Depressie & Angst #171

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 06:28 schreef Keep_Walking het volgende:
Bewegingsonrust is wel kut.

Kan je daar geen Akineton voor nemen?

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 09:22 schreef Lenny77 het volgende:

[..]

Kan je daar geen Akineton voor nemen?

Helpt niet bij mij.

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 09:35 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]

Helpt niet bij mij.

Das wel jammer.. zijn er geen andere opties qua meds (Tremblex, Artane)?

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 09:38 schreef Lenny77 het volgende:

[..]

Das wel jammer.. zijn er geen andere opties qua meds (Tremblex, Artane)?

Ik ben de tegenovergestelde van Osodevo. Graag zo min mogelijk medicijnen haha.

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 09:54 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]

Ik ben de tegenovergestelde van Osodevo. Graag zo min mogelijk medicijnen haha.

Oh ja kijk, dat is helemaal prima natuurlijk
Hopelijk stoort die bewegingsdrang je dan niet te hard!

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 00:12 schreef kuolema het volgende:

[..]

Heb je er wel iets aan gehad dat je je verhaal kon doen?
Een paar weken tot de volgende afspraak is best veel als het niet goed gaat. Heb je in de tussentijd nog contact met andere hulpverleners?

Ja gelukkig kon ik wel mijn verhaal goed vertellen.
Ik woon gelukkig begeleid en heb 24 uurs zorg, dus daar val ik op terug als het niet goed gaat.
En het stomme is dat ik gewoon enorm last heb van stemmingswisselingen. Ik kan zo 5 dagen in een erge dip zitten met suicide gedachtes en alles en dan op woensdag is het ineens weg
Vandaag gaat het ook weer veel beter dan gisteren.
De stemmingswisselingen gebeuren meestal met een aanleiding, als er iets gebeurd in de familie dan ben ik heel snel weer down. De psychiater denkt ook dat het meer met het trauma in de familie en mijn verleden te maken heeft.

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 12:26 schreef summer2bird het volgende:

[..]

Ja gelukkig kon ik wel mijn verhaal goed vertellen.
Ik woon gelukkig begeleid en heb 24 uurs zorg, dus daar val ik op terug als het niet goed gaat.
En het stomme is dat ik gewoon enorm last heb van stemmingswisselingen. Ik kan zo 5 dagen in een erge dip zitten met suicide gedachtes en alles en dan op woensdag is het ineens weg
Vandaag gaat het ook weer veel beter dan gisteren.
De stemmingswisselingen gebeuren meestal met een aanleiding, als er iets gebeurd in de familie dan ben ik heel snel weer down. De psychiater denkt ook dat het meer met het trauma in de familie en mijn verleden te maken heeft.

Herkenbaar. Krijg je ook training om jezelf weerbaar te maken tegen tegenslag?

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 05:28 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Ik slik al jaren die twee samen. Ik ben niks aan het opbouwen of afbouwen.

Oké, hopelijk heb je niet teveel last van bijwerkingen dan. Al kun je daar met één antipsychoticum natuurlijk net zo goed last van hebben.

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 05:57 schreef Black_Phillip het volgende:
Ik slik nu lorazepam anders lig ik ook de hele nacht wakker. Vandaag weer therapie.

Slapen gaat hier ook heel slecht zonder medicatie (en soms ook met), ik ben echt kapot. Maar vanaf morgen mag ik weer een paar dagen pammetjes gebruiken van mezelf omdat het dan kerst is (kerstavond telt ook).

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 07:46 schreef Nijna het volgende:

[..]

Heb je allemaal ssri's geprobeerd qua antidepressiva?
Die deden bij mij weinig, een mao-remmer was wel effectief.
[..]

Seroquel, maar niet persé voor mijn stemming. Meer om prikkels te dempen en het helpt ook om wat makkelijker in slaap te vallen.
[..]

Succes met je gesprek!

Nee, ik heb alle categorieën gehad, behalve een MAO-remmer.

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 12:26 schreef summer2bird het volgende:

[..]

Ja gelukkig kon ik wel mijn verhaal goed vertellen.
Ik woon gelukkig begeleid en heb 24 uurs zorg, dus daar val ik op terug als het niet goed gaat.
En het stomme is dat ik gewoon enorm last heb van stemmingswisselingen. Ik kan zo 5 dagen in een erge dip zitten met suicide gedachtes en alles en dan op woensdag is het ineens weg
Vandaag gaat het ook weer veel beter dan gisteren.
De stemmingswisselingen gebeuren meestal met een aanleiding, als er iets gebeurd in de familie dan ben ik heel snel weer down. De psychiater denkt ook dat het meer met het trauma in de familie en mijn verleden te maken heeft.

