van Spectral Mornings speelde hij veel van deze plaat in de eerste set. (In de tweede set speelde hij de gehele Selling England By The Pound van Genesis; de man weet waar zijn échte klassiekers liggen.) De muziek staat tot op de dag van vandaag nog als een huis. Het begint gelijk goed met Everyday, daarna volgen vocale en instrumentale stukken in verschillende stijlen. Echt een vaste band heeft hij dan niet, maar broer John Hackett is nog van de partij. John Acock verzorgt de productie. De hoogtepunten zijn Clocks en het titelnummer. Ik kocht een remaster uit 2005 op 27 juni 2013 en er staan maar liefst zeven extra stukken op: alternatieve mixen, een korte singleversie van Clocks en twee livestukken.
En dan in 1979 komt Hackett met het soloalbum waar hij tot op de dag van vandaag het meest trots is. Ik mocht hem in april 2019 zien in de Kursaal in Oostende en ter gelegenheid van het veertigjarig jubileum van Spectral Mornings speelde hij veel van deze plaat in de eerste set. (In de tweede set speelde hij de gehele Selling England By The Pound van Genesis; de man weet waar zijn échte klassiekers liggen.) De muziek staat tot op de dag van vandaag nog als een huis. Het begint gelijk goed met Everyday, daarna volgen vocale en instrumentale stukken in verschillende stijlen. Echt een vaste band heeft hij dan niet, maar broer John Hackett is nog van de partij. John Acock verzorgt de productie. De hoogtepunten zijn Clocks en het titelnummer. Ik kocht een remaster uit 2005 op 27 juni 2013 en er staan maar liefst zeven extra stukken op: alternatieve mixen, een korte singleversie van Clocks en twee livestukken.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0965: Steve Hackett - Defector
Nog weer een jaar later is het 1980. Dat hoor je aan Steve Hacketts nieuwe album Defector. Het is allemaal compacter en het klinkt gelikter. Dat maakt dit tot een album dat ik qua geluid niet echt heel sterk vind; de composities blijven sterk, dat wel. Opener The Steppes is gelijk de kraker van de plaat. Hackett heeft dezelfde mensen om zich heen als op Spectral Mornings. In 2016 kwam ook hiervan een Deluxe Edition uit met een extra cd waarop een concert van het Reading Festival op 28 augustus 1981. Het is een korte set van net geen uur en op de setlijst staan nummers van Spectral Mornings en Defector en van Voyage Of The Acolyte slechts Ace Of Wands. In de podiumband de trouwe broer John Hackett, toetsenist Nick Magnus, bassist Chas Cronk en op drums horen we Ian Mosley, die een jaar later bij Marillion achter de potten en pannen zal gaan zitten. Een korte maar sterke set, waarin vooral afsluiter Clocks lekker giert. Op de bijgevoegde dvd staat het album in surroundsound en het is onduidelijk wie deze mix heeft gedaan. Ik had gehoopt dat het Steven Wilson was, maar dat is niet zo. Ik heb de dvd nog niet gehoord sinds 12 september 2016, de dag dat ik deze set aanschafte.
Nog weer een jaar later is het 1980. Dat hoor je aan Steve Hacketts nieuwe album Defector. Het is allemaal compacter en het klinkt gelikter. Dat maakt dit tot een album dat ik qua geluid niet echt heel sterk vind; de composities blijven sterk, dat wel. Opener The Steppes is gelijk de kraker van de plaat. Hackett heeft dezelfde mensen om zich heen als op Spectral Mornings. In 2016 kwam ook hiervan een Deluxe Edition uit met een extra cd waarop een concert van het Reading Festival op 28 augustus 1981. Het is een korte set van net geen uur en op de setlijst staan nummers van Spectral Mornings en Defector en van Voyage Of The Acolyte slechts Ace Of Wands. In de podiumband de trouwe broer John Hackett, toetsenist Nick Magnus, bassist Chas Cronk en op drums horen we Ian Mosley, die een jaar later bij Marillion achter de potten en pannen zal gaan zitten. Een korte maar sterke set, waarin vooral afsluiter Clocks lekker giert. Op de bijgevoegde dvd staat het album in surroundsound en het is onduidelijk wie deze mix heeft gedaan. Ik had gehoopt dat het Steven Wilson was, maar dat is niet zo. Ik heb de dvd nog niet gehoord sinds 12 september 2016, de dag dat ik deze set aanschafte.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0966: Steve Hackett - Genesis Revisited
In de jaren tachtig tot en met halverwege de jaren negentig maakt Hackett een boel soloplaten in verschillende stijlen. Akoestisch, rock, blues, klassiek. Ik heb ze niet. Maar in 1996 komt hij met een bijzonder project. Tijdens concerten heeft hij altijd wat spul van Genesis gespeeld en de reactie van het publiek is unaniem positief. De tijd lijkt rijp om het Genesismateriaal opnieuw te bezoeken. Samen met zijn (vaste) arrangeur/muzikant Roger King kiest hij een aantal klassiekers en bewerkt die. Voor de uitvoering vraagt hij verschillende muzikanten en zangers. Het lijstje is niet mis: Tony Levin, Bill Bruford, John Wetton, Paul Carrack, Julian Colbeck, Colin Blunstone Ian McDonald en anderen. De plaat begint een beetje provocerend met de mellotron van Watcher Of The Skies. Daarna komt een keur aan oude bekende Genesisstukken voorbij. Hoogtepunten in mijn oren zijn Dance On A Volcano, Firth Of Fifth (mét de lyrische en legendarische gitaarsolo), Fountain Of Salmacis en Los Endos. Hackett blijft dicht bij de originelen. Dat is enerzijds een opluchting, anderzijds lijkt dit eerder een herhaling van zetten. Er gebeurt niet echt iets spannends, ook al zijn de stukken spannend genoeg van zichzelf. Alleen Waiting Room Only springt eruit; het is eigenlijk een nieuw stuk, gebaseerd op The Waiting Room (van The Lamb) en door inzet van een heel koor (!) en de vrije improvisatie erin, klinkt dit fris en vernieuwend. Ik kocht een remaster uit 2013 van dit album op 26 maart 2013 en sindsdien beluister ik deze dik vijf kwartier durende herkenningstocht door de geschiedenis geregeld.
In de jaren tachtig tot en met halverwege de jaren negentig maakt Hackett een boel soloplaten in verschillende stijlen. Akoestisch, rock, blues, klassiek. Ik heb ze niet. Maar in 1996 komt hij met een bijzonder project. Tijdens concerten heeft hij altijd wat spul van Genesis gespeeld en de reactie van het publiek is unaniem positief. De tijd lijkt rijp om het Genesismateriaal opnieuw te bezoeken. Samen met zijn (vaste) arrangeur/muzikant Roger King kiest hij een aantal klassiekers en bewerkt die. Voor de uitvoering vraagt hij verschillende muzikanten en zangers. Het lijstje is niet mis: Tony Levin, Bill Bruford, John Wetton, Paul Carrack, Julian Colbeck, Colin Blunstone Ian McDonald en anderen. De plaat begint een beetje provocerend met de mellotron van Watcher Of The Skies. Daarna komt een keur aan oude bekende Genesisstukken voorbij. Hoogtepunten in mijn oren zijn Dance On A Volcano, Firth Of Fifth (mét de lyrische en legendarische gitaarsolo), Fountain Of Salmacis en Los Endos. Hackett blijft dicht bij de originelen. Dat is enerzijds een opluchting, anderzijds lijkt dit eerder een herhaling van zetten. Er gebeurt niet echt iets spannends, ook al zijn de stukken spannend genoeg van zichzelf. Alleen Waiting Room Only springt eruit; het is eigenlijk een nieuw stuk, gebaseerd op The Waiting Room (van The Lamb) en door inzet van een heel koor (!) en de vrije improvisatie erin, klinkt dit fris en vernieuwend. Ik kocht een remaster uit 2013 van dit album op 26 maart 2013 en sindsdien beluister ik deze dik vijf kwartier durende herkenningstocht door de geschiedenis geregeld.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0967: Steve Hackett - The Tokyo Tapes
Op 16 en 17 december 1996 staat Steve Hackett op het podium van de Koseinenkin Hall in Tokyo met een band die bestaat uit Julian Colbeck op toetsen, Chester Thompson op drums, John Wetton op bas en Ian McDonald op toetsen en fluit. Nogal een supergroep, dus. Op de setlijst staan niet alleen solostukken van Hackett en Genesismateriaal; John Wetton en Ian McDonald mogen ook wat (solo)materiaal bijdragen. Het concert opent (uiteraard) met Watcher Of The Skies en niet veel later klinkt een onwaarschijnlijk goede Firth Of Fifth. Van Hackett solo horen we onder andere Camino Royale en The Steppes. John Wetton zingt Battlelines van zijn gelijknamige soloalbumen een grotendeels akoestische versie van Heat Of The Moment (Asia). Als Ian McDonald in de schijnwerper mag, trakteert hij ons op In The Court Of The Crimson King en I Talk To The Wind, beide van het debuutalbum van King Crimson. Shadow Of The Hierophant en Los Endos zijn de afsluiters en I Know What I Like (In Your Wardrobe) is de toegift. De band heeft er zin in en de uitvoeringen zijn energiek, ondanks het wat 'belegen' songmateriaal. In 1998 kwam het concert op een dubbelcd uit en die heb ik ergens achterin een kast staan (net als de videoband, overigens). In 2013 namelijk verscheen een mooi doosje met een geremasterde versie erin, plus het concert op dvd. Ik kocht dat doosje op 29 oktober 2013. Nostalgie van de goede soort.
En voor iedereen die het gehele concert wil zien:
Op 16 en 17 december 1996 staat Steve Hackett op het podium van de Koseinenkin Hall in Tokyo met een band die bestaat uit Julian Colbeck op toetsen, Chester Thompson op drums, John Wetton op bas en Ian McDonald op toetsen en fluit. Nogal een supergroep, dus. Op de setlijst staan niet alleen solostukken van Hackett en Genesismateriaal; John Wetton en Ian McDonald mogen ook wat (solo)materiaal bijdragen. Het concert opent (uiteraard) met Watcher Of The Skies en niet veel later klinkt een onwaarschijnlijk goede Firth Of Fifth. Van Hackett solo horen we onder andere Camino Royale en The Steppes. John Wetton zingt Battlelines van zijn gelijknamige soloalbumen een grotendeels akoestische versie van Heat Of The Moment (Asia). Als Ian McDonald in de schijnwerper mag, trakteert hij ons op In The Court Of The Crimson King en I Talk To The Wind, beide van het debuutalbum van King Crimson. Shadow Of The Hierophant en Los Endos zijn de afsluiters en I Know What I Like (In Your Wardrobe) is de toegift. De band heeft er zin in en de uitvoeringen zijn energiek, ondanks het wat 'belegen' songmateriaal. In 1998 kwam het concert op een dubbelcd uit en die heb ik ergens achterin een kast staan (net als de videoband, overigens). In 2013 namelijk verscheen een mooi doosje met een geremasterde versie erin, plus het concert op dvd. Ik kocht dat doosje op 29 oktober 2013. Nostalgie van de goede soort.
En voor iedereen die het gehele concert wil zien:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0968: Steve Hackett - To Watch The Storms
Aangenaam album uit 2003. Maar liefst zeventien redelijk korte en puntige stukken in allerlei stijlen, van zacht en lieflijk tot rocky en de bocht uit. Ondertussen heeft Hackett een redelijk constante band om zich heen. Roger King op toetsen (hij arrangeert ook veel), Rob Townsend op blaasinstrumenten en Gary O'Toole op de drumkruk. Af en toe een gast: zo is John Hackett op fluit te horen in het mooie Serpentine Song en Ian McDonald in Brand New. In 2013 verscheen een remaster die ik kocht op 10 september 2020. Dit is een beetje onopvallende plaat in het imposante Hacketoeuvre en da's jammer want er komt in dik vijf kwartier veel moois voorbij.
Aangenaam album uit 2003. Maar liefst zeventien redelijk korte en puntige stukken in allerlei stijlen, van zacht en lieflijk tot rocky en de bocht uit. Ondertussen heeft Hackett een redelijk constante band om zich heen. Roger King op toetsen (hij arrangeert ook veel), Rob Townsend op blaasinstrumenten en Gary O'Toole op de drumkruk. Af en toe een gast: zo is John Hackett op fluit te horen in het mooie Serpentine Song en Ian McDonald in Brand New. In 2013 verscheen een remaster die ik kocht op 10 september 2020. Dit is een beetje onopvallende plaat in het imposante Hacketoeuvre en da's jammer want er komt in dik vijf kwartier veel moois voorbij.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0969: Steve Hackett - Out Of The Tunnel's Mouth
Dit album verschijnt in 2010. De vaste ploeg van Roger King en Rob Townsend is er weer. Geen drumcredits (zou het echt allemaal geprogrammeerd zijn en waar is Gary O'Toole?). Daarnaast horen we Jo Lehmann (die spoedig Jo Hackett zou gaan heten), haar zuster Amanda Lehmann en zijn er gastoptredens van Anthony Phillips (oud-oud-Genesis), John Hackett, Nick Beggs en Chris Squire. Acht midtempo songs, vol met warme samenzang en die typische Hackettgitaarfratsen. Het is de stijl die Hackett in de komende jaren verder zal verfijnen tot waar hij nu is. Doordat het zo consistent is, is er ook geen echt hoogtepunt op het album aan te wijzen. Ik kocht Out Of The Tunnel's Mouth overigens pas op 28 november 2016.
Dit album verschijnt in 2010. De vaste ploeg van Roger King en Rob Townsend is er weer. Geen drumcredits (zou het echt allemaal geprogrammeerd zijn en waar is Gary O'Toole?). Daarnaast horen we Jo Lehmann (die spoedig Jo Hackett zou gaan heten), haar zuster Amanda Lehmann en zijn er gastoptredens van Anthony Phillips (oud-oud-Genesis), John Hackett, Nick Beggs en Chris Squire. Acht midtempo songs, vol met warme samenzang en die typische Hackettgitaarfratsen. Het is de stijl die Hackett in de komende jaren verder zal verfijnen tot waar hij nu is. Doordat het zo consistent is, is er ook geen echt hoogtepunt op het album aan te wijzen. Ik kocht Out Of The Tunnel's Mouth overigens pas op 28 november 2016.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0970: Steve Hackett - Live Rails
Hackett heeft in 2009/2010 een soort definitieve tourband om zich heen: Roger King (toetsen), Rob Townsend (blaasinstrumenten), Gary O'Toole (drums) en Nick Beggs (bas/stick). Hij speelt over de gehele wereld en in 2011 brengt hij dit dubbele livealbum uit. Ik koop het op 20 februari 2013. De eerste helft van de show bestaat uit solomateriaal uit de gehele carrière, met natuurlijk veel aandacht voor de klassiekers, maar ook recenter werk. In de tweede helft wordt het nog klassieker met een vijftal Genesisstukken, waaronder twee van The Lamb Lies Down On Broadway. Los Endos en Clocks zijn het krachtige slot. Knappe band, uitstekende uitvoeringen en een zeer gaaf geluid. Mooi document.
Hackett heeft in 2009/2010 een soort definitieve tourband om zich heen: Roger King (toetsen), Rob Townsend (blaasinstrumenten), Gary O'Toole (drums) en Nick Beggs (bas/stick). Hij speelt over de gehele wereld en in 2011 brengt hij dit dubbele livealbum uit. Ik koop het op 20 februari 2013. De eerste helft van de show bestaat uit solomateriaal uit de gehele carrière, met natuurlijk veel aandacht voor de klassiekers, maar ook recenter werk. In de tweede helft wordt het nog klassieker met een vijftal Genesisstukken, waaronder twee van The Lamb Lies Down On Broadway. Los Endos en Clocks zijn het krachtige slot. Knappe band, uitstekende uitvoeringen en een zeer gaaf geluid. Mooi document.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0971: Steve Hackett - Genesis Revisited II
Kennelijk heeft Steve Hackett in 2012 zo veel lol in het spelen van het Genesismateriaal, dat hij in dat jaar een tweede bezoek brengt aan de muziek van zijn oude band. Het project loopt nogal uit de hand. Niet alleen krijgen we op deze dubbelcd zo ongeveer tweeënhalf uur muziek, de lijst met gasten is op zijn minst indrukwekkend te noemen. Naast Hacketts dan vaste band (bestaande uit Roger King, Rob Townsend, Gary O'Toole, bassist Lee Pomeroy, zanger Nad Sylvan) horen we onder anderen John Wetton, Nik Kershaw, Francis Dunnery, Neal Morse, Steven Wilson, Nick Beggs en Jakko Jakszyk. En dan de setlijst. Nogal wat The Lamb Lies Down On Broadway, maar ook echte klassiekers als Dancing With The Moonlit Knight, Can Utility And The Coastliners, The Musical Box, Eleventh Earl Of Mar en jawel, de gehele Supper's Ready. Daarnaast enkele Hackettsolostukken opnieuw, waarvan Shadow Of The Hierophant het meeste opvalt, niet in het minst vanwege de serene stem van Amanda Lehmann als wel vanwege de monsterbas van Beggs. Grandioos allemaal, al kun je je natuurlijk afvragen of het allemaal wel echt nodig is. De liefhebber smult. Ik ben zo'n liefhebber en kocht de set op 4 februari 2013 toen de set in een plaatselijke platenwinkel verkrijgbaar was.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 16-03-2021 09:57:46 ]
Kennelijk heeft Steve Hackett in 2012 zo veel lol in het spelen van het Genesismateriaal, dat hij in dat jaar een tweede bezoek brengt aan de muziek van zijn oude band. Het project loopt nogal uit de hand. Niet alleen krijgen we op deze dubbelcd zo ongeveer tweeënhalf uur muziek, de lijst met gasten is op zijn minst indrukwekkend te noemen. Naast Hacketts dan vaste band (bestaande uit Roger King, Rob Townsend, Gary O'Toole, bassist Lee Pomeroy, zanger Nad Sylvan) horen we onder anderen John Wetton, Nik Kershaw, Francis Dunnery, Neal Morse, Steven Wilson, Nick Beggs en Jakko Jakszyk. En dan de setlijst. Nogal wat The Lamb Lies Down On Broadway, maar ook echte klassiekers als Dancing With The Moonlit Knight, Can Utility And The Coastliners, The Musical Box, Eleventh Earl Of Mar en jawel, de gehele Supper's Ready. Daarnaast enkele Hackettsolostukken opnieuw, waarvan Shadow Of The Hierophant het meeste opvalt, niet in het minst vanwege de serene stem van Amanda Lehmann als wel vanwege de monsterbas van Beggs. Grandioos allemaal, al kun je je natuurlijk afvragen of het allemaal wel echt nodig is. De liefhebber smult. Ik ben zo'n liefhebber en kocht de set op 4 februari 2013 toen de set in een plaatselijke platenwinkel verkrijgbaar was.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 16-03-2021 09:57:46 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0972: Steve Hackett - Genesis Revisited: Live At Hammersmith
Naar aanleiding van Genesis Revisited II gaat Hackett met zijn vaste band op tournee om dan louter het Genesisspul te spelen. Op 10 mei 2013 staat hij in de Hammersmith Apollo en van dat concert laat hij zowel het geluid als het beeld opnemen. Vijf maanden later verschijnt dan deze set, bestaande uit drie cd's en twee dvd's. Ik koop dat beest op 4 november van dat jaar. Het is nogal een zwaar document, maar alleszins de moeite waard. Hackett heeft voor de gelegenheid wat gasten uitgenodigd om hem en zijn band op het podium bij te staan. Zo is Nik Kershaw er om The Lamia te zingen terwijl Marillion's Steve Rothery in dat nummer de gitaarsolo speelt, draaft John Wetton op voor Afterglow en zien en horen we Jakko Jakszyk samen met Amanda Lehmann in Entangled. De vaste band (Roger King, Rob Townsend, Gary O'Toole, Lee Pomeroy en Nad Sylvan) speelt de sterren van de hemel en vooral valt op hoe goed de stem van Sylvan past bij zowel de Gabriel- als de Collinsstukken . Alles klinkt natuurlijk poepgoed en de beelden laten een gedreven band aan het werk zien. De setlijst is om van te smullen, vanaf opener Watcher Of The Skies via hoogtepunten van The Lamb tot en met de afsluiter - de complete - Supper's Ready. Toegiften zijn er ook: de onvermijdelijke Firth Of Fifth en Los Endos. Slechts één enkel origineel Hackettsolonummer, maar dat is dan ook wel een klapper van jewelte in de vorm van Shadow Of The Hierophant. De show, tour en cd/dvdset waren een groot succes en bevestigden Hackett dat er wel degelijk een markt is voor zijn werk en zijn uitvoeringen van het Genesisoeuvre. De komende jaren zouden dan ook in het teken blijven staan van de klassiekers.
Naar aanleiding van Genesis Revisited II gaat Hackett met zijn vaste band op tournee om dan louter het Genesisspul te spelen. Op 10 mei 2013 staat hij in de Hammersmith Apollo en van dat concert laat hij zowel het geluid als het beeld opnemen. Vijf maanden later verschijnt dan deze set, bestaande uit drie cd's en twee dvd's. Ik koop dat beest op 4 november van dat jaar. Het is nogal een zwaar document, maar alleszins de moeite waard. Hackett heeft voor de gelegenheid wat gasten uitgenodigd om hem en zijn band op het podium bij te staan. Zo is Nik Kershaw er om The Lamia te zingen terwijl Marillion's Steve Rothery in dat nummer de gitaarsolo speelt, draaft John Wetton op voor Afterglow en zien en horen we Jakko Jakszyk samen met Amanda Lehmann in Entangled. De vaste band (Roger King, Rob Townsend, Gary O'Toole, Lee Pomeroy en Nad Sylvan) speelt de sterren van de hemel en vooral valt op hoe goed de stem van Sylvan past bij zowel de Gabriel- als de Collinsstukken . Alles klinkt natuurlijk poepgoed en de beelden laten een gedreven band aan het werk zien. De setlijst is om van te smullen, vanaf opener Watcher Of The Skies via hoogtepunten van The Lamb tot en met de afsluiter - de complete - Supper's Ready. Toegiften zijn er ook: de onvermijdelijke Firth Of Fifth en Los Endos. Slechts één enkel origineel Hackettsolonummer, maar dat is dan ook wel een klapper van jewelte in de vorm van Shadow Of The Hierophant. De show, tour en cd/dvdset waren een groot succes en bevestigden Hackett dat er wel degelijk een markt is voor zijn werk en zijn uitvoeringen van het Genesisoeuvre. De komende jaren zouden dan ook in het teken blijven staan van de klassiekers.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0973: Steve Hackett - Access All Areas
Deze set met een cd en een dvd verschijnt in 2014. Het betreft hier echter een concert uit 1990, opgenomen in de Central TV's Nottingham Studios voor de Bedrock serie waarin een band of artiest een uur lang mocht laten horen wat hij/zij kan. Nu weet ik dat al lang, maar toch kocht ik deze set op 27 februari 2017. Op de setlijst bekende en minder bekende stukken uit het Hackettsolooeuvre tot dan, aangevuld met één enkel Genesisnummer (In That Quiet Earth) en zijn akoestische Genesisgitaarsolo Horizon. In zijn band zitten op dat moment voor mij totaal onbekende lui, met uitzondering van Julian Colbeck op toetsen. Die band klinkt lekker en Hackett is zelf ook goed op dreef. Hoor ik het goed of zet hij ook een gitaarsynthesizer in met een trompetachtig geluid dat Pat Metheny ook vaak gebruikt? Zou kunnen. De beelden op de bijgeleverde dvd zijn nog niet eens heel verkeerd, maar er is niets van te vinden op YT.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 17-03-2021 11:37:16 ]
Deze set met een cd en een dvd verschijnt in 2014. Het betreft hier echter een concert uit 1990, opgenomen in de Central TV's Nottingham Studios voor de Bedrock serie waarin een band of artiest een uur lang mocht laten horen wat hij/zij kan. Nu weet ik dat al lang, maar toch kocht ik deze set op 27 februari 2017. Op de setlijst bekende en minder bekende stukken uit het Hackettsolooeuvre tot dan, aangevuld met één enkel Genesisnummer (In That Quiet Earth) en zijn akoestische Genesisgitaarsolo Horizon. In zijn band zitten op dat moment voor mij totaal onbekende lui, met uitzondering van Julian Colbeck op toetsen. Die band klinkt lekker en Hackett is zelf ook goed op dreef. Hoor ik het goed of zet hij ook een gitaarsynthesizer in met een trompetachtig geluid dat Pat Metheny ook vaak gebruikt? Zou kunnen. De beelden op de bijgeleverde dvd zijn nog niet eens heel verkeerd, maar er is niets van te vinden op YT.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 17-03-2021 11:37:16 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0974: Steve Hackett - Genesis Revisited: Live At The Royal Albert Hall
Ook in 2014 komt Hackett met dit document. Tijdens een uitgebreide tweede ronde van zijn Genesis Revisited-tour speelt hij met zijn band in The Royal Albert Hall. Altijd leuk voor een feestje, zeker als er ook weer wat gasten zijn. Die zijn er: Ray Wilson (die voor de laatste Genesis studioplaat en tour Collins verving), John Wetton en gitarist Roine Stolt. De vaste begeleidingsband is hetzelfde als de vorige tour (King, Townsend, O'Toole, Pomeroy en Sylvan) en Amanda Lehmann is in sommige stukken ook weer van de partij. Op de setlijst staan veel dezelfde stukken als bij de vorige tour, maar er zijn nieuwelingen: Dance On A Volcano opent bijvoorbeeld, iets verderop komt Return Of The Giant Hogweed (met Stolt) en The Fountain Of Salmacis. Afsluiter van de reguliere set is - jawel, hoor - Supper's Ready. Toegiften dit keer Watcher Of The Skies en natuurlijk Los Endos. Het klinkt allemaal weer super (terwijl het zaalgeluid in de RAH doorgaans niet zo heel goed is, weet ik uit ervaring). Ik heb hier de Deluxe Edition, met het concert op twee cd's en op een dvd, die ik bij het verschijnen kocht op 18 augustus 2014. Mooi weer.
Ook in 2014 komt Hackett met dit document. Tijdens een uitgebreide tweede ronde van zijn Genesis Revisited-tour speelt hij met zijn band in The Royal Albert Hall. Altijd leuk voor een feestje, zeker als er ook weer wat gasten zijn. Die zijn er: Ray Wilson (die voor de laatste Genesis studioplaat en tour Collins verving), John Wetton en gitarist Roine Stolt. De vaste begeleidingsband is hetzelfde als de vorige tour (King, Townsend, O'Toole, Pomeroy en Sylvan) en Amanda Lehmann is in sommige stukken ook weer van de partij. Op de setlijst staan veel dezelfde stukken als bij de vorige tour, maar er zijn nieuwelingen: Dance On A Volcano opent bijvoorbeeld, iets verderop komt Return Of The Giant Hogweed (met Stolt) en The Fountain Of Salmacis. Afsluiter van de reguliere set is - jawel, hoor - Supper's Ready. Toegiften dit keer Watcher Of The Skies en natuurlijk Los Endos. Het klinkt allemaal weer super (terwijl het zaalgeluid in de RAH doorgaans niet zo heel goed is, weet ik uit ervaring). Ik heb hier de Deluxe Edition, met het concert op twee cd's en op een dvd, die ik bij het verschijnen kocht op 18 augustus 2014. Mooi weer.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0975: Steve Hackett - Wolflight
Een nieuw studioalbum, daar komt Hackett mee in 2015. Wolflight is een verzameling krachtige (prog)rocksongs in de beste Hacketttraditie. De gebruikelijke ploeg komt opdraven (King, Townsend, O'Toole) met Nick Beggs op bas (en Chris Squire in Love Song To A Vampire). Verder gebruikt Hackett zijn oud (middenoosters snaarinstrument) en komen er wat gasten op tar en duduk en violen. Amanda Lehmann komt her en der weer zingen. Dit alles maakt het klankpalet wat wijdser en dat maakt het allemaal net wat smakelijker. Steve Hacketts gitaarwerk is als vanouds: bij vlagen subtiel en bij andere vlagen giert hij netjes net niet de bocht uit. Ik kocht deze gave plaat op 3 april 2015.
[ Bericht 5% gewijzigd door bazbo op 19-03-2021 09:14:30 ]
Een nieuw studioalbum, daar komt Hackett mee in 2015. Wolflight is een verzameling krachtige (prog)rocksongs in de beste Hacketttraditie. De gebruikelijke ploeg komt opdraven (King, Townsend, O'Toole) met Nick Beggs op bas (en Chris Squire in Love Song To A Vampire). Verder gebruikt Hackett zijn oud (middenoosters snaarinstrument) en komen er wat gasten op tar en duduk en violen. Amanda Lehmann komt her en der weer zingen. Dit alles maakt het klankpalet wat wijdser en dat maakt het allemaal net wat smakelijker. Steve Hacketts gitaarwerk is als vanouds: bij vlagen subtiel en bij andere vlagen giert hij netjes net niet de bocht uit. Ik kocht deze gave plaat op 3 april 2015.
[ Bericht 5% gewijzigd door bazbo op 19-03-2021 09:14:30 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0976: Steve Hackett - The Total Experience Live In Liverpool - Acolyte To Wolflight With Genesis Classics
Welja. In 2016 komt Steve Hackett met deze set van twee cd's en twee dvd's. Met het album Wolflight in de zak gaat hij op tournee. Tijdens de shows viert hij het nieuwe album en het veertigjarig bestaan van zijn debuutsoloplaat Voyage Of The Acolyte. Dit concert is opgenomen in de Philharmonic Hall in Liverpool. Zoals we van Hackett en gewend zijn, krijgen we een gedreven concert. De vaste band is er (King, Townsend, O'Toole) en dit keer is Roine Stolt (de gitarist van The Flower Kings en Transatlantic) er op bas. Het concert opent met stukken van Wolflight en Voyage Of The Acolyte maar ook wat andere nummers uit de eerste soloperiode, waarbij vooral Icarus Ascending opvalt. Broer John Hackett komt een gastfluitdeuntje spelen in Jacuzzi en Shadow Of The Hierophant blijft indrukwekkend. In de tweede helft is Nad Sylvan er om de Genesisstukken te zingen. Get 'Em Out By Friday en Can Utility And The Coastliners zijn opvallende verschijningen in de setlijst. Afsluiters zijn The Musical Box, Clocks en Firth Of Fifth. Jazeker, er zijn veel dubbelingen met de vorige liveuitgaven, maar wie kan het wat schelen als de muziek zo verdomde goed is? Mij niet in ieder geval, dus ik kocht deze set op 25 juli 2016.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 19-03-2021 13:55:28 ]
Welja. In 2016 komt Steve Hackett met deze set van twee cd's en twee dvd's. Met het album Wolflight in de zak gaat hij op tournee. Tijdens de shows viert hij het nieuwe album en het veertigjarig bestaan van zijn debuutsoloplaat Voyage Of The Acolyte. Dit concert is opgenomen in de Philharmonic Hall in Liverpool. Zoals we van Hackett en gewend zijn, krijgen we een gedreven concert. De vaste band is er (King, Townsend, O'Toole) en dit keer is Roine Stolt (de gitarist van The Flower Kings en Transatlantic) er op bas. Het concert opent met stukken van Wolflight en Voyage Of The Acolyte maar ook wat andere nummers uit de eerste soloperiode, waarbij vooral Icarus Ascending opvalt. Broer John Hackett komt een gastfluitdeuntje spelen in Jacuzzi en Shadow Of The Hierophant blijft indrukwekkend. In de tweede helft is Nad Sylvan er om de Genesisstukken te zingen. Get 'Em Out By Friday en Can Utility And The Coastliners zijn opvallende verschijningen in de setlijst. Afsluiters zijn The Musical Box, Clocks en Firth Of Fifth. Jazeker, er zijn veel dubbelingen met de vorige liveuitgaven, maar wie kan het wat schelen als de muziek zo verdomde goed is? Mij niet in ieder geval, dus ik kocht deze set op 25 juli 2016.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 19-03-2021 13:55:28 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0977: Steve Hackett - The Night Siren
Steve Hackett komt alweer met een volgend studioalbum in 2017. Ik koop het als het verschijnt, op 27 maart. De Special Edition nog wel, met een bluray waarop het album in 5.1 surround is te horen (moet ik altijd nog eens doen). In de stijl is niets veranderd, Hackett borduurt voort op dat wat hij goed kan: lyrische en melodieuze progsongs maken. Dat de gitaar een hoofdrol speelt, zal niemand verrassen. Zijn vaste compaan en arrangeur Roger King speelt een hoofdrol, ook in de instrumentatie. Daarnaast veel namen die we in de afgelopen paar jaar op zijn platen aantreffen: King, Townsend, O'Toole en broeder John, maar ook mensen als Troy Donockley en Nick D'Virgilio. Amanda Lehmann verzorgt achtergrondvocalen en dankzij haar klinken die koortjes mierzoet en erg lekker. Behind The Smoke is zowaar een single (die volgens mij niet zo heel veel doet). Alles bij elkaar dit weer een zeer fijn album waarop Hackett voor de zoveelste keer bevestigd waarom de wereld hem rekent tot een van de beste gitaristen en songschrijvers van de hedendaagse muziek.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 19-03-2021 13:59:00 ]
Steve Hackett komt alweer met een volgend studioalbum in 2017. Ik koop het als het verschijnt, op 27 maart. De Special Edition nog wel, met een bluray waarop het album in 5.1 surround is te horen (moet ik altijd nog eens doen). In de stijl is niets veranderd, Hackett borduurt voort op dat wat hij goed kan: lyrische en melodieuze progsongs maken. Dat de gitaar een hoofdrol speelt, zal niemand verrassen. Zijn vaste compaan en arrangeur Roger King speelt een hoofdrol, ook in de instrumentatie. Daarnaast veel namen die we in de afgelopen paar jaar op zijn platen aantreffen: King, Townsend, O'Toole en broeder John, maar ook mensen als Troy Donockley en Nick D'Virgilio. Amanda Lehmann verzorgt achtergrondvocalen en dankzij haar klinken die koortjes mierzoet en erg lekker. Behind The Smoke is zowaar een single (die volgens mij niet zo heel veel doet). Alles bij elkaar dit weer een zeer fijn album waarop Hackett voor de zoveelste keer bevestigd waarom de wereld hem rekent tot een van de beste gitaristen en songschrijvers van de hedendaagse muziek.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 19-03-2021 13:59:00 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0978: Steve Hackett & Djabe - Summer Storms & Rocking Rivers
Eveneens in 2017 verschijnt dit. Vier jaar ervoor bracht de Hongaarse groep Djabe het uit op dubbelelpee; nu dan een uitvoering op cd samen met een dvd. Op 30 november 2012 speelt de groep samen met Hackett in Budapest. Hackett heeft dan al vaker met de groep opgetreden en nu doet hij een klein toertje met ze. Op de setlijst veel jazzstukken van Djabe, afgewisseld met een Hackett- of Genesisnummer (The Steppes, Ace Of Wands, Last Train To Istanbul, Firth Of Fifth, In That Quiet Earth, Los Endos). Het werk van Djabe is jazzy, richting de volksmuziek en bij vlagen avontuurlijk. Op de meegeleverde dvd staat het volledige concert; op de cd zijn een paar nummers weggelaten zodat het op een enkel plaatje kan. Op de dvd nog een boel extra's. Leuk document; ik kocht het op 10 april 2017.
