Hoe ga je op covid-19 terugkijken?

Was vooral vaak dronken. En at magnetronvoer. Mooie tijd dus.

Toen corona uitbrak, leek het eerst nog iets abstracts, iets wat “daar ver weg” gebeurde. Italië, Wuhan, krantenkoppen met foto’s van lege straten. En toen opeens zat ook Nederland op slot. De stilte van die eerste weken herinner ik me nog goed: geen verkeer, geen terrassen, een vreemde rust die tegelijk benauwend was.

Maar eerlijk gezegd, als ik nu terugkijk, is het niet die stilte of de angst voor het virus die me het meest is bijgebleven. Het is het besef hoe snel gezond verstand verdampte. Mensen die ik dacht te kennen, gewone, redelijke mensen, begonnen plots bizarre dingen te beweren. Dat het virus niet bestond. Dat de overheid ons wilde chippen. Dat artsen samenspanden met farmaceuten om “ons klein te houden”. Ik weet nog dat ik dacht: hoe kan dit? Terwijl ziekenhuizen vol lagen, IC’s draaiden op hun tandvlees, stonden er buiten mensen te schreeuwen dat het allemaal “een leugen” was. "Die patiënten zijn allemaal door de overheid betaalde acteurs". Er was iets diep verontrustends aan dat spektakel. Niet alleen omdat het irrationeel was maar omdat het liet zien hoe dun de laag van rede en vertrouwen eigenlijk is.

Voor mij was die periode minder een strijd tegen een virus dan tegen de domheid, het wantrouwen en de opzettelijke blindheid die overal opdoken. En dat, achteraf, is wat me nog het meest met afgrijzen vervult: niet de ziekte, niet de lockdowns maar het inzicht dat zoveel mensen liever een waanidee omarmen dan een ongemakkelijke waarheid. Dat heeft mijn kijk op Nederland en mijn medeburgers voorgoed veranderd.

Ik was net zwanger toen de lockdown kwam. Dus dat was nogal absurd. Mijn man mocht niet mee naar de echo etc. Ik maakte me ook zorgen om mijn kind natuurlijk. Wat als ze net geboren is en covid krijgt. Gelukkig is het goed gekomen.

quote:

Op vrijdag 14 maart 2025 04:54 schreef de_boswachter het volgende:
Was vooral vaak dronken. En at magnetronvoer. Mooie tijd dus.

Interessante overlevingsstrategie: bier en wijn als desinfectiemiddel en lasagne uit de magnetron als troost. Wie had gedacht dat isolement zo culinair én spiritueel verrijkend kon zijn? Een waar tijdperk van zelfzorg en bezinning.

quote:

Op zaterdag 8 november 2025 06:20 schreef Meningbastion het volgende:

[..]
Interessante overlevingsstrategie: bier en wijn als desinfectiemiddel en lasagne uit de magnetron als troost. Wie had gedacht dat isolement zo culinair én spiritueel verrijkend kon zijn? Een waar tijdperk van zelfzorg en bezinning.

Is dit sarcastisch want dan vechten we het uit.

quote:

Op zaterdag 8 november 2025 06:57 schreef de_boswachter het volgende:

[..]
Is dit sarcastisch want dan vechten we het uit.

Het is ironisch bedoeld. Ik ben geen moraalridder, iedereen moet zelf weten wat hij zijn lichaam en geest aandoet.

quote:

Op zaterdag 8 november 2025 07:20 schreef Meningbastion het volgende:

[..]
Het is ironisch bedoeld. Ik ben geen moraalridder, iedereen moet zelf weten wat hij zijn lichaam en geest aandoet.

Bedankt maat

Lachwekkend. Ik lach mijn familie uit, ik lach de Amerikanen uit en in het bijzonder die kale clown van dat Amerikaanse kutbedrijf en ik lach mijn 'ex' uit. Neem nooit meer contact met me op.

De (verplichte) dikke snavels op vakantie, terwijl het een graad of 38 was (en nee, niet in een zuidelijk oord), zal ik iig niet vergeten.

quote:

Op zondag 3 januari 2021 15:33 schreef Kleurplaatje het volgende:
Als een jaar waarin mijn denken over de mensheid wel enorm veranderd is. Niet ten goede helaas. Ben benieuwd hoeveel anderen verkapt misantroop zijn geworden.

Zie mijn post #178. Ja, ik ben sinds de pandemie misantroop geworden. Ik ben tot het besef gekomen dat er teveel compleet gestoorden rondlopen en vooral mensen die eerder geloven dat de aarde plat is dan dat zij ongemakkelijke waarheden accepteren. Mijn vertrouwen in de mensheid is nog nooit zo laag geweest.

[ Bericht 3% gewijzigd door Meningbastion op 08-11-2025 08:32:41 ]

Wat ik achteraf btw erg pijnlijk vind, zijn die simpele mensen die Irma Sluis als een soort circusaap gingen behandelen. "Hé Irma, doe nog eens een hamsteraar na?"

De eerste paar dagen, toen echt iedereen binnen bleef.

Ik heb een hond, dus was regelmatig buiten, maar je hoorde (en zag) daar echt helemaal niets en niemand.

Zelfs niet het geluid in de verte van de grote weg, echt totale stilte.

Alleen vogels en de wind.