Dat is fijn, in ieder geval iets.
Wat naar dat die familiedingen je zo van slag maken.
Sterkte

De artsen weten wat ze doen en ik geef goed aan wat er speelt. Dus deze combinatie is goed

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 13:09 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]

Herkenbaar. Krijg je ook training om jezelf weerbaar te maken tegen tegenslag?

Nee niet echt.
Ik had gesprekken met een psycholoog maar elke keer als ik daar kwam was het 45 min ik praten over van alles en nog wat en dan weer weg.
Meerdere keren gevraagd of hij ook iets van therapie oid kon doen voor mijn problemen en elke keer zou hij erover gaan denken.
Na een jaar had ik het wel gehad en nu ga ik niet meer.
Psychiater vond dat dit echt niet kan en gaat een gesprek hebben met die psycholoog. Ik hoop niet dat ze voorstelt dat ik terug naar hem moet want ik heb de hoop in hem opgegeven.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 16:17 schreef summer2bird het volgende:

[..]

Nee niet echt.
Ik had gesprekken met een psycholoog maar elke keer als ik daar kwam was het 45 min ik praten over van alles en nog wat en dan weer weg.
Meerdere keren gevraagd of hij ook iets van therapie oid kon doen voor mijn problemen en elke keer zou hij erover gaan denken.
Na een jaar had ik het wel gehad en nu ga ik niet meer.
Psychiater vond dat dit echt niet kan en gaat een gesprek hebben met die psycholoog. Ik hoop niet dat ze voorstelt dat ik terug naar hem moet want ik heb de hoop in hem opgegeven.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Welke organisatie werd je behandeld? Was de psycholoog ook van hen?

En welke eetstoornis heb je? Eetstoornis zijn moeilijk te behandelen, maar waar een wil is, is er een weg. Hoe oud ben je nu?

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 14:59 schreef kuolema het volgende:

Nee, ik heb alle categorieën gehad, behalve een MAO-remmer.

Misschien is dat nog een optie? Of hebben ze dat bewust niet gedaan?

quote:

Op dinsdag 22 december 2020 16:17 schreef summer2bird het volgende:

[..]

Nee niet echt.
Ik had gesprekken met een psycholoog maar elke keer als ik daar kwam was het 45 min ik praten over van alles en nog wat en dan weer weg.
Meerdere keren gevraagd of hij ook iets van therapie oid kon doen voor mijn problemen en elke keer zou hij erover gaan denken.
Na een jaar had ik het wel gehad en nu ga ik niet meer.
Psychiater vond dat dit echt niet kan en gaat een gesprek hebben met die psycholoog. Ik hoop niet dat ze voorstelt dat ik terug naar hem moet want ik heb de hoop in hem opgegeven.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Als jij niet terug wilt naar die psycholoog dan lijkt me niet dat je terug moet daarheen. Maar het is wel goed dat diegene aangesproken wordt. Maar als je weer naar een psycholoog zou gaan, is het toch niet raar om een ander te zoeken dan die ene?

Vandaag was een goede dag.

Ik meld me hier weer even, hoofd is beetje een warboel momenteel, misschien helpt het om van me af te schrijven.

(ik ben eerder in deze topic reeks geweest onder m'n oude account: Pizzapuntje)

Lang verhaal kort:

Oma ligt op sterven, is geestelijk klaar om te gaan maar d'r lichaam werkt niet mee. Is erg verward en in paniek elke keer. Doet me pijn haar zo te zien.

Verder heb ik al een tijd een vriendin, wat echt goed gaat. Alleen weet ik nu sinds een week dat ze een groot geheim mee droeg al die tijd, namelijk dat ze een kindje heeft. (ik weet hoe en wat en waarom nu, maar ik had het niet zien aankomen). Hoewel ik zeker weet dat we er samen uitkomen is het soms wel even behappen allemaal.

M'n vriendin zelf heeft veel problemen thuis met haar ouders, dit zorgt voor lastige situaties (haar ouders zijn tegen onze relatie, omdat ik ook een vrouw ben). Voor het eerst in lange tijd zag ik eigenlijk niet voor me hoe we het allemaal moeten oplossen.

Ik ben van mening dat we hier een uitkomen, maar zoals hierboven beschreven, ik heb geen idee hoe en wat.

Gelukkig heb ik een nieuwe psychologe, met wie het gelukkig veel beter klikt dan met m'n vorige, dus dat is heel fijn!

Ondanks alle shit en ellende wil ik jullie toch fijne feestdagen wensen en hoop ik dat jullie genieten van kleine lichtpuntjes. Ik heb al een lange tijd niet in dit topic gekeken dus excuus als ik wat dingen mis!