Eveneens in 2017 verschijnt dit. Vier jaar ervoor bracht de Hongaarse groep Djabe het uit op dubbelelpee; nu dan een uitvoering op cd samen met een dvd. Op 30 november 2012 speelt de groep samen met Hackett in Budapest. Hackett heeft dan al vaker met de groep opgetreden en nu doet hij een klein toertje met ze. Op de setlijst veel jazzstukken van Djabe, afgewisseld met een Hackett- of Genesisnummer (The Steppes, Ace Of Wands, Last Train To Istanbul, Firth Of Fifth, In That Quiet Earth, Los Endos). Het werk van Djabe is jazzy, richting de volksmuziek en bij vlagen avontuurlijk. Op de meegeleverde dvd staat het volledige concert; op de cd zijn een paar nummers weggelaten zodat het op een enkel plaatje kan. Op de dvd nog een boel extra's. Leuk document; ik kocht het op 10 april 2017.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0979: Steve Hackett - Wuthering Nights: Live In Birmingham
Toe maar. Na The Night Siren toert Steve Hackett gedurende 2017 de wereld weer over en op 1 mei 2017 doet hij ook de Symphony Hall in Birmingham aan (mooie zaal, overigens). Daar staan de opnameapparatuur en de camera's aan. Zelfde band, zij het dat Nick Beggs de bas weer waarneemt. Deze avond staat in het teken van The Night Siren, maar ook van het Geneisalbum Wind & Wuthering dat z'n veertigjarige verjaardag viert. Het betekent dat we weer een mooie mix van solo- en Genesisstukken voorgeschoteld krijgen. Voor de pauze het Hackettmateriaal; na de pauze de klassiekers. Het solospul is uitermate gaaf en wederom is het de stormachtige finale van Shadow Of The Hierophant (met Beggs die handmatig op zijn Taurusbaspedalen beukt) die de meeste indruk maakt. Voor het Genesismateriaal komt Sylvan natuurlijk weer opdraven en zijn stem past zeer goed bij het klassieke werk. Ik heb hier sinds 29 januari 2018 de uitgave op twee cd's en twee dvd's en jaja, het is weer heel veel maar ook weer heel veel lekker.
Toe maar. Na The Night Siren toert Steve Hackett gedurende 2017 de wereld weer over en op 1 mei 2017 doet hij ook de Symphony Hall in Birmingham aan (mooie zaal, overigens). Daar staan de opnameapparatuur en de camera's aan. Zelfde band, zij het dat Nick Beggs de bas weer waarneemt. Deze avond staat in het teken van The Night Siren, maar ook van het Geneisalbum Wind & Wuthering dat z'n veertigjarige verjaardag viert. Het betekent dat we weer een mooie mix van solo- en Genesisstukken voorgeschoteld krijgen. Voor de pauze het Hackettmateriaal; na de pauze de klassiekers. Het solospul is uitermate gaaf en wederom is het de stormachtige finale van Shadow Of The Hierophant (met Beggs die handmatig op zijn Taurusbaspedalen beukt) die de meeste indruk maakt. Voor het Genesismateriaal komt Sylvan natuurlijk weer opdraven en zijn stem past zeer goed bij het klassieke werk. Ik heb hier sinds 29 januari 2018 de uitgave op twee cd's en twee dvd's en jaja, het is weer heel veel maar ook weer heel veel lekker.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0980: Steve Hackett - At The Edge Of Light
Steve Hackett heeft er zin in. In 2019 komt hij doodleuk met een volgend studioalbum. At The Edge Of Light is een zeer goede plaat, waarop hij ons weer trakteert op zijn welbekende progrocksongs met allerlei etnishe invloeden. Ik kocht de Special Edition met cd en bluray op 24 januari 2019 op de dag dat hij uitkwam. We horen weer een keur aan topmuzikanten: Gary O'Toole, Nick D'Virgilio en Simon Phillips op drums, Jonas Reingold op bas, Roger King op toetsen, John Hackett op fluit en daarnaast allerlei gasten op instrumenten van over de hele wereld (sitar, didgeridoo, tar, tarbuka, enzovoorts), plus Amanda Lehmann en de gezusters Durga en Lorelei McBroom die zingen in het achtergrondkoor. Het songmateriaal is weer zeer sterk en het gitaarwerk van Hackett zelf is - zonder dat het een freakplaat is; integendeel, juist ten dienste van de muziek - indrukwekkend. Alles klinkt weer super. Op de bluray staat de plaat in surround mix (met dank aan Roger King) en een korte documentaire achter de schermen. Mooi album weer!
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 21-03-2021 19:57:57 ]
Steve Hackett heeft er zin in. In 2019 komt hij doodleuk met een volgend studioalbum. At The Edge Of Light is een zeer goede plaat, waarop hij ons weer trakteert op zijn welbekende progrocksongs met allerlei etnishe invloeden. Ik kocht de Special Edition met cd en bluray op 24 januari 2019 op de dag dat hij uitkwam. We horen weer een keur aan topmuzikanten: Gary O'Toole, Nick D'Virgilio en Simon Phillips op drums, Jonas Reingold op bas, Roger King op toetsen, John Hackett op fluit en daarnaast allerlei gasten op instrumenten van over de hele wereld (sitar, didgeridoo, tar, tarbuka, enzovoorts), plus Amanda Lehmann en de gezusters Durga en Lorelei McBroom die zingen in het achtergrondkoor. Het songmateriaal is weer zeer sterk en het gitaarwerk van Hackett zelf is - zonder dat het een freakplaat is; integendeel, juist ten dienste van de muziek - indrukwekkend. Alles klinkt weer super. Op de bluray staat de plaat in surround mix (met dank aan Roger King) en een korte documentaire achter de schermen. Mooi album weer!
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 21-03-2021 19:57:57 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0981: Steve Hackett - Genesis Revisited Band & Orchestra: Live At The Royal Festival Hall
Een droom van Steve Hackett gaat in vervulling in 2019: hij tourt met zijn band én een orkest: The Heart Of England Philharmonic. De tour is weliswaar beperkt tot het Verenigd Koninkrijk, maar toch. Op het programma staan een paar solostukken, maar het leeuwendeel is klassieke Genesis. Tijdens het concert in de Royal Festival Hall in Londen is er opnameapparatuur en een filmploeg aanwezig. Een mooie set met twee cd's en een bluray verschijnt eind 2019 en ik koop die bij het verschijnen op 29 oktober. Het resultaat is prachtig. De band is professioneel in goede doen en Sylvan zingt weer of hij altijd onderdeel is geweest van Genesis. Jonas Reingold is er dit keer op bas; de rest van de band is als in de vorige tournees. In sommige stukken speelt het orkest een bescheiden rol; in andere is het nadrukkelijk aanwezig en dan hoor je goed hoe orkestraal de muziek van Hackett en Genesis eigenlijk is. Inmiddels is het bijna saai om te vermelden dat Shadow Of The Hierophant terecht zo'n prominente plaats op de setlijst heeft. Andere orkestklappers zijn Firth Of Fifth, In That Quiet Earth en reguliere afsluiter Supper's Ready. The Musical Box is de toegift. Op de bluray staan een paar extraatjes: een documentaire die ons een blik gunt achter de schermen en drie muziekvideo's (van stukken van zijn studioalbum At The Edge Of Light). Zeer mooie aanvulling op de toch al niet misse verzameling liveconcerten van de laatste jaren.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 20-03-2021 15:50:48 ]
Een droom van Steve Hackett gaat in vervulling in 2019: hij tourt met zijn band én een orkest: The Heart Of England Philharmonic. De tour is weliswaar beperkt tot het Verenigd Koninkrijk, maar toch. Op het programma staan een paar solostukken, maar het leeuwendeel is klassieke Genesis. Tijdens het concert in de Royal Festival Hall in Londen is er opnameapparatuur en een filmploeg aanwezig. Een mooie set met twee cd's en een bluray verschijnt eind 2019 en ik koop die bij het verschijnen op 29 oktober. Het resultaat is prachtig. De band is professioneel in goede doen en Sylvan zingt weer of hij altijd onderdeel is geweest van Genesis. Jonas Reingold is er dit keer op bas; de rest van de band is als in de vorige tournees. In sommige stukken speelt het orkest een bescheiden rol; in andere is het nadrukkelijk aanwezig en dan hoor je goed hoe orkestraal de muziek van Hackett en Genesis eigenlijk is. Inmiddels is het bijna saai om te vermelden dat Shadow Of The Hierophant terecht zo'n prominente plaats op de setlijst heeft. Andere orkestklappers zijn Firth Of Fifth, In That Quiet Earth en reguliere afsluiter Supper's Ready. The Musical Box is de toegift. Op de bluray staan een paar extraatjes: een documentaire die ons een blik gunt achter de schermen en drie muziekvideo's (van stukken van zijn studioalbum At The Edge Of Light). Zeer mooie aanvulling op de toch al niet misse verzameling liveconcerten van de laatste jaren.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 20-03-2021 15:50:48 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0982: Steve Hackett - Selling England By The Pound & Spectral Mornings: Live At Hammersmith
In 2019 viert het Genesisalbum Selling England By The Pound z'n vijfenveertigste en het Hackett soloalbum Spectral Mornings z'n veertigste verjaardag. Tegelijkertijd is zijn nieuwe soloalbum At The Edge Of Light een succes. Dat moet gevierd. En dus trekt Hackett met zijn band de wereld over. Op maandag 22 april (Tweede Paasdag) start de tour in de Kursaal, Oostende. Ik ben erbij! In de eerste set de hoogtepunten van de twee genoemde soloplaten; in de tweede komt het hele genoemde Genesisalbum in de juiste volgorde aan bod, inclusief een stuk dat Selling England destijds niet heeft gehaald, een compositie Déjà Vu van Gabriel en Hackett, die Hackett onlangs heeft voltooid. Toegiften zijn Dance On A Volcano en Los Endos. Het is een gruwelijk goed concert met mooi geluid en knappe belichting. Ik ben dan ook erg blij als in het jaar erop deze set verschijnt, opgenomen in Hammersmith Apollo, Londen. Twee cd's en een bluray. De band (met Jonas Reingold op bas en 'nieuwe drummer' Craig Blundell) is in goede doen en de gitaar van meester Hackett giert er fijn op los. Meneer Sylvan blijft me verbazen hoe sterk hij is en hoe goed hij een vocaal nogal onmogelijk stuk als The Battle Of Epping Forest vertolkt. Mooi souvenir dat ik bij het verschijnen kocht op 28 september 2020. De surroundmix op de bluray is van niemand minder dan Steven Wilson.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 21-03-2021 20:01:03 ]
In 2019 viert het Genesisalbum Selling England By The Pound z'n vijfenveertigste en het Hackett soloalbum Spectral Mornings z'n veertigste verjaardag. Tegelijkertijd is zijn nieuwe soloalbum At The Edge Of Light een succes. Dat moet gevierd. En dus trekt Hackett met zijn band de wereld over. Op maandag 22 april (Tweede Paasdag) start de tour in de Kursaal, Oostende. Ik ben erbij! In de eerste set de hoogtepunten van de twee genoemde soloplaten; in de tweede komt het hele genoemde Genesisalbum in de juiste volgorde aan bod, inclusief een stuk dat Selling England destijds niet heeft gehaald, een compositie Déjà Vu van Gabriel en Hackett, die Hackett onlangs heeft voltooid. Toegiften zijn Dance On A Volcano en Los Endos. Het is een gruwelijk goed concert met mooi geluid en knappe belichting. Ik ben dan ook erg blij als in het jaar erop deze set verschijnt, opgenomen in Hammersmith Apollo, Londen. Twee cd's en een bluray. De band (met Jonas Reingold op bas en 'nieuwe drummer' Craig Blundell) is in goede doen en de gitaar van meester Hackett giert er fijn op los. Meneer Sylvan blijft me verbazen hoe sterk hij is en hoe goed hij een vocaal nogal onmogelijk stuk als The Battle Of Epping Forest vertolkt. Mooi souvenir dat ik bij het verschijnen kocht op 28 september 2020. De surroundmix op de bluray is van niemand minder dan Steven Wilson.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 21-03-2021 20:01:03 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0983: Steve Hackett - Under A Mediterranean Sky
Het meest recente album van Steve Hackett verscheen op 22 januari jongstleden en kocht ik afgelopen donderdag 18 maart 2021. Hackett slaat op deze plaat een heel andere weg in. Samen met zijn vaste toetsenist en arrangeur Roger King componeerde hij een tiental akoestische, bijna klassiek aandoende muziekstukken. Zelf speelt hij de verschillende akoestische gitaren, de charango en de oud, King beroert de toetsen, er komt incidenteel een duduk, tar, saxofoon of fluit opdraven en een strijkorkest zorgt voor de inkleuring. Halverwege de plaat klinkt een compositie van Scarlatti en die misstaat geenszins. Het resultaat is een schitterend sfeervol album dat beelden oproept uit Italië, Spanje, Griekenland, de Balkan, Egypte en Marokko. Ideaal voor de zondagmorgen, de zondagmiddag, de late avond, de vroege ochtend of welk ander moment dan ook. Zoiets orkestraals mag Hackett van mij vaker doen. Prachtplaat.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 21-03-2021 20:03:28 ]
Het meest recente album van Steve Hackett verscheen op 22 januari jongstleden en kocht ik afgelopen donderdag 18 maart 2021. Hackett slaat op deze plaat een heel andere weg in. Samen met zijn vaste toetsenist en arrangeur Roger King componeerde hij een tiental akoestische, bijna klassiek aandoende muziekstukken. Zelf speelt hij de verschillende akoestische gitaren, de charango en de oud, King beroert de toetsen, er komt incidenteel een duduk, tar, saxofoon of fluit opdraven en een strijkorkest zorgt voor de inkleuring. Halverwege de plaat klinkt een compositie van Scarlatti en die misstaat geenszins. Het resultaat is een schitterend sfeervol album dat beelden oproept uit Italië, Spanje, Griekenland, de Balkan, Egypte en Marokko. Ideaal voor de zondagmorgen, de zondagmiddag, de late avond, de vroege ochtend of welk ander moment dan ook. Zoiets orkestraals mag Hackett van mij vaker doen. Prachtplaat.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 21-03-2021 20:03:28 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0984: Peter Hammill - Fool's Mate
Eerste soloalbum uit 1971 van Peter Hammill, die op dat moment nog Van Der Graaf Generator aanvoerde. Voor de plaat gebruikte hij een aantal songs die hij nog op de plank had liggen, die vanwege de puntigheid ervan niet zo goed in het VDGG-oeuvre paste en waarvan hij vond dat hij er hoognodig iets mee moest doen. Ik vind het zelf zeer sterk materiaal en zeker niet misstaan te midden van de VDGG-platen uit die tijd. Alle toenmalige leden van VDGG dragen bij aan dit album en daarnaast nog een paar anderen, maar de meest opvallende gast is toch Robert Fripp op elektrische gitaar. Ik heb hier een remaster uit 2005 (die ik kocht op 14 januari 2011) met daarop nog vijf vroege demo's van nummers van de plaat. Dit draai ik echt vaak; ik vind het dan ook een van Hammill's mooiste platen.
Eerste soloalbum uit 1971 van Peter Hammill, die op dat moment nog Van Der Graaf Generator aanvoerde. Voor de plaat gebruikte hij een aantal songs die hij nog op de plank had liggen, die vanwege de puntigheid ervan niet zo goed in het VDGG-oeuvre paste en waarvan hij vond dat hij er hoognodig iets mee moest doen. Ik vind het zelf zeer sterk materiaal en zeker niet misstaan te midden van de VDGG-platen uit die tijd. Alle toenmalige leden van VDGG dragen bij aan dit album en daarnaast nog een paar anderen, maar de meest opvallende gast is toch Robert Fripp op elektrische gitaar. Ik heb hier een remaster uit 2005 (die ik kocht op 14 januari 2011) met daarop nog vijf vroege demo's van nummers van de plaat. Dit draai ik echt vaak; ik vind het dan ook een van Hammill's mooiste platen.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0985: Peter Hammill - The Silent Corner And The Empty Stage
Misschien wel een van de allerbeste platen in het enorme oeuvre van Peter Hammill. Is dit een soloalbum? Het klinkt of we hier naar Van Der Graaf Generator luisteren. De plaat verscheen in 1974, juist toen Van Der Graaf Generator stil lag. Kennelijk had Hammill wel behoefte om meer van dat type muziek te maken en uit te brengen. Grappig dan dat alle leden van VDGG weer veel bijdragen aan dit album. Afsluiter is het lange A Louse Is Not A Home, een indrukwekkend stuk over identiteit, dat Hammill schreef voor het volgende VDGG-album dat er nooit kwam, terwijl de band het in 1972 en 1973 wel live speelde. Ik heb hier een remaster uit 2006, die ik kocht op 3 mei 2018, waarop nog drie extraatjes: The Lie live in 1978 en twee nummers uit een BBC sessie in 1974.
Misschien wel een van de allerbeste platen in het enorme oeuvre van Peter Hammill. Is dit een soloalbum? Het klinkt of we hier naar Van Der Graaf Generator luisteren. De plaat verscheen in 1974, juist toen Van Der Graaf Generator stil lag. Kennelijk had Hammill wel behoefte om meer van dat type muziek te maken en uit te brengen. Grappig dan dat alle leden van VDGG weer veel bijdragen aan dit album. Afsluiter is het lange A Louse Is Not A Home, een indrukwekkend stuk over identiteit, dat Hammill schreef voor het volgende VDGG-album dat er nooit kwam, terwijl de band het in 1972 en 1973 wel live speelde. Ik heb hier een remaster uit 2006, die ik kocht op 3 mei 2018, waarop nog drie extraatjes: The Lie live in 1978 en twee nummers uit een BBC sessie in 1974.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0986: Peter Hammill - Over
Ik heb lang niet alles van Hammill, net zo min als ik alles van Van Der Graaf Generator heb. Maar dit album heb ik dan weer wel. Ik kocht het op 3 mei 2018, een remaster uit 2006. Op Over bezingt Hammill het einde van een relatie met een dame die op de plaat Alice heet. Allerlei stemmingen komen voorbij: verdriet, nostalgie, woede, vertwijfeling, verslagenheid. Hammill speelt alle gitaren, bas, piano, orgel en synthesizer en schakelt slechts incidenteel hulp in. Zo drumt Guy Evans van VDGG in drie stukken waarin ook oud-VDGGlid Nic Potter komt opdraven. Daarnaast is er af en toe een viool en een orkest te horen. Hierdoor lijkt het allemaal wat intiemer en dat terwijl Hammill af en toe ook ongenadig tekeer gaat (wat kan die vent toch een gruwelijke brulstem opzetten). Ook op deze remaster wat extraatjes in de vorm van twee BBC-sessies en een liveliedje.
Ik heb lang niet alles van Hammill, net zo min als ik alles van Van Der Graaf Generator heb. Maar dit album heb ik dan weer wel. Ik kocht het op 3 mei 2018, een remaster uit 2006. Op Over bezingt Hammill het einde van een relatie met een dame die op de plaat Alice heet. Allerlei stemmingen komen voorbij: verdriet, nostalgie, woede, vertwijfeling, verslagenheid. Hammill speelt alle gitaren, bas, piano, orgel en synthesizer en schakelt slechts incidenteel hulp in. Zo drumt Guy Evans van VDGG in drie stukken waarin ook oud-VDGGlid Nic Potter komt opdraven. Daarnaast is er af en toe een viool en een orkest te horen. Hierdoor lijkt het allemaal wat intiemer en dat terwijl Hammill af en toe ook ongenadig tekeer gaat (wat kan die vent toch een gruwelijke brulstem opzetten). Ook op deze remaster wat extraatjes in de vorm van twee BBC-sessies en een liveliedje.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0987: Peter Hammill - Skin
In 1998 heb ik een collega die me deze cd leent. Ik vind hem gaaf. Als ik hem op 23 maart van dat jaar aan hem terug wil geven, zegt hij: 'Houd maar, ik vind hem niet mooi.' Skin komt uit 1986 en is een product van die tijd: korte puntige songs (op één na) met een wat elektronisch aandoende instrumentatie. Met dank aan de Yamaha DX-7, een van de eerste toegankelijke digitale synthesizers en bepalend voor het jaren-80-geluid van veel artiesten; Hammill gebruikt het ding vandaag de dag nog steeds. David Jackson komt sax spelen, Hugh Banton cello en Guy Evans drums; een VDGG-reünietje dus. Sommige liedjes zing je zo mee, andere zijn weer wat complexer en verwarrender. Alles komt bijeen in afsluiter Now Lover.
In 1998 heb ik een collega die me deze cd leent. Ik vind hem gaaf. Als ik hem op 23 maart van dat jaar aan hem terug wil geven, zegt hij: 'Houd maar, ik vind hem niet mooi.' Skin komt uit 1986 en is een product van die tijd: korte puntige songs (op één na) met een wat elektronisch aandoende instrumentatie. Met dank aan de Yamaha DX-7, een van de eerste toegankelijke digitale synthesizers en bepalend voor het jaren-80-geluid van veel artiesten; Hammill gebruikt het ding vandaag de dag nog steeds. David Jackson komt sax spelen, Hugh Banton cello en Guy Evans drums; een VDGG-reünietje dus. Sommige liedjes zing je zo mee, andere zijn weer wat complexer en verwarrender. Alles komt bijeen in afsluiter Now Lover.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0988: Peter Hammill & Gary Lucas - Other World
Bijzondere samenwerking tussen Hammill en Gary Lucas (bekend van Captain Beefheart's Magic Band, Jeff Buckley en anderen). Hammill heeft liedjes gemaakt en zingt deze; beiden spelen akoestische en elektrische gitaren en Hammill voorziet het dan van wat elektronische geluiden in de achtergrond, waardoor er een mystieke atmosfeer ontstaat. De vocalen verdwijnen bijna in de ijlte. Ik vind het wonderschoon. Het album verscheen in 2014 en ik kocht 'm op 19 maart van dat jaar.
Bijzondere samenwerking tussen Hammill en Gary Lucas (bekend van Captain Beefheart's Magic Band, Jeff Buckley en anderen). Hammill heeft liedjes gemaakt en zingt deze; beiden spelen akoestische en elektrische gitaren en Hammill voorziet het dan van wat elektronische geluiden in de achtergrond, waardoor er een mystieke atmosfeer ontstaat. De vocalen verdwijnen bijna in de ijlte. Ik vind het wonderschoon. Het album verscheen in 2014 en ik kocht 'm op 19 maart van dat jaar.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0989: Peter Hammill - From The Trees
From The Trees is dan weer een echt soloalbum. Hammill speelt en zingt zijn tien nieuwe liedjes volledig in z'n uppie, meestal op gitaar en heel soms zet hij een ander instrument in. Het zijn van die typische, ongrijpbare liederen zoals alleen hij ze kan maken. En zingen. Sommige zijn concreet, met een vaste melodie, couplet, refrein; anderen lijken al improviserend opgenomen en dus abstracter. Ik kocht dit album op 10 december 2018, dik een jaar nadat het verscheen en ik vind het tot op de dag van vandaag zeer mooi.
[ Bericht 16% gewijzigd door bazbo op 24-03-2021 16:30:48 ]
From The Trees is dan weer een echt soloalbum. Hammill speelt en zingt zijn tien nieuwe liedjes volledig in z'n uppie, meestal op gitaar en heel soms zet hij een ander instrument in. Het zijn van die typische, ongrijpbare liederen zoals alleen hij ze kan maken. En zingen. Sommige zijn concreet, met een vaste melodie, couplet, refrein; anderen lijken al improviserend opgenomen en dus abstracter. Ik kocht dit album op 10 december 2018, dik een jaar nadat het verscheen en ik vind het tot op de dag van vandaag zeer mooi.
![Peter Hammill ? Milked [HQ Audio] From The Trees 2017](https://i.ytimg.com/vi/JRnswas8LoU/0.jpg)
[ Bericht 16% gewijzigd door bazbo op 24-03-2021 16:30:48 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0990: Peter Hammill - X / Ten
De liedjes van From A Tree speelt Peter Hammill tijdens zijn concerten in 2017 en 2018. Hij neemt er veel van op en in 2019 brengt hij dit livealbum uit waarop de tien liedjes van From A Tree opnieuw in dezelfde volgorde staan. De meester met de stem in z'n uppie, nog kaler omdat hij zich begeleidt op slechts gitaar of piano. Het maakt deze plaat misschien nog wel indrukwekkender dan het originele album. Ik kocht 'm op 7 januari 2019.
De liedjes van From A Tree speelt Peter Hammill tijdens zijn concerten in 2017 en 2018. Hij neemt er veel van op en in 2019 brengt hij dit livealbum uit waarop de tien liedjes van From A Tree opnieuw in dezelfde volgorde staan. De meester met de stem in z'n uppie, nog kaler omdat hij zich begeleidt op slechts gitaar of piano. Het maakt deze plaat misschien nog wel indrukwekkender dan het originele album. Ik kocht 'm op 7 januari 2019.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0991: Isildurs Bane & Peter Hammill - In Amazonia
Begin 2019 treedt Peter Hammill op tijdens het Gouveia Art Rock Festival in Zweden. Ter gelegenheid van dat festival heeft hij samen met de Zweedse neoprogband Isildurs Bane een zestal nieuwe composities gemaakt. Het resultaat is overweldigend. De band speelt vrij sobere muziek, wel rijk geïnstrumenteerd (drums, bas, gitaar, marimba, trompet, enz), en Hammill zingt daar zijn typische melodieën overheen. Het optreden was een dusdanig succes, dat band en Hammill besloten om studio-opnamen te maken en die uit te brengen. De plaat verscheen in mei 2019 en ik schafte hem in juni van dat jaar aan. Met veertig minuten is In Amazonia veel te kort; anderzijds is er zo veel te beleven op deze rijke plaat, dat ik tot op de dag van vandaag nieuw moois ontdek.
Het gehele concert:
Begin 2019 treedt Peter Hammill op tijdens het Gouveia Art Rock Festival in Zweden. Ter gelegenheid van dat festival heeft hij samen met de Zweedse neoprogband Isildurs Bane een zestal nieuwe composities gemaakt. Het resultaat is overweldigend. De band speelt vrij sobere muziek, wel rijk geïnstrumenteerd (drums, bas, gitaar, marimba, trompet, enz), en Hammill zingt daar zijn typische melodieën overheen. Het optreden was een dusdanig succes, dat band en Hammill besloten om studio-opnamen te maken en die uit te brengen. De plaat verscheen in mei 2019 en ik schafte hem in juni van dat jaar aan. Met veertig minuten is In Amazonia veel te kort; anderzijds is er zo veel te beleven op deze rijke plaat, dat ik tot op de dag van vandaag nieuw moois ontdek.
Het gehele concert:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0992: Yoshihiro Hanno meets Mick Karn - Liquid Glass
Yoshihiro Hanno is een of andere Japanse muzikant, die zich in de jaren negentig vooral toelegde op drum&bass. Daar ben ik helemaal niet in thuis, maar als ik op 19 december 2008 dit album ergens tegen kom (geen idee meer waar), dan koop ik het onmiddellijk, want als ergens 'Mick Karn' op staat, wil ik het hebben. Op Liquid Glass maakt Hanno met toetsen, gitaar, draaitafel, computer en samplers een vrij toegankelijk soort elektronische (dans)tapijt; vervolgens is het Karn die er met klarinet, basklarinet en zijn bas overheen gaat. Het baswerk van Karn is fenomenaal: het springt alle kanten op (Primitive Water!). Het typische geluid waarmee hij in de groep Japan al in het oog sprong, past hier bijzonder goed in. Bij nadere beluistering past deze plaat qua karakter en stijl goed in het rijtje van Jansen-Barbieri-Karn (allemaal oud-Japan), zij het dat het door de drum&basselementen nét iets anders klinkt. En gedateerd. Toch zeer onderhoudend.
Yoshihiro Hanno is een of andere Japanse muzikant, die zich in de jaren negentig vooral toelegde op drum&bass. Daar ben ik helemaal niet in thuis, maar als ik op 19 december 2008 dit album ergens tegen kom (geen idee meer waar), dan koop ik het onmiddellijk, want als ergens 'Mick Karn' op staat, wil ik het hebben. Op Liquid Glass maakt Hanno met toetsen, gitaar, draaitafel, computer en samplers een vrij toegankelijk soort elektronische (dans)tapijt; vervolgens is het Karn die er met klarinet, basklarinet en zijn bas overheen gaat. Het baswerk van Karn is fenomenaal: het springt alle kanten op (Primitive Water!). Het typische geluid waarmee hij in de groep Japan al in het oog sprong, past hier bijzonder goed in. Bij nadere beluistering past deze plaat qua karakter en stijl goed in het rijtje van Jansen-Barbieri-Karn (allemaal oud-Japan), zij het dat het door de drum&basselementen nét iets anders klinkt. En gedateerd. Toch zeer onderhoudend.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0993: Hanson - Middle Of Nowhere
Oja, deze heb ik ook! Ik kocht het niet in 1997, toen de cd verscheen, maar pas op 21 april 1999 viste ik 'm uit een uitverkoopbak. Hanson is geen voor het grote geld bedachte boyband zoals Take That of Back Street Boys destijds, maar een echte lievejongensROCKband, al zal er heus wel een marketingstrategie achter zitten. Feit is dat de drie broertjes van (toen) elf, dertien en zestien jaar alle liedjes op dit debuutalbum zelf schreven, met hier en daar hulp van een van de gastmuzikanten. Wel is er nogal een lijst met gastmuzikanten, maar het meeste spul (drums, toetsen en gitaar) hebben de broers zelf ingespeeld. Het songmateriaal is pakkend en aanstekelijk en hitgevoelig (maar liefst vijf singles verschenen er) en ik vind het nog altijd erg sterk, al draai ik het nooit. Ik dacht altijd dat dit groepje maar een plaat had gemaakt en daarna in de vergetelheid was geraakt, maar wat schetst mijn verbazig: ze zijn nooit gestopt, hebben zo ongeveer iedere twee à drie jaar een plaat uitgebracht en bestaan nog steeds! Het zijn geen jongetjes meer van elf, dertien en zestien, maar maken nog altijd frisse poprock waarvoor ze op Middle Of Nowhere de basis legden.Eigenlijk - ondanks de zeer jong klinkende stemmen - is dit een verrassend volwassen plaat.
Oja, deze heb ik ook! Ik kocht het niet in 1997, toen de cd verscheen, maar pas op 21 april 1999 viste ik 'm uit een uitverkoopbak. Hanson is geen voor het grote geld bedachte boyband zoals Take That of Back Street Boys destijds, maar een echte lievejongensROCKband, al zal er heus wel een marketingstrategie achter zitten. Feit is dat de drie broertjes van (toen) elf, dertien en zestien jaar alle liedjes op dit debuutalbum zelf schreven, met hier en daar hulp van een van de gastmuzikanten. Wel is er nogal een lijst met gastmuzikanten, maar het meeste spul (drums, toetsen en gitaar) hebben de broers zelf ingespeeld. Het songmateriaal is pakkend en aanstekelijk en hitgevoelig (maar liefst vijf singles verschenen er) en ik vind het nog altijd erg sterk, al draai ik het nooit. Ik dacht altijd dat dit groepje maar een plaat had gemaakt en daarna in de vergetelheid was geraakt, maar wat schetst mijn verbazig: ze zijn nooit gestopt, hebben zo ongeveer iedere twee à drie jaar een plaat uitgebracht en bestaan nog steeds! Het zijn geen jongetjes meer van elf, dertien en zestien, maar maken nog altijd frisse poprock waarvoor ze op Middle Of Nowhere de basis legden.Eigenlijk - ondanks de zeer jong klinkende stemmen - is dit een verrassend volwassen plaat.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0994: Bo Hansson - Sagen Om Ringen / The Lord Of The Rings
Na een aantal jaren samengewerkt te hebben met drummer Janne Carlsson, begint de Zweedse toetsenist Bo Hansson in 1969 een solocarrière. Voor zijn eerste plaat put hij inspiratie uit The Lord Of The Rings van J.R.R. Tolkien en jongensjongens, wat maakt hij er een schitterend duister werk van. Zijn orgel en Moogsynthesizer voeren de boventoon (daarnaast speelt hij ook gitaar en bas) en brengen met trage melodieën een beklemmende sfeer tot leven. Slechts voor de drums en spaarzame fluit en sax krijgt hij hulp. De dreigende en beangstigende sfeer die de trilogie van Tolkien zo kenmerkt, druipt tussen de noten vandaan. Voor de opnamen van deze plaat sloot Hansson zich lange tijd op in een zomerhuisje op het eilandje Älgö in de Stockholmse archipel, dat hij had ingericht als opnamestudio. Ik heb de elpee halverwege de jaren tachtig op vinyl gekocht en in 2002 verscheen een remaster; ik kocht een herdruk daarvan op 29 oktober 2011. Er is een extra stuk Early Sketches From Middle Earth, een acht minuten durende collage van ideeën en thema's die Hansson later in zijn complete suite zou verwerken. Hansson zelf maakte na deze elpee nog een viertal platen die ietwat in de vergetelheid zijn geraakt, maar zeker de moeite waard zijn om te beluisteren. Sagan Om Ringen blijft zijn klassieker. Helaas overleed Bo Hansson op 23 april 2010 in Stockholm.
