Draai hier alle platen in je platenkast #21 (starless)

bazbo cd0542: Doctor Dark - Live at Toad's Place, April 5th, 2005



Doctor Dark is een 'lied' van Captain Beefheart. Het is ook de naam van de Amerikaanse band die het werk van Don Vliet speelt. Ik mocht de band twee keer zien en horen tijdens het Zappanale-festival in Noordoost-Duitschland. De eerste keer was in 2005 en de tweede keer in 2012. Voorman van de band is de briljante Bill Saunders, die qua stemgeluid een griezelig goed gelijkende Beefheart neerzet. Gitarist Joe Nolan mag ook genoemd vanwege zijn vermogen om de abstracte gitaarmozaïeken na te spelen. Mijn Zappavrienden Pete Brunelli (alleen 2005) op bas en drummer Stephen Chilemni deden ook mee en hun improvisatiekunde is beroemd. Op deze zelf uitgebrachte cd staat de registratie van (een deel van) het concert dat de band in 2005 opnam in New Haven, Connecticut en laat de band op de top van haar kunnen horen. Hoogtepunten te over en ik noem Electricity, Moonlight On Vermont en Steal Softly Through Snow. Als uitsmijter krijgen we Zappa's The Torture Never Stops, in de oorspronkelijke bluesversie zoals die ook te horen is op You Can't Do That On Stage Anymore Volume 4. Na 2005 viel de band uit elkaar, maar sinds 2012 spelen Saunders en Nolan weer, samen met onder andere drummer Eric Slick.Dit cd'tje kreeg ik na afloop van het Zappanaleconcert op 4 augustus 2005 van Stephen en Pete en het is rijkelijk gesigneerd. Het moge duidelijk zijn: van deze plaat niets op YT te vinden, sowieso bijna niets van deze band. Vandaar mijn eigen filmpjes, uit 2012 weliswaar, maar toch.

Zie hier de band aan het werk in 2005 en 2012 (met gast Gary Lucas)



En twee van mijn filmpjes uit 2012 (de eerste met Gary Lucas):

bazbo cd0543: Doctor Nerve - Every Screaming Ear



Doctor Nerve is een Amerikaans ensemble onder leiding van Nick Didkowsky die zich begeeft op de paden van de artrock, psychedelica, geïmproviseerde shit en allerhande nerveus gepiel. Belachelijk strak is het allemaal wel. Ik hoor er veel Zappa en Beefheart in. Het zal je niet verbazen als ik je vertel dat ik de band voor het eerst hoorde op het Zappanalefestival in Noordoost-Duitschland op 19 en 20 juli 2011. Daar maakten ze een dusdanige indruk, dat ik ze nogmaals ging bekijken op 25 mei 2013 in het Kultuurhus in Heerlen. Daar stonden meer bandleden op het podium dan dat er publiek in de zaal zat. Het resultaat was een bijna privéconcert, waarin bandleden en publiek meerdere keren van plaats wisselden en we om onze oren werden geslagen met Zappaiaanse tetterdetet, complexe composities en freakerige improvs. Ridicuul goed, moet ik zeggen. Na afloop kocht ik wat platen, waaronder deze uit 1997 en opnieuw uitgebracht in 2013 door de beroemde Charlie van Freakshow Records.





Hier een eigen filmpje. Armed Observation staat op deze cd en tijdens het concert in 2013 kregen we een a capella versie als allerlaatste toegift.




[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 08-11-2020 16:45:25 ]

bazbo cd0544: Doctor Nerve - Skin



O, deze had chronologisch eerder gemoeten dan de vorige. Deze is oorspronkelijk uitgebracht in 1995. Ook hier heb ik een heruitgave uit 2013, gekocht op die memorabele 25 mei 2013 in Heerlen. Daar hoorden we meerdere stukken van dit album. De scheurende raggitaar legt hier de basis voor veel van de zestien korte nummers die er voorbij komen. Daaroverheen schittert een tetterdetetsectie met complexe staccato melodieën en een krankzinnig energieke ritmetandem. Gitarist en bandleider Nick Didkovsky zet ook hier een heleboel muzikanten in; een echt vaste bezetting is er niet, die verschilt per nummer en per tour. Ideaal behang is het niet, want het vraagt voortdurende aandacht van de luisteraar, maar als je er voor gaat zitten openbaart zich een mooi muzikaal universum. Stravinsky, Zappa, Charles Ives en Webern zijn de invloeden die mij te binnen schieten, maar er is vast veel meer.


Bij gebrek aan YT-filmpjes van dit album hieronder nog een eigen opname van het concert op 25 mei 2013, een stuk dat op de plaat staat:




[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 09-11-2020 07:26:21 ]

bazbo cd0545: Doctor Nerve - The Gift Of Shame



Nick Didkovsky brengt in 2012 deze EP uit. Aan het geluid van Doctor Nerve heeft hij niets veranderd, het is nog immer van die krankzinnige en nerveuze speedjazzrock. Ik kreeg dit cd'tje omdat ik ook al twee andere kocht, na afloop van het concert in Heerlen op 25 mei 2013. IJzersterk weer.

Niets te vinden van deze nog geen negentien minuten tellende EP, dus dan maar een eigen opname van een stuk van deze plaat, gefilmd op 25 mei 2013:

bazbo cd0546: Eric Dolphy - Out To Lunch!