Edit: nog altijd gezeik met m'n schouder ook na m'n ongeluk 2 jaar geleden. Heb 3 opties
-prothese
-arthrodese (vastzetten schouder)
-de pijn accepteren en mee leven
Ik ben heel bang voor nog een operatie, en gezien de infecties vorige keer is het allemaal risicovol, maar de pijn is ook gewoon super k*'t. Medicatie of zenuw platleggen heeft geen zin. Weet niet goed wat ik moet doen, ook gezien ik pas 28 ben.

Zo, vnv dus kerstavond gehad, heb het maar tegen broer en zus verteld uiteindelijk dat het niet zo goed gaat lees:suicidaal.
Tjsa een fijn moment om zoiets te vertellen bestaat er niet.. heb begin januari afspraak bij psychiater en ga dan onmiddelijk beginnen met medicijnen want het is alle of niks geworden. Hangen en wurgen.. ik trek het anders niet. Weet ook niet meer wat ik kan doen anders. Het is de laatste maanden ook echt erger geworden. Schuld, schaamte en zelfverwijt zijn torenhoog. Nu nog de kerst doorkomen bij andere familie.
Heb nog wel wat pammetjes voor evt rust maar pak die liever niet.
Tsjeess dat er in zo'n tijd zoveel kan gebeuren en dat je hersens zo'n 'spelletje' met je kunnen spelen. Dit zijn geen grappen. Hoop dat ik heel uit de strijd kom...

Paniekgevoel dus extra pammetje. Gisteren en vandaag kerst met ouders wat fijn is. Sibling was er niet dus lekker rustig.


Een kind verzwijgen vind ik overigens niet ok. Zeker niet als je al tijden date...

Het ging vanavond soort van half niet goed buiten, daarna was ik een beetje geschrokken en ik vind het zo lastig dat het zo uit het niets lijkt te komen, onvoorspelbaar is en ik ben bang dat er weer een situatie komt waarbij ik geen controle over mezelf heb. Want die kant ging het nu ook op. En het ging best een tijdje goed.

Daarna heb ik het besproken met iemand van de begeleiding, maar daar heb ik nu spijt van. Dat heb ik zó vaak, dat ik er spijt van heb als ik iets heb verteld. Dus nu zit ik daar weer mee.

Waarom heb je spijt?

quote:

Op zaterdag 26 december 2020 22:54 schreef kuolema het volgende:


Daarna heb ik het besproken met iemand van de begeleiding, maar daar heb ik nu spijt van. Dat heb ik zó vaak, dat ik er spijt van heb als ik iets heb verteld. Dus nu zit ik daar weer mee.

Oh, wat is dat herkenbaar! Heb dat nog steeds, al heb ik het nu wel soort van geaccepteerd voor mezelf, dat dat is hoe het nu even werkt. Namelijk dat ik dingen ook wel eens niet vertel. Dat ik soms extreem gesloten ben over de meest lullige kleine dingetjes, en ook grote. Maar ik heb mezelf op dit moment geleerd dat het oké is om dingen niet te vertellen als ik daar nog niet klaar voor ben. Dat ik daarvoor niet m'n eigen grenzen hoef te forceren. In ieder geval niet ten koste van mezelf. Dat geeft al zoveel rust! Alleen wel wat fronzende blikken van m'n omgeving, maar dat zij dan maar zo. Op deze manier vaar ik er wel bij. En kan ik ondertussen aan de slag met die geslotenheid. (want dat is natuurlijk wel een 'probleem', een zorg).

Hoe doe jij dat nu? Had je het idee dat je het anders had willen aanpakken? Of was het voor jou wel de goede aanpak om het wel te vertellen? Heb je het hier later eigenlijk nog met de begeleiding over gehad? (over die spijt) (ik kaartte het in het begin wel aan, voelde me dan ontzettend wispelturig en gevoelig, maar gaf wel lucht om het te zeggen).

[ Bericht 0% gewijzigd door Postbus100 op 27-12-2020 09:37:28 ]

quote:

Op zondag 27 december 2020 01:20 schreef Black_Phillip het volgende:
Waarom heb je spijt?

Ik wil gewoon geen informatie over mezelf delen als dat geen nut heeft, het voelt verkeerd als mensen te veel weten. En toch doe ik dat soms, omdat ik blijkbaar wel heel even die behoefte heb. Dat is een lastige combinatie, het is een beetje tegenstrijdig (wel delen maar niet willen dat mensen dingen weten). En het is ook een beetje schaamte denk ik.

quote:

Op zondag 27 december 2020 06:33 schreef scrupuleus het volgende:

[..]

De angst hebben voor de onvoorspelbaarheid en controleverlies zou je aan kunnen zetten tot meer bewustzijn over jezelf en je doen en laten.