Na een aantal jaren samengewerkt te hebben met drummer Janne Carlsson, begint de Zweedse toetsenist Bo Hansson in 1969 een solocarrière. Voor zijn eerste plaat put hij inspiratie uit The Lord Of The Rings van J.R.R. Tolkien en jongensjongens, wat maakt hij er een schitterend duister werk van. Zijn orgel en Moogsynthesizer voeren de boventoon (daarnaast speelt hij ook gitaar en bas) en brengen met trage melodieën een beklemmende sfeer tot leven. Slechts voor de drums en spaarzame fluit en sax krijgt hij hulp. De dreigende en beangstigende sfeer die de trilogie van Tolkien zo kenmerkt, druipt tussen de noten vandaan. Voor de opnamen van deze plaat sloot Hansson zich lange tijd op in een zomerhuisje op het eilandje Älgö in de Stockholmse archipel, dat hij had ingericht als opnamestudio. Ik heb de elpee halverwege de jaren tachtig op vinyl gekocht en in 2002 verscheen een remaster; ik kocht een herdruk daarvan op 29 oktober 2011. Er is een extra stuk Early Sketches From Middle Earth, een acht minuten durende collage van ideeën en thema's die Hansson later in zijn complete suite zou verwerken. Hansson zelf maakte na deze elpee nog een viertal platen die ietwat in de vergetelheid zijn geraakt, maar zeker de moeite waard zijn om te beluisteren. Sagan Om Ringen blijft zijn klassieker. Helaas overleed Bo Hansson op 23 april 2010 in Stockholm.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0995: Harmonia - Harmonia Meets Zappa
Dit staat al sinds 16 december 1994 in de kast. Ik kwam de naam Harmonia kort daarvoor tegen op een cd'tje dat mee kwam met een tijdschrift, deels in het Italiaans, deels in het Engels, over Frank Zappa. Op het cd'tje stonden allerlei Italiaanse artiesten, bandjes en ensembles die werk van Zappa spelen. Daaronder ook Harmonia. Wat me raakte, was de betrekkelijke eenvoud van piano, cello en klarinet waarmee dit trio de muziek benadert. En dus zocht ik naar de volledige cd die in 1994 uitkwam op een - hoe kan het ook anders - Italiaans label Materiali Sonori. Het album opent gelijk al zeer indrukwekkend met Intro To Music For Low Budget Orchestra en daarna volgt een intrigerende reis door het Zappalandschap. Ik vind niet alles even sterk; zo vliegen bewerkingen van rocksongs nogal uit de bocht. Maar het abstractere werk, de klassiekerige en de synclavierstukken krijgen een fabuleuze versie. Naast Zappamateriaal zijn er ook een paar eigen composities, die zeer dicht tegen de stijl van Zappa aan liggen. Harmonia speelde in 2007 op het Zappafestival in Noordoost-Duitschland en daar was het trio uitgebreid met een drummer, wat de dynamiek heel anders maakte. Ik blijf de intieme setting van het drietal prefereren.
Paar van mijn foto's van Zappanale 2007:
Dit staat al sinds 16 december 1994 in de kast. Ik kwam de naam Harmonia kort daarvoor tegen op een cd'tje dat mee kwam met een tijdschrift, deels in het Italiaans, deels in het Engels, over Frank Zappa. Op het cd'tje stonden allerlei Italiaanse artiesten, bandjes en ensembles die werk van Zappa spelen. Daaronder ook Harmonia. Wat me raakte, was de betrekkelijke eenvoud van piano, cello en klarinet waarmee dit trio de muziek benadert. En dus zocht ik naar de volledige cd die in 1994 uitkwam op een - hoe kan het ook anders - Italiaans label Materiali Sonori. Het album opent gelijk al zeer indrukwekkend met Intro To Music For Low Budget Orchestra en daarna volgt een intrigerende reis door het Zappalandschap. Ik vind niet alles even sterk; zo vliegen bewerkingen van rocksongs nogal uit de bocht. Maar het abstractere werk, de klassiekerige en de synclavierstukken krijgen een fabuleuze versie. Naast Zappamateriaal zijn er ook een paar eigen composities, die zeer dicht tegen de stijl van Zappa aan liggen. Harmonia speelde in 2007 op het Zappafestival in Noordoost-Duitschland en daar was het trio uitgebreid met een drummer, wat de dynamiek heel anders maakte. Ik blijf de intieme setting van het drietal prefereren.
Paar van mijn foto's van Zappanale 2007:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0996: Harmonia - Harmonia Meets Zappa
Ik kreeg plots een pakketje met de post op 27 oktober 2007. Philippe Giroux, mijn Canadese kennis uit een Zappacommunity, had me dit gestuurd. Hij is kunstschilder en had bijgedragen aan een nieuwe uitgave van de cd van Harmonia. Zijn schilderij siert de voorkant. Het is een al iets ouder werk van hem; al sinds 2004 sierde het mijn bureaublad van mijn computers thuis en op het werk. Het beeld is niet nieuw; het is een iconische foto van Zappa die je terugvindt op de hoes van Chunga's Revenge. Voor deze heruitgave van de Harmonia-cd zijn in 2007 twee extraatjes toegevoegd: een nieuwe compositie (gebaseerd op Zappathema's) en een versie van Theme From Lumpy Gravy. Of Harmonia nog bestaat, weet ik niet. Philippe Giroux is nog altijd een hoog gewaardeerde kunstenaar in zijn regio.
Ik kreeg plots een pakketje met de post op 27 oktober 2007. Philippe Giroux, mijn Canadese kennis uit een Zappacommunity, had me dit gestuurd. Hij is kunstschilder en had bijgedragen aan een nieuwe uitgave van de cd van Harmonia. Zijn schilderij siert de voorkant. Het is een al iets ouder werk van hem; al sinds 2004 sierde het mijn bureaublad van mijn computers thuis en op het werk. Het beeld is niet nieuw; het is een iconische foto van Zappa die je terugvindt op de hoes van Chunga's Revenge. Voor deze heruitgave van de Harmonia-cd zijn in 2007 twee extraatjes toegevoegd: een nieuwe compositie (gebaseerd op Zappathema's) en een versie van Theme From Lumpy Gravy. Of Harmonia nog bestaat, weet ik niet. Philippe Giroux is nog altijd een hoog gewaardeerde kunstenaar in zijn regio.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0997: Roy Harper - Flat Baroque And Berserk
Roy Harper! Ik kende weinig tot geen muziek van deze folkrockzanger, schrijver en gitarist, tot ik ergens las dat op een van zijn platen de groep The Nice mee zou spelen. Dus ging ik op zoek. Op 8 oktober 2007 kocht ik deze cd. Flat Baroque And Berserk verscheen in 1970; ik heb een remaster uit 1997 die in 1999 is heruitgegeven. In 1970 was Harper ongemeen fel in zijn opvattingen en uitingen. Er staan dan ook nogal wat klassieke protestsongs van hem op deze plaat. I Hate The White Men is misschien wel de bekendste. De instrumentatie is karig; Harper begeleidt zichzelf op zijn akoestische gitaar en daar blijft het bij. Alleen in het slotstuk Hells Angels is dat anders. Het is het stuk waar ik naar op zoek was. The Nice staat niet vermeld op de originele hoes van de plaat; iets met rechten en platenmaatschappijen en zo. Inmiddels is dat hersteld. Het kon ook niet anders, want je kunt er niet omheen: het geluid is onmiskenbaar. Lee Jackson op bas, Brian Davison op drums en mijn grote held Keith Emerson op Hammond. Schitterend slot van een zeer mooie en legendarische plaat.
Roy Harper! Ik kende weinig tot geen muziek van deze folkrockzanger, schrijver en gitarist, tot ik ergens las dat op een van zijn platen de groep The Nice mee zou spelen. Dus ging ik op zoek. Op 8 oktober 2007 kocht ik deze cd. Flat Baroque And Berserk verscheen in 1970; ik heb een remaster uit 1997 die in 1999 is heruitgegeven. In 1970 was Harper ongemeen fel in zijn opvattingen en uitingen. Er staan dan ook nogal wat klassieke protestsongs van hem op deze plaat. I Hate The White Men is misschien wel de bekendste. De instrumentatie is karig; Harper begeleidt zichzelf op zijn akoestische gitaar en daar blijft het bij. Alleen in het slotstuk Hells Angels is dat anders. Het is het stuk waar ik naar op zoek was. The Nice staat niet vermeld op de originele hoes van de plaat; iets met rechten en platenmaatschappijen en zo. Inmiddels is dat hersteld. Het kon ook niet anders, want je kunt er niet omheen: het geluid is onmiskenbaar. Lee Jackson op bas, Brian Davison op drums en mijn grote held Keith Emerson op Hammond. Schitterend slot van een zeer mooie en legendarische plaat.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
LP317
Weg met minimalism moeten deze belgen gedacht hebben toen ze kwamen met de naam Neptunian Maximalism dit is hun epische plaat Eons het is een hele dichte droney tja wat zou je het kunnen noemen moderne jazzfusion plaat van mensen die ook de doom scene kennen. Het is zes plaatkanten lang genieten van hele volle muziek zoals ze zelf al zeggen maximalism, denk bitches brew meets sleep heerlijk album.
De yt comments vatten het ook leuk samen "Sounds like Swans playing King Crimson.", "I'm liking this new artistic direction that Taylor Swift is doing"
[ Bericht 4% gewijzigd door Bosbeetle op 25-03-2021 10:11:22 ]
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-17565613-1614174886-2745.jpeg.jpg)
Weg met minimalism moeten deze belgen gedacht hebben toen ze kwamen met de naam Neptunian Maximalism dit is hun epische plaat Eons
het is een hele dichte droney tja wat zou je het kunnen noemen moderne jazzfusion plaat van mensen die ook de doom scene kennen. Het is zes plaatkanten lang genieten van hele volle muziek zoals ze zelf al zeggen maximalism, denk bitches brew meets sleep heerlijk album. De yt comments vatten het ook leuk samen "Sounds like Swans playing King Crimson.", "I'm liking this new artistic direction that Taylor Swift is doing"
[ Bericht 4% gewijzigd door Bosbeetle op 25-03-2021 10:11:22 ]
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd0998: Roy Harper - Man & Myth
Ik heb nog een boel albums van Roy Harper op mijn wensenlijstje. Wie weet: ooit. Wel heb ik dit vrij recente album uit 2013. Meneer Harper is dan inmiddels 72 jaar jong. Op Man & Myth staan zeven schitterende lyrische folkrockliederen. Harper zit voorin de mix met zijn akoestische gitaar en zijn rustieke stem, de verdere instrumentatie is rijk maar subtiel, soms orkestraal, veelal akoestisch. Opvallende gastmuzikant op akoestische gitaar is Pete Townshend. Dit is een mooie, landelijke plaat die zich leent voor herhaalde beluistering. Had hem een tijdje niet gehoord. Ik kocht de plaat overigens pas op 3 juni 2015.
Ik heb nog een boel albums van Roy Harper op mijn wensenlijstje. Wie weet: ooit. Wel heb ik dit vrij recente album uit 2013. Meneer Harper is dan inmiddels 72 jaar jong. Op Man & Myth staan zeven schitterende lyrische folkrockliederen. Harper zit voorin de mix met zijn akoestische gitaar en zijn rustieke stem, de verdere instrumentatie is rijk maar subtiel, soms orkestraal, veelal akoestisch. Opvallende gastmuzikant op akoestische gitaar is Pete Townshend. Dit is een mooie, landelijke plaat die zich leent voor herhaalde beluistering. Had hem een tijdje niet gehoord. Ik kocht de plaat overigens pas op 3 juni 2015.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd0999: Thana Harris - Thanatopsis
Wie, zegt u? Thana Harris. Ach zo. Suzanna Harris is 'bekend' van één elpee van Frank Zappa: Sleep Dirt uit 1979. En op de vinylplaat is ze niet te horen. Het is dat Zappa in 1986 meende op de eerste cd-uitgave van de plaat van drie nummers de vocale versies te moeten plaatsen in plaats van de originele instrumentale. Nu heeft Harris een zeer mooie stem en ik hoorde de cd-versie eerder dan de vinylversie, dus voor mij maakt het niet uit, maar de oude Zappa-adepten vinden het helemaal niets. Harris is gehuwd met Bob Harris, die in 1980/1981 af en toe met Zappa toerde en op enkele platen uit die tijd is te horen. Bob en Thana waren te gast op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland in 2002 en speelden daar samen met andere grootheden uit de bands van Zappa. Twee jaar later, op 27 juli 2004, vond ik in een kraampje op datzelfde festival Thana's soloalbum. Voor de gelegenheid heeft ze een band om haar heen geformeerd met daarin onder anderen Bob. Speciale gastoptredens zijn er van Stu Hamm en Steve Vai. Vai heeft de plaat mede geproduceerd. Tien alleraardigste songs waarin haar stem centraal staat. Wel leuk. Minder leuk is dat er slechts een enkel lied van de plaat te vinden is op YT.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 25-03-2021 12:41:05 ]
Wie, zegt u? Thana Harris. Ach zo. Suzanna Harris is 'bekend' van één elpee van Frank Zappa: Sleep Dirt uit 1979. En op de vinylplaat is ze niet te horen. Het is dat Zappa in 1986 meende op de eerste cd-uitgave van de plaat van drie nummers de vocale versies te moeten plaatsen in plaats van de originele instrumentale. Nu heeft Harris een zeer mooie stem en ik hoorde de cd-versie eerder dan de vinylversie, dus voor mij maakt het niet uit, maar de oude Zappa-adepten vinden het helemaal niets. Harris is gehuwd met Bob Harris, die in 1980/1981 af en toe met Zappa toerde en op enkele platen uit die tijd is te horen. Bob en Thana waren te gast op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland in 2002 en speelden daar samen met andere grootheden uit de bands van Zappa. Twee jaar later, op 27 juli 2004, vond ik in een kraampje op datzelfde festival Thana's soloalbum. Voor de gelegenheid heeft ze een band om haar heen geformeerd met daarin onder anderen Bob. Speciale gastoptredens zijn er van Stu Hamm en Steve Vai. Vai heeft de plaat mede geproduceerd. Tien alleraardigste songs waarin haar stem centraal staat. Wel leuk. Minder leuk is dat er slechts een enkel lied van de plaat te vinden is op YT.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 25-03-2021 12:41:05 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
LP318
En na maximalism gaan we richting de disco wellicht de enige discoplaat die ik heb, het is dan ook geen standaar disco maar een beepboop disco die klinkt zoals de toekomst klonk in de begin jaren 80, Dus niet de soulvolle saturdaynight disco waar ik minder mee heb maar de electronische gorio moroder disco inclusief star trek referenties, r2d2 bleepjes, foute synths en aan het einde de aankondiging van de (acid) house. Leuke selectie van disco liedjes (had trouwens geen idee dat sharivari uit 81 kwam zou dat eerder in 88 plaatsen)
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-17062197-1611405640-3304.jpeg.jpg)
En na maximalism gaan we richting de disco
wellicht de enige discoplaat die ik heb, het is dan ook geen standaar disco maar een beepboop disco die klinkt zoals de toekomst klonk in de begin jaren 80, Dus niet de soulvolle saturdaynight disco waar ik minder mee heb maar de electronische gorio moroder disco inclusief star trek referenties, r2d2 bleepjes, foute synths en aan het einde de aankondiging van de (acid) house. Leuke selectie van disco liedjes (had trouwens geen idee dat sharivari uit 81 kwam zou dat eerder in 88 plaatsen)
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd1000: Gavin Harrison & O5Ric - Circles
Wie O5Ric precies is, heb ik niet scherp. Een of andere gast die bas speelt en zingt, geloof ik. Gavin Harrison is een debiel goede drummer, die onderdeel uitmaakte van Porcupine Tree en momenteel speelt in King Crimson en The Pineapple Thief. Dat hij een debiel goede drummer is, kun je op dit plaatje uit 2009 goed horen. Niet dat hij de ene solo na de andere speelt, maar wat hij onder de eigenlijk wat saaie nummers aan drumwerk neerlegt, dat is avontuurlijk en debiel goed. Daarnaast speelt hij gitaar op deze plaat. Beetje proggy jazzrock is het. Het debiel goede drumwerk komt beter tot zijn recht op de surround mix (door Jakko Jakszyk) van de speciale editie uit 2010 die ik kocht op 8 oktober 2010, maar ik heb die hele surround mix nog nooit gehoord. Niks van dit album te vinden op YT, dus dan maar wat live.
Wie O5Ric precies is, heb ik niet scherp. Een of andere gast die bas speelt en zingt, geloof ik. Gavin Harrison is een debiel goede drummer, die onderdeel uitmaakte van Porcupine Tree en momenteel speelt in King Crimson en The Pineapple Thief. Dat hij een debiel goede drummer is, kun je op dit plaatje uit 2009 goed horen. Niet dat hij de ene solo na de andere speelt, maar wat hij onder de eigenlijk wat saaie nummers aan drumwerk neerlegt, dat is avontuurlijk en debiel goed. Daarnaast speelt hij gitaar op deze plaat. Beetje proggy jazzrock is het. Het debiel goede drumwerk komt beter tot zijn recht op de surround mix (door Jakko Jakszyk) van de speciale editie uit 2010 die ik kocht op 8 oktober 2010, maar ik heb die hele surround mix nog nooit gehoord. Niks van dit album te vinden op YT, dus dan maar wat live.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Cassette 1
Tijd voor de eerste cassette van 5 voorgespoelde cassette's in mijn kast en dit is een bijzondere namelijk een mixtape gemaakt door Trevor Dunn van mr Bungle o.a., "flexes for carrietta 5" er is hier maar 1 van hij heeft een hele set flexes gemaakt maar dus maar 1 nummer 5 Het begint met peggy lee, duidelijk van LP, ben benieuwd naar de muzikale tocht. In ieder geval muziek van de volgende artiesten: –Peggy Lee –Stewart Copeland –Killing Joke –Roberta Flack –The Barry Sisters –Sensational –Wolfgang Rihm –Duke Ellington –Dolores Agujeta –The Jon Spencer Blues Explosion –Rokia Traoré –Roots Of Haiti –Pygmies Of The Congo –Carl Orff, Peter Keetman –Glenn Miller And His Orchestra –Squarepusher –Perrey & Kingsley –Goran Bregović –The Young Gods –The Walker Brothers –Willie Dixon –Yes –William Loose –Rick James –Pygmies Of The Congo –Björk –Emmylou Harris –Charles Ives –Trevor Dunn –Nancy Wilson (2), Cannonball Adderley –Die Kreuzen –Os Mutantes –Johann Sebastian Bach –Ken Nordine –Germs
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-16223222-1605555501-8477.jpeg.jpg)
Tijd voor de eerste cassette van 5 voorgespoelde cassette's in mijn kast
en dit is een bijzondere namelijk een mixtape gemaakt door Trevor Dunn van mr Bungle o.a., "flexes for carrietta 5" er is hier maar 1 van hij heeft een hele set flexes gemaakt maar dus maar 1 nummer 5 Het begint met peggy lee, duidelijk van LP, ben benieuwd naar de muzikale tocht. In ieder geval muziek van de volgende artiesten: –Peggy Lee –Stewart Copeland –Killing Joke –Roberta Flack –The Barry Sisters –Sensational –Wolfgang Rihm –Duke Ellington –Dolores Agujeta –The Jon Spencer Blues Explosion –Rokia Traoré –Roots Of Haiti –Pygmies Of The Congo –Carl Orff, Peter Keetman –Glenn Miller And His Orchestra –Squarepusher –Perrey & Kingsley –Goran Bregović –The Young Gods –The Walker Brothers –Willie Dixon –Yes –William Loose –Rick James –Pygmies Of The Congo –Björk –Emmylou Harris –Charles Ives –Trevor Dunn –Nancy Wilson (2), Cannonball Adderley –Die Kreuzen –Os Mutantes –Johann Sebastian Bach –Ken Nordine –Germs
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
Zo. Duizend cd's voor dit projectje gedraaid in iets meer dan een jaar. Plankje zestien ook klaar. Op naar plankje zeventien!
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
quote:
Zo. Duizend cd's voor dit projectje gedraaid in iets meer dan een jaar. Plankje zestien ook klaar. Op naar plankje zeventien!
[ afbeelding ]
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd1001: Gavin Harrison - Cheating The Polygraph
Porcupine Tree ligt al sinds 2011 stil en het ziet er niet naar uit dat er binnen afzienbare tijd iets gaat gebeuren; Steven Wilson concentreert zich op zijn solocarrière en die verloopt tot dusver succesvol. Drummer Gavin Harrrison besloot niet stil te blijven zitten en meldde zich aan bij allerlei projecten. Sinds 2013 is hij een van de drie drummers van King Crimson. Toch kon hij het oeuvre van Porcupine Tree niet loslaten en in 2015 verschijnt dit album. Harrison komt uit een muzikaal n est waarin jazz een hoofdrol speelde en voor dit project heeft hij acht stukken van Porcupine Tree opnieuw opgenomen in een bigbandsetting. Het aantal toeters en blazers is nauwelijks te overzien, daarnaast horen we een (mij onbekende) bassist en pianist. Verbazingwekkend hoe goed het (latere) PT-materiaal zich leent voor deze tetterdetetuitvoeringen. Natuurlijk mis ik de gitaaruitbarstingen, maar een muur aan blazers is ook leuk. Ik kocht een speciale digibookversie met daarin ook een surroundmix van het album (die ik nog nooit heb beluisterd) op 17 april 2015.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 25-03-2021 15:05:31 ]
Porcupine Tree ligt al sinds 2011 stil en het ziet er niet naar uit dat er binnen afzienbare tijd iets gaat gebeuren; Steven Wilson concentreert zich op zijn solocarrière en die verloopt tot dusver succesvol. Drummer Gavin Harrrison besloot niet stil te blijven zitten en meldde zich aan bij allerlei projecten. Sinds 2013 is hij een van de drie drummers van King Crimson. Toch kon hij het oeuvre van Porcupine Tree niet loslaten en in 2015 verschijnt dit album. Harrison komt uit een muzikaal n est waarin jazz een hoofdrol speelde en voor dit project heeft hij acht stukken van Porcupine Tree opnieuw opgenomen in een bigbandsetting. Het aantal toeters en blazers is nauwelijks te overzien, daarnaast horen we een (mij onbekende) bassist en pianist. Verbazingwekkend hoe goed het (latere) PT-materiaal zich leent voor deze tetterdetetuitvoeringen. Natuurlijk mis ik de gitaaruitbarstingen, maar een muur aan blazers is ook leuk. Ik kocht een speciale digibookversie met daarin ook een surroundmix van het album (die ik nog nooit heb beluisterd) op 17 april 2015.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 25-03-2021 15:05:31 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1002: Jerry Harrison Casual Gods - Man With A Gun
Pretty girl, young man, old man, man with a gun. Ik had het hele liedje nooit gehoord toen ik op 26 september 1990 deze cd-single bij V&D uit de uitverkoopbak viste. Het prijsstickertje met daarop 4,95 heb ik erop laten zitten. Guldens, hè. De single is verschenen in 1988 en is afkomstig van de plaat Jerry Harrison: Casual Gods, het zelfgetitelde album uit dat jaar. Ik kende het werk van Talking Heads wel, maar wist niets van de soloescapades van Harrison. Waarom dan dit singletje gekocht? De naam Chris Spedding die op het hoesje staat zei me iets. Begin jaren tachtig bezocht ik eens een concert van Spedding hier in het oude Gigant in ons zo majestueuze Apeldoorn. Chris Spedding bleek een rocker van hier tot gunter en in alle korte rocksongs speelde hij een gigagiergitaarsolo, ook van hier tot gunter. Dat vond ik gaaf. Nooit iets op elpee of cd gevonden van Spedding, dus dan was dit singletje leuk. Naast Man With A Gun staan er nog drie liedjes op. Breakdown In The Passing Lane had best van Talking Heads kunnen zijn; We're Always Talking is een wat saaiig niemendalletje. De lange versie van Man With A Gun (The Entire Guitar Version) heeft dan het gitaarwerk van Chris Spedding. Jerry Harrison heeft een paar jaar geleden nog zijn Remain In Light-tour opgezet; geen idee of dat van de grond is gekomen, Adrian Belew zou meedoen, geloof ik. Chris Spedding speelt en tourt nog steeds als een waanzinnige. Pretty girl, young man, old man, man with a gun. Two people in love.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 27-03-2021 07:48:52 ]
Pretty girl, young man, old man, man with a gun. Ik had het hele liedje nooit gehoord toen ik op 26 september 1990 deze cd-single bij V&D uit de uitverkoopbak viste. Het prijsstickertje met daarop 4,95 heb ik erop laten zitten. Guldens, hè. De single is verschenen in 1988 en is afkomstig van de plaat Jerry Harrison: Casual Gods, het zelfgetitelde album uit dat jaar. Ik kende het werk van Talking Heads wel, maar wist niets van de soloescapades van Harrison. Waarom dan dit singletje gekocht? De naam Chris Spedding die op het hoesje staat zei me iets. Begin jaren tachtig bezocht ik eens een concert van Spedding hier in het oude Gigant in ons zo majestueuze Apeldoorn. Chris Spedding bleek een rocker van hier tot gunter en in alle korte rocksongs speelde hij een gigagiergitaarsolo, ook van hier tot gunter. Dat vond ik gaaf. Nooit iets op elpee of cd gevonden van Spedding, dus dan was dit singletje leuk. Naast Man With A Gun staan er nog drie liedjes op. Breakdown In The Passing Lane had best van Talking Heads kunnen zijn; We're Always Talking is een wat saaiig niemendalletje. De lange versie van Man With A Gun (The Entire Guitar Version) heeft dan het gitaarwerk van Chris Spedding. Jerry Harrison heeft een paar jaar geleden nog zijn Remain In Light-tour opgezet; geen idee of dat van de grond is gekomen, Adrian Belew zou meedoen, geloof ik. Chris Spedding speelt en tourt nog steeds als een waanzinnige. Pretty girl, young man, old man, man with a gun. Two people in love.
![Jerry Harrison - Man With A Gun [featuring Chris Spedding]](https://i.ytimg.com/vi/uDUME8KobW4/0.jpg)
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 27-03-2021 07:48:52 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1003: Gordon Haskell - It Is And It Isn't
Gordon Haskell werd lid van King Crimson in 1970 en tijdens de opnames van Lizard werd hem al snel duidelijk dat deze band helemaal niets voor hem was. Toen de plaat gereed was, vertrok de Britse zanger en bassist dan ook gelijk. Een jaar later verscheen zijn soloalbum It Is And It Isn't, waarop hij hulp krijgt van enkele mensen, waaronder John Wetton (die nog weer een jaar later lid zou worden van King Crimson). Arif Malden tekende voor de productie. Twaalf mooie midtempo liedjes op dit album, spaarzaam gearrangeerd en met de nadruk op de melodie en de zangstem van Haskell. Alleen Benny krijgt een iets uitgebreider arrangement: aan het eind barst er een heus blaasorkest los. Als je dit album hoort, vraag je je inderdaad af wat die man in 's hemelsnaam deed in een band als King Crimson. Robert Fripp kende hem van vroeger, zag dat hij even niets om handen had en gunde hem een baan in de band, vandaar. Dit soloalbum is jarenlang niet verkrijgbaar geweest, tot er een cduitgave verscheen in 1998. Die kocht ik op 29 september 1998 en ja, ik draai deze nog vaak.
Gordon Haskell werd lid van King Crimson in 1970 en tijdens de opnames van Lizard werd hem al snel duidelijk dat deze band helemaal niets voor hem was. Toen de plaat gereed was, vertrok de Britse zanger en bassist dan ook gelijk. Een jaar later verscheen zijn soloalbum It Is And It Isn't, waarop hij hulp krijgt van enkele mensen, waaronder John Wetton (die nog weer een jaar later lid zou worden van King Crimson). Arif Malden tekende voor de productie. Twaalf mooie midtempo liedjes op dit album, spaarzaam gearrangeerd en met de nadruk op de melodie en de zangstem van Haskell. Alleen Benny krijgt een iets uitgebreider arrangement: aan het eind barst er een heus blaasorkest los. Als je dit album hoort, vraag je je inderdaad af wat die man in 's hemelsnaam deed in een band als King Crimson. Robert Fripp kende hem van vroeger, zag dat hij even niets om handen had en gunde hem een baan in de band, vandaar. Dit soloalbum is jarenlang niet verkrijgbaar geweest, tot er een cduitgave verscheen in 1998. Die kocht ik op 29 september 1998 en ja, ik draai deze nog vaak.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1004: Gordon Haskell - Harry's Bar
De solocarrière komt nooit echt van de grond. Zijn album It Is And It Isn't verkoopt niet goed en pas jaren later krijgt die een kleine cultstatus. Haskell wordt sessiemuzikant en speelt solo in het voorprogramma van allerlei artiesten, maar geniet zelf nauwelijks bekendheid. In de jaren tachtig verhuist hij zelfs naar Denemarken om daar zeven avonden in de week in kroegen te spelen. Hij blijft songs schrijven en verwerkt daarin de verhalen die hij van de mensen uit het café hoort. In de jaren negentig is hij terug thuis en maakt hij een paar platen die nauwelijks iets doen. En dan in 2001 heeft hij in Amerika een klein hitje met How Wonderful You Are, dat het jaar erop verschijnt op deze cd Harry's Bar. Ik koop het album op 18 juni 2002. Het bestaat uit twaalf kleine verhaaltjes in melancholieke liedjes gegoten. Hij krijgt wat hulp van sessiemuzikanten, maar de sfeer is intiem en gemoedelijk. De kraakstem is er nog steeds en Haskell's liedjes zijn aangenaam en warm. In de negen jaar die volgen maakt Haskell nog een paar platen, die ook weer nauwelijks belangstelling verkrijgen en op 15 oktober 2020 overlijdt hij aan kanker.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 26-03-2021 07:30:36 ]
De solocarrière komt nooit echt van de grond. Zijn album It Is And It Isn't verkoopt niet goed en pas jaren later krijgt die een kleine cultstatus. Haskell wordt sessiemuzikant en speelt solo in het voorprogramma van allerlei artiesten, maar geniet zelf nauwelijks bekendheid. In de jaren tachtig verhuist hij zelfs naar Denemarken om daar zeven avonden in de week in kroegen te spelen. Hij blijft songs schrijven en verwerkt daarin de verhalen die hij van de mensen uit het café hoort. In de jaren negentig is hij terug thuis en maakt hij een paar platen die nauwelijks iets doen. En dan in 2001 heeft hij in Amerika een klein hitje met How Wonderful You Are, dat het jaar erop verschijnt op deze cd Harry's Bar. Ik koop het album op 18 juni 2002. Het bestaat uit twaalf kleine verhaaltjes in melancholieke liedjes gegoten. Hij krijgt wat hulp van sessiemuzikanten, maar de sfeer is intiem en gemoedelijk. De kraakstem is er nog steeds en Haskell's liedjes zijn aangenaam en warm. In de negen jaar die volgen maakt Haskell nog een paar platen, die ook weer nauwelijks belangstelling verkrijgen en op 15 oktober 2020 overlijdt hij aan kanker.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 26-03-2021 07:30:36 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1005: Jon Hassell - Vernal Equinox
Jon Hassell werd geboren op 22 maart 1937 en loopt dus al een tijdje rond. In de jaren zestig studeert de trompettist bij Stockhausen en werkte hij met Terry Riley en Lamonte Young. Begin jaren zeventig maakt hij een reis naar India en daar raakt hij geobsedeerd door de muziek van over de hele wereld. Hij ontwikkelt een nieuw soort muziek die hij zelf 'Fourth World' noemt en waarin hij op zoek gaat naar nieuwe mogelijkheden op zijn instrument. Hoe kun je een trompet laten klinken zonder dat het op een trompet lijkt. Miles Davis deed al het een en ander met elektronica en Hassell gaat nog een stapje verder. (Nils Petter Molvaer, Eric Vloeimans en andere hedendaagsen zijn behoorlijk schatplichtig aan Hassell.) Vernal Equinox uit 1977 is het eerste wapenfeit en voor die tijd baanbrekend. Drones en inheemse instrumenten leggen een atmosferische basis en Hassell piept, knort, schuurt en speelt daar dan overheen. Het resultaat is bevreemdend en intrigerend tegelijk. Op de eerste elpeekant horen we een viertal korte stukken en op de tweede zijde het bijna plaatkantlange titelnummer. Allerlei mensen spelen mee, waaronder de legendarische Braziliaanse percussionist Nana Vasconcelos. De plaat is jarenlang niet verkrijgbaar geweest, maar gelukkig verscheen vorig jaar een mooie remaster die ik kocht op 9 april 2020. Als je hem nu hoort, lijkt het niet zo schokkend, vierenveertig jaar geleden was dit tamelijk opzienbarend. Ik vind het nog altijd geweldig. Horen, dus.
