Draai hier alle platen in je platenkast #21 (starless)

bazbo cd0613: Electric Light Orchestra - A New World Record



Op mijn vinylversie die ik in 1980 kocht, zit een barst in het eerste nummer van plaatkant twee. Toen ik op 5 oktober 2006 de net geremasterde heruitgave van deze elpee uit 1976 kocht en draaide, wachtte ik bij het nummer So Fine op dat moment en dat moment dat de plaat oversloeg kwam niet. Daar klopte geen hout van! Tot op de dag van vandaag kan ik er niet aan wennen. Voor de rest niets dan goeds over deze plaat. De strijkers lijken een prominentere rol te hebben gekregen en Lynne heeft het voor elkaar gekregen om nog pakkender liedjes te schrijven. Dat hij daarbij zijn bewondering voor The Beatles niet voor zich houdt, blijkt uit het refrein van afsluiter Shangri-La: 'Leaving like the Beatles on Hey Jude'. De eerste plaatkant is ijzersterk met opener Tightrope, de hit Telephone Line (de telefoongeluidjes maakt Richard Tandy op zijn analoge synthesizer)en de Rockaria!. Op kant twee staat dan die enorme hit Livin' Thing en Do Ya, dat Jeff Lynne al had geschreven voor The Move (de openingsriff hoor je ook in de liveversie van 10538 Overture op het concertalbum van gisteren). Op de heruitgave staat weer van alles extra: vier instrumentale mixen, een andere vocale mix van Telephone Line en een geheel nieuw nummer dat we nooit eerder hoorden en ik vraag me toch werkelijk af waarom, want Surrender is een zeer aanstekelijke deun. Na een - in mijn oren - iets minder album Face The Music is dit een zeer sterke plaat.

bazbo cd0614: Electric Light Orchestra - Out Of The Blue



Eind 1976 moet Jeff Lynne aan de bak om nieuwe nummers te schrijven. Het lukt niet. Ten einde raad huurt hij een huis in de Zwitserse Alpen en zowaar, als op een morgen de zon doorbreekt, krijgt hij het idee voor een lied. Een paar dagen later heeft hij zeventien nieuwe liedjes klaar en niet veel later beginnen de opnames voor dit album Out Of The Blue, dat uiteindelijk in 1977 verschijnt. Dat eerste lied dat hij schrijft is natuurlijk Mr. Blue Sky en het is dat lied dat ik in 1978 bij Toppop in een clipje zie waardoor ik later (in 1979) deze elpee ga kopen. Ik was veertien en enorm onder de indruk van de plaat. Nu is het ook een zeer sterke verzameling prachtsongs. Vooral de derde plaatkant (het Concerto For A Rainy Day) vond ik destijds het beste ooit. Maar er staat meer prachtigs op. Er zijn veel hits te vinden (Turn To Stone, Sweet Talkin' Woman). Wat mij opvalt is hoe belangrijk de rol van toetsenist Richard Tandy is geworden. Zijn piano, synthesizers, vocoder en elektronische geluidjes hoor je overal bovenuit. Live bleek de band inmiddels een sensatie: het ronde podium bevond zich midden in de zaal en had de vorm van een enorme vliegende schotel, zoals die ook op de hoes van de plaat is te zien. De dubbelelpee bevatte destijds een poster en een bouwplaat van de vliegende schotel. Kortom: prachtplaat. Dat vind ik niet alleen; nee, veel fans zien dit album als het hoogtepunt in het ELOoeuvre. Over hoogtepunten gesproken: in mijn eerste half jaar op FOK! plaatste ik deze muziekcolumn. Toen er in 2007 een remaster van de dubbelelpee op cd ging verschijnen, was ik er als de kippen bij. Ik kocht een digibook in beperkte oplage (met daarin weer de bouwplaat van de vliegende schotel!) op 12 februari 2007, maar de cd zit zo strak in het hoesje dat hij beschadigde en bijna niet meer af te spelen is, zodat ik mijzelf op 15 juni 2007 genoodzaakt zag een gewone versie in een doosje aan te schaffen. Ook op deze heruitgave wat extra's, maar die zijn niet nodig: op het reguliere album staat genoeg moois.