En dat kan je wellicht (nog) niet alleen.
Je hebt nu je angst gedeeld en dat is goed
Je hebt het goed gedaan

Die spijt kan je toch even hebben, het lijkt mij voort te komen uit dezelfde angst om geen controle te hebben, gebruik dat als motivator om het op een goede manier zelf op te lossen.

Thanks. Dat laatste zou best kunnen.

quote:

Op zondag 27 december 2020 06:53 schreef Postbus100 het volgende:

[..]

Oh, wat is dat herkenbaar! Heb dat nog steeds, al heb ik het nu wel soort van geaccepteerd voor mezelf, dat dat is hoe het nu even werkt. Namelijk dat ik dingen ook wel eens niet vertel. Dat ik soms extreem gesloten ben over de meest lullige kleine dingetjes, en ook grote. Maar ik heb mezelf op dit moment geleerd dat het oké is om dingen niet te vertellen als ik daar nog niet klaar voor ben. Dat ik daarvoor niet m'n eigen grenzen hoef te forceren. In ieder geval niet ten koste van mezelf. Dat geeft al zoveel rust! Alleen wel wat fronzende blikken van m'n omgeving, maar dat zij dan maar zo. Op deze manier vaar ik er wel bij. En kan ik ondertussen aan de slag met die geslotenheid. (want dat is natuurlijk wel een 'probleem', een zorg).

Ik hoor nog steeds dat ik zo weinig deel/gesloten ben, terwijl ik juist het gevoel heb dat ik soms te veel deel tegenwoordig. Meer dan nodig is. Want het heeft geen nut. En dat betekent niet dat ik verwacht dat iemand een oplossing heeft, maar het lucht ook gewoon niet op.
Ik forceer mezelf op zich niet, zeg ook makkelijk dat ik het niet weet of niet wil zeggen als ik het er niet over wil hebben.
Waarom vind je geslotenheid een probleem? Vind je dat echt zelf of heb je alleen dat idee omdat anderen het gek vinden o.i.d.? Ik zie het zelf niet als een probleem eigenlijk.

quote:

Hoe doe jij dat nu? Had je het idee dat je het anders had willen aanpakken? Of was het voor jou wel de goede aanpak om het wel te vertellen? Heb je het hier later eigenlijk nog met de begeleiding over gehad? (over die spijt) (ik kaartte het in het begin wel aan, voelde me dan ontzettend wispelturig en gevoelig, maar gaf wel lucht om het te zeggen).

Ja, ik had het anders willen aanpakken, ik vind het niet erg dat ik heb aangegeven dat het niet goed ging toen het werd gevraagd bij het contactmoment, maar daar had ik het bij moeten laten.
Ik heb niet verteld dat ik er spijt van had en dat ga ik ook niet doen, want dan krijg ik daar weer spijt van misschien

[ Bericht 0% gewijzigd door kuolema op 27-12-2020 15:24:49 ]

Ik ben juist een oversharer, ik voel me beter als ik me openstel.

Hoe is het hier met jullie? Zijn jullie de feestdagen beetje door gekomen?

Ik heb heel veel nagedacht en gepraat, ook met m'n vriendin. Grootste spanning en stress is er voor nu even af gelukkig.

Met oma gaat het nog altijd slecht. Ze is heel verward en het word voor de rest vd familie steeds zwaarder om elke keer op bezoek te gaan en het aan te zien. Geestelijk is ze klaar om te gaan, maar haar lichaam wil nog niet.

Heb donderdag weer een gesprek met m'n nieuwe psychologe, erg fijn. Merk nu hoe fijn het is als je wel gewoon een goede klik ermee hebt en je verhaal kwijt kunt.

quote:

Op donderdag 24 december 2020 23:28 schreef Stigma86 het volgende:
Zo, vnv dus kerstavond gehad, heb het maar tegen broer en zus verteld uiteindelijk dat het niet zo goed gaat lees:suicidaal.
Tjsa een fijn moment om zoiets te vertellen bestaat er niet.. heb begin januari afspraak bij psychiater en ga dan onmiddelijk beginnen met medicijnen want het is alle of niks geworden. Hangen en wurgen.. ik trek het anders niet. Weet ook niet meer wat ik kan doen anders. Het is de laatste maanden ook echt erger geworden. Schuld, schaamte en zelfverwijt zijn torenhoog. Nu nog de kerst doorkomen bij andere familie.
Heb nog wel wat pammetjes voor evt rust maar pak die liever niet.
Tsjeess dat er in zo'n tijd zoveel kan gebeuren en dat je hersens zo'n 'spelletje' met je kunnen spelen. Dit zijn geen grappen. Hoop dat ik heel uit de strijd kom...

Sterkte. Hoe is het nu? Hoe reageerde je broer en zus?