Jon Hassell werd geboren op 22 maart 1937 en loopt dus al een tijdje rond. In de jaren zestig studeert de trompettist bij Stockhausen en werkte hij met Terry Riley en Lamonte Young. Begin jaren zeventig maakt hij een reis naar India en daar raakt hij geobsedeerd door de muziek van over de hele wereld. Hij ontwikkelt een nieuw soort muziek die hij zelf 'Fourth World' noemt en waarin hij op zoek gaat naar nieuwe mogelijkheden op zijn instrument. Hoe kun je een trompet laten klinken zonder dat het op een trompet lijkt. Miles Davis deed al het een en ander met elektronica en Hassell gaat nog een stapje verder. (Nils Petter Molvaer, Eric Vloeimans en andere hedendaagsen zijn behoorlijk schatplichtig aan Hassell.) Vernal Equinox uit 1977 is het eerste wapenfeit en voor die tijd baanbrekend. Drones en inheemse instrumenten leggen een atmosferische basis en Hassell piept, knort, schuurt en speelt daar dan overheen. Het resultaat is bevreemdend en intrigerend tegelijk. Op de eerste elpeekant horen we een viertal korte stukken en op de tweede zijde het bijna plaatkantlange titelnummer. Allerlei mensen spelen mee, waaronder de legendarische Braziliaanse percussionist Nana Vasconcelos. De plaat is jarenlang niet verkrijgbaar geweest, maar gelukkig verscheen vorig jaar een mooie remaster die ik kocht op 9 april 2020. Als je hem nu hoort, lijkt het niet zo schokkend, vierenveertig jaar geleden was dit tamelijk opzienbarend. Ik vind het nog altijd geweldig. Horen, dus.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1006: Jon Hassell & Brian Eno - Fourth World Vol. 1 - Possible Musics
Brian Eno hoort in 1978 de plaat Vernal Equinox en is helemaal overdonderd. Hij zoekt onmiddellijk contact met Jon Hassell en de twee beginnen samen te werken aan een plaat. Fourth World verschijnt in 1980. De opzet is ongeveer hetzelfde als op de voorganger: gastmuzikanten (Nana Vasconceles, Michael Brook, Percy Jones en anderen) leggen een droneachtig tapijt, Eno bewerkt die met zijn elektronica en Hassell speelt daar solo's overheen met zijn trompet die niet als een trompet klinkt. Het resultaat is nog verbluffender dan Vernal Equinox. Zelf waren Eno en Hassell er ook helemaal lyrisch over en namen zich voor om verder te gaan samenwerken. Toch ging Eno hierna iets anders doen: hij ontmoette David Byrne en zij startten met sessies die uiteindelijk zouden leiden tot My Life In The Bush Of Ghosts. Hassell hoopte dat Eno hem erbij zou betrekken, maar dat gebeurde niet. En dus ging Hassell in z'n uppie verder. Het album Fourth World was jarenlang moeilijk te vinden, maar in 2014 verscheen een remaster op cd. Die kocht ik op 3 december 2015 en het is een van mijn favoriete Hassell- én Enoplaten. Vooral het plaatkantlange Charm heeft dat hypnotiserende en tegelijkertijd vervreemdende ...
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 26-03-2021 10:48:56 ]
Brian Eno hoort in 1978 de plaat Vernal Equinox en is helemaal overdonderd. Hij zoekt onmiddellijk contact met Jon Hassell en de twee beginnen samen te werken aan een plaat. Fourth World verschijnt in 1980. De opzet is ongeveer hetzelfde als op de voorganger: gastmuzikanten (Nana Vasconceles, Michael Brook, Percy Jones en anderen) leggen een droneachtig tapijt, Eno bewerkt die met zijn elektronica en Hassell speelt daar solo's overheen met zijn trompet die niet als een trompet klinkt. Het resultaat is nog verbluffender dan Vernal Equinox. Zelf waren Eno en Hassell er ook helemaal lyrisch over en namen zich voor om verder te gaan samenwerken. Toch ging Eno hierna iets anders doen: hij ontmoette David Byrne en zij startten met sessies die uiteindelijk zouden leiden tot My Life In The Bush Of Ghosts. Hassell hoopte dat Eno hem erbij zou betrekken, maar dat gebeurde niet. En dus ging Hassell in z'n uppie verder. Het album Fourth World was jarenlang moeilijk te vinden, maar in 2014 verscheen een remaster op cd. Die kocht ik op 3 december 2015 en het is een van mijn favoriete Hassell- én Enoplaten. Vooral het plaatkantlange Charm heeft dat hypnotiserende en tegelijkertijd vervreemdende ...
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 26-03-2021 10:48:56 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1007: Jon Hassell - Dream Theory In Malaya - Fourth World Volume Two
Hassell begint in 1981 met opnames voor een nieuw album. Dit keer vraagt hij Michael Brook om de productie en de mix te doen. Eno is nog wel betrokken en levert een aantal drumloops aan. Dream Theory In Malaya ligt overduidelijk in het verlengde van zijn voorganger, maar haalt het in mijn oren toch net niet. Het is nog altijd hypnotiserend, maar lijkt vluchtiger en minder verdiepend en verrijkend. Niettemin, toen in 2017 een remaster van het (korte) album verscheen, kocht ik die op 28 november van dat jaar. Er staat zowaar een extraatje op: Ordinary Mind was op de plank blijven liggen en is nu toegevoegd, zodat het album maar liefst negenendertig minuten klokt.
Hassell begint in 1981 met opnames voor een nieuw album. Dit keer vraagt hij Michael Brook om de productie en de mix te doen. Eno is nog wel betrokken en levert een aantal drumloops aan. Dream Theory In Malaya ligt overduidelijk in het verlengde van zijn voorganger, maar haalt het in mijn oren toch net niet. Het is nog altijd hypnotiserend, maar lijkt vluchtiger en minder verdiepend en verrijkend. Niettemin, toen in 2017 een remaster van het (korte) album verscheen, kocht ik die op 28 november van dat jaar. Er staat zowaar een extraatje op: Ordinary Mind was op de plank blijven liggen en is nu toegevoegd, zodat het album maar liefst negenendertig minuten klokt.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1008: Jon Hassell & Farafina - Flash Of The Spirit
Er volgen nog meer albums in de jaren tachtig en ik wacht nog op mooie heruitgaven daarvan. In 1988 werkt Jon Hassell samen met Farafina, de percussiegroep uit Burkina Fasso. Het moet de ultieme droom van Hassell zijn die uitkomt. De groep speelt verschillende ritmes en daar kan hij dan zijn trompetescapades overheen leggen. Daniel Lanois is er om alles vast te leggen en Eno helpt met de productie. Ik moet zeggen: het werkt uitzonderlijk goed. Ondanks de bergen elektronica waar Hassell zijn trompet doorheen douwt, doet het allemaal zeer organisch en natuurlijk aan. De perfecte samensmelting van de authentieke percussie-instrumenten en de moderne elektronica. Gelukkig verschijnt er vorig jaar een remaster en die koop ik op 10 februari 2020. Mooie aanvulling in het Hassellrijtje.
Er volgen nog meer albums in de jaren tachtig en ik wacht nog op mooie heruitgaven daarvan. In 1988 werkt Jon Hassell samen met Farafina, de percussiegroep uit Burkina Fasso. Het moet de ultieme droom van Hassell zijn die uitkomt. De groep speelt verschillende ritmes en daar kan hij dan zijn trompetescapades overheen leggen. Daniel Lanois is er om alles vast te leggen en Eno helpt met de productie. Ik moet zeggen: het werkt uitzonderlijk goed. Ondanks de bergen elektronica waar Hassell zijn trompet doorheen douwt, doet het allemaal zeer organisch en natuurlijk aan. De perfecte samensmelting van de authentieke percussie-instrumenten en de moderne elektronica. Gelukkig verschijnt er vorig jaar een remaster en die koop ik op 10 februari 2020. Mooie aanvulling in het Hassellrijtje.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1009: Jon Hassell - Last Night The Moon Came Dropping Its Clothes In The Street
Als ik eind 2008 lees dat deze plaat verschijnt, wil ik hem kopen. Dat doe ik op 28 januari 2009. Hassell speelt hier samen met enkele groten uit de hedendaagse ambient en avantgarde, die veelal te vinden zijn op het ECM-label. Jan Bang, Helge Norbakken, Elvind Aarset, andere Noren en andere muzikanten. Dit is Hassells enige album op het label en het is misschien wel een van zijn allermooiste. Donkere drones en vage elektronica, af en toe een bijna onherkenbare gitaar of viool en dan daaroverheen de schurende trompettonen van Hassell. Hoe duister ook; op een of andere manier ervaar ik het als spannend en ontspannend tegelijk. Ik moet dan ook regelmatig terugkeren naar dit album. Waanzinnig mooi.
Helaas niets van te vinden op YT (ECM is streng), dus dan maar wat live.
Als ik eind 2008 lees dat deze plaat verschijnt, wil ik hem kopen. Dat doe ik op 28 januari 2009. Hassell speelt hier samen met enkele groten uit de hedendaagse ambient en avantgarde, die veelal te vinden zijn op het ECM-label. Jan Bang, Helge Norbakken, Elvind Aarset, andere Noren en andere muzikanten. Dit is Hassells enige album op het label en het is misschien wel een van zijn allermooiste. Donkere drones en vage elektronica, af en toe een bijna onherkenbare gitaar of viool en dan daaroverheen de schurende trompettonen van Hassell. Hoe duister ook; op een of andere manier ervaar ik het als spannend en ontspannend tegelijk. Ik moet dan ook regelmatig terugkeren naar dit album. Waanzinnig mooi.
Helaas niets van te vinden op YT (ECM is streng), dus dan maar wat live.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1010: Jon Hassell - Listening To Pictures - Pentimento Volume One
Het duurt dan tien jaar tot Jon Hassell met een nieuw soloalbum komt. In die tien jaar doet hij projecten met anderen, waaronder het ensemble Maarifa Street. Op 6 juli koop deze cd die dan net uit is. Op Listening To Pictures doet Hassell veel zelf: de productie, de toetsen en natuurlijk de trompet en elektronica waar hij die doorheen jaagt. Hij krijgt hulp van Rick Cox op gitaar en John von Seggern op bas, drums en elektronica. Zo zijn er nog wat lui die een gastbijdrage leveren. Het geluid is misschien wat uitbundiger, de b eats wat opzwepender en de atmosfeer wat optimistischer. Dat maakt dit tot een toegankelijker werk.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 27-03-2021 19:42:12 ]
Het duurt dan tien jaar tot Jon Hassell met een nieuw soloalbum komt. In die tien jaar doet hij projecten met anderen, waaronder het ensemble Maarifa Street. Op 6 juli koop deze cd die dan net uit is. Op Listening To Pictures doet Hassell veel zelf: de productie, de toetsen en natuurlijk de trompet en elektronica waar hij die doorheen jaagt. Hij krijgt hulp van Rick Cox op gitaar en John von Seggern op bas, drums en elektronica. Zo zijn er nog wat lui die een gastbijdrage leveren. Het geluid is misschien wat uitbundiger, de b eats wat opzwepender en de atmosfeer wat optimistischer. Dat maakt dit tot een toegankelijker werk.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 27-03-2021 19:42:12 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1011: Jon Hassell - Seeing Through Sound - Pentimento Volume Two
Twee jaar later verschijnt de opvolger. Ik kocht de plaat bij het verschijnen op 4 augustus 2020. Op Seeing Through Sound gaat Hassell onverdroten verder met waar hij goed in is. Het team is zo ongeveer hetzelfde. Wat heel anders is, is de atmosfeer. Dit album kent weer meer abstractere elektronica en het klinkt veel vager dan z'n voorganger. Ongekend waar Hassell, inmiddels dik in de tachtig, toe in staat is. Ik reken hem inmiddels tot een van de groten in het genre en vind dat Molvaer, Vloeimans en Truffaz (en vast nog anderen) hem veel verschuldigd zijn - hoe graag ik de muziek van die gasten ook draai. Mooi album, ook dit weer.
Twee jaar later verschijnt de opvolger. Ik kocht de plaat bij het verschijnen op 4 augustus 2020. Op Seeing Through Sound gaat Hassell onverdroten verder met waar hij goed in is. Het team is zo ongeveer hetzelfde. Wat heel anders is, is de atmosfeer. Dit album kent weer meer abstractere elektronica en het klinkt veel vager dan z'n voorganger. Ongekend waar Hassell, inmiddels dik in de tachtig, toe in staat is. Ik reken hem inmiddels tot een van de groten in het genre en vind dat Molvaer, Vloeimans en Truffaz (en vast nog anderen) hem veel verschuldigd zijn - hoe graag ik de muziek van die gasten ook draai. Mooi album, ook dit weer.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1012: Hatfield And The North - Hatfield And The North
Legendarische band, bekend vanuit de Canterbury-stijl, ontstond in 1972. Tegen de tijd dat hun debuutplaat uit kwam in 1974 waren er nogal wat bezettingwisselingen geweest en hadden Steve Miller, Dave Sinclair, Lol Coxhill en Roy Babbington deel uitgemaakt van de band. Op dit debuut horen we Dave Stewart (ex-Egg), Richard Sinclair (ex-Caravan), Phil Miller en Pip Pyle. De band maakt experimentele en bij complexe jazzprogrock. Lang uitgesponnen werken en ultrakorte stukjes wisselen elkaar af. Vooral Stewarts toetsenwerk vind ik indrukwekkend. Bij vlagen komen er bizarre loopjes voorbij. Robert Wyatt komt een kort liedje zingen. Sommige titels vind ik uitermate geestig. Er zijn overeenkomsten of vergelijkingen te maken met Caravan, Matching Mole en Soft Machine en dat is niet vreemd, omdat die bands ook hun oorsprong in Canterbury hadden en de bandleden ooit deel uitmaakten van (een van) deze bands. Mooie plaat, die onder liefhebbers van het genre hoge waardering krijgt. Ik was tijdenlang op zoek naar dit album en vond uiteindelijk een heruitgave uit 1992 in een plaatselijke platenwinkel in Heerlen op 25 november 2017. Twee extraatjes, waaronder de single Let's Eat (Real Soon).
Legendarische band, bekend vanuit de Canterbury-stijl, ontstond in 1972. Tegen de tijd dat hun debuutplaat uit kwam in 1974 waren er nogal wat bezettingwisselingen geweest en hadden Steve Miller, Dave Sinclair, Lol Coxhill en Roy Babbington deel uitgemaakt van de band. Op dit debuut horen we Dave Stewart (ex-Egg), Richard Sinclair (ex-Caravan), Phil Miller en Pip Pyle. De band maakt experimentele en bij complexe jazzprogrock. Lang uitgesponnen werken en ultrakorte stukjes wisselen elkaar af. Vooral Stewarts toetsenwerk vind ik indrukwekkend. Bij vlagen komen er bizarre loopjes voorbij. Robert Wyatt komt een kort liedje zingen. Sommige titels vind ik uitermate geestig. Er zijn overeenkomsten of vergelijkingen te maken met Caravan, Matching Mole en Soft Machine en dat is niet vreemd, omdat die bands ook hun oorsprong in Canterbury hadden en de bandleden ooit deel uitmaakten van (een van) deze bands. Mooie plaat, die onder liefhebbers van het genre hoge waardering krijgt. Ik was tijdenlang op zoek naar dit album en vond uiteindelijk een heruitgave uit 1992 in een plaatselijke platenwinkel in Heerlen op 25 november 2017. Twee extraatjes, waaronder de single Let's Eat (Real Soon).
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1013: Hatfield And The North - The Rotters' Club
Opvolger uit 1975. Wederom een mix van korte en langere stukken. Opvallend zijn de gasten: Tim Hodgkinson, Lindsay Cooper en Barbara Gaskin (met wie Dave Stewart later een succesvol duo zou vormen). In de stijl is niet zo heel veel veranderd. Zeer fijne plaat vol lieflijke zangmelodieën en avontuurlijke instrumentale passages waarin de toetsen domineren. Alle bandleden dragen materiaal aan. Sinclair is er met de echte liedjes, Miller met jazzrockgitaarstukjes, opvallend zijn de complexere twee stukken van drummer Pyle en het hoogtepunt is het plaatkantlange Mumps. In 1992 verscheen een remaster van de plaat met daarop vijf extra stukjes en die kocht ik op 21 april 2018. Na dit album viel de band uiteen. Dave Stewart ging verder met National Health, Gilgamesh, Bruford en meer fraais; Richard Sinclair sloot zich aan bij Camel, de anderen raakten betrokken bij diverse projecten.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 29-03-2021 08:29:16 ]
Opvolger uit 1975. Wederom een mix van korte en langere stukken. Opvallend zijn de gasten: Tim Hodgkinson, Lindsay Cooper en Barbara Gaskin (met wie Dave Stewart later een succesvol duo zou vormen). In de stijl is niet zo heel veel veranderd. Zeer fijne plaat vol lieflijke zangmelodieën en avontuurlijke instrumentale passages waarin de toetsen domineren. Alle bandleden dragen materiaal aan. Sinclair is er met de echte liedjes, Miller met jazzrockgitaarstukjes, opvallend zijn de complexere twee stukken van drummer Pyle en het hoogtepunt is het plaatkantlange Mumps. In 1992 verscheen een remaster van de plaat met daarop vijf extra stukjes en die kocht ik op 21 april 2018. Na dit album viel de band uiteen. Dave Stewart ging verder met National Health, Gilgamesh, Bruford en meer fraais; Richard Sinclair sloot zich aan bij Camel, de anderen raakten betrokken bij diverse projecten.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 29-03-2021 08:29:16 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1014: Anna von Hausswolff - Dead Magic
Een van de mooiste platen van 2018. Ik kocht hem op 3 april 2018 nadat ik wat enthousiaste recensies had gelezen en een paar tonen op Spotify had gehoord. De Deense Anna von Hausswolff maakt spookachtige en dreigende muziek. Ze heeft wat muzikanten die een basis leggen van drums, bas en gitaren. Daaroverheen smeert Von Hausswolff drones met haar pijporgel (!) en mellotron. En dan zingt, fluistert, hijgt, kreunt, gilt en krijst ze haar teksten daar weer overheen. De muziek is dan weer rustig en sereen, dan weer schrikken we op van de geluidsuitbarstingen. Het effect is beangstigend en verbluffend mooi tegelijkertijd. Wat mij betreft is single The Mysterious Vanishing Of Electra het hoogtepunt. Vijf van dit soort horrorstukken krijgen we voorgeschoteld in drie kwartier tijd. Wat een geweldig album.
En hier een stuk van het album live:
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 29-03-2021 08:30:51 ]
Een van de mooiste platen van 2018. Ik kocht hem op 3 april 2018 nadat ik wat enthousiaste recensies had gelezen en een paar tonen op Spotify had gehoord. De Deense Anna von Hausswolff maakt spookachtige en dreigende muziek. Ze heeft wat muzikanten die een basis leggen van drums, bas en gitaren. Daaroverheen smeert Von Hausswolff drones met haar pijporgel (!) en mellotron. En dan zingt, fluistert, hijgt, kreunt, gilt en krijst ze haar teksten daar weer overheen. De muziek is dan weer rustig en sereen, dan weer schrikken we op van de geluidsuitbarstingen. Het effect is beangstigend en verbluffend mooi tegelijkertijd. Wat mij betreft is single The Mysterious Vanishing Of Electra het hoogtepunt. Vijf van dit soort horrorstukken krijgen we voorgeschoteld in drie kwartier tijd. Wat een geweldig album.
En hier een stuk van het album live:
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 29-03-2021 08:30:51 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1015: Hawkwind - Dawn Of Hawkwind
Ik zie een boekje staan op een plank in mijn plaatselijke platenwinkel op 16 februari 2001. Veel heb ik dan al gehoord over Hawkwind, maar nog niets van en ik wil wat klassieke platen van deze band ooit nog eens gaan verkennen. Het boekje kost een tientje en er zit een cd bij. Ik koop hem. Thuis beluister ik de cd en bekijk ik het boekje en ik ontdek dat het hier gaat om opnames van Dave Brock z'n band Famous Cure, waarmee hij door Europa tourde van 1966 tot 1968. In het boekje foto's en documenten (een overeenkomst en een tourposter) van een concert dat hij gaf hier in ons zo majestueuze Apeldoorn! Grappig. Brock speelt samen met zijn twee companen Mick Slattery en John Illingworth gitaarblues, niets meer en niets minder. Weinig eigen materiaal. In sommige instrumentale passages horen we iets van de repeterende en hypnotiserende muziek die Hawkwind later zal gaan maken. Erg leuk is de cover van Pink Floyd's Cymbaline. Aardig om eens te horen, totaal niet representatief voor wat Hawkwind vanaf 1970 zal gaan spelen en een leuk hebbedingetje.
Ik zie een boekje staan op een plank in mijn plaatselijke platenwinkel op 16 februari 2001. Veel heb ik dan al gehoord over Hawkwind, maar nog niets van en ik wil wat klassieke platen van deze band ooit nog eens gaan verkennen. Het boekje kost een tientje en er zit een cd bij. Ik koop hem. Thuis beluister ik de cd en bekijk ik het boekje en ik ontdek dat het hier gaat om opnames van Dave Brock z'n band Famous Cure, waarmee hij door Europa tourde van 1966 tot 1968. In het boekje foto's en documenten (een overeenkomst en een tourposter) van een concert dat hij gaf hier in ons zo majestueuze Apeldoorn! Grappig. Brock speelt samen met zijn twee companen Mick Slattery en John Illingworth gitaarblues, niets meer en niets minder. Weinig eigen materiaal. In sommige instrumentale passages horen we iets van de repeterende en hypnotiserende muziek die Hawkwind later zal gaan maken. Erg leuk is de cover van Pink Floyd's Cymbaline. Aardig om eens te horen, totaal niet representatief voor wat Hawkwind vanaf 1970 zal gaan spelen en een leuk hebbedingetje.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1016: Hawkwind - This Is Your Captain Speaking - Your Captain Is Dead - The Albums And Singles 1970-1974: Hawkwind
Pas in 2015 koop ik mijn eerste (en laatste) Hawkwind. Dan verschijnt dit doosje met elf cd's erin. Vijf officiële albums uit 1970-1974, twee later verschenen liveplaten en een collectie van singles. Het kost geen drol. Interessant. Ik neem het mee uit een plaatselijke platenwinkel op 20 april 2015. Hawkwind is het debuut uit 1970. Er is nog steeds een fikse invloed uit de blues te horen, maar ook zijn er al de hypnotiserende spacegitaarmuren waar de band al snel beroemd om zal worden. De plaat opent met een bluesnummer Hurry On Sundown (dat ik al kende van Dawn Of Hawkwind). Iets verderop wordt het avontuurlijker met als hoogtepunt het lange Seeing It As You Really Are. Brock zit als vaste constante en leider in de band en naast hem horen we onder anderen Nik Turner op saxofoon en Dik Mik op elektronica. Alleraardigste klassieker. Maar het wordt nog beter.
Pas in 2015 koop ik mijn eerste (en laatste) Hawkwind. Dan verschijnt dit doosje met elf cd's erin. Vijf officiële albums uit 1970-1974, twee later verschenen liveplaten en een collectie van singles. Het kost geen drol. Interessant. Ik neem het mee uit een plaatselijke platenwinkel op 20 april 2015. Hawkwind is het debuut uit 1970. Er is nog steeds een fikse invloed uit de blues te horen, maar ook zijn er al de hypnotiserende spacegitaarmuren waar de band al snel beroemd om zal worden. De plaat opent met een bluesnummer Hurry On Sundown (dat ik al kende van Dawn Of Hawkwind). Iets verderop wordt het avontuurlijker met als hoogtepunt het lange Seeing It As You Really Are. Brock zit als vaste constante en leider in de band en naast hem horen we onder anderen Nik Turner op saxofoon en Dik Mik op elektronica. Alleraardigste klassieker. Maar het wordt nog beter.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1017: This Is Your Captain Speaking - Your Captain Is Dead - The Albums And Singles 1970-1974: Xin Search Of Space
Tweede album uit de doos. Xin Search Of Space verschijnt in 1971 en Hawkwind heeft z'n spacerock definitief eigen gemaakt. Opener You Shouldn't Do That laat dat gelijk al goed horen. Brock, Turner en Dik Mik vormen de basis van de band, daarnaast zijn er nieuwelingen op bas en drums. Klassieker in het spacrockgenre en er volgen er nog (veel) meer. Geweldige plaat, dit.
Tweede album uit de doos. Xin Search Of Space verschijnt in 1971 en Hawkwind heeft z'n spacerock definitief eigen gemaakt. Opener You Shouldn't Do That laat dat gelijk al goed horen. Brock, Turner en Dik Mik vormen de basis van de band, daarnaast zijn er nieuwelingen op bas en drums. Klassieker in het spacrockgenre en er volgen er nog (veel) meer. Geweldige plaat, dit.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1018: This Is Your Captain Speaking - Your Captain Is Dead - The Albums And Singles 1970-1974: Greasy Truckers Party
Derde album uit de doos. Greasy Truckers Party verscheen oorspronkelijk in 1972 en was een verzamelalbum van een festival waar meerdere bands speelden op 13 februari 1972 in The Roundhouse in Londen. Man, Andy Dunkley, Brinsley Schwarz en Magic Michael, bijvoorbeel. Op die dubbelelpee staan slechts twee stukken van Hawkwind. In de doos zit een dubbelcd met het complete Hawkwindconcert van dat festival en die verscheen in 2007. Na wat introgepiel knallen we gelijk in You Shouldn't Do That en daarna volgt meer van de metalen spacemuur. Zo is er bijvoorbeeld ook Silver Machine; na het concert nam de band nieuwe vocalen voor dit stuk op en bracht het uit op single. Ondertussen was Robert Calvert toegetreden tot de band, een briljante gek die gebukt ging onder mentale problemen en Hawkwind met zijn vocale stapatsen een stapje verder hielp in het succes. Naast Dave Brock (gitaar), Nik Turner (sax) en Dik Mik (synth) horen we Simon King op drums en ene Lemmy op bas. Wie we niet horen is Stacia, een voluptueuze dame die met het gezelschap meereisde en gewoontegetrouw in haar nakie op het podium danste. Het moet een bizarre, opzwepende en kaleidoscopische ervaring zijn geweest, zo'n concert van Hawkwind.
Derde album uit de doos. Greasy Truckers Party verscheen oorspronkelijk in 1972 en was een verzamelalbum van een festival waar meerdere bands speelden op 13 februari 1972 in The Roundhouse in Londen. Man, Andy Dunkley, Brinsley Schwarz en Magic Michael, bijvoorbeel. Op die dubbelelpee staan slechts twee stukken van Hawkwind. In de doos zit een dubbelcd met het complete Hawkwindconcert van dat festival en die verscheen in 2007. Na wat introgepiel knallen we gelijk in You Shouldn't Do That en daarna volgt meer van de metalen spacemuur. Zo is er bijvoorbeeld ook Silver Machine; na het concert nam de band nieuwe vocalen voor dit stuk op en bracht het uit op single. Ondertussen was Robert Calvert toegetreden tot de band, een briljante gek die gebukt ging onder mentale problemen en Hawkwind met zijn vocale stapatsen een stapje verder hielp in het succes. Naast Dave Brock (gitaar), Nik Turner (sax) en Dik Mik (synth) horen we Simon King op drums en ene Lemmy op bas. Wie we niet horen is Stacia, een voluptueuze dame die met het gezelschap meereisde en gewoontegetrouw in haar nakie op het podium danste. Het moet een bizarre, opzwepende en kaleidoscopische ervaring zijn geweest, zo'n concert van Hawkwind.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1019: Hawkwind - This Is Your Captain Speaking - Your Captain Is Dead - The Albums And Singles 1970-1974: Doremi Fasol Latido
Vierde album uit de doos. Voort dendert de Hawkwindspacerocktrein. Eerste studioalbum met Simon House en Lemmy. Uit 1972. Meer van hetzelfde? Misschien, maar dan in ieder geval wel meer van hetzelfde goede. Lemmy was eigenlijk helemaal geen bassist en blufte zich de band binnen omdat hij dacht hij gitarist Hugh Lloyd-Langton ging vervangen, maar die was al lange tijd uit beeld en Dave Brock wilde helemaal geen tweede gitarist meer naast zich. En dus leerde Lemmy bas spelen tijdens de eerste repetities en concerten met de band. Opener Brainstorm is geschreven door Nik Turner (meestal schreef Brock het materiaal) en Lemmy levert de afsluiter aan. Zeer sterk album weer.
Vierde album uit de doos. Voort dendert de Hawkwindspacerocktrein. Eerste studioalbum met Simon House en Lemmy. Uit 1972. Meer van hetzelfde? Misschien, maar dan in ieder geval wel meer van hetzelfde goede. Lemmy was eigenlijk helemaal geen bassist en blufte zich de band binnen omdat hij dacht hij gitarist Hugh Lloyd-Langton ging vervangen, maar die was al lange tijd uit beeld en Dave Brock wilde helemaal geen tweede gitarist meer naast zich. En dus leerde Lemmy bas spelen tijdens de eerste repetities en concerten met de band. Opener Brainstorm is geschreven door Nik Turner (meestal schreef Brock het materiaal) en Lemmy levert de afsluiter aan. Zeer sterk album weer.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1020: Hawkwind - This Is Your Captain Speaking - Your Captain Is Dead - The Albums And Singles 1970-1974: Space Ritual
Vijfde album uit de doos. Jemigdepemig. Space Ritual is een legendarisch livealbum uit 1973. Het is hun vierde plaat dan; de dubbelelpee is opgenomen op 22 en 30 december 1972 in Liverpool en Londen. Van de eerste twee studioplaten horen we maar één enkel stuk terug; de rest komt van Doremi of is nieuw. Robert Calvert declameert her en der zijn gestoorde poëzie. Het basgeluid van Lemmy heeft dan al aardig z'n plek gevonden. De gitaarmuur van Brock moet oorverdovend zijn geweest. Daaroverheen gieren de sax van Nik Turner en de synths van Dik Mik en Del Dettmar. Eigenlijk heeft drummer Simon House nog de meeste vrijheid. Lekker is het allemaal zeker.
Vijfde album uit de doos. Jemigdepemig. Space Ritual is een legendarisch livealbum uit 1973. Het is hun vierde plaat dan; de dubbelelpee is opgenomen op 22 en 30 december 1972 in Liverpool en Londen. Van de eerste twee studioplaten horen we maar één enkel stuk terug; de rest komt van Doremi of is nieuw. Robert Calvert declameert her en der zijn gestoorde poëzie. Het basgeluid van Lemmy heeft dan al aardig z'n plek gevonden. De gitaarmuur van Brock moet oorverdovend zijn geweest. Daaroverheen gieren de sax van Nik Turner en de synths van Dik Mik en Del Dettmar. Eigenlijk heeft drummer Simon House nog de meeste vrijheid. Lekker is het allemaal zeker.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1021: Hawkwind - This Is Your Captain Speaking - Your Captain Is Dead - The Albums And Singles 1970-1974: Hall Of The Mountain Grill
Zesde album uit de doos. In 1974 komt Hawkwind met Hall Of The Mountain Grill. Robert Calvert en Dik Mik zijn vertrokken en af en toe wat rustiger muziek doet zijn intrede. Wat gebleven is, is de harde rock en de psychedelica. Brock tekent weer voor het gros van de composities; incidenteel dragen Turner en Lemmy ook bij. Sommige stukken zijn live, anderen in de studio opgenomen. Dit is achteraf een van de meest succesvolle en gewaardeerde platen van de band, waarschijnlijk vanwege de balans tussen melodie en muur, zacht en hard. Ik vind het ook een van de mooiere Hawkwindalbums.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 29-03-2021 12:48:39 ]
Zesde album uit de doos. In 1974 komt Hawkwind met Hall Of The Mountain Grill. Robert Calvert en Dik Mik zijn vertrokken en af en toe wat rustiger muziek doet zijn intrede. Wat gebleven is, is de harde rock en de psychedelica. Brock tekent weer voor het gros van de composities; incidenteel dragen Turner en Lemmy ook bij. Sommige stukken zijn live, anderen in de studio opgenomen. Dit is achteraf een van de meest succesvolle en gewaardeerde platen van de band, waarschijnlijk vanwege de balans tussen melodie en muur, zacht en hard. Ik vind het ook een van de mooiere Hawkwindalbums.
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 29-03-2021 12:48:39 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1022: Hawkwind - This Is Your Captain Speaking - Your Captain Is Dead - The Albums And Singles 1970-1974: The 1999 Party
Zevende album uit de doos. Opgenomen op 21 maart 1974 in The Chicago Auditorium en destijds niet als liveplaat uitgebracht. Pas in 1997 verscheen het op dubbelcd en in 2015 geremastered in dit doosje. De bezetting is gelijk aan die van Hall Of The Mountain Grill. De setlijst bevat dan weer materiaal van alle vier de studioalbums tot dan toe. Het was overigens de laatste tour dat danseres Stacia erbij was. Veertig jaar later zou ze opnieuw present zijn, maar dan minder 'uitbundig'. Gaaf concert weer, dat goed laat horen hoe energiek de band in die hoogtijdagen was.
Zevende album uit de doos. Opgenomen op 21 maart 1974 in The Chicago Auditorium en destijds niet als liveplaat uitgebracht. Pas in 1997 verscheen het op dubbelcd en in 2015 geremastered in dit doosje. De bezetting is gelijk aan die van Hall Of The Mountain Grill. De setlijst bevat dan weer materiaal van alle vier de studioalbums tot dan toe. Het was overigens de laatste tour dat danseres Stacia erbij was. Veertig jaar later zou ze opnieuw present zijn, maar dan minder 'uitbundig'. Gaaf concert weer, dat goed laat horen hoe energiek de band in die hoogtijdagen was.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Ik heb pas Captain Lockheed and the Starfighters van Robert Calvert aangeschaft. Bizarre plaat maar wel fijnquote:
bazbo cd1020: Hawkwind - This Is Your Captain Speaking - Your Captain Is Dead - The Albums And Singles 1970-1974: Space Ritual
[ afbeelding ] [ afbeelding ]
Vijfde album uit de doos. Jemigdepemig. Space Ritual is een legendarisch livealbum uit 1973. Het is hun vierde plaat dan; de dubbelelpee is opgenomen op 22 en 30 december 1972 in Liverpool en Londen. Van de eerste twee studioplaten horen we maar één enkel stuk terug; de rest komt van Doremi of is nieuw. Robert Calvert declameert her en der zijn gestoorde poëzie. Het basgeluid van Lemmy heeft dan al aardig z'n plek gevonden. De gitaarmuur van Brock moet oorverdovend zijn geweest. Daaroverheen gieren de sax van Nik Turner en de synths van Dik Mik en Del Dettmar. Eigenlijk heeft drummer Simon House nog de meeste vrijheid. Lekker is het allemaal zeker.