[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 26-11-2020 05:58:00 ]

bazbo cd0615: Jon Anderson - Song Of Seven



'Maar die had je al!' hoor ik je roepen. Klopt. En ik draaide hem bij het begin van de cd-verzameling in maart of april al. (Zie daar.) Vandaag verschijnt een nieuwe remaster van dit album uit 1980 en die wist ik gisteren al in een plaatselijke platenwinkel te bemachtigen. Alles klinkt nog net weer een tikkie helderder en frisser. Als extra zijn er twee singleversies toegevoegd, maar die vind ik zelf wat overbodig. Redelijk poppy plaat met fijn in het gehoor liggende songs van meneer/mevrouw Anderson (die toen net samen met Rick Wakeman uit Yes was gestapt). Veel grootheden die hem helpen: Clem Clempson, John Giblin, Ronny Leahy, Chris Rainbow, van wie velen er met hem in 1980 gingen toeren in The New Life Band. Leuk werk en de titelsong blijft toch grandioos.

bazbo cd0616: Electric Light Orchestra - Discovery



In het voorjaar van 1979 - ik ben veertien - heeft de achterbuurjongen deze elpee en we luisteren hem op zijn slaapkamer. Ik vind hem mooi, het is de band van Mr. Blue Sky dat ik ooit nog eens wil hebben. Geld voor de hele elpee heb ik niet; ik koop de single Don't Bring Me Down en de achterbuurjongen zet de hele elpee op een cassettebandje. In november van dat jaar koop ik mijn eerste ELOelpee en pas halverwege 1980 schaf ik zelf Discovery aan. In 2001 verschijnt een remaster en die koop ik pas op 29 oktober 2011! Het klinkt allemaal lekker lekker lekker. Wel valt me op dat de strijkers een veel minder prominente rol hebben; de nadruk ligt op de songs en de 'discoachtige' drumdreun. Hits zijn er ook: Shine A Little Love, Confusion, The Diary Of Horace Wimp en de al eerder genoemde stamper Don't Bring Me Down. Ik heb ook ergens een videoversie van de plaat (op bluray) en daarop playbackt de groep - inclusief de strijkers - alle nummers. Extraatjes op de cd zijn er ook: twee nietszeggende fragmenten van stukken op de elpee en een nooit eerder uitgebracht nummer dat bij beluistering duidelijk maakt waarom het nooit eerder is uitgebracht.

bazbo cd0617: Electric Light Orchestra - Time



Toen deze elpee in 1981 verscheen, kocht ik hem gelijk en ik was enorm onder de indruk. Dertien puntige songs over tijd- en ruimtereizen. Wat ik jammer vond, was dat op de hoes alleen nog maar Jeff Lynne, Richard Tandy, Bev Bevan en Kelly Groucutt afgebeeld stonden. De strijkers waren er niet meer bij, al staat violin Mik Kaminsky nog wel ergens genoemd. Voor de rest komen de strings allemaal uit de elektronische trukendoos. Ik heb de plaat helemaal grijs gedraaid en was blij dat ik op 5 oktober 2006 de mooie remaster uit 2001 te pakken kreeg. Alles klinkt nog even wat lekkerder, want de productie zat erg vol met bliepjes, piepjes, radiostemmetjes en ander geluidjes. Nu prikken die overal goed doorheen; het geluidspalet is prima. Hitsingles waren er ook weer, waaronder Here Is The News. De VPRO heeft jarenlang de opening van dit nummer gebruikt als tussendoorjingle op televisie. Op deze heruitgave drie nooit eerder verschenen stukken die B-kantje waren van de twee singles of (terecht) op de plank waren blijven liggen. Leuke plaat nog steeds!