Voor de rest ben ik er al jaren niet meer mee bezig, itt tot veel wappies van weleer, die het maar niet los kunnen laten

quote:

Op zaterdag 8 november 2025 05:24 schreef Meningbastion het volgende:
Toen corona uitbrak, leek het eerst nog iets abstracts, iets wat “daar ver weg” gebeurde. Italië, Wuhan, krantenkoppen met foto’s van lege straten. En toen opeens zat ook Nederland op slot. De stilte van die eerste weken herinner ik me nog goed: geen verkeer, geen terrassen, een vreemde rust die tegelijk benauwend was.

Maar eerlijk gezegd, als ik nu terugkijk, is het niet die stilte of de angst voor het virus die me het meest is bijgebleven. Het is het besef hoe snel gezond verstand verdampte. Mensen die ik dacht te kennen, gewone, redelijke mensen, begonnen plots bizarre dingen te beweren. Dat het virus niet bestond. Dat de overheid ons wilde chippen. Dat artsen samenspanden met farmaceuten om “ons klein te houden”. Ik weet nog dat ik dacht: hoe kan dit? Terwijl ziekenhuizen vol lagen, IC’s draaiden op hun tandvlees, stonden er buiten mensen te schreeuwen dat het allemaal “een leugen” was. "Die patiënten zijn allemaal door de overheid betaalde acteurs". Er was iets diep verontrustends aan dat spektakel. Niet alleen omdat het irrationeel was maar omdat het liet zien hoe dun de laag van rede en vertrouwen eigenlijk is.

Voor mij was die periode minder een strijd tegen een virus dan tegen de domheid, het wantrouwen en de opzettelijke blindheid die overal opdoken. En dat, achteraf, is wat me nog het meest met afgrijzen vervult: niet de ziekte, niet de lockdowns maar het inzicht dat zoveel mensen liever een waanidee omarmen dan een ongemakkelijke waarheid. Dat heeft mijn kijk op Nederland en mijn medeburgers voorgoed veranderd.

Ik kan me hier volledig in vinden.

quote:

Op maandag 10 november 2025 10:30 schreef StateOfMind het volgende:
Voor de rest ben ik er al jaren niet meer mee bezig, itt tot veel wappies van weleer, die het maar niet los kunnen laten

Ze staan hier nog steeds op viaducten en tijdens evenementen te protesteren. Zonderlinge figuren zonder baan of dagbesteding en op een dieet van zware shag en Schultenbrau.

quote:

Op maandag 10 november 2025 10:34 schreef SEMTEX het volgende:

[..]
Ze staan hier nog steeds op viaducten en tijdens evenementen te protesteren. Zonderlinge figuren zonder baan of dagbesteding en op een dieet van zware shag en Schultenbrau.

Ze volgen geen MSM, dus weten waarschijnlijk niet eens dat het al voorbij is, en wachten nog steeds op het oude normaal.

Ik vond het in het begin wel rustgevend. Standje relax. Met een fantastische lente.
Ook was het universeel. Vrienden en familie in het buitenland zaten allemaal in hetzelfde schuitje. Hoe vaak maak je mee dat je allemaal met hetzelfde dealt? Nooit.

Na een tijdje werd het vervelend. Ben geen bankhanger. Ben je mega actief, mag je niks doen.

Maar toen we eenmaal konden reizen, boh, nog nooit zulke fijne vluchten en vakanties gehad. De helft van de mensen zat bang thuis. Dus de de wereld was half zo rustig.

Voor mij voelt het alsof ik die periode bijna helemaal heb uitgewist uit mijn geheugen.

Ik weet nog wel hoe ontzettend bang ik was in het begin. Toen de eerste lockdown kwam heb ik mijn kasten vol met potten groentes en instant aardappelpuree gegooid. En ben toen drie weken niet buiten geweest

Daarna moest ik wel boodschappen doen. Mondkapjes, latex handschoentjes en heel erg angstig (dit is ook wel de basis geweest voor mijn boodschappen/winkel-angst)

Ik weet nog wel, woonde toen in het centrum, dat mijn moeder en ik elkaar voor het eerst weer zagen na weken opgesloten en alleen te zijn geweest. Dat ik de voordeur open deed en dat we besproken of we een knuffel konden geven en of ze handschoenen en mondkapje kon afdoen. Uiteindelijk gekozen dat wel te doen, omdat we beiden compleet geïsoleerd waren. Dat was zo'n emotioneel moment, zo heftig. Dat heeft echt indruk gemaakt.

Plus dat ik op den duur psychotisch zat te zijn. Doodsbang en dat er eigenlijk geen hulp was. Het is een wonder dat dat goed is gegaan

Het was een heftige periode iig

quote:

Op zaterdag 8 november 2025 06:20 schreef Meningbastion het volgende:

[..]
Interessante overlevingsstrategie: bier en wijn als desinfectiemiddel en lasagne uit de magnetron als troost. Wie had gedacht dat isolement zo culinair én spiritueel verrijkend kon zijn? Een waar tijdperk van zelfzorg en bezinning.

Mijn Portugese buurman had een platvink bij zich, die ontsmette zijn handen ermee, en daarna een paar slokken, de binnenkant moest ook ontsmet worden.

Heeft iemand de ratel nog gebruikt, tijdens voetbalwedstrijden?

Elke ochtend applaudisseer ik nog steeds 2 minuten voor alle zorgmedewerkers.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ik had opeens 150+ wc rollen op voorraad.

quote:

Op maandag 24 november 2025 07:57 schreef superniger het volgende:
Ik had opeens 150+ wc rollen op voorraad.

Schijten zonder zorgen