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
Ja kanonne, die is goed. Staat het legendarische The Right Stuff op. Calvert zou overigens in 1976 weer een tijdje deel uitmaken van Hawkwind en in die tijd speelde de band ook dat nummer nog wel eens. Bizarre plaat, misschien wel meer een hoorspel dan een rockplaat, maar er staat geweldig spul op.quote:Op maandag 29 maart 2021 15:20 schreef bartrid het volgende:
[..]
Ik heb pas Captain Lockheed and the Starfighters van Robert Calvert aangeschaft. Bizarre plaat maar wel fijn
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Nieuwe aanwinst: Memoriam - To the end.
Memoriam is Karl Willetts van waarschijnlijk mijn favoriete death metal band Bolt Thrower, samen met de gitarist van Benediction. Lekkere mid tempo death metal die doorgaat waar Bolt Thrower stopte. Jammer dat het beste nummer (imho) van de plaat, Mass Psychosis niet op youtube staat.
Edit: misschien toch wel:
[ Bericht 22% gewijzigd door bartrid op 29-03-2021 15:38:48 ]
Memoriam is Karl Willetts van waarschijnlijk mijn favoriete death metal band Bolt Thrower, samen met de gitarist van Benediction. Lekkere mid tempo death metal die doorgaat waar Bolt Thrower stopte. Jammer dat het beste nummer (imho) van de plaat, Mass Psychosis niet op youtube staat.
Edit: misschien toch wel:
[ Bericht 22% gewijzigd door bartrid op 29-03-2021 15:38:48 ]
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
Cassette 2
Het bandje bij nuclear attack van semi0n, luister ik nu voor het eerst. Op kant A staat nuclear attack en op kant B drie nummers van de leden, 99, nuclear poop en Ale Agony. Het staat op een grijs geschrilderd bandje Hij is zeer fijn
[ Bericht 3% gewijzigd door Bosbeetle op 31-03-2021 08:53:36 ]
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-2387843-1281103275.jpeg.jpg)
Het bandje bij nuclear attack van semi0n, luister ik nu voor het eerst. Op kant A staat nuclear attack en op kant B drie nummers van de leden, 99, nuclear poop en Ale Agony. Het staat op een grijs geschrilderd bandje
Hij is zeer fijn [ Bericht 3% gewijzigd door Bosbeetle op 31-03-2021 08:53:36 ]
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
Jajaja, leuk om te horen! Ale Agony sampled Enola Gayquote:
Cassette 2
[ afbeelding ]
Het bandje bij nuclear attack van semi0n, luister ik nu voor het eerst. Op kant A staat nuclear attack en op kant B drie nummers van de leden, 99, nuclear poop en Ale Agony. Het staat op een grijs geschrilderd bandje
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
Ah vandaar de naamquote:
[..]
Jajaja, leuk om te horen! Ale Agony sampled Enola Gay
leuke cassette kant zitten leuk dub kraut stukken in.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
Cassette 3
De laatste en oudste plaat van mr bungle op het medium waar het origineel op uitkwam Natuurlijk een ontzettende novelty aankoop maar toch grappig om dit album dat groot geworden is op cassette in een heropgenomen versie op cassette hebben. Het is trouwens een verschrikkelijk doffe mix waardoor het klinkt alsof het de originele demo is
Ah na nummer drie gooien ze het rare filter eraf en is het gewoon een vrij heldere opname
[ Bericht 8% gewijzigd door Bosbeetle op 31-03-2021 12:46:28 ]
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-16142082-1604151057-8798.jpeg.jpg)
De laatste en oudste plaat van mr bungle op het medium waar het origineel op uitkwam
Natuurlijk een ontzettende novelty aankoop maar toch grappig om dit album dat groot geworden is op cassette in een heropgenomen versie op cassette hebben. Het is trouwens een verschrikkelijk doffe mix waardoor het klinkt alsof het de originele demo is Ah na nummer drie gooien ze het rare filter eraf en is het gewoon een vrij heldere opname
[ Bericht 8% gewijzigd door Bosbeetle op 31-03-2021 12:46:28 ]
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
Blijft toch ook een fijn plaatje hoor dat raging wrath
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
Cassette 4
And now for something completely different nadat ik door mijn oudere zus (niet diegene van de LPs maar ééntje er tussen in 7 jaar ouder dan ik) via technotronic ook "get ready for this" van 2unlimited leerde kennen werd dit mijn eerste aankoop op bandje dat ik voor mijn verjaardag mocht uitzoeken in de platenzaak waar mijn broer me mee naartoe nam, mijn 11 jarige zelf koost deze uit. Vraag me af of mijn broer dat leuk vond maar hij was wel volledig voor luisteren wat je leuk vind onafhankelijk van anderen. Terwijl ik al bandjes vol met de wat populairdere acidhouse en zelfs gabber had was dit eigenlijk een stapje terug. Maar wel mijn allereerste volledige album, hiervoor had ik alleen roodkapje van pater moeskroen op single
No limits kon ik al snel niet meer horen natuurlijk volgensmij vond ik faces en maximum overdrive toen het leukste.
Ik denk trouwens dat dit ook mijn eerste aanvaring is met liedjes die niet meer leuk zijn omdat ze doodgedraaid zijn... aan de andere kant heb ik no limits ook eigenlijk nooit hun sterkste nummer gevonden, ik vond get ready for this altijd al veel leuker.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-250038-1399728289-7129.jpeg.jpg)
And now for something completely different nadat ik door mijn oudere zus (niet diegene van de LPs maar ééntje er tussen in 7 jaar ouder dan ik) via technotronic ook "get ready for this" van 2unlimited leerde kennen werd dit mijn eerste aankoop op bandje dat ik voor mijn verjaardag mocht uitzoeken in de platenzaak waar mijn broer me mee naartoe nam, mijn 11 jarige zelf koost deze uit. Vraag me af of mijn broer dat leuk vond maar hij was wel volledig voor luisteren wat je leuk vind onafhankelijk van anderen. Terwijl ik al bandjes vol met de wat populairdere acidhouse en zelfs gabber had was dit eigenlijk een stapje terug. Maar wel mijn allereerste volledige album, hiervoor had ik alleen roodkapje van pater moeskroen op single
No limits kon ik al snel niet meer horen natuurlijk volgensmij vond ik faces en maximum overdrive toen het leukste.
Ik denk trouwens dat dit ook mijn eerste aanvaring is met liedjes die niet meer leuk zijn omdat ze doodgedraaid zijn... aan de andere kant heb ik no limits ook eigenlijk nooit hun sterkste nummer gevonden, ik vond get ready for this altijd al veel leuker.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
bazbo cd1023: Hawkwind - This Is Your Captain Speaking - Your Captain Is Dead - The Albums And Singles 1970-1974: Of Time & Stars
Achtste album in de doos. Dit is geen reguliere plaat; het is een verzameling met A- en wat B-kantjes van singles, speciaal samengesteld voor de doos. Geen spektakel. Van oerstuk Hurry On Sundown (mono) via Silver Machine en You'd Better Believe It naar It's So Easy. Paar dubbelingen, paar overbodigheden, alles bij elkaar: alleraardigst. Einde Hawkwindcollectie.
Achtste album in de doos. Dit is geen reguliere plaat; het is een verzameling met A- en wat B-kantjes van singles, speciaal samengesteld voor de doos. Geen spektakel. Van oerstuk Hurry On Sundown (mono) via Silver Machine en You'd Better Believe It naar It's So Easy. Paar dubbelingen, paar overbodigheden, alles bij elkaar: alleraardigst. Einde Hawkwindcollectie.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1024: Headspace - I Am Anonymous
Grandioze progmetalband, aangevoerd door zanger Damian Wilson en toetsenist Adam Wakeman, met Lee Pomeroy op bas, Pete Rinaldi op drums en gitarist Richard Brook. In 2007 maakten ze een eerste EP, die ik niet heb potverdepotver. In 2012 komt deze volle cd, die ik kocht op 2 mei 2016. Stevige stukken, afgewisseld met rusteriger passages. Het liedje Soldier spelen Wilson en Wakeman vandaag de dag nog tijdens hun akoestische duoshows. Ik houd helemaal niet zo van progmetal, maar dit is een mooie band. Het gaat allemaal niet over instrumentaal-technisch machtsvertoon, maar over goede songs. Wakeman (tweede zoon van) is een sterke instrumentalist, maar speelt hier echt ten dienste van de stukken, zo ook de gitarist. Her en der een solootje en dat is het dan. De enige die echt de ster is, is Damian Wilson en die heeft dan ook een prachtstem. Aanrader!
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 01-04-2021 07:54:26 ]
Grandioze progmetalband, aangevoerd door zanger Damian Wilson en toetsenist Adam Wakeman, met Lee Pomeroy op bas, Pete Rinaldi op drums en gitarist Richard Brook. In 2007 maakten ze een eerste EP, die ik niet heb potverdepotver. In 2012 komt deze volle cd, die ik kocht op 2 mei 2016. Stevige stukken, afgewisseld met rusteriger passages. Het liedje Soldier spelen Wilson en Wakeman vandaag de dag nog tijdens hun akoestische duoshows. Ik houd helemaal niet zo van progmetal, maar dit is een mooie band. Het gaat allemaal niet over instrumentaal-technisch machtsvertoon, maar over goede songs. Wakeman (tweede zoon van) is een sterke instrumentalist, maar speelt hier echt ten dienste van de stukken, zo ook de gitarist. Her en der een solootje en dat is het dan. De enige die echt de ster is, is Damian Wilson en die heeft dan ook een prachtstem. Aanrader!
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 01-04-2021 07:54:26 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1025: Headspace - All That You Fear Is Gone
Opvolger uit 2016. Kocht ik ook op 2 mei 2016. De band ontwikkelt het geluid nog wat verder. Het is subtieler en bij vlagen beter. Wat een dijk van een stem heeft Damian Wilson toch. The Science Within Us is een heuse single; de video duurt zesenhalve minuut; op de cd neemt het bijna een kwartier in beslag. Nogmaals: ik houd helemaal niet zo van progmetal, maar dit vind ik gaaf. Schijnt dat de heren bezig zijn met een nieuw album dat dit jaar gaat verschijnen en ik ben benieuwd. Een vorige tour in 2019 heeft de band geannuleerd, omdat er weinig belangstelling voor was en het dus te kostbaar zou worden. Hoop dan maar dat het (zeker in deze tijd) nu wél gaat lukken. In ieder geval ga ik Wilson en Wakeman samen zien in december van dit jaar (inmiddels is het concert al vier keer uitgesteld).
Opvolger uit 2016. Kocht ik ook op 2 mei 2016. De band ontwikkelt het geluid nog wat verder. Het is subtieler en bij vlagen beter. Wat een dijk van een stem heeft Damian Wilson toch. The Science Within Us is een heuse single; de video duurt zesenhalve minuut; op de cd neemt het bijna een kwartier in beslag. Nogmaals: ik houd helemaal niet zo van progmetal, maar dit vind ik gaaf. Schijnt dat de heren bezig zijn met een nieuw album dat dit jaar gaat verschijnen en ik ben benieuwd. Een vorige tour in 2019 heeft de band geannuleerd, omdat er weinig belangstelling voor was en het dus te kostbaar zou worden. Hoop dan maar dat het (zeker in deze tijd) nu wél gaat lukken. In ieder geval ga ik Wilson en Wakeman samen zien in december van dit jaar (inmiddels is het concert al vier keer uitgesteld).
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Ja bizarre plaat met al die spoken word en zo, maar muzikaal is het allemaal erg lekker.quote:
[..]
Ja kanonne, die is goed. Staat het legendarische The Right Stuff op. Calvert zou overigens in 1976 weer een tijdje deel uitmaken van Hawkwind en in die tijd speelde de band ook dat nummer nog wel eens. Bizarre plaat, misschien wel meer een hoorspel dan een rockplaat, maar er staat geweldig spul op.
Semi0n is dead, long live Stress Techniques. New project: LLB - JG
http://http://llbinc.bandcamp.com/
http://http://llbinc.bandcamp.com/
bazbo cd1026: Hell's Kitchen - Dressed To Dig
Ik had ook nog nooit gehoord van Hell's Kitchen toen ik op 13 mei 2011 dit album in de plaatselijke platenwinkel kocht. De jongens achter de toonbank hadden 'm voor mij apart gelegd zo van: 'Deze moet je eens horen, ga je vast leuk vinden.' Rammelkarrenblues à la Beefheart en Tom Waits, maar dan uit Zwitserland. Ach zo. Inderdaad, dit moet je eens horen.
Ik had ook nog nooit gehoord van Hell's Kitchen toen ik op 13 mei 2011 dit album in de plaatselijke platenwinkel kocht. De jongens achter de toonbank hadden 'm voor mij apart gelegd zo van: 'Deze moet je eens horen, ga je vast leuk vinden.' Rammelkarrenblues à la Beefheart en Tom Waits, maar dan uit Zwitserland. Ach zo. Inderdaad, dit moet je eens horen.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1027: The Jimi Hendrix Experience - Are You Experienced?
Klassiek zo niet legendarisch debuutalbum van The Jimi Hendrix Experience uit 1967. Wat zullen we er eens over zeggen? Niet veel. Veel van Hendrix' bekendste stukken staan hierop. Ik had altijd al wat Hendrix in huis willen hebben en dus kocht ik (pas) op 2 februari 2009 een remaster uit 1997 van het album. Blijft gaaf.
Klassiek zo niet legendarisch debuutalbum van The Jimi Hendrix Experience uit 1967. Wat zullen we er eens over zeggen? Niet veel. Veel van Hendrix' bekendste stukken staan hierop. Ik had altijd al wat Hendrix in huis willen hebben en dus kocht ik (pas) op 2 februari 2009 een remaster uit 1997 van het album. Blijft gaaf.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1028: The Jimi Hendrix Experience - The Jimi Hendrix Experience
Hoog op mijn lijstje met 'ooit-nog-eens-kopen' staan Axis: Bold As Love en Electric Ladyland. Het komt er maar niet van. Op 12 februari 2016 kwam het er wel van om deze box met vier cd's te kopen voor een prikkie. De box kwam oorspronkelijk uit in 2000 en het prikkie komt vanwege heruitgave uit 2015. Het gebodene op deze dik vier uur durende doos is uitermate sterk. Veelal alternatieve opnames, live, studio, demo, enzovoorts. In chronologische volgorde. Doorgaans hoor je bij zo'n chronologisch samengesteld overzicht hoe de band of artiest zich ontwikkelt in de loop van de carrière. Dat is hier niet het geval. Van het begin af aan is Hendrix ijzersterk en is het materiaal van uitzonderlijk hoog niveau. Het betekent ook dat er geen hoogtepunten zijn aan te wijzen: hier piekt een band onophoudelijk. Ik draai het te weinig.
Hoog op mijn lijstje met 'ooit-nog-eens-kopen' staan Axis: Bold As Love en Electric Ladyland. Het komt er maar niet van. Op 12 februari 2016 kwam het er wel van om deze box met vier cd's te kopen voor een prikkie. De box kwam oorspronkelijk uit in 2000 en het prikkie komt vanwege heruitgave uit 2015. Het gebodene op deze dik vier uur durende doos is uitermate sterk. Veelal alternatieve opnames, live, studio, demo, enzovoorts. In chronologische volgorde. Doorgaans hoor je bij zo'n chronologisch samengesteld overzicht hoe de band of artiest zich ontwikkelt in de loop van de carrière. Dat is hier niet het geval. Van het begin af aan is Hendrix ijzersterk en is het materiaal van uitzonderlijk hoog niveau. Het betekent ook dat er geen hoogtepunten zijn aan te wijzen: hier piekt een band onophoudelijk. Ik draai het te weinig.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1029: Arve Henriksen - Cartography
Noorse trompettist. Check. Piepknorschurende onherkenbare trompet. Check. Duistere, atmosferische, elektronische klankschilderijen. Check. Erik Honoré, Jan Bang, Stale Storlokken. Check. Gastvocaal van David Sylvian. Check. ECM-label. Check. Alle ingrediënten voor een prachtplaat zijn er. Op 9 februari 2009 koop ik dit album, dat eind 2008 verscheen. Ik kende het werk van Henriksen nog niet. Aangenaam verrast bij thuiskomst en eerste beluistering. Ik kende veel platen van het ECM-label, dus verwachtte hoge kwaliteit. Het was echter de gastbijdrage van David Sylvian die mijn aandacht trok en me tot aanschaf dwong. Groot liefhebber van het werk van die man. Slechts op twee stukken is zijn stem te horen: hij draagt wat teksten voor en dat is het. Maar wat past het er goed in. De wat dreigende en ongemakkelijke sfeer van het album werkt bijzonder; ondanks dat is er iets van berusting en troost in de muziek. Met dank aan Jon Hassell. Machtig mooi.
Niks te vinden van dit album op YT, met dank aan ECM. Wel iets live van het beroemde Punkt-festival 2011:
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 02-04-2021 11:16:29 ]
Noorse trompettist. Check. Piepknorschurende onherkenbare trompet. Check. Duistere, atmosferische, elektronische klankschilderijen. Check. Erik Honoré, Jan Bang, Stale Storlokken. Check. Gastvocaal van David Sylvian. Check. ECM-label. Check. Alle ingrediënten voor een prachtplaat zijn er. Op 9 februari 2009 koop ik dit album, dat eind 2008 verscheen. Ik kende het werk van Henriksen nog niet. Aangenaam verrast bij thuiskomst en eerste beluistering. Ik kende veel platen van het ECM-label, dus verwachtte hoge kwaliteit. Het was echter de gastbijdrage van David Sylvian die mijn aandacht trok en me tot aanschaf dwong. Groot liefhebber van het werk van die man. Slechts op twee stukken is zijn stem te horen: hij draagt wat teksten voor en dat is het. Maar wat past het er goed in. De wat dreigende en ongemakkelijke sfeer van het album werkt bijzonder; ondanks dat is er iets van berusting en troost in de muziek. Met dank aan Jon Hassell. Machtig mooi.
Niks te vinden van dit album op YT, met dank aan ECM. Wel iets live van het beroemde Punkt-festival 2011:
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 02-04-2021 11:16:29 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1030: Arve Henriksen - The Nature Of Connections
Dit album uit 2014 kom ik tegen in een plaatselijke platenwinkel op 6 augustus 2018. Arve Henriksen vaart hier een andere koers. In plaats van elektronische achtergrond, zet hij een strijkje in. Daarnaast speelt hij stukken van verschillende hedendaagse Noorse componisten. Beetje bas, beetje drums erbij en het resultaat is een schitterend album vol sfeervolle jazzy neoklassiekerige muziek. Over de zoete klanken toetert Henriksen zijn noten; dit keer is zijn spel wel herkenbaar als trompet. Fijn, hoor.
Dit album uit 2014 kom ik tegen in een plaatselijke platenwinkel op 6 augustus 2018. Arve Henriksen vaart hier een andere koers. In plaats van elektronische achtergrond, zet hij een strijkje in. Daarnaast speelt hij stukken van verschillende hedendaagse Noorse componisten. Beetje bas, beetje drums erbij en het resultaat is een schitterend album vol sfeervolle jazzy neoklassiekerige muziek. Over de zoete klanken toetert Henriksen zijn noten; dit keer is zijn spel wel herkenbaar als trompet. Fijn, hoor.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1031: Arve Henriksen - The Height Of The Reeds
Begin 2018 zit Arve Henriksen in de Punkt Studio in Noorwegen. Om hem heen zitten elektrofreak Jan Bang, gitarist Eivind Aarset en een compleet orkest. Bang bewerkt veldopnamen die Jez Riley French heeft gemaakt en mixt daar andere elektronica doorheen, Aarset en Henriksen spelen daar subtiel overheen en het orkest maakt het af met ambient tonen. Alle composities staan op naam van Henriksen, Bang, Aarset en French. Het resultaat is een atmosferisch werkstukje waar ik wel meer van lust. Ik kocht de plaat op 17 december 2018. Zeer, zeer fraai.
Begin 2018 zit Arve Henriksen in de Punkt Studio in Noorwegen. Om hem heen zitten elektrofreak Jan Bang, gitarist Eivind Aarset en een compleet orkest. Bang bewerkt veldopnamen die Jez Riley French heeft gemaakt en mixt daar andere elektronica doorheen, Aarset en Henriksen spelen daar subtiel overheen en het orkest maakt het af met ambient tonen. Alle composities staan op naam van Henriksen, Bang, Aarset en French. Het resultaat is een atmosferisch werkstukje waar ik wel meer van lust. Ik kocht de plaat op 17 december 2018. Zeer, zeer fraai.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1032: Henry Fool - Henry Fool
Henry Fool is de band van Tim Bowness, Peter Chilvers, Stephen Bennett en Fudge Smith. Hun debuutalbum komt in 2001 uit. Bowness' No-man-maatje Steven Wilson helpt met mixen. Gasten zijn Michael Bearpark (gitaar) en Myke Clifford (sax). Zestien stukken zet de band op de plaat. Sommige zijn echt liedjes, vaak wat rustige atmosferische poprock; andere weer geïmproviseerd instrumentaal en bij vlagen chaotischer. Ook zit er een vijfdelige songsuite Lateshow tussen. Die afwisseling maakt het album prima; de wat lijzige hijgstem van Bowness zou anders maar verveling kunnen opwekken. Ik vind het een aardige plaat maar geen hoogvlieger (al is Grounded in al z'n No-manheid wel een schitterend stuk) en heb het tweede album van de band dat uitkwam in 2013 (!) dan ook (nog) niet gekocht. Deze kocht ik op 27 juni 2006.
Henry Fool is de band van Tim Bowness, Peter Chilvers, Stephen Bennett en Fudge Smith. Hun debuutalbum komt in 2001 uit. Bowness' No-man-maatje Steven Wilson helpt met mixen. Gasten zijn Michael Bearpark (gitaar) en Myke Clifford (sax). Zestien stukken zet de band op de plaat. Sommige zijn echt liedjes, vaak wat rustige atmosferische poprock; andere weer geïmproviseerd instrumentaal en bij vlagen chaotischer. Ook zit er een vijfdelige songsuite Lateshow tussen. Die afwisseling maakt het album prima; de wat lijzige hijgstem van Bowness zou anders maar verveling kunnen opwekken. Ik vind het een aardige plaat maar geen hoogvlieger (al is Grounded in al z'n No-manheid wel een schitterend stuk) en heb het tweede album van de band dat uitkwam in 2013 (!) dan ook (nog) niet gekocht. Deze kocht ik op 27 juni 2006.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1033: The Herb Spectacles - The Incredible World Of
Het moet begin 2003 geweest zijn dat ik op een zondagmiddag het Gigant Café van onze poptempel hier in ons zo majestueuze Apeldoorn binnenliep. Er speelde wel eens vaker een artiest, vaak akoestisch of zo, maar dit keer stond er een enorm gezelschap te musiceren. Drums, bas, gitaar, marimba, blazerssectie. Er klonken aanstekelijke, maar ook ietwat faute jarenzestigfilmdeunen door de tent. Allemensen, wat was dit? Dit was een zoveelste compleet gestoorde project van gitarist Marcel Kruup! The Herb Spectacles! Niet lang daarna verscheen deze cd en die kocht ik natuurlijk gelijk (op 3 juli 2003, welteverstaan). Zestien pareltjes komen voorbij. In de band zit ook Gijs Levelt, trompettist van De Amsterdam Klezmer Band. De composities zijn door de verschillende bandleden en gastmuzikanten aangedragen, met uitzondering van The Word, een Lennon-McCartneydingetje. Met deze cd heb ik heel wat huisfeesten opgeleukt. Briljante shit, dit.
[ Bericht 6% gewijzigd door bazbo op 02-04-2021 14:10:30 ]
Het moet begin 2003 geweest zijn dat ik op een zondagmiddag het Gigant Café van onze poptempel hier in ons zo majestueuze Apeldoorn binnenliep. Er speelde wel eens vaker een artiest, vaak akoestisch of zo, maar dit keer stond er een enorm gezelschap te musiceren. Drums, bas, gitaar, marimba, blazerssectie. Er klonken aanstekelijke, maar ook ietwat faute jarenzestigfilmdeunen door de tent. Allemensen, wat was dit? Dit was een zoveelste compleet gestoorde project van gitarist Marcel Kruup! The Herb Spectacles! Niet lang daarna verscheen deze cd en die kocht ik natuurlijk gelijk (op 3 juli 2003, welteverstaan). Zestien pareltjes komen voorbij. In de band zit ook Gijs Levelt, trompettist van De Amsterdam Klezmer Band. De composities zijn door de verschillende bandleden en gastmuzikanten aangedragen, met uitzondering van The Word, een Lennon-McCartneydingetje. Met deze cd heb ik heel wat huisfeesten opgeleukt. Briljante shit, dit.
[ Bericht 6% gewijzigd door bazbo op 02-04-2021 14:10:30 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1034: The Herb Spectacles - Bongolito's Hideaway
Drie jaar later komt de opvolger. Bij het horen van opener Sparks Of Summer schiet ik in de lach en weet ik: van hetzelfde laken een pak. De verrassing is er wat af, maar er staat genoeg melige boel op om opnieuw zeer amusant te zijn. Veertien thema's van nooit verschenen faute films en televisieseries komen in razend tempo voorbij, met hoofdrollen voor de marimba, de mariachi-achtige trompetjes en rammelende toetsen. Exotica, camp: noem het wat je wilt; ik vind het heerlijk. Daarom kocht ik dit album op 24 juli 2006, het moment dat de plaat verkrijgbaar was in mijn plaatselijke platenwinkel.
Drie jaar later komt de opvolger. Bij het horen van opener Sparks Of Summer schiet ik in de lach en weet ik: van hetzelfde laken een pak. De verrassing is er wat af, maar er staat genoeg melige boel op om opnieuw zeer amusant te zijn. Veertien thema's van nooit verschenen faute films en televisieseries komen in razend tempo voorbij, met hoofdrollen voor de marimba, de mariachi-achtige trompetjes en rammelende toetsen. Exotica, camp: noem het wat je wilt; ik vind het heerlijk. Daarom kocht ik dit album op 24 juli 2006, het moment dat de plaat verkrijgbaar was in mijn plaatselijke platenwinkel.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1035: Hexvessel - When We Are Death
Fins folkprogbandje, aangevoerd door de Britse Mat McNerly. Dit album verscheen in 2016 en ik heb een prachtige uitgave in de vorm van een boekje in een doosje, die ik kocht op 22 februari 2016. De muziek is niet wereldschokkend. Mooie liedjes, folkachtig met een lichte rocktoets doordat er her en der een elektrische gitaar klinkt. Verder drums, bas, akoestische gitaar en viool. Cosmic Truth was een single. De teksten van de liederen schijnen te gaan over allerlei obscure en heidense gebruiken, over dicht bij de natuur staan, over rituelen die je dichter bij de oorsprong brengen, weet ik veel, kan het schelen. Zeer aangenaam om een klein uurtje kapot te maken.
Fins folkprogbandje, aangevoerd door de Britse Mat McNerly. Dit album verscheen in 2016 en ik heb een prachtige uitgave in de vorm van een boekje in een doosje, die ik kocht op 22 februari 2016. De muziek is niet wereldschokkend. Mooie liedjes, folkachtig met een lichte rocktoets doordat er her en der een elektrische gitaar klinkt. Verder drums, bas, akoestische gitaar en viool. Cosmic Truth was een single. De teksten van de liederen schijnen te gaan over allerlei obscure en heidense gebruiken, over dicht bij de natuur staan, over rituelen die je dichter bij de oorsprong brengen, weet ik veel, kan het schelen. Zeer aangenaam om een klein uurtje kapot te maken.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1036: Hidden Orchestra - Archipelago
Hidden Orchestra is het project van producer, componist en muzikant Joe Acheton. In 2012 brengt hij dit - het tweede Hidden Orchestra - album uit. Het zijn instrumentale, filmische, tamelijk triphopachtige stukken. Zwoele, hypnotiserende en elektronische ritmes met lome en ietwat melancholieke melodieën door orkest, toetsen, trompet, van alles. Of je naar een natuurfilm zit te kijken van een denkbeeldig land. Misschien vergelijkbaar met Gotan Project, maar dan anders. Ik had ooit een recensie gelezen van deze plaat en kwam hem op 29 december 2016 tegen in een plaatselijke platenwinkel. Sindsdien (2012) zijn er nog vijf albums verschenen, waaronder een live. Live schijnt Acheton met een vrij grote band te werken. Weet niet of dat nou zo interessant is (nooit gehoord, hoor). Dit is het enige aalbum dat ik van hem heb en ik vind het stemmig, mooi. Draai dit vaak.
Hidden Orchestra is het project van producer, componist en muzikant Joe Acheton. In 2012 brengt hij dit - het tweede Hidden Orchestra - album uit. Het zijn instrumentale, filmische, tamelijk triphopachtige stukken. Zwoele, hypnotiserende en elektronische ritmes met lome en ietwat melancholieke melodieën door orkest, toetsen, trompet, van alles. Of je naar een natuurfilm zit te kijken van een denkbeeldig land. Misschien vergelijkbaar met Gotan Project, maar dan anders. Ik had ooit een recensie gelezen van deze plaat en kwam hem op 29 december 2016 tegen in een plaatselijke platenwinkel. Sindsdien (2012) zijn er nog vijf albums verschenen, waaronder een live. Live schijnt Acheton met een vrij grote band te werken. Weet niet of dat nou zo interessant is (nooit gehoord, hoor). Dit is het enige aalbum dat ik van hem heb en ik vind het stemmig, mooi. Draai dit vaak.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1037: Hijaz - Chemsi
Als je de namen van de muzikanten van deze band ziet (Vardan Hovanissian, Houssem Bel Kadhi, Moufadhel Adhoum, Azzedine Jazouli, Prabhu Edouard, Tcha Limberger), dan verwacht je een oriëntaals gezelschap. Niets is minder waar: Hijaz komt uit België. Het zijn Vincent Noiret, Chryster Aertsen Niko Deman die de groep hebben opgezet. Met hun muziek smelten ze verschillende stijlen samen (jazz, folk, wereld) en slaan ze een brug tussen culturen. Het resultaat is een intrigerende reis langs verschillende klanklandschappen. Instrumenten als duduk, ney, tabla, oud en viool klinken naast de piano, contrabas en drums. Ik weet niet meer precies hoe ik eraan kom, vermoed dat ik een recensie ergens las en was benieuwd. Prachtige plaat uit 2011 die ik kocht op 2 maart 2011. Dit is wereldmuziek ten top.
Als je de namen van de muzikanten van deze band ziet (Vardan Hovanissian, Houssem Bel Kadhi, Moufadhel Adhoum, Azzedine Jazouli, Prabhu Edouard, Tcha Limberger), dan verwacht je een oriëntaals gezelschap. Niets is minder waar: Hijaz komt uit België. Het zijn Vincent Noiret, Chryster Aertsen Niko Deman die de groep hebben opgezet. Met hun muziek smelten ze verschillende stijlen samen (jazz, folk, wereld) en slaan ze een brug tussen culturen. Het resultaat is een intrigerende reis langs verschillende klanklandschappen. Instrumenten als duduk, ney, tabla, oud en viool klinken naast de piano, contrabas en drums. Ik weet niet meer precies hoe ik eraan kom, vermoed dat ik een recensie ergens las en was benieuwd. Prachtige plaat uit 2011 die ik kocht op 2 maart 2011. Dit is wereldmuziek ten top.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1038: Steve Hillage - Fish Rising
In 1975 heeft Daevid Allen de band Gong verlaten en heeft de rest van de band Steve Hillage aangewezen als nieuwe bandleider. Die voelt zich niet lekker in die rol. Hij heeft allerlei stukken geschreven die hij in 1975 met Gong op het podium speelt, maar hij weet dat ze niet 'van Gong zijn'. Ook hij verlaat Gong en gaat de studio in om die stukken op te nemen. Later dat jaar verschijnt Fish Rising, het eerste soloalbum van Hillage. Het is een paradepaardje waarin hij kan laten horen wat hij kan: mooie spaceprogstukken componeren en waanzinnig gitaar spelen (volledig ten dienste van die mooie spaceprogstukken). Twee korte stukken op de plaat en drie knetterlange. Ja, de Solar Musick Suite, The Salman Song en Aftaglid zijn de lange en dat zijn de werken die hij tijdens de laatste tour van Gong ook al op het podium speelde. Ik heb hier een remaster uit 2007 (die ik pas kocht op 28 julli 2020) en daarop is de plaat aangevuld met twee extra stukken, waarvan de 'original power trio backing track' van Aftaglid het meest indrukwekkend is. Wat mij betreft is dit dé soloplaat van Hillage. Het is in ieder geval mijn favoriete, maar ik houd dan ook van die lange spaceprogwerken die hij kon maken.
In 1975 heeft Daevid Allen de band Gong verlaten en heeft de rest van de band Steve Hillage aangewezen als nieuwe bandleider. Die voelt zich niet lekker in die rol. Hij heeft allerlei stukken geschreven die hij in 1975 met Gong op het podium speelt, maar hij weet dat ze niet 'van Gong zijn'. Ook hij verlaat Gong en gaat de studio in om die stukken op te nemen. Later dat jaar verschijnt Fish Rising, het eerste soloalbum van Hillage. Het is een paradepaardje waarin hij kan laten horen wat hij kan: mooie spaceprogstukken componeren en waanzinnig gitaar spelen (volledig ten dienste van die mooie spaceprogstukken). Twee korte stukken op de plaat en drie knetterlange. Ja, de Solar Musick Suite, The Salman Song en Aftaglid zijn de lange en dat zijn de werken die hij tijdens de laatste tour van Gong ook al op het podium speelde. Ik heb hier een remaster uit 2007 (die ik pas kocht op 28 julli 2020) en daarop is de plaat aangevuld met twee extra stukken, waarvan de 'original power trio backing track' van Aftaglid het meest indrukwekkend is. Wat mij betreft is dit dé soloplaat van Hillage. Het is in ieder geval mijn favoriete, maar ik houd dan ook van die lange spaceprogwerken die hij kon maken.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1039: Steve Hillage - L
Een jaar later komt Steve Hillage met een opvolger en gooit hij het over een iets andere boeg. Er zijn meer echte liedjes en gelijk vallen de twee covers op: Hurdy Gurdy Man van Donovan en It's All Too Much van George Harrison. Toch maakt Hillage ze helemaal eigen: vol spaceproggitaar en synthesizergefreak, zoals we ook op Fish Rising hoorden. Ook Electrick Gypsies is zo'n mooie mix tussen pakkende melodie en spaceprog. Daarnaast zijn er instrumentaaltjes en het lange Lular Musick Suite, dat duidelijk in het verlengde van de voorgaande elpee ligt. Hillages partner Miquette Giraudy bedient de spacebubblesynthesizers en Todd Rundgren produceert de plaat. Ik heb hier de remaster uit 2007 (die ik kocht op 28 juli 2020) met drie korte extraatjes, waaronder een instrumentale versie van The Byrds' Eight Miles High. Niet zo sterk als Fish Rising, maar toch een zeer onderhoudende plaat.
[ Bericht 5% gewijzigd door bazbo op 04-04-2021 20:33:30 ]
Een jaar later komt Steve Hillage met een opvolger en gooit hij het over een iets andere boeg. Er zijn meer echte liedjes en gelijk vallen de twee covers op: Hurdy Gurdy Man van Donovan en It's All Too Much van George Harrison. Toch maakt Hillage ze helemaal eigen: vol spaceproggitaar en synthesizergefreak, zoals we ook op Fish Rising hoorden. Ook Electrick Gypsies is zo'n mooie mix tussen pakkende melodie en spaceprog. Daarnaast zijn er instrumentaaltjes en het lange Lular Musick Suite, dat duidelijk in het verlengde van de voorgaande elpee ligt. Hillages partner Miquette Giraudy bedient de spacebubblesynthesizers en Todd Rundgren produceert de plaat. Ik heb hier de remaster uit 2007 (die ik kocht op 28 juli 2020) met drie korte extraatjes, waaronder een instrumentale versie van The Byrds' Eight Miles High. Niet zo sterk als Fish Rising, maar toch een zeer onderhoudende plaat.
[ Bericht 5% gewijzigd door bazbo op 04-04-2021 20:33:30 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1040: Steve Hillage - Motivation Radio
Motivation Radio verscheen in 1977 en bevat negen kortere stukken met een ietwat funky inslag. Hillage was altijd al geïnteresseerd in dansmuziek en zou later - in de jaren tachtig, negentig en de afgelopen twee decennia - al dan niet samen met Miquette Giraudy onder de naam System 7 de elektronische danswereld verkennen en veroveren. Ondanks de funkinvloeden blijft dit onmiskenbaar een Steve Hillagealbum, want tussendoor zitten nog genoeg malle spaceproggitaarriedels. Gelukkig. Ik kocht een remaster uit 2007 op 28 juli 2020 en daarop staan drie extraatjes, waaronder een 'power trio backing track' van The Salmon Song, oorspronkelijk van Fish Rising. Fijne plaat weer, meneer Hillage.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-04-2021 07:57:23 ]
Motivation Radio verscheen in 1977 en bevat negen kortere stukken met een ietwat funky inslag. Hillage was altijd al geïnteresseerd in dansmuziek en zou later - in de jaren tachtig, negentig en de afgelopen twee decennia - al dan niet samen met Miquette Giraudy onder de naam System 7 de elektronische danswereld verkennen en veroveren. Ondanks de funkinvloeden blijft dit onmiskenbaar een Steve Hillagealbum, want tussendoor zitten nog genoeg malle spaceproggitaarriedels. Gelukkig. Ik kocht een remaster uit 2007 op 28 juli 2020 en daarop staan drie extraatjes, waaronder een 'power trio backing track' van The Salmon Song, oorspronkelijk van Fish Rising. Fijne plaat weer, meneer Hillage.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-04-2021 07:57:23 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1041: Steve Hillage - Green
Met Green keert Steve Hillage terug naar de spaceprog. Tien redelijk korte en compacte ruimtereisjes met volop gelegenheid voor gitaarescapades van Hillage, zij het dat het altijd binnen de lijntjes blijft. Zeker als je een stuk als Ether Ships hoort, weet je waar Ozric Tentacles het vandaan hebben. Lekkere plaat ook weer. Op de remaster uit 2007 die ik heb (en kocht op 28 juli 2020, jaja) staan maar liefst vier extraatjes, waarvan de twee (lange) livestukken het interessantst zijn: Not Fade Away (Glid Forever) uit het Rainbow Theatre 1977 (met een fenomenale band, kom ik op terug) en Octave Doctors van het Glastonbury Festival 1979. Maar een van de gaafste dingen heeft Hillage voor het laatst op de reguliere plaat bewaard: een bewerking van het loopje uit Master Builder van Gong's plaat You en nu getiteld The Glorious OM Riff.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 04-04-2021 15:05:48 ]
Met Green keert Steve Hillage terug naar de spaceprog. Tien redelijk korte en compacte ruimtereisjes met volop gelegenheid voor gitaarescapades van Hillage, zij het dat het altijd binnen de lijntjes blijft. Zeker als je een stuk als Ether Ships hoort, weet je waar Ozric Tentacles het vandaan hebben. Lekkere plaat ook weer. Op de remaster uit 2007 die ik heb (en kocht op 28 juli 2020, jaja) staan maar liefst vier extraatjes, waarvan de twee (lange) livestukken het interessantst zijn: Not Fade Away (Glid Forever) uit het Rainbow Theatre 1977 (met een fenomenale band, kom ik op terug) en Octave Doctors van het Glastonbury Festival 1979. Maar een van de gaafste dingen heeft Hillage voor het laatst op de reguliere plaat bewaard: een bewerking van het loopje uit Master Builder van Gong's plaat You en nu getiteld The Glorious OM Riff.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 04-04-2021 15:05:48 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1042: Steve Hillage - Live At Rockpalast
De band van Steve Hillage speelt op 20 maart 1977 in de Otto-Hahn-Schule, Bensberg, Duitsland. Het is een kort en intiem concert en opnames ervan zendt de Duitsche televisie later uit in het programma Rockpalast. In de band Colin Bass (op bas, later bij Camel), Clive Bunker (drums, ex-Jethro Tull), Christian Boulé (gitaar), Basil Brooks en Miquette Giraudy (synthesizers) en de excellente Phil Hodge (elektrische piano, klavinet, Hammond, synthesizers). Gelukkig verschijnen de opnames in 2014 op een setje dat bestaat uit een cd en een dvd. Op de dvd het gehele concert, op de cd zijn een paar stukjes weggelaten zodat het vijfenzeventig minuten duurt en op een enkel plaatje kan. (Ik kocht dat setje op 9 september 2017.) In 1977 zit Hillage net in de opnames van Motivation Radio en wat hij hier op het podium brengt is materiaal van zijn eerste twee platen: het interessante spaceprogwerk dus! Het geluid is zeer goed, Hillage is prima bij stem en zijn gitaarwerk is fantastisch. Mooi om hem met deze band aan het werk te zien.
Op YT wat stukjes, maar in lang niet zo goede beeld- en geluidskwaliteit als op deze set:
De band van Steve Hillage speelt op 20 maart 1977 in de Otto-Hahn-Schule, Bensberg, Duitsland. Het is een kort en intiem concert en opnames ervan zendt de Duitsche televisie later uit in het programma Rockpalast. In de band Colin Bass (op bas, later bij Camel), Clive Bunker (drums, ex-Jethro Tull), Christian Boulé (gitaar), Basil Brooks en Miquette Giraudy (synthesizers) en de excellente Phil Hodge (elektrische piano, klavinet, Hammond, synthesizers). Gelukkig verschijnen de opnames in 2014 op een setje dat bestaat uit een cd en een dvd. Op de dvd het gehele concert, op de cd zijn een paar stukjes weggelaten zodat het vijfenzeventig minuten duurt en op een enkel plaatje kan. (Ik kocht dat setje op 9 september 2017.) In 1977 zit Hillage net in de opnames van Motivation Radio en wat hij hier op het podium brengt is materiaal van zijn eerste twee platen: het interessante spaceprogwerk dus! Het geluid is zeer goed, Hillage is prima bij stem en zijn gitaarwerk is fantastisch. Mooi om hem met deze band aan het werk te zien.
Op YT wat stukjes, maar in lang niet zo goede beeld- en geluidskwaliteit als op deze set:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1043: Roger Hodgson - In The Eye Of The Storm
Roger Hodgson stapt eind 1983 uit de band Supertramp en begint een solocarrière. In 1984 verschijnt deze eerste soloplaat. Hoewel ik op dat moment alle Supertrampplaten (op vinyl) heb, koop ik 'm niet. Geen idee eigenlijk, waarom. Wel pik ik in 1987 zijn tweede plaat Hai Hai mee. Pas in 2000 komt hij met een derde plaat en dat is het dan. Tot op de dag van vandaag tourt Hodgson de wereld rond. Pas op 18 juli 2014 neem ik voor een prikkie deze remaster (uit een onbekend jaar) uit een plaatselijke platenwinkel mee. Het is een zeer sterk album met pakkende songs, zoals we die van Hodgson bij Supertramp waren gewend. Ogenschijnlijk luchtig en vluchtig, maar niets is minder waar. Ten tijde van Supertramp was er tegenhanger Richard Davies, die wat zwartgalliger leek en waardoor de band op platen een perfecte balans tussen optimisme en duisterder wist te bereiken. Nu doet hij het alleen en ondanks de zonnige atmosfeer weet hij voldoende diepgang te vinden om een plaat lang te boeien. Het meeste doet Hodgson allemaal zelf; slechts her en der is er een gast, waaronder drummer Michael Shrieve en op een nummer horen we saxofonist Scott Page. Had A Dream was een single; op de plaat duurt het lied meer dan acht minuten. Zeven krachtige stukken in totaal, die allemaal zo op een Supertrampplaat hadden gekund.
Roger Hodgson stapt eind 1983 uit de band Supertramp en begint een solocarrière. In 1984 verschijnt deze eerste soloplaat. Hoewel ik op dat moment alle Supertrampplaten (op vinyl) heb, koop ik 'm niet. Geen idee eigenlijk, waarom. Wel pik ik in 1987 zijn tweede plaat Hai Hai mee. Pas in 2000 komt hij met een derde plaat en dat is het dan. Tot op de dag van vandaag tourt Hodgson de wereld rond. Pas op 18 juli 2014 neem ik voor een prikkie deze remaster (uit een onbekend jaar) uit een plaatselijke platenwinkel mee. Het is een zeer sterk album met pakkende songs, zoals we die van Hodgson bij Supertramp waren gewend. Ogenschijnlijk luchtig en vluchtig, maar niets is minder waar. Ten tijde van Supertramp was er tegenhanger Richard Davies, die wat zwartgalliger leek en waardoor de band op platen een perfecte balans tussen optimisme en duisterder wist te bereiken. Nu doet hij het alleen en ondanks de zonnige atmosfeer weet hij voldoende diepgang te vinden om een plaat lang te boeien. Het meeste doet Hodgson allemaal zelf; slechts her en der is er een gast, waaronder drummer Michael Shrieve en op een nummer horen we saxofonist Scott Page. Had A Dream was een single; op de plaat duurt het lied meer dan acht minuten. Zeven krachtige stukken in totaal, die allemaal zo op een Supertrampplaat hadden gekund.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1044: h - Ice Cream Genius
h is Steve Hogarth en staat bij mij in de kast onder Hogarth. Hogarth is de zanger van Marillion en hij maakte in 1997 een soloplaat die Ice Cream Genius heet. Ik kocht Ice Cream Genius op 4 maart 1997 en zette hem onder Hogarth in de kast. Het is de eerste soloplaat van Hogarth en gelijk al een heul mooie. Hij schrijft en arrangeert alle stukken en doet samen met ene Craig Leon de productie. Zelf speelt hij piano en toetsen en voor de verdere instrumentatie vraagt hij wat gasten. Zo horen we onder andere Dave Gregory op gitaar, Richard Barbieri op toetsen en Steve Jansen op drums en percussie. Er zijn atmosferische en gedragen liederen, onderhuids kruipende sinisterheden en ruwere rockers en alles ertussenin. Acht parels.
h is Steve Hogarth en staat bij mij in de kast onder Hogarth. Hogarth is de zanger van Marillion en hij maakte in 1997 een soloplaat die Ice Cream Genius heet. Ik kocht Ice Cream Genius op 4 maart 1997 en zette hem onder Hogarth in de kast. Het is de eerste soloplaat van Hogarth en gelijk al een heul mooie. Hij schrijft en arrangeert alle stukken en doet samen met ene Craig Leon de productie. Zelf speelt hij piano en toetsen en voor de verdere instrumentatie vraagt hij wat gasten. Zo horen we onder andere Dave Gregory op gitaar, Richard Barbieri op toetsen en Steve Jansen op drums en percussie. Er zijn atmosferische en gedragen liederen, onderhuids kruipende sinisterheden en ruwere rockers en alles ertussenin. Acht parels.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1045: Steve Hogarth & Richard Barbieri - Not The Weapon But The Hand
Steve Hogarth zoekt in 2011 opnieuw de samenwerking met Richard Barbieri en in februari van 2012 brengt het duo dit album uit. Het geluid en de inhoud ligt zeer in het verlengde van de soloplaat van Hogarth, maar alles klinkt wat verfijnder en de rauwe rockers zijn er niet op te vinden. Er is weer wat hulp: van Dave Gregory, Danny Thompson, Chris Maitland en een paar anderen, maar niemand overheerst. De nadruk ligt op de intieme en donkere sfeer. Hogarths stem fluistert of croont vaak net boven Barbieri's ijle toetsenlandschappen uit. Zeer mooi album dat ik kocht op 28 maart 2012.
Steve Hogarth zoekt in 2011 opnieuw de samenwerking met Richard Barbieri en in februari van 2012 brengt het duo dit album uit. Het geluid en de inhoud ligt zeer in het verlengde van de soloplaat van Hogarth, maar alles klinkt wat verfijnder en de rauwe rockers zijn er niet op te vinden. Er is weer wat hulp: van Dave Gregory, Danny Thompson, Chris Maitland en een paar anderen, maar niemand overheerst. De nadruk ligt op de intieme en donkere sfeer. Hogarths stem fluistert of croont vaak net boven Barbieri's ijle toetsenlandschappen uit. Zeer mooi album dat ik kocht op 28 maart 2012.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1046: Steve Hogarth & Richard Barbieri - Arc Light
Dit minialbum volgt dan in 2014. Hogarth en Barbieri gaan op dezelfde voet verder. In achtentwintig minuten krijgen we vijf stemmige, wat ongemakkelijk voelende liederen waarin Barbieri's toetsenwolkpartijen de stem van Hogarth net niet verhullen. Alleen Intergalactic is een uptempo stuk dat in het hokje 'rocker' zou passen. Een enkele gast op akoestische gitaar en tabla en dat is het dan. Het maakt dit tot een intiem werkstuk dat mij als luisteraar achterlaat met een grote vraag: waar hoor ik meer? Dan heb je het wat mij betreft goed gedaan. Ik kocht deze mooie EP bij het verschijnen op 21 mei 2014 en tot op de dag van vandaag is er van dit duo niet meer.
Dit minialbum volgt dan in 2014. Hogarth en Barbieri gaan op dezelfde voet verder. In achtentwintig minuten krijgen we vijf stemmige, wat ongemakkelijk voelende liederen waarin Barbieri's toetsenwolkpartijen de stem van Hogarth net niet verhullen. Alleen Intergalactic is een uptempo stuk dat in het hokje 'rocker' zou passen. Een enkele gast op akoestische gitaar en tabla en dat is het dan. Het maakt dit tot een intiem werkstuk dat mij als luisteraar achterlaat met een grote vraag: waar hoor ik meer? Dan heb je het wat mij betreft goed gedaan. Ik kocht deze mooie EP bij het verschijnen op 21 mei 2014 en tot op de dag van vandaag is er van dit duo niet meer.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo 1047: John Holden - Capture Light
John Holden is een Amerikaanse muzikant die in 2018 een schitterend album maakt dat Capture Light heet. Zelf speelt hij gitaar, bas en toetsen, maar hij schakelt wat hulptroepen in. Als Joe Payne, Gary O'Toole, Oliver Day, Peter Jones, Billy Sherwood en Oliver Wakeman op je plaat willen meedoen, dan ben je een grote. Toch had ik zelf nog niet eerder gehoord van de beste man. Ik kocht zijn album op 22 mei 2018. Capture Light is gevuld met acht prachtige progsongs. Nergens is het freakerig, overal is het stemmig en melodieus. Voor de teksten graaft Holden in de geschiedenis. Onlangs verscheen een nieuw album van meneer en ik denk dat ik maar eens op zoek ga ...
John Holden is een Amerikaanse muzikant die in 2018 een schitterend album maakt dat Capture Light heet. Zelf speelt hij gitaar, bas en toetsen, maar hij schakelt wat hulptroepen in. Als Joe Payne, Gary O'Toole, Oliver Day, Peter Jones, Billy Sherwood en Oliver Wakeman op je plaat willen meedoen, dan ben je een grote. Toch had ik zelf nog niet eerder gehoord van de beste man. Ik kocht zijn album op 22 mei 2018. Capture Light is gevuld met acht prachtige progsongs. Nergens is het freakerig, overal is het stemmig en melodieus. Voor de teksten graaft Holden in de geschiedenis. Onlangs verscheen een nieuw album van meneer en ik denk dat ik maar eens op zoek ga ...
![JOHN HOLDEN [United States] ? Tears From The Sun [2018[](https://i.ytimg.com/vi/r_NYlII3v00/0.jpg)
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1048: Allan Holdsworth - Velvet Darkness
Allan Holdsworth is God. We kennen hem van zijn werk bij Soft Machine, Bruford, UK, Nucleus en vooral van zijn soloplaten. In 1976 verschijnt Velvet Darkness, het eerste album onder zijn eigen naam. Hij weet Alan Pasqua, Alphonse Johnson en Narada Michael Walden op respectievelijk toetsen, bas en drums te strikken om hem te begeleiden op acht fikse jazzrockstukken waarin zijn gitaarwerk centraal staat. De pers was unaniem: dit is een geweldige plaat, maar Holdsworth zelf was achteraf minder enthousiast. Nu was hij wel vaker zeer kritisch op zijn eigen werk en hij stond erom bekend dat hij eigenlijk nooit tevreden was over zijn eigen kunnen. In 2017 kwam een remaster uit die ik kocht op 11 juni 2018. Op die remaster staan nog eens vijf alternatieve versies van nummers die op de plaat staan.
Allan Holdsworth is God. We kennen hem van zijn werk bij Soft Machine, Bruford, UK, Nucleus en vooral van zijn soloplaten. In 1976 verschijnt Velvet Darkness, het eerste album onder zijn eigen naam. Hij weet Alan Pasqua, Alphonse Johnson en Narada Michael Walden op respectievelijk toetsen, bas en drums te strikken om hem te begeleiden op acht fikse jazzrockstukken waarin zijn gitaarwerk centraal staat. De pers was unaniem: dit is een geweldige plaat, maar Holdsworth zelf was achteraf minder enthousiast. Nu was hij wel vaker zeer kritisch op zijn eigen werk en hij stond erom bekend dat hij eigenlijk nooit tevreden was over zijn eigen kunnen. In 2017 kwam een remaster uit die ik kocht op 11 juni 2018. Op die remaster staan nog eens vijf alternatieve versies van nummers die op de plaat staan.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1049: Allan Holdsworth & Gordon Beck - The Things You See
Bijzonder vreemde eend in de Holdsworthbijt. In 1980 werkt Allan Holdsworth samen met Gordon Beck en brengt het duo dit album uit. Gordon Beck is een jazzpianist en de heren brengen hier een bijna easylisteningplaat. Beck pingelt er zoetjes op los en Holdsworth probeert daar op akoestische of elektrische gitaar nog wat avontuur van te maken. Het lukt niet echt. Toch staan er mooie dingen op en is het leuk om Holdsworth eens te horen buiten het veld dat we van hem gewend zijn. In 2007 kwam er een remaster uit en die vond ik in een plaatselijke platenwinkel op 17 juni 2019. Los van dit alles: Holdsworth is God.
Bijzonder vreemde eend in de Holdsworthbijt. In 1980 werkt Allan Holdsworth samen met Gordon Beck en brengt het duo dit album uit. Gordon Beck is een jazzpianist en de heren brengen hier een bijna easylisteningplaat. Beck pingelt er zoetjes op los en Holdsworth probeert daar op akoestische of elektrische gitaar nog wat avontuur van te maken. Het lukt niet echt. Toch staan er mooie dingen op en is het leuk om Holdsworth eens te horen buiten het veld dat we van hem gewend zijn. In 2007 kwam er een remaster uit en die vond ik in een plaatselijke platenwinkel op 17 juni 2019. Los van dit alles: Holdsworth is God.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1050: Holdsworth Pasqua Haslip Wackerman - Blues For Tony
Ik ben weer eens op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland op 17 juli 2015 en bij Uli in de cd-kraam vind ik dit. 'Doppel-live-set' schreeuwt een dikke viltstift vanaf het plastic hoesje. Ach zo, dan moet ik het wel meenemen. In 2007 toeren gitarist Allan Holdsworth, toetsenist Alan Pasqua, bassist Jimmy Haslip en drummer Chad Wackerman en in 2009 verschijnt deze Doppel-live-set. Op die setlijst staan elf lange jazzrockstukken. Het meeste materiaal is aangedragen door Holdsworth en Pasqua; Wackerman komt met eentje en er is een stuk van alle vier tegelijk. Daarnaast klinkt Red Alert van het befaamde Tony Williams' Lifetime, waar Holdsworth deel van uitmaakte. De titel van het album Blues For Tony slaat dan ook op meneer Williams. Met een dergelijke sterrenbezetting kan het niet anders of dit is gruwelijk goed en dat is het ook. Toch kan ik me voorstellen dat niet iedereen dit trekt. De themaatjes zijn goed te behappen, wat er daarna volgt aan improvisatie moet je ding zijn; zeker Holdsworth giert en gutst erop los met zijn oerbekende vloeiende stijl. Ik vind het bijna twee uur genieten, want: Holdsworth is God.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 06-04-2021 07:47:40 ]
Ik ben weer eens op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland op 17 juli 2015 en bij Uli in de cd-kraam vind ik dit. 'Doppel-live-set' schreeuwt een dikke viltstift vanaf het plastic hoesje. Ach zo, dan moet ik het wel meenemen. In 2007 toeren gitarist Allan Holdsworth, toetsenist Alan Pasqua, bassist Jimmy Haslip en drummer Chad Wackerman en in 2009 verschijnt deze Doppel-live-set. Op die setlijst staan elf lange jazzrockstukken. Het meeste materiaal is aangedragen door Holdsworth en Pasqua; Wackerman komt met eentje en er is een stuk van alle vier tegelijk. Daarnaast klinkt Red Alert van het befaamde Tony Williams' Lifetime, waar Holdsworth deel van uitmaakte. De titel van het album Blues For Tony slaat dan ook op meneer Williams. Met een dergelijke sterrenbezetting kan het niet anders of dit is gruwelijk goed en dat is het ook. Toch kan ik me voorstellen dat niet iedereen dit trekt. De themaatjes zijn goed te behappen, wat er daarna volgt aan improvisatie moet je ding zijn; zeker Holdsworth giert en gutst erop los met zijn oerbekende vloeiende stijl. Ik vind het bijna twee uur genieten, want: Holdsworth is God.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 06-04-2021 07:47:40 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1051: Allan Holdsworth - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - i.o.u.
Debiel mooie doos, verscheen in 2017 en ik bemachtigde een exemplaar op 20 juni 2017. Twaalf soloalbums van Allan Holdsworth zitten erin. Ik had er al een paar, maar nu had ik het oeuvre (zo goed als) compleet. i.o.u. kwam in 1982 uit, na Holdsworths avontuur bij Bruford, UK en Gordon Beck. Met bassist Paul Carmichael en drummer Gary Husband speelde hij in korte tijd een plaat vol. Omdat Holdsworth niet zo tevreden was met zijn album Velvet Darkness uit 1976, gebruikte hij stukken van die plaat, die hij verder uitwerkte en uitdiepte. Zelf zag Holdsworth i.o.u. als zijn eerste echte soloplaat. Ene Paul Williams is er voor enkele vocale stukken. De band noemt zichzelf i.o.u. en treedt ook onder die naam een paar keer op. Op i.o.u. staan een paar 'klassiekers', stukken die Holdsworth zijn carrière lang op het podium zou blijven spelen. Letters Of Marque is er zo eentje. Onder de liefhebbers is dit nog altijd een favoriete plaat. Holdsworth is God.
Debiel mooie doos, verscheen in 2017 en ik bemachtigde een exemplaar op 20 juni 2017. Twaalf soloalbums van Allan Holdsworth zitten erin. Ik had er al een paar, maar nu had ik het oeuvre (zo goed als) compleet. i.o.u. kwam in 1982 uit, na Holdsworths avontuur bij Bruford, UK en Gordon Beck. Met bassist Paul Carmichael en drummer Gary Husband speelde hij in korte tijd een plaat vol. Omdat Holdsworth niet zo tevreden was met zijn album Velvet Darkness uit 1976, gebruikte hij stukken van die plaat, die hij verder uitwerkte en uitdiepte. Zelf zag Holdsworth i.o.u. als zijn eerste echte soloplaat. Ene Paul Williams is er voor enkele vocale stukken. De band noemt zichzelf i.o.u. en treedt ook onder die naam een paar keer op. Op i.o.u. staan een paar 'klassiekers', stukken die Holdsworth zijn carrière lang op het podium zou blijven spelen. Letters Of Marque is er zo eentje. Onder de liefhebbers is dit nog altijd een favoriete plaat. Holdsworth is God.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1052: Allan Holdsworth - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - Road Games
Een jaar later, in 1983, komt Holdsworth met een minialbum. Op Road Games staan zes stukken, waarbij hij hulp krijgt van bassist Jeff Berlin en drummer Chad Wackerman. Jeff Bruce zingt een paar deunen. Het gitaarwerk is zoals vertrouwd verbluffend; Holdsworth perfectioneert steeds weer zijn herkenbare vloeiende stijl. Wat die man alleen al bereikt met zijn volumepedaal is geweldig. Holdsworth is God.
Een jaar later, in 1983, komt Holdsworth met een minialbum. Op Road Games staan zes stukken, waarbij hij hulp krijgt van bassist Jeff Berlin en drummer Chad Wackerman. Jeff Bruce zingt een paar deunen. Het gitaarwerk is zoals vertrouwd verbluffend; Holdsworth perfectioneert steeds weer zijn herkenbare vloeiende stijl. Wat die man alleen al bereikt met zijn volumepedaal is geweldig. Holdsworth is God.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1053: Allan Holdsworth - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - Metal Fatigue
Allan Holdsworth komt in 1985 met Metal Fatigue. Voor vier van de zes stukken zet hij Jimmy Johnson (bas), Alan Pasqua (toetsen) en Chad Wackerman (drums) in. Gary Husband drumt in één stuk en Paul Williams zingt ook iets. Dit is zo ongeveer de ultieme Holdsworthplaat: als je wilt weten hoe hij klinkt, weet dan dat de meeste fans hiermee weglopen. Ik blijf echter aan mijn luisterstoel gekluisterd om maar niets te missen van wat Holdsworth me aan composities en gitaarwerk voorschotelt. The Un-Merry-Go-Round is zo ongeveer het hoogtepunt van de plaat. Holdsworth is God.
Allan Holdsworth komt in 1985 met Metal Fatigue. Voor vier van de zes stukken zet hij Jimmy Johnson (bas), Alan Pasqua (toetsen) en Chad Wackerman (drums) in. Gary Husband drumt in één stuk en Paul Williams zingt ook iets. Dit is zo ongeveer de ultieme Holdsworthplaat: als je wilt weten hoe hij klinkt, weet dan dat de meeste fans hiermee weglopen. Ik blijf echter aan mijn luisterstoel gekluisterd om maar niets te missen van wat Holdsworth me aan composities en gitaarwerk voorschotelt. The Un-Merry-Go-Round is zo ongeveer het hoogtepunt van de plaat. Holdsworth is God.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1054: Allan Holdsworth - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - Atavachron
Op Atavachron gebeurt iets bijzonders. In 1985 ontdekt Holdsworth een nieuw instrument: de Synth-Axe, een gitaarachtig apparaat waarmee je via snaren een synthesizer aanstuurt. Het is een gruwelijk ding om te bespelen, maar de mogelijkheden die het biedt openen voor Holdsworth nieuwe deuren. Grappig is dat ondanks dat de klankkleuren anders zijn het allemaal nog net zo klinkt als voorheen: als Allan Holdsworth. Wat dat betreft zet opener Non-Brewed Condiment perfect de toon. Daarnaast gebruikt Holdsworth zo ongeveer dezelfde bezetting: Jimmy Johnson, Alan Pasqua, Gary Husband en Chad Wackerman. Opvallend is Tony Williams die in een stuk komt drummen. Velen vonden dit album dat in 1986 verscheen helemaal niks; ik kocht een exemplaar op vinyl en vermaakte me er opperbest mee. Nu nog. Holdsworth is God.
Op Atavachron gebeurt iets bijzonders. In 1985 ontdekt Holdsworth een nieuw instrument: de Synth-Axe, een gitaarachtig apparaat waarmee je via snaren een synthesizer aanstuurt. Het is een gruwelijk ding om te bespelen, maar de mogelijkheden die het biedt openen voor Holdsworth nieuwe deuren. Grappig is dat ondanks dat de klankkleuren anders zijn het allemaal nog net zo klinkt als voorheen: als Allan Holdsworth. Wat dat betreft zet opener Non-Brewed Condiment perfect de toon. Daarnaast gebruikt Holdsworth zo ongeveer dezelfde bezetting: Jimmy Johnson, Alan Pasqua, Gary Husband en Chad Wackerman. Opvallend is Tony Williams die in een stuk komt drummen. Velen vonden dit album dat in 1986 verscheen helemaal niks; ik kocht een exemplaar op vinyl en vermaakte me er opperbest mee. Nu nog. Holdsworth is God.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1055: Allan Holdsworth - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - Sand
Op Sand uit 1987 heeft Allan Holdsworth die Synth-Axe helemaal onder de knie. Gelijk vanaf de opener (het titelnummer) gaat het loos met zijn uit duizenden herkenbare wriemelmelodieën uit het wonderlijke instrument. Op Distance Vs. Desire horen we enkel en alleen de Synth-Axe: een soort griezelsprookjesmuziek. Daarna nog vier jazzrockfreakstukken. Ik kocht deze plaat in 1987 al op elpee; nu geremasterd klinkt hij glashelder. Opnieuw zijn Johnson, Pasqua, Husband en Wackerman er om de ideale omgeving te scheppen voor de onnavolgbare improvisaties van Holdsworth. Gelukkig zet hij ook af en toe zijn 'gewone' gitaar in, zodat er voor iedereen wat te genieten valt. Holdsworth is God.
Op Sand uit 1987 heeft Allan Holdsworth die Synth-Axe helemaal onder de knie. Gelijk vanaf de opener (het titelnummer) gaat het loos met zijn uit duizenden herkenbare wriemelmelodieën uit het wonderlijke instrument. Op Distance Vs. Desire horen we enkel en alleen de Synth-Axe: een soort griezelsprookjesmuziek. Daarna nog vier jazzrockfreakstukken. Ik kocht deze plaat in 1987 al op elpee; nu geremasterd klinkt hij glashelder. Opnieuw zijn Johnson, Pasqua, Husband en Wackerman er om de ideale omgeving te scheppen voor de onnavolgbare improvisaties van Holdsworth. Gelukkig zet hij ook af en toe zijn 'gewone' gitaar in, zodat er voor iedereen wat te genieten valt. Holdsworth is God.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1056: Allan Holdsworth - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - Secrets
Gelukkig zet Holdsworth zijn gewone gitaar weer meer in op Secrets uit 1989. Gelijk met City Nights (een compositie van Gary Husband die hierin ook de toetsenpartijen vertolkt) gaat hij ouderwets loos. In de zeven stukken die daarop volgen, haalt hij de Synth-Axe wel weer tevoorschijn, maar het is meer in balans. Jimmy Johnson is er weer op bas, Alan Pasqua op piano en dit keer drumt Vinnie Colaiuta de meeste stukken. Rowanne Mark komt een liedje zingen, Steve Hunt speelt toetsen in twee nummers (die hij ook schrijft) en Wackerman drumt een enkel stuk (dat hij schrijft). Holdsworth is de componist van de rest. Ik kocht op 18 maart 2009 een cd-versie van dit album en liet die ter plekke signeren door meneer zelf toen hij kwam spelen in onze poptempel Gigant hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. Die cd is met de aanschaf van de debiel dikke doos overbodig geworden, dus hij staat ergens achter in een kast verstopt. Dat concert was trouwens ook belachelijk goed, met Jimmy Johnson op bas en Gary Husband op drums. Holdsworth is God.
Gelukkig zet Holdsworth zijn gewone gitaar weer meer in op Secrets uit 1989. Gelijk met City Nights (een compositie van Gary Husband die hierin ook de toetsenpartijen vertolkt) gaat hij ouderwets loos. In de zeven stukken die daarop volgen, haalt hij de Synth-Axe wel weer tevoorschijn, maar het is meer in balans. Jimmy Johnson is er weer op bas, Alan Pasqua op piano en dit keer drumt Vinnie Colaiuta de meeste stukken. Rowanne Mark komt een liedje zingen, Steve Hunt speelt toetsen in twee nummers (die hij ook schrijft) en Wackerman drumt een enkel stuk (dat hij schrijft). Holdsworth is de componist van de rest. Ik kocht op 18 maart 2009 een cd-versie van dit album en liet die ter plekke signeren door meneer zelf toen hij kwam spelen in onze poptempel Gigant hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. Die cd is met de aanschaf van de debiel dikke doos overbodig geworden, dus hij staat ergens achter in een kast verstopt. Dat concert was trouwens ook belachelijk goed, met Jimmy Johnson op bas en Gary Husband op drums. Holdsworth is God.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1057: Allan Holdsworth - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - Wardenclyffe Tower
Vanaf eind jaren tachtig is Holdsworth nagenoeg uitsluitend bezig met zijn eigen werk. Hij toert langs kleinere zalen en (jazz)festivals, vaak met wisselende bezettingen in zijn begeleidingsband, al zijn Jimmy Johnson (b), Gary Husband (t, d) en Chad Wackerman (d) regelmatig van de partij. Dit trio is ook (weer) terug te horen op Wardenclyffe Tower uit 1992. Ik vind dat Holdsworth op deze plaat definitief zijn geluid heeft gevonden. Zijn lyrische en vloeiende stijl op de gitaar, afgewisseld met de orkestrale Synth-Axe-geluiden en dat in combinatie met pakkende melodieën/thema's in de avontuurlijke composities, raken de perfectie, al zal meneer zelf het allemaal wel niet zo goed hebben gevonden. Maar liefst drie extraatjes bij dit album, waaronder deel 4 en 5 van The Un-Merry-Go-Round. Voor mij een van zijn beste albums. Holdsworth is God.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 07-04-2021 07:57:28 ]
Vanaf eind jaren tachtig is Holdsworth nagenoeg uitsluitend bezig met zijn eigen werk. Hij toert langs kleinere zalen en (jazz)festivals, vaak met wisselende bezettingen in zijn begeleidingsband, al zijn Jimmy Johnson (b), Gary Husband (t, d) en Chad Wackerman (d) regelmatig van de partij. Dit trio is ook (weer) terug te horen op Wardenclyffe Tower uit 1992. Ik vind dat Holdsworth op deze plaat definitief zijn geluid heeft gevonden. Zijn lyrische en vloeiende stijl op de gitaar, afgewisseld met de orkestrale Synth-Axe-geluiden en dat in combinatie met pakkende melodieën/thema's in de avontuurlijke composities, raken de perfectie, al zal meneer zelf het allemaal wel niet zo goed hebben gevonden. Maar liefst drie extraatjes bij dit album, waaronder deel 4 en 5 van The Un-Merry-Go-Round. Voor mij een van zijn beste albums. Holdsworth is God.
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 07-04-2021 07:57:28 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1058: Allan Holdsworth - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - Hard Hat Area
Met Hard Hat Area uit 1993 gaat Holdsworth gewoon verder met waar hij mee bezig is: een zoektocht naar de perfecte jazzrock/fusion. Hij roept (weer) hulp in van Steve Hunt (b, d), Skulli Sverrisson (b) en Gary Husband (d) en zelf wisselt hij gitaar en Synth-Axe af. Daar waar de meeste muzikanten die de Synth-Axe uitprobeerden het apparaat al snel weer wegdeden, blijft Holdsworth - eigenzinnig als hij is - het onding gebruiken. Ondertussen past het geluid ervan zo bij zijn stijl, dat wegdenken geen optie meer is. In compositorisch opzicht is dit album niet zo opvallend; er staat weer geweldig spul op maar niet veel opvallende uitschieters. Als geheel is het gewoon weer ijzersterk en qua gitaargegier is het grandioos. Holdsworth is God.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 08-04-2021 07:44:40 ]
Met Hard Hat Area uit 1993 gaat Holdsworth gewoon verder met waar hij mee bezig is: een zoektocht naar de perfecte jazzrock/fusion. Hij roept (weer) hulp in van Steve Hunt (b, d), Skulli Sverrisson (b) en Gary Husband (d) en zelf wisselt hij gitaar en Synth-Axe af. Daar waar de meeste muzikanten die de Synth-Axe uitprobeerden het apparaat al snel weer wegdeden, blijft Holdsworth - eigenzinnig als hij is - het onding gebruiken. Ondertussen past het geluid ervan zo bij zijn stijl, dat wegdenken geen optie meer is. In compositorisch opzicht is dit album niet zo opvallend; er staat weer geweldig spul op maar niet veel opvallende uitschieters. Als geheel is het gewoon weer ijzersterk en qua gitaargegier is het grandioos. Holdsworth is God.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 08-04-2021 07:44:40 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1059: Allan Holdsworth - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - None Too Soon
Dit album verschijnt in 1996 en kent een compleet andere band om Allan Holdsworth heen. Gary Willis speelt bas, Kirk Covington drums en Gordon Beck is er op piano. Voor de rest is alles hetzelfde: zeer fijne fusionjazz met een hoofdrol voor de magistrale gitaarpartijen van Holdsworth die spaarzaam de Synth-Axe ter hand neemt. En wat uitzonderlijk is: op dit album staat slechts een enkele compositie van Holdsworth zelf: het titelnummer. Daarnaast speelt hij materiaal van Django Reinhardt, Bill Evans, Irving Berlin, John Coltrane, Joe Henderson, Gordon Beck en Norwegian Wood van die twee Liverpudlians. Indrukwekkende plaat weer. Holdsworth is God.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 07-04-2021 14:07:18 ]
Dit album verschijnt in 1996 en kent een compleet andere band om Allan Holdsworth heen. Gary Willis speelt bas, Kirk Covington drums en Gordon Beck is er op piano. Voor de rest is alles hetzelfde: zeer fijne fusionjazz met een hoofdrol voor de magistrale gitaarpartijen van Holdsworth die spaarzaam de Synth-Axe ter hand neemt. En wat uitzonderlijk is: op dit album staat slechts een enkele compositie van Holdsworth zelf: het titelnummer. Daarnaast speelt hij materiaal van Django Reinhardt, Bill Evans, Irving Berlin, John Coltrane, Joe Henderson, Gordon Beck en Norwegian Wood van die twee Liverpudlians. Indrukwekkende plaat weer. Holdsworth is God.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 07-04-2021 14:07:18 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1060: Allan Holdsworth - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - None Too Soon
Het duurt even voordat Holdsworth met een nieuwe plaat komt. Niet dat hij stil zit. Integendeel, hij toert veel rond. Pas in 2000 komt hij met een opvolger. The Sixteen Men Of Tain gaat verder met waar hij was gebleven: complexe jazzfusion met zijn vloeiende gitaarspel in de hoofdrol, waarbij hij voor de afwisseling hier en daar de Synth-Axe gebruikt. Geen covers dit keer; Holdsworth heeft - op een enkele uitzondering na - alle materiaal weer geschreven. In de begeleidingsband zitten Gary Novak (d) en Dave Carpenter (b); gastrollen zijn er voor trompettist Walt Fowler en drummer Chad Wackerman (die ook de compositie Downside Up bijdraagt). Op het eerste gehoor is er meer rock, maar schijn bedriegt. Voor deze doos is de 2003 special edition van het album gebruikt, hetgeen betekent dat er twee extra stukken op staan. Ook fijn. Ik kocht een vroege versie van de cd begin jaren 00, maar sinds ik deze doos heb is dat exemplaar verhuisd naar ergens achter in een kast. IJzersterke plaat weer, samen met Wardenclyffe Tower behoort deze tot mijn favorieten uit de latere jaren van de man. Holdsworth is God.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 07-04-2021 14:07:31 ]
Het duurt even voordat Holdsworth met een nieuwe plaat komt. Niet dat hij stil zit. Integendeel, hij toert veel rond. Pas in 2000 komt hij met een opvolger. The Sixteen Men Of Tain gaat verder met waar hij was gebleven: complexe jazzfusion met zijn vloeiende gitaarspel in de hoofdrol, waarbij hij voor de afwisseling hier en daar de Synth-Axe gebruikt. Geen covers dit keer; Holdsworth heeft - op een enkele uitzondering na - alle materiaal weer geschreven. In de begeleidingsband zitten Gary Novak (d) en Dave Carpenter (b); gastrollen zijn er voor trompettist Walt Fowler en drummer Chad Wackerman (die ook de compositie Downside Up bijdraagt). Op het eerste gehoor is er meer rock, maar schijn bedriegt. Voor deze doos is de 2003 special edition van het album gebruikt, hetgeen betekent dat er twee extra stukken op staan. Ook fijn. Ik kocht een vroege versie van de cd begin jaren 00, maar sinds ik deze doos heb is dat exemplaar verhuisd naar ergens achter in een kast. IJzersterke plaat weer, samen met Wardenclyffe Tower behoort deze tot mijn favorieten uit de latere jaren van de man. Holdsworth is God.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 07-04-2021 14:07:31 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1061: Allan Holdsworth - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - Flat Tire: Music For A Non-Existent Movie
In de hoesaantekeningen van dit album vertelt Holdsworth tussen neus en lippen door dat hij zijn thuisstudio The Brewery niet meer heeft. Het is een van de weinige keren dat hij iets over zijn persoonlijke omstandigheden meldt. De laatste dingen die hij (in 2000/2001) in die studio heeft kunnen opnemen, is het materiaal dat op deze cd staat. Flat Tire verschijnt uiteindelijk in 2001. De muziek heeft hij helemaal in zijn eentje gecreëerd (met uitzondering van de baspartijen in twee stukken die Dave Carpenter heeft ingespeeld). Alleen in het korte openingsnummer gebruikt hij de gitaar; de rest heeft hij ingespeeld op de Synth-Axe, aangevuld met allerlei elektronica die hij heeft geprogrammeerd. Het is dan ook een zeer afwijkend album qua geluid en anderzijds ook helemaal niet: het staat weer vol met onnavolgbare geïmproviseerde muziek en vloeiende solomelodieën. Holdsworth is God.
In de hoesaantekeningen van dit album vertelt Holdsworth tussen neus en lippen door dat hij zijn thuisstudio The Brewery niet meer heeft. Het is een van de weinige keren dat hij iets over zijn persoonlijke omstandigheden meldt. De laatste dingen die hij (in 2000/2001) in die studio heeft kunnen opnemen, is het materiaal dat op deze cd staat. Flat Tire verschijnt uiteindelijk in 2001. De muziek heeft hij helemaal in zijn eentje gecreëerd (met uitzondering van de baspartijen in twee stukken die Dave Carpenter heeft ingespeeld). Alleen in het korte openingsnummer gebruikt hij de gitaar; de rest heeft hij ingespeeld op de Synth-Axe, aangevuld met allerlei elektronica die hij heeft geprogrammeerd. Het is dan ook een zeer afwijkend album qua geluid en anderzijds ook helemaal niet: het staat weer vol met onnavolgbare geïmproviseerde muziek en vloeiende solomelodieën. Holdsworth is God.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1062: The Allan Holdsworth Group - The Man Who Changed Guitar Forever! - The Allan Holdsworth Album Collection - Then!
Op 4, 5 en 6 mei 1990 speelt The Allan Holdsworth Group in de Roppongi Pit Inn in Tokyo. In de band naast Holdsworth: bassist Jimmy Johnson, Steve Hunt op toetsen en Gary Husband op drums. Op de setlijst vooral stukken van Atavachron en Sand, plus Proto-Cosmos van het legendarische In Between van Tony Williams' Lifetime (waar Holdsworth op meespeelde). Then! verschijnt in 2003. Drie groepsimprovisaties zijn er te vinden, plus het extraatje dat op de Japanse editie stond. Holdsworth zelf is heer en meester op de gitaar en neemt ook de Synth-Axe ter hand. Prachtig document vol met zijn zo typische jazzfusion. Hiermee is de debiel goede doos ten einde. Holdsworth is God.
Op 4, 5 en 6 mei 1990 speelt The Allan Holdsworth Group in de Roppongi Pit Inn in Tokyo. In de band naast Holdsworth: bassist Jimmy Johnson, Steve Hunt op toetsen en Gary Husband op drums. Op de setlijst vooral stukken van Atavachron en Sand, plus Proto-Cosmos van het legendarische In Between van Tony Williams' Lifetime (waar Holdsworth op meespeelde). Then! verschijnt in 2003. Drie groepsimprovisaties zijn er te vinden, plus het extraatje dat op de Japanse editie stond. Holdsworth zelf is heer en meester op de gitaar en neemt ook de Synth-Axe ter hand. Prachtig document vol met zijn zo typische jazzfusion. Hiermee is de debiel goede doos ten einde. Holdsworth is God.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1063: Allan Holdsworth - Frankfurt '86
Na de grote doos die begin 2017 verscheen duurt het een flinke tijd voor er nieuw materiaal verschijnt. Halverwege 2020 komt dit document uit. Ik koop het op 15 september 2020. Het is het verslag van een optreden tijdens het Deutsches Jazz Festival in Frankfurt in 1986. In de band Gary Husband (d), Jimmy Johnson (b) en Kei Akagi (t). Op de setlijst veel spul van Atavachron dat dan net uit is; het betekent dat Holdsworth ook geregeld de Synth-Axe ter hand neemt. Naast een cd zit er ook een dvd van het concert bij (het concert is destijds opgenomen voor Duitsche televisie), dus zien we de man aan het werk op het onding. Toch verbazingwekkend wat hij ermee gedaan krijgt. Ook horen we Holdsworthklassiekers als Letters Of Marque. Zelf is Holdsworth na afloop van het concert natuurlijk weer helemaal niet tevreden. Er waren allerlei technische problemen; ondanks dat vind ik het concert goed overeind blijven. Eddie Jobson zei ooit eens over Holdsworth dat het enige wat Holdsworth kon was gitaar spelen - ook al was hij daar nooit tevreden over -, voor de rest was hij erg onhandig, ook op sociaal gebied. Toen begin 2017 de doos met twaalf soloalbums verscheen, was Holdsworth dan ook erg in verlegenheid en hij was het absoluut niet eens met de titel ervan: The Man Who Changed Guitar Forever!. Hij was echter te laat met zijn veto; de doos was al in productie. Een paar weken later, op 15 april 2017 kwam plots het bericht dat hij was overleden. Iets met zeer hoge bloeddruk. Holdsworth is bij God.
En voor wie het concert wil zien, dit is een heel slechte weergave van de televisieuitzending:
Na de grote doos die begin 2017 verscheen duurt het een flinke tijd voor er nieuw materiaal verschijnt. Halverwege 2020 komt dit document uit. Ik koop het op 15 september 2020. Het is het verslag van een optreden tijdens het Deutsches Jazz Festival in Frankfurt in 1986. In de band Gary Husband (d), Jimmy Johnson (b) en Kei Akagi (t). Op de setlijst veel spul van Atavachron dat dan net uit is; het betekent dat Holdsworth ook geregeld de Synth-Axe ter hand neemt. Naast een cd zit er ook een dvd van het concert bij (het concert is destijds opgenomen voor Duitsche televisie), dus zien we de man aan het werk op het onding. Toch verbazingwekkend wat hij ermee gedaan krijgt. Ook horen we Holdsworthklassiekers als Letters Of Marque. Zelf is Holdsworth na afloop van het concert natuurlijk weer helemaal niet tevreden. Er waren allerlei technische problemen; ondanks dat vind ik het concert goed overeind blijven. Eddie Jobson zei ooit eens over Holdsworth dat het enige wat Holdsworth kon was gitaar spelen - ook al was hij daar nooit tevreden over -, voor de rest was hij erg onhandig, ook op sociaal gebied. Toen begin 2017 de doos met twaalf soloalbums verscheen, was Holdsworth dan ook erg in verlegenheid en hij was het absoluut niet eens met de titel ervan: The Man Who Changed Guitar Forever!. Hij was echter te laat met zijn veto; de doos was al in productie. Een paar weken later, op 15 april 2017 kwam plots het bericht dat hij was overleden. Iets met zeer hoge bloeddruk. Holdsworth is bij God.
En voor wie het concert wil zien, dit is een heel slechte weergave van de televisieuitzending:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1064: Mark Hollis - Mark Hollis
Nadat Talk Talk ophield te bestaan in 1991, was het een tijdje stil rondom Mark Hollis. Pas in 1998 kwam hij met zijn eerste (en enige) soloalbum. Dat is deze. De plaat is een schoolvoorbeeld van open ruimtes in de muziek en laat vooral horen wanneer je niet moet spelen. Het begint dan ook met tien seconden absolute stilte. Daarna krijgen we acht werkstukjes die in het verlengde liggen van Talk Talk's Spirit Of Eden en Laughing Stock, zij het dat het nog intiemer is. Een piano, een harmonium, een gitaar, wat drums, de legendarische Mark Feltham op mondharmonica, spaarzame orkestratie. Daar horen we dan Hollis' bijna huilende stem overheen. Hoogtepunt wat mij betreft: A Life (1895-1915) Ik krijg er kippenvel van. Pas laat pikte ik het album op; sinds 25 februari 2013 staat de cd bij mij in de kast en ik haal hem er vaak uit. Schitterend album.
Nadat Talk Talk ophield te bestaan in 1991, was het een tijdje stil rondom Mark Hollis. Pas in 1998 kwam hij met zijn eerste (en enige) soloalbum. Dat is deze. De plaat is een schoolvoorbeeld van open ruimtes in de muziek en laat vooral horen wanneer je niet moet spelen. Het begint dan ook met tien seconden absolute stilte. Daarna krijgen we acht werkstukjes die in het verlengde liggen van Talk Talk's Spirit Of Eden en Laughing Stock, zij het dat het nog intiemer is. Een piano, een harmonium, een gitaar, wat drums, de legendarische Mark Feltham op mondharmonica, spaarzame orkestratie. Daar horen we dan Hollis' bijna huilende stem overheen. Hoogtepunt wat mij betreft: A Life (1895-1915) Ik krijg er kippenvel van. Pas laat pikte ik het album op; sinds 25 februari 2013 staat de cd bij mij in de kast en ik haal hem er vaak uit. Schitterend album.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1065: Tuomas Holopainen - Music Inspired By The Life And Times Of Scrooge
Tuomas Holopainen kennen we natuurlijk als het brein van Nightwish. Niet dat ik platen van Nightwish heb, maar toen dit in 2014 verscheen, wilde ik het horen en hebben. Op zijn eerste (en enige) soloalbum brengt de toetsenist een ode aan Carl Barks en Don Rosa, de tekenaar van Oom Dagobert. Verwacht geen progmetal met louter synthesizersolo's. Dit is een nagenoeg akoestisch en orkestraal werk, deels instrumentaal en deels met zang. Een suite van folksongs vertelt het vroege verhaal van Oom Dagobert, die in Klondike zijn geluk beproeft in een speurtocht naar goud. Hoofdrollen zijn er voor zangeressen (zoals zijn vrouw Johanna Kurkela), doedelzakker Troy Donockley, een groot koor en een enorm orkest. Het doet me een beetje denken aan de immense projecten die Rick Wakeman maakte in de begin jaren zeventig. Het lijkt nogal over de top, maar eigenlijk zijn het gewoon melodieuze stukken met een fikse Keltische inslag, alles ten dienste van de muziek. En ik vind het grandioos. Ik kocht op 7 mei 2014 het luxe mediaboek (oblong A5) met een extra cd waarop de hele boel nog eens in instrumentale versie ook. Prachtig werkstuk. Zou meneer Holopainen vaker moeten doen.
Tuomas Holopainen kennen we natuurlijk als het brein van Nightwish. Niet dat ik platen van Nightwish heb, maar toen dit in 2014 verscheen, wilde ik het horen en hebben. Op zijn eerste (en enige) soloalbum brengt de toetsenist een ode aan Carl Barks en Don Rosa, de tekenaar van Oom Dagobert. Verwacht geen progmetal met louter synthesizersolo's. Dit is een nagenoeg akoestisch en orkestraal werk, deels instrumentaal en deels met zang. Een suite van folksongs vertelt het vroege verhaal van Oom Dagobert, die in Klondike zijn geluk beproeft in een speurtocht naar goud. Hoofdrollen zijn er voor zangeressen (zoals zijn vrouw Johanna Kurkela), doedelzakker Troy Donockley, een groot koor en een enorm orkest. Het doet me een beetje denken aan de immense projecten die Rick Wakeman maakte in de begin jaren zeventig. Het lijkt nogal over de top, maar eigenlijk zijn het gewoon melodieuze stukken met een fikse Keltische inslag, alles ten dienste van de muziek. En ik vind het grandioos. Ik kocht op 7 mei 2014 het luxe mediaboek (oblong A5) met een extra cd waarop de hele boel nog eens in instrumentale versie ook. Prachtig werkstuk. Zou meneer Holopainen vaker moeten doen.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1066: Adam Holzman - The Deform Variations
Tot voor 2011 had ik nog nooit van Adam Holzman gehoord. Pas op het album Grace For Drowning van Steven Wilson uit 2011 zie ik zijn naam voor het eerst. Zijn toetsenwerk maakt grote indruk op mij. Holzman blijkt al een hele carrière achter de rug te hebben. Zo werkte hij bijvoorbeeld jaren lang met Miles Davis en is hij te horen op diens album Tutu. Ik zie hem voor het eerst live tijdens de tweede ronde van de Grace For Drowning-tour in 2012. Tijdens die tour speelt Holzman als intro van het lied Deform To Form A Star een korte pianoimprovisatie (gebaseerd op themaatjes uit het nummer), die tijdens ieder concert anders is. In 2015 brengt hij doodleuk een plaat uit met daarop een selectie van die improvisaties. Zevenentwintig stuks in totaal, opgenomen over de hele wereld en ieder de titel dragend van de stad waar ze zijn opgenomen. Sommige amper een minuut, andere krap twee. Saai? Nee! Ik ervaar de stukjes als zeer levendig en er gaat een bijna hypnotiserende werking van uit. Ik koop de plaat op 23 april 2015, als ik in Hedon Zwolle ben voor het Steven Wilson concert ter gelegenheid van het dan net verschenen album Hand. Cannot. Erase.. Deze plaat graai ik vaak tevoorschijn, zeker op zondagmorgens of laat op de avonds, vanwege de rustgevende werking ervan.
Op YT niks van te vinden, daarom hier een bandversie van Deform To Form A Star; let op de pianoimprovisatie aan het begin:
Tot voor 2011 had ik nog nooit van Adam Holzman gehoord. Pas op het album Grace For Drowning van Steven Wilson uit 2011 zie ik zijn naam voor het eerst. Zijn toetsenwerk maakt grote indruk op mij. Holzman blijkt al een hele carrière achter de rug te hebben. Zo werkte hij bijvoorbeeld jaren lang met Miles Davis en is hij te horen op diens album Tutu. Ik zie hem voor het eerst live tijdens de tweede ronde van de Grace For Drowning-tour in 2012. Tijdens die tour speelt Holzman als intro van het lied Deform To Form A Star een korte pianoimprovisatie (gebaseerd op themaatjes uit het nummer), die tijdens ieder concert anders is. In 2015 brengt hij doodleuk een plaat uit met daarop een selectie van die improvisaties. Zevenentwintig stuks in totaal, opgenomen over de hele wereld en ieder de titel dragend van de stad waar ze zijn opgenomen. Sommige amper een minuut, andere krap twee. Saai? Nee! Ik ervaar de stukjes als zeer levendig en er gaat een bijna hypnotiserende werking van uit. Ik koop de plaat op 23 april 2015, als ik in Hedon Zwolle ben voor het Steven Wilson concert ter gelegenheid van het dan net verschenen album Hand. Cannot. Erase.. Deze plaat graai ik vaak tevoorschijn, zeker op zondagmorgens of laat op de avonds, vanwege de rustgevende werking ervan.
Op YT niks van te vinden, daarom hier een bandversie van Deform To Form A Star; let op de pianoimprovisatie aan het begin:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1067: Adam Holzman - Truth Decay
Holzman komt in 2018 met een nieuw album. Truth Decay staat vol krachtige jazzrockachtige stukken. Hier en daar gefreak, vaak smaakvol gearrangeerd. Hulp krijgt hij onder meer van drummer Craig Blundell, bassist Mark Egan en Nick Beggs, fluitist/saxofonist Theo Travis en gitarist/echtgenote Jane Getter. Zelfs Steven Wilson komt een gitaarpartijtje spelen. Er is volop ruimte voor een solo hier en daar en doordat er meerdere instrumentalisten zijn, is er ook voldoende afwisseling. Beggs en Randy McStine zorgen voor de vocale variatie. Mooi album, dat veel te weinig aandacht kreeg. Ik kocht het op 18 februari 2019 in een plaatselijke platenwinkel.
Holzman komt in 2018 met een nieuw album. Truth Decay staat vol krachtige jazzrockachtige stukken. Hier en daar gefreak, vaak smaakvol gearrangeerd. Hulp krijgt hij onder meer van drummer Craig Blundell, bassist Mark Egan en Nick Beggs, fluitist/saxofonist Theo Travis en gitarist/echtgenote Jane Getter. Zelfs Steven Wilson komt een gitaarpartijtje spelen. Er is volop ruimte voor een solo hier en daar en doordat er meerdere instrumentalisten zijn, is er ook voldoende afwisseling. Beggs en Randy McStine zorgen voor de vocale variatie. Mooi album, dat veel te weinig aandacht kreeg. Ik kocht het op 18 februari 2019 in een plaatselijke platenwinkel.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1068: Hoover - A New Stereophonic Sound Spectacular
Toen de band nog Hoover heette. Later plakten ze er phonic achter. Er zijn uitgaven van dit album met de naam Hooverphonic op de hoes. Ik heb een originele cd uit 1996 die ik kocht op 17 oktober van dat jaar. Het was de tijd dat ik nogal wat triphopachtige dingen kocht en daar viel deze Belgische band ook onder. Jaren niet gehoord, maar wat een geweldige plaat is dit! Breinen achter de band zijn Alex Callier en Raymond Geerts die de elektronische basis leggen. Gitaartje erbij, wat sampletjes, toetsentapijtje en klaar. Geheime wapen echter is de stem van Liesje Sadonius. Haar zwoele lieflijkheid breekt alle instrumentale geweld open. Ze zou maar een jaar bij de band zijn en vervolgens kwamen er 12.354 andere zangeressen, maar die heb ik nooit gehoord. Dit is en blijft het enige album voor mij.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 09-04-2021 08:10:23 ]
Toen de band nog Hoover heette. Later plakten ze er phonic achter. Er zijn uitgaven van dit album met de naam Hooverphonic op de hoes. Ik heb een originele cd uit 1996 die ik kocht op 17 oktober van dat jaar. Het was de tijd dat ik nogal wat triphopachtige dingen kocht en daar viel deze Belgische band ook onder. Jaren niet gehoord, maar wat een geweldige plaat is dit! Breinen achter de band zijn Alex Callier en Raymond Geerts die de elektronische basis leggen. Gitaartje erbij, wat sampletjes, toetsentapijtje en klaar. Geheime wapen echter is de stem van Liesje Sadonius. Haar zwoele lieflijkheid breekt alle instrumentale geweld open. Ze zou maar een jaar bij de band zijn en vervolgens kwamen er 12.354 andere zangeressen, maar die heb ik nooit gehoord. Dit is en blijft het enige album voor mij.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 09-04-2021 08:10:23 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1069: Steve Howe - The Steve Howe Album
Steve Howe! Ik heb niet zo heel veel gitaarhelden (hoewel), maar Howe is er eentje. Ik kende hem natuurlijk vooral van zijn werk in de band Yes, maar daarvóór - in de jaren zestig - was hij al bezig met bandjes als The In-Crowd, Bodast en Tomorrow (White Bicycle!). In 1975 lag Yes wat stil en maakten alle toenmalige leden een soloplaat. Die van Howe heette Beginnings en die heb ik natuurlijk (op vinyl). Daarop zingt hij en dat had hij beter niet kunnen doen; verder is het een prima plaat. In 1979, als Yes een beetje uit elkaar geklapt is, buigt Howe zich over een opvolgende soloplaat en uiteindelijk komt hij met The Steve Howe Album. Was de voorganger nog een verzameling songs met hier en daar een uitzonderlijk gitaarinstrumentaaltje; hier gaat het werkelijk alle kanten op. Dat maakt het enerzijds een bonte verzameling die enige lijn mist; anderzijds is de plaat daardoor wel heel erg afwisselend en onderhoudend. Opener Pennants is een rocker met gierende gitaarsolo, Cactus Boogie een cowboyinstrumentaaltje, Diary Of A Man Who Vanished had in een westernsoundtrack gekund, Look Over Your Shoulder is een rocksong met zang van Claire Hamill en drums van Clive Bunker, The Continental is een countryjazzduel tussen elektrische gitaar en viool, Surface Tension is misschien wel de allermooiste akoestische gitaarsolo die Howe ooit geschreven heeft en de plaat sluit af met twee 'klassieke' werken waarin zijn elektrische gitaar begeleiding krijgt van een kamerorkest. De verzameling gitaren die Howe gebruikt op deze plaat is tamelijk indrukwekkend. Ik vond een remaster van de plaat uit 1994 op 18 januari 1996 en kocht die toen. Blijft een van de leukste Howeplaten. Er volgen er nog wat meer.
Steve Howe! Ik heb niet zo heel veel gitaarhelden (hoewel), maar Howe is er eentje. Ik kende hem natuurlijk vooral van zijn werk in de band Yes, maar daarvóór - in de jaren zestig - was hij al bezig met bandjes als The In-Crowd, Bodast en Tomorrow (White Bicycle!). In 1975 lag Yes wat stil en maakten alle toenmalige leden een soloplaat. Die van Howe heette Beginnings en die heb ik natuurlijk (op vinyl). Daarop zingt hij en dat had hij beter niet kunnen doen; verder is het een prima plaat. In 1979, als Yes een beetje uit elkaar geklapt is, buigt Howe zich over een opvolgende soloplaat en uiteindelijk komt hij met The Steve Howe Album. Was de voorganger nog een verzameling songs met hier en daar een uitzonderlijk gitaarinstrumentaaltje; hier gaat het werkelijk alle kanten op. Dat maakt het enerzijds een bonte verzameling die enige lijn mist; anderzijds is de plaat daardoor wel heel erg afwisselend en onderhoudend. Opener Pennants is een rocker met gierende gitaarsolo, Cactus Boogie een cowboyinstrumentaaltje, Diary Of A Man Who Vanished had in een westernsoundtrack gekund, Look Over Your Shoulder is een rocksong met zang van Claire Hamill en drums van Clive Bunker, The Continental is een countryjazzduel tussen elektrische gitaar en viool, Surface Tension is misschien wel de allermooiste akoestische gitaarsolo die Howe ooit geschreven heeft en de plaat sluit af met twee 'klassieke' werken waarin zijn elektrische gitaar begeleiding krijgt van een kamerorkest. De verzameling gitaren die Howe gebruikt op deze plaat is tamelijk indrukwekkend. Ik vond een remaster van de plaat uit 1994 op 18 januari 1996 en kocht die toen. Blijft een van de leukste Howeplaten. Er volgen er nog wat meer.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1070: Paul Sutin & Steve Howe - Seraphim
Vervolgens duurt het zeker tien jaar voor we weer iets van Howe in z'n uppie horen. Ondertussen speelt hij met Yes (1980-1981), Asia, GTR en in 1988 en 1989 is hij doende met Anderson Bruford Wakeman & Howe. Rond die tijd heeft hij ook contacten met Paul Sutin, een Britse componist en muziek- en televisieproducer. Met hem gaat Howe de studio in en samen maken ze Seraphim (1989). Sutin schrijft zo ongeveer alle stukken en maakt breed uitwaaierende toetsentapijten en daaroverheen speelt Howe akoestische gitaar. Ook zijn er pianopingeltjes van Carlo Bettini. Het schuurt tegen newageachtige zwijmelmeuk aan, maar stemmig is het wel. Leuk voor af en toe. Ik vond een remaster uit 2001 van het album op 2 mei 2004.
Vervolgens duurt het zeker tien jaar voor we weer iets van Howe in z'n uppie horen. Ondertussen speelt hij met Yes (1980-1981), Asia, GTR en in 1988 en 1989 is hij doende met Anderson Bruford Wakeman & Howe. Rond die tijd heeft hij ook contacten met Paul Sutin, een Britse componist en muziek- en televisieproducer. Met hem gaat Howe de studio in en samen maken ze Seraphim (1989). Sutin schrijft zo ongeveer alle stukken en maakt breed uitwaaierende toetsentapijten en daaroverheen speelt Howe akoestische gitaar. Ook zijn er pianopingeltjes van Carlo Bettini. Het schuurt tegen newageachtige zwijmelmeuk aan, maar stemmig is het wel. Leuk voor af en toe. Ik vond een remaster uit 2001 van het album op 2 mei 2004.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1071: Steve Howe - Turbulence
Een écht nieuw soloalbum komt pas in 1991. Het is het jaar dat ook de enorme Yesreünie plaatsvindt. De plaat Union blijkt een drama, maar de tour in 1991 met acht Yesmannen op het podum is een groot succes. Howe vindt echter dat er een gitarist te veel is; bovendien botert het niet zo tussen hem en collega-gitarist Trevor Rabin. Howe wil zich meer richten op zijn solocarrière. Op Turbulence staan tien korte en kernachtige gitaarrockinstrumentaaltjes met pakkende melodieën. Hij krijgt hulp van Bill Curry op toetsen en Nigel Glockner en Bill Bruford op drums. De rest doet Howe zelf (lees: 12.354 gitaren bespelen). Ik kocht 'm op 18 oktober 1991 bij het verschijnen. Sterk album.
Een écht nieuw soloalbum komt pas in 1991. Het is het jaar dat ook de enorme Yesreünie plaatsvindt. De plaat Union blijkt een drama, maar de tour in 1991 met acht Yesmannen op het podum is een groot succes. Howe vindt echter dat er een gitarist te veel is; bovendien botert het niet zo tussen hem en collega-gitarist Trevor Rabin. Howe wil zich meer richten op zijn solocarrière. Op Turbulence staan tien korte en kernachtige gitaarrockinstrumentaaltjes met pakkende melodieën. Hij krijgt hulp van Bill Curry op toetsen en Nigel Glockner en Bill Bruford op drums. De rest doet Howe zelf (lees: 12.354 gitaren bespelen). Ik kocht 'm op 18 oktober 1991 bij het verschijnen. Sterk album.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1072: Steve Howe - The Grand Scheme Of Things
Verhaaltje. Op zondagmiddag 29 mei 2005 ben ik in De Bosuil in Weert en daar speelt meneer Steve Howe in zijn eentje een uurtje of twee vol. Hij doet verzoeknummertjes en dus vraag ik om Surface Tension. Of ik geen gemakkelijker stukken weet, grapt hij. Dan speelt hij het. Foutloos. Niet veel later heeft hij een vraag aan het publiek. 'What's the title of my seventh solo album?' Doodse stilte in de volle zaal. Ik roep, pure gok: 'The Grand Scheme Of Things!' Ik mag op het podium komen en krijg van Howe de dan net verschenen dvd Steve Howe's Remedy Live. Na het concert signeert hij hem voor me. Wat ik hem niet durfde te vertellen, is dat The Grand Scheme Of Things op dat moment de enige plaat van Steve Howe is, die niet heb. Daar kwam verandering in op 18 april 2013, toen ik ergens een exemplaar van het album vond. Op deze plaat uit 1993 mixt Howe instrumentaaltjes met gezongen liederen. Die liederen zingt hij zelf. Dit keer is hij beter bij stem dan op zijn solodebuut uit 1975 en het is zeker niet slecht, maar toch had hij beter een professionele zanger kunnen inhuren. Instrumentaal is er weer veel om je vingers bij af te likken. Zoon Virgil speelt toetsen, zoon Dylan drumt en ene meneer Nick Beggs speelt de bas en de Chapman stick. En dan is daar ook Keith West die achtergrondvocalen verzorgt. Waarom heeft Howe dan niet West - met wie hij eind jaren zestig samen speelde in Tomorrow - de leadzang laten doen? Nou ja. Toch een onderhoudende plaat. Einde verhaaltje.
Verhaaltje. Op zondagmiddag 29 mei 2005 ben ik in De Bosuil in Weert en daar speelt meneer Steve Howe in zijn eentje een uurtje of twee vol. Hij doet verzoeknummertjes en dus vraag ik om Surface Tension. Of ik geen gemakkelijker stukken weet, grapt hij. Dan speelt hij het. Foutloos. Niet veel later heeft hij een vraag aan het publiek. 'What's the title of my seventh solo album?' Doodse stilte in de volle zaal. Ik roep, pure gok: 'The Grand Scheme Of Things!' Ik mag op het podium komen en krijg van Howe de dan net verschenen dvd Steve Howe's Remedy Live. Na het concert signeert hij hem voor me. Wat ik hem niet durfde te vertellen, is dat The Grand Scheme Of Things op dat moment de enige plaat van Steve Howe is, die niet heb. Daar kwam verandering in op 18 april 2013, toen ik ergens een exemplaar van het album vond. Op deze plaat uit 1993 mixt Howe instrumentaaltjes met gezongen liederen. Die liederen zingt hij zelf. Dit keer is hij beter bij stem dan op zijn solodebuut uit 1975 en het is zeker niet slecht, maar toch had hij beter een professionele zanger kunnen inhuren. Instrumentaal is er weer veel om je vingers bij af te likken. Zoon Virgil speelt toetsen, zoon Dylan drumt en ene meneer Nick Beggs speelt de bas en de Chapman stick. En dan is daar ook Keith West die achtergrondvocalen verzorgt. Waarom heeft Howe dan niet West - met wie hij eind jaren zestig samen speelde in Tomorrow - de leadzang laten doen? Nou ja. Toch een onderhoudende plaat. Einde verhaaltje.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1073: Steve Howe - Mothballs
Deze cd verschijnt in 1994, maar beslaat werk uit de periode 1964-1969. We horen een selectie van opnames van bandjes als The Syndicats, The In-Crowd, Tomorrow, Canto en Bodast. Allemaal bandjes waarin Steve Howe speelde en zijn gitaarstempel drukte op de muziek. Mottenballenverzamelaar, dus. Ik vond het plaatje op 5 juli 2014 ergens in een plaatselijke platenwinkel in Heerlen. Tijdje niet beluisterd en nu hoor ik weer eens goed wat een gitaartalent Howe in die vroege jaren moet zijn geweest en begrijp ik dat jan en alleman graag met hem wilde spelen en hem in de band wilde hebben. Hij bereikte een hoogtepunt met Tomorrow, waarin ook zanger Keith West, en hun psychedelische hit My White Bicycle blijft briljant. Mooi om de oorsprong van het piepjonge snarenwonder te horen en dan te bedenken dat het grote succes nog moest komen.
Deze cd verschijnt in 1994, maar beslaat werk uit de periode 1964-1969. We horen een selectie van opnames van bandjes als The Syndicats, The In-Crowd, Tomorrow, Canto en Bodast. Allemaal bandjes waarin Steve Howe speelde en zijn gitaarstempel drukte op de muziek. Mottenballenverzamelaar, dus. Ik vond het plaatje op 5 juli 2014 ergens in een plaatselijke platenwinkel in Heerlen. Tijdje niet beluisterd en nu hoor ik weer eens goed wat een gitaartalent Howe in die vroege jaren moet zijn geweest en begrijp ik dat jan en alleman graag met hem wilde spelen en hem in de band wilde hebben. Hij bereikte een hoogtepunt met Tomorrow, waarin ook zanger Keith West, en hun psychedelische hit My White Bicycle blijft briljant. Mooi om de oorsprong van het piepjonge snarenwonder te horen en dan te bedenken dat het grote succes nog moest komen.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1074: Steve Howe - Not Necessarily Acoustic
In de jaren negentig toert Steve Howe veelvuldig in zijn eentje, al dan niet akoestisch. In sommige gevallen heeft hij vooraf opgenomen begeleiding waarover hij dan live soleert; in de meeste gevallen speelt hij echt stukken in z'n eentje. Op dit album dat in 1995 verscheen, doet hij dat laatste. Er staan wat covers op, waaronder een amusante Country Mix, maar Howe speelt vooral zijn eigen solowerk en wat spul van Yes. Ik kocht de cd op 12 juli 1995 ten tijde van verschijnen. Leuke plaat, veel afwisseling in stijlen, ondanks dat het veelal akoestisch werk is. Sketches In The Sun, eerder te horen op de GTR-plaat, speelt hij dan weer solo in een elektrisch hoekje. Soms meent hij ook te moeten gaan zingen (zoals bijvoorbeeld in de Tales From Topographic Oceans-medley) en dat doet de uitvoeringen geen goed, vind ik. De 'grote hits' bewaart hij tot het laatst: Mood For A Day, een wat rommelige en overbodige Roundabout en ten slotte zijn solo-meesterwerkjes Ram (van zijn eerste soloplaat Beginnings) en het befaamde en immer indrukwekkende Clap.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 10-04-2021 12:27:55 ]
In de jaren negentig toert Steve Howe veelvuldig in zijn eentje, al dan niet akoestisch. In sommige gevallen heeft hij vooraf opgenomen begeleiding waarover hij dan live soleert; in de meeste gevallen speelt hij echt stukken in z'n eentje. Op dit album dat in 1995 verscheen, doet hij dat laatste. Er staan wat covers op, waaronder een amusante Country Mix, maar Howe speelt vooral zijn eigen solowerk en wat spul van Yes. Ik kocht de cd op 12 juli 1995 ten tijde van verschijnen. Leuke plaat, veel afwisseling in stijlen, ondanks dat het veelal akoestisch werk is. Sketches In The Sun, eerder te horen op de GTR-plaat, speelt hij dan weer solo in een elektrisch hoekje. Soms meent hij ook te moeten gaan zingen (zoals bijvoorbeeld in de Tales From Topographic Oceans-medley) en dat doet de uitvoeringen geen goed, vind ik. De 'grote hits' bewaart hij tot het laatst: Mood For A Day, een wat rommelige en overbodige Roundabout en ten slotte zijn solo-meesterwerkjes Ram (van zijn eerste soloplaat Beginnings) en het befaamde en immer indrukwekkende Clap.
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 10-04-2021 12:27:55 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1075: Steve Howe & Paul Sutin - Voyagers
Steve Howe werkt in de loop van de jaren nog vaker samen met Paul Sutin. In 1995 verschijnt Voyagers. Daar waar Seraphim van een paar jaar eerder wat ambient was, daar duiken de heren hier volop de newagekitsch in. Het is niet slecht, maar de warme zondagmorgengezelligheid druipt ervan af. Sutin brengt dit keer slechts een compositie in (plus twee samen met Howe) en hij speelt helemaal niks. Wel produceert hij dit album. Ene Mike Marshal legt de basis met toetsen- en synthesizertapijten en elektronische ritmes. Zoon Dylan Howe doet de echte drums en Steve zelf pingelt er zijn gitaarmelodieën overheen. Marshal en Howe zijn samen verantwoordelijk voor de meeste composities. Je vraagt je dus af wie de veroorzaker van dit kwijlproduct is. Ik heb hier een remaster uit 2000 (in een ander hoesje dan het origineel) die ik kocht op 2 mei 2004.
[ Bericht 7% gewijzigd door bazbo op 10-04-2021 12:28:20 ]
Steve Howe werkt in de loop van de jaren nog vaker samen met Paul Sutin. In 1995 verschijnt Voyagers. Daar waar Seraphim van een paar jaar eerder wat ambient was, daar duiken de heren hier volop de newagekitsch in. Het is niet slecht, maar de warme zondagmorgengezelligheid druipt ervan af. Sutin brengt dit keer slechts een compositie in (plus twee samen met Howe) en hij speelt helemaal niks. Wel produceert hij dit album. Ene Mike Marshal legt de basis met toetsen- en synthesizertapijten en elektronische ritmes. Zoon Dylan Howe doet de echte drums en Steve zelf pingelt er zijn gitaarmelodieën overheen. Marshal en Howe zijn samen verantwoordelijk voor de meeste composities. Je vraagt je dus af wie de veroorzaker van dit kwijlproduct is. Ik heb hier een remaster uit 2000 (in een ander hoesje dan het origineel) die ik kocht op 2 mei 2004.
[ Bericht 7% gewijzigd door bazbo op 10-04-2021 12:28:20 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1076: Steve Howe - Quantum Guitar
Steve Howe sluit zich in 1996 weer aan bij Yes en is daar dan een tijdje zoet mee. Twee jaar later, in 1998, als ook het Yesalbum Open Your Eyes uitkomt, brengt hij Quantum Guitar op de markt. Zoon Dylan Howe drumt op dit album en de rest doet vader Steve allemaal zelf. Lees: hij speelt 12.354 gitaren. Van bas tot elektrisch, van steel tot sitar, van akoestisch tot mandoline. Noem het maar op. (Dat deed ik net.) Opener Walk Don't Run is een klassieker van Johnny Smith en alle andere zestien stukken heeft Howe gecomponeerd. Het zijn korte gitaar(rock)pareltjes, met als enige uitzondering het vrij lange Suddenly. Allerlei stijlen komen voorbij: van country tot rock, van proggy tot jazzy. Ik kocht Quantum Guitar op 15 september 1998 en er is een tijd geweest dat ik hem heel veel draaide. Nu een poosje niet gehoord. Leuk album!
Steve Howe sluit zich in 1996 weer aan bij Yes en is daar dan een tijdje zoet mee. Twee jaar later, in 1998, als ook het Yesalbum Open Your Eyes uitkomt, brengt hij Quantum Guitar op de markt. Zoon Dylan Howe drumt op dit album en de rest doet vader Steve allemaal zelf. Lees: hij speelt 12.354 gitaren. Van bas tot elektrisch, van steel tot sitar, van akoestisch tot mandoline. Noem het maar op. (Dat deed ik net.) Opener Walk Don't Run is een klassieker van Johnny Smith en alle andere zestien stukken heeft Howe gecomponeerd. Het zijn korte gitaar(rock)pareltjes, met als enige uitzondering het vrij lange Suddenly. Allerlei stijlen komen voorbij: van country tot rock, van proggy tot jazzy. Ik kocht Quantum Guitar op 15 september 1998 en er is een tijd geweest dat ik hem heel veel draaide. Nu een poosje niet gehoord. Leuk album!
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1077: Steve Howe - Pulling Strings
Tussen de tours en studiopnames met Yes door weet Howe in 1999 zelf een soloalbum uit te brengen. Op Pulling Strings staan liveopnames uit Chicago en Minneapolis van November 1994. Het is de tijd dat hij in zijn eentje op het podium staat, veel akoestisch werk speelt, maar af en toe zich laat begeleiden door een tape. Vergelijkbare plaat met Not Necessarily Acoustic, dit. Allerlei stukken uit zijn gehele carrière tot dan toe komen voorbij. Wat van zijn debuutsoloplaat Beginnings en de opvolger The Steve Howe Album, wat van Yes, wat covers en een bijzonder leuke versie van My White Bicycle. Minder is dat hij weer wat meent te moeten zingen en dat moet die man gewoon niet doen; een prachtig gitaarwerkstuk als Turn Of The Century, oorspronkelijk met de stem van Jon Anderson, helpt hij gruwelijk naar z'n grootje. De finale van The Gates Of Delirium, beter bekend als Soon, is dan wel weer aardig gebracht, niet in het minst vanwege de uitgebreidere begeleiding door middel van de tape. Over het gitaarwerk heb ik niks te klagen: de snarengrootmeester beheerst zijn instrument tot in de perfectie. Ik kocht de cd op 7 april 1999 bij het verschijnen. Ook deze heb ik een tijdje niet gehoord; alles bij elkaar zeer onderhoudend.
Niks van te vinden op YT, daarom hieronder een publieksopname uit 1994 van Sketches In The Sun op elektrische gitaar, afkomstig van het GTR-album (1986) en Classical Gas met een vooraf opgenomen tape waarop hij de luit bespeelt.
[ Bericht 14% gewijzigd door bazbo op 10-04-2021 13:58:50 ]
Tussen de tours en studiopnames met Yes door weet Howe in 1999 zelf een soloalbum uit te brengen. Op Pulling Strings staan liveopnames uit Chicago en Minneapolis van November 1994. Het is de tijd dat hij in zijn eentje op het podium staat, veel akoestisch werk speelt, maar af en toe zich laat begeleiden door een tape. Vergelijkbare plaat met Not Necessarily Acoustic, dit. Allerlei stukken uit zijn gehele carrière tot dan toe komen voorbij. Wat van zijn debuutsoloplaat Beginnings en de opvolger The Steve Howe Album, wat van Yes, wat covers en een bijzonder leuke versie van My White Bicycle. Minder is dat hij weer wat meent te moeten zingen en dat moet die man gewoon niet doen; een prachtig gitaarwerkstuk als Turn Of The Century, oorspronkelijk met de stem van Jon Anderson, helpt hij gruwelijk naar z'n grootje. De finale van The Gates Of Delirium, beter bekend als Soon, is dan wel weer aardig gebracht, niet in het minst vanwege de uitgebreidere begeleiding door middel van de tape. Over het gitaarwerk heb ik niks te klagen: de snarengrootmeester beheerst zijn instrument tot in de perfectie. Ik kocht de cd op 7 april 1999 bij het verschijnen. Ook deze heb ik een tijdje niet gehoord; alles bij elkaar zeer onderhoudend.
Niks van te vinden op YT, daarom hieronder een publieksopname uit 1994 van Sketches In The Sun op elektrische gitaar, afkomstig van het GTR-album (1986) en Classical Gas met een vooraf opgenomen tape waarop hij de luit bespeelt.
[ Bericht 14% gewijzigd door bazbo op 10-04-2021 13:58:50 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1078: Steve Howe - Portraits Of Bob Dylan
Steve Howe heeft zijn bewondering voor Bob Dylan nooit onder stoelen of banken geschoven. Tijdens een soloconcert in 1979 in Montreux speelt hij al een (instrumentaal) Dylanmedley. In 1999 waagt hij een heel album aan het werk van zijn idool. Zelf speelt hij alle gitaarpartijen, zoon Dylan drumt en voor de zang vraagt hij allerlei lui. Zo opent de plaat met Sad Eyed Lady Of The Low Lands, gezongen door Jon Anderson. Verderop komen Annie Haslam, Max Bacon, PP Arnold, Keith West, Dean D yson, Allan Clarke en Phoebe Snow langs. Zelf zingt Howe drie liedjes. Door de afwisseling in stemmen is dit een leuke, afwisselende plaat geworden. Alles klinkt fris en opgetogen. Geen vuur of spetterende gitaarsolo's, maar gewoon de ijzersterke liedjes in een uitstekende uitvoering. Her en der toch dat typische en onmiskenbare Steve Howe-geluid. Ik kocht de plaat op 14 juni 1999.
Steve Howe heeft zijn bewondering voor Bob Dylan nooit onder stoelen of banken geschoven. Tijdens een soloconcert in 1979 in Montreux speelt hij al een (instrumentaal) Dylanmedley. In 1999 waagt hij een heel album aan het werk van zijn idool. Zelf speelt hij alle gitaarpartijen, zoon Dylan drumt en voor de zang vraagt hij allerlei lui. Zo opent de plaat met Sad Eyed Lady Of The Low Lands, gezongen door Jon Anderson. Verderop komen Annie Haslam, Max Bacon, PP Arnold, Keith West, Dean D yson, Allan Clarke en Phoebe Snow langs. Zelf zingt Howe drie liedjes. Door de afwisseling in stemmen is dit een leuke, afwisselende plaat geworden. Alles klinkt fris en opgetogen. Geen vuur of spetterende gitaarsolo's, maar gewoon de ijzersterke liedjes in een uitstekende uitvoering. Her en der toch dat typische en onmiskenbare Steve Howe-geluid. Ik kocht de plaat op 14 juni 1999.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1079: Steve Howe - Natural Timbre
Na al die jaren van platen volspelen (met Yes, Asia, GTR, solo enzovoorts) had Steve Howe nog nooit een volledig akoestisch album gemaakt. Daar kwam in 2001 verandering in met deze cd. Ik kocht hem op 7 juni van dat jaar. Het is een van mijn favoriete Howeplaten en hij belandt dan ook nog altijd veel in de speler. De eerste vijfenvijftig minuten krijgen we nieuwe composities te horen. Howe bespeelt de gitaren, luit, mandoline, dobro, autoharp, percussie en bas. Zoon Dylan komt in een enkel stuk helpen met drums en heel af en toe horen we piano (Andrew Jackman) en viool (Anna Palm). Prachtige melodieën, bij vlagen jazzy en bij andere vlagen neoklassiekerig, rijk gearrangeerd wanneer het kan en spaarzaam solo als het nodig is. De laatste drie stukken kennen we: het zijn stukken van Yes waarin Howe een fikse vinger in de pap heeft gehad. Your Move (onderdeel van I've Seen All Good People) en Disillusion (onderdeel van Starship Trooper), beide oorspronkelijk van The Yes Album uit 1971, plus een werkelijk schitterende instrumentale uitvoering van To Be Over (van Relayer uit 1974). Hoogtepunt in het Howesolooeuvre.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 11-04-2021 09:14:19 ]
Na al die jaren van platen volspelen (met Yes, Asia, GTR, solo enzovoorts) had Steve Howe nog nooit een volledig akoestisch album gemaakt. Daar kwam in 2001 verandering in met deze cd. Ik kocht hem op 7 juni van dat jaar. Het is een van mijn favoriete Howeplaten en hij belandt dan ook nog altijd veel in de speler. De eerste vijfenvijftig minuten krijgen we nieuwe composities te horen. Howe bespeelt de gitaren, luit, mandoline, dobro, autoharp, percussie en bas. Zoon Dylan komt in een enkel stuk helpen met drums en heel af en toe horen we piano (Andrew Jackman) en viool (Anna Palm). Prachtige melodieën, bij vlagen jazzy en bij andere vlagen neoklassiekerig, rijk gearrangeerd wanneer het kan en spaarzaam solo als het nodig is. De laatste drie stukken kennen we: het zijn stukken van Yes waarin Howe een fikse vinger in de pap heeft gehad. Your Move (onderdeel van I've Seen All Good People) en Disillusion (onderdeel van Starship Trooper), beide oorspronkelijk van The Yes Album uit 1971, plus een werkelijk schitterende instrumentale uitvoering van To Be Over (van Relayer uit 1974). Hoogtepunt in het Howesolooeuvre.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 11-04-2021 09:14:19 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1081: Steve Howe - Homebrew 1&2
Het Homebrew-project is interessant. In 1996 brengt Steve Howe de eerste verzameling demo's uit. Het zijn thuisopnames die hij maakte van 1973 tot en met dan en ze vormen de basis voor allerlei composities. Sommige zijn in bijna dezelfde vorm en arrangement terecht gekomen op zijn soloplaten, andere zwaar bewerkt op albums van ABWH, Yes, GTR en Asia. Het geeft een uniek en intiem kijkje in de keuken van de componist en muzikant. Allerinteresantst zijn de demo's voor Breakaway From It All (voor Beginnings uit 1975) en For This Moment (dat onderdeel zou worden van The Revealing Science Of God van het roemruchte Yesalbum Tales From Topographic Oceans uit 1973). In 2000 verscheen de tweede verzameling. Ik kocht de eerste Homebrew al eerder en dat exemplaar van de cd staat ergens verstopt achter in een kast. Op 19 augustus 2002 vond ik deze dubbelcd, een combinatie van het eerste deel en het tweede (dat ik nog niet had) uit datzelfde jaar. Op het tweede deel eveneens materiaal dat later - al dan niet in aangepaste vorm - terecht zou komen op Yes- en soloplaten. Voor de beginnende Howeluisteraar is het misschien niks; een liefhebber zoals ik vind het boeiende kost.
Van deel 1 niks te vinden op YT, behalve:
Het Homebrew-project is interessant. In 1996 brengt Steve Howe de eerste verzameling demo's uit. Het zijn thuisopnames die hij maakte van 1973 tot en met dan en ze vormen de basis voor allerlei composities. Sommige zijn in bijna dezelfde vorm en arrangement terecht gekomen op zijn soloplaten, andere zwaar bewerkt op albums van ABWH, Yes, GTR en Asia. Het geeft een uniek en intiem kijkje in de keuken van de componist en muzikant. Allerinteresantst zijn de demo's voor Breakaway From It All (voor Beginnings uit 1975) en For This Moment (dat onderdeel zou worden van The Revealing Science Of God van het roemruchte Yesalbum Tales From Topographic Oceans uit 1973). In 2000 verscheen de tweede verzameling. Ik kocht de eerste Homebrew al eerder en dat exemplaar van de cd staat ergens verstopt achter in een kast. Op 19 augustus 2002 vond ik deze dubbelcd, een combinatie van het eerste deel en het tweede (dat ik nog niet had) uit datzelfde jaar. Op het tweede deel eveneens materiaal dat later - al dan niet in aangepaste vorm - terecht zou komen op Yes- en soloplaten. Voor de beginnende Howeluisteraar is het misschien niks; een liefhebber zoals ik vind het boeiende kost.
Van deel 1 niks te vinden op YT, behalve:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1081: Steve Howe - Skyline
Small Acts Of Human Kindness. Het zijn de enige gezongen woorden, te horen in het openingsnummer dat dezelfde titel draagt. Verder houdt meneer Howe gelukkig zijn mond dicht. Hoewel, in de laatste halve minuut van de plaat komen dezelfde woorden weer terug. Op dit verder instrumentale album uit 2002 zoekt Howe opnieuw de samenwerking met Paul Sutin, die meeschrijft aan de helft van de stukken en piano en daarop ook de toetsen en percussie speelt. De rest doet Howe zelf (gitaren, bas, toetsen). Dit keer blijft het koppel ver van de kitscherigheid, al is de atmosfeer warm en veelal lieflijk. Ik kocht de plaat bij het verschijnen op 7 december 2002. Aangenaam werk.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 12-04-2021 07:57:52 ]
Small Acts Of Human Kindness. Het zijn de enige gezongen woorden, te horen in het openingsnummer dat dezelfde titel draagt. Verder houdt meneer Howe gelukkig zijn mond dicht. Hoewel, in de laatste halve minuut van de plaat komen dezelfde woorden weer terug. Op dit verder instrumentale album uit 2002 zoekt Howe opnieuw de samenwerking met Paul Sutin, die meeschrijft aan de helft van de stukken en piano en daarop ook de toetsen en percussie speelt. De rest doet Howe zelf (gitaren, bas, toetsen). Dit keer blijft het koppel ver van de kitscherigheid, al is de atmosfeer warm en veelal lieflijk. Ik kocht de plaat bij het verschijnen op 7 december 2002. Aangenaam werk.
[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 12-04-2021 07:57:52 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1082: Steve Howe's Remedy - Elements
Altijd al geboeid door rock and roll, blues en jazz, besluit Steve Howe in 2003 de band Remedy te beginnen, die zijn muziek in die stijlen speelt. Op Elements staan drie songs en dertien instrumentaaltjes, allemaal nieuwe composities. Howe is natuurlijk het middelpunt, zonen Dylan en Virgil doen mee op respectievelijk drums en toetsen, Derrick Taylor speelt bas en ene Gilad Atzmon de saxofoons, klarinet en fluit. Daarnast is op enkele stukken een complete blazerssectie aanwezig. Ik moet zeggen dat ik dit een zeer sterke plaat vind. De boel rockt en swingt er lekker op los en de blazers zorgen voor een afwisselend geluid. Ik heb hier de digipackversie die ik kocht op 3 oktober 2003 en ik zie dat mijn exemplaar is gesigneerd door meneer Howe. Geen idee meer hoe of waar. Ik kan nergens terughalen of hij een soloshow deed in dat jaar waar ik bij was; geen geval dat ik hem met Yes heb zien spelen. Misschien dat ik de cd heb meegenomen naar een later concert, dat zou kunnen, zo gek ben ik wel, maar ik kan het me echt niet herinneren. Howe gaat in 2004 met Remedy op tournee en bengt een live-dvd uit in 2005 (die ik van hem persoonlijk kreeg op 29 mei 2005, zie mijn verhaaltje hierboven bij het album The Grand Scheme Of Things).
En hier iets van die live-dvd, waarop Ray Fenwick tweede gitaar speelt:
Altijd al geboeid door rock and roll, blues en jazz, besluit Steve Howe in 2003 de band Remedy te beginnen, die zijn muziek in die stijlen speelt. Op Elements staan drie songs en dertien instrumentaaltjes, allemaal nieuwe composities. Howe is natuurlijk het middelpunt, zonen Dylan en Virgil doen mee op respectievelijk drums en toetsen, Derrick Taylor speelt bas en ene Gilad Atzmon de saxofoons, klarinet en fluit. Daarnast is op enkele stukken een complete blazerssectie aanwezig. Ik moet zeggen dat ik dit een zeer sterke plaat vind. De boel rockt en swingt er lekker op los en de blazers zorgen voor een afwisselend geluid. Ik heb hier de digipackversie die ik kocht op 3 oktober 2003 en ik zie dat mijn exemplaar is gesigneerd door meneer Howe. Geen idee meer hoe of waar. Ik kan nergens terughalen of hij een soloshow deed in dat jaar waar ik bij was; geen geval dat ik hem met Yes heb zien spelen. Misschien dat ik de cd heb meegenomen naar een later concert, dat zou kunnen, zo gek ben ik wel, maar ik kan het me echt niet herinneren. Howe gaat in 2004 met Remedy op tournee en bengt een live-dvd uit in 2005 (die ik van hem persoonlijk kreeg op 29 mei 2005, zie mijn verhaaltje hierboven bij het album The Grand Scheme Of Things).
En hier iets van die live-dvd, waarop Ray Fenwick tweede gitaar speelt:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1084: Steve Howe - Spectrum
Begin van het nieuwe milennium is Howe vooral bezig met Yes. Eind 2004 wordt zanger Jon Anderson ernstig ziek en ligt de band stil, dus heeft Howe weer tijd voor nieuw solowerk. In 2005 komt hij met Spectrum, een album met vijftien puntige progrockgitaarinstrumentalen. Zoon Dylan komt weer drummen, zoon Virgil beroert de toetsen in sommige stukken. Daarnaast krijgt Howe hulp van Tony Levin op bas en Oliver Wakeman (zoon van) op toetsen en gitaar. Ik koop Spectrum op 7 juli 2005 bij het verschijnen. Uitermate prettige plaat.
Begin van het nieuwe milennium is Howe vooral bezig met Yes. Eind 2004 wordt zanger Jon Anderson ernstig ziek en ligt de band stil, dus heeft Howe weer tijd voor nieuw solowerk. In 2005 komt hij met Spectrum, een album met vijftien puntige progrockgitaarinstrumentalen. Zoon Dylan komt weer drummen, zoon Virgil beroert de toetsen in sommige stukken. Daarnaast krijgt Howe hulp van Tony Levin op bas en Oliver Wakeman (zoon van) op toetsen en gitaar. Ik koop Spectrum op 7 juli 2005 bij het verschijnen. Uitermate prettige plaat.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1084: Steve Howe - Homebrew 3
Derde deel in de serie Homebrew, de thuisdemo's van Steve Howe. Stukken voor zijn soloplaten Turbulence, The Grand Scheme Of Things, Quantum Guitar en Natural Timbre, alsmede spul dat uiteindelijk in aangepaste vorm terecht kwam op Yesplaten Magnification, The Ladder en Union, plus de GTR-plaat. Ik kocht deze cd op 22 november 2005 bij het verschijnen. Eveneens interessant voor de Howefreak, al waren deel 1 en 2 boeiender.
Weer niks van op YT, behalve dit:
Derde deel in de serie Homebrew, de thuisdemo's van Steve Howe. Stukken voor zijn soloplaten Turbulence, The Grand Scheme Of Things, Quantum Guitar en Natural Timbre, alsmede spul dat uiteindelijk in aangepaste vorm terecht kwam op Yesplaten Magnification, The Ladder en Union, plus de GTR-plaat. Ik kocht deze cd op 22 november 2005 bij het verschijnen. Eveneens interessant voor de Howefreak, al waren deel 1 en 2 boeiender.
Weer niks van op YT, behalve dit:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd1085: Steve Howe - Motif - Volume 1
Steve Howe begint in 2005 een ambitieus project. Hij wil al zijn akoestische stukken in een soort definitieve vorm vastleggen. In dat jaar en in 2007 begint hij met het (opnieuw) opnemen van allerlei composities die hij in de loop van zijn carrière heeft geschreven of gearrangeerd. Motif - Volume 1 verschijnt in 2008 en ik koop 'm gelijk (op 24 november 2008, welteverstaan). Het is een bonte mix van stukjes en stijlen, zij het dat alles op akoestische gitaar is gespeeld. Er staat bekend spul van zijn eerste soloplaten op, maar bijvoorbeeld ook zijn bekende werk Clap van The Yes Album en een deel van een concerto van Vivaldi dat hij eerder opnam voor The Steve Howe Album. Doordat hij verschillende types gitaren gebruikt, is het geluid afwisselend, ondanks dat het allemaal akoestische gitaar is. Ik vind het echt prachtig, het laat zeer goed horen wat een technisch onderlegde gitarist Howe is en hoe sterk zijn composities zijn. Helaas is mijn cd'tje beschadigd (ondanks dat ik altijd zeer zuinig ben op mijn muziekdragers) en blijft hij in een stuk hangen. Jammer, dan maar doorskippen van liedje 3 naar liedje 4. Heb het album later nergens meer gezien; er is ook maar een enkele uitgave van en die is bijna niet meer te verkrijgen. Het ambitieuze project van Steve Howe bevalt me goed. Lang niet alles past op een enkel schijfje, vandaar dat deze cd de subtitel Volume 1 meekreeg. Echter, een Mofif - Volume 2 is tot op de dag van vandaag nog niet verschenen.
Steve Howe begint in 2005 een ambitieus project. Hij wil al zijn akoestische stukken in een soort definitieve vorm vastleggen. In dat jaar en in 2007 begint hij met het (opnieuw) opnemen van allerlei composities die hij in de loop van zijn carrière heeft geschreven of gearrangeerd. Motif - Volume 1 verschijnt in 2008 en ik koop 'm gelijk (op 24 november 2008, welteverstaan). Het is een bonte mix van stukjes en stijlen, zij het dat alles op akoestische gitaar is gespeeld. Er staat bekend spul van zijn eerste soloplaten op, maar bijvoorbeeld ook zijn bekende werk Clap van The Yes Album en een deel van een concerto van Vivaldi dat hij eerder opnam voor The Steve Howe Album. Doordat hij verschillende types gitaren gebruikt, is het geluid afwisselend, ondanks dat het allemaal akoestische gitaar is. Ik vind het echt prachtig, het laat zeer goed horen wat een technisch onderlegde gitarist Howe is en hoe sterk zijn composities zijn. Helaas is mijn cd'tje beschadigd (ondanks dat ik altijd zeer zuinig ben op mijn muziekdragers) en blijft hij in een stuk hangen. Jammer, dan maar doorskippen van liedje 3 naar liedje 4. Heb het album later nergens meer gezien; er is ook maar een enkele uitgave van en die is bijna niet meer te verkrijgen. Het ambitieuze project van Steve Howe bevalt me goed. Lang niet alles past op een enkel schijfje, vandaar dat deze cd de subtitel Volume 1 meekreeg. Echter, een Mofif - Volume 2 is tot op de dag van vandaag nog niet verschenen.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Vol.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