Klassieker uit 1964, te scharen onder de hard bop en free jazz. Deze plaat was een inspiratie voor velen. Onder de velen was Frank Zappa die als een soort eerbetoon in 1968 een stuk construeerde met de titel Eric Dolphy's Memorial Barbecue (het is echt een prachtig nummer met veel vrije improvisatie erin). Het zal de aanleiding zijn geweest dat ik op 1 mei 1998 deze cd kocht, een heruitgave uit een onbekend jaar van een remaster uit 1985. Als ik de verhalen mag geloven, zat Dolphy (altsax, fluit en basklarinet) erg onder de speed en heroïne in de tijd dat hij deze plaat opnam met trompetter Freddie Hubbard, vibrafonist Bobby Hutcherson, bassist Richard Davis en een jonge maar toekomstig legendarisch drummer Tony Williams. Vijf composities van Dolphy, zeer vrij werk, neigend naar abstract of atonaal, maar als ik het in alle rust tot mij neem, hoor ik prachtige melodieën en samenspel.

bazbo cd0547: The Doors - The Doors



Dan zwaaien er nu een paar deuren open. Legendarische groep en dit is hun legendarische debuutplaat uit 1967. Ik heb deze op vinyl, maar op 6 augustus 2006 schafte ik hem ook op cd aan. Dit is een remaster uit 1999. Gelijk vanaf opener Break On Through (To The Other Side) gaat het loos. Ray Manzarek legt met zijn linkerhand op de Fender baspiano een aanstekelijk loopje en met zijn rechterhand vult hij akkoorden aan op dat 'hinderlijk volgende' orgeltje van hem. Gitarist Robby Krieger speelt loopjes en licks, drummer John Densmore speelt strak maar toch ook los genoeg om de muziek te doen ademen, grooven en rocken, en dan is daar nog de gedragen en bij vlagen maniakale zang van Jim Morrison. Bij herbeluistering vind ik dat er louter hoogtepunten op deze plaat staan, maar ik noem Light My Fire (de single van dik zes minuten) en The End als bijna epische stukken.

bazbo cd0548: The Doors - Strange Days



De tweede deur gaat al snel open. De groep brengt in hetzelfde jaar 1967 een nieuw album uit en het materiaal doet niet heel veel onder voor dat van het debuut. Love Me Two Times, People Are Strange en Moonlight Drive zijn klassiekers, maar wat mij betreft is het lange When The Music's Over het absolute hoogtepunt. De cd kocht ik ook op 6 augustus 2006 en het is eveneens een remaster uit 1999.

bazbo cd0549: The Doors - Waiting For The Sun



En ja hoor, binnen een jaar gaat de derde deur ook open. Opnieuw heb ik een remaster uit 1999 en deze kocht ik op 10 augustus 2006. Waiting For The Sun bevat voornamelijk materiaal dat op het podium onderdeel was van The Celebration Of The Lizard, Morrison's hallucinatie in poëzievorm. (Live was de band inmiddels een sensatie.) Voor de plaat heeft de band er gelukkig behapbare liedjes van gemaakt. Not To Touch The Earth vind ik wel geweldig, maar er staat meer prachtigs op. Zo zijn er de echte liedjes Hello I Love You, Love Street en Five To One. Spanish Caravan en vooral The Unknown Soldier zijn echte Doorsklassiekers. Ik mis een 'groot' stuk als The End of When The Music's Over, maar dit is een prima plaat en ik moet gewoon niet zeuren en mijn bek houden en lekker luisteren.

bazbo cd0550: The Doors - The Soft Parade



De vierde deur zwaaide open in 1969 met dit album. Gelijk bij de eerste tonen van opener Tell All The People horen we een verandering in het geluid: blazers! Daarna volgen een serie krachtige songs in de stijl als vanouds. Touch Me is de hitsingle en er is zowaar ook weer een langer stuk: het titelnummer. Ik kocht de cd met de remaster uit 1999 op 10 augustus 2006.

bazbo cd0551: The Doors - Morrison Hotel



De vijfde deur die open gaat is wat mij betreft - naast het debuut - de beste deur. Opener Roadhouse Blues is gelijk een rocker van jewelste en daarna volgt een schitterende verzameling korte songs, er zit geen mindere tussen. Wat mij betreft zijn Waiting For The Sun (vernoemd naar de derde plaat) en Land Ho geweldige uitschieters op deze plaat die in 1970 verscheen. Ook deze remaster uit 1999 kocht ik op 10 augustus 2006. Rond het verschijnen van de plaat bevond de band zich in tamelijk turbulente tijden, niet in het minst vanwege het extravagante podiumgedrag van meneer Morrison. Politie, drank, drugs, rellen, arrestaties: het was allemaal aan de orde.

bazbo cd0552: The Doors - L.A. Woman



De zesde deur zwaait open in 1971. L.A. Woman bevat een nog bluesier geluid en Ray Manzarek zet naast zijn hinderlijk volgende orgeltje nu ook de elektrische piano meer in. Dat betekent dat het allemaal net weer iets anders klinkt. Wat is gebleven, zijn de gedreven songs en uitvoeringen van zeer sterk materiaal. Love Her Madly, het titelnummer, Riders On The Storm: wederom geen minder stuk te vinden op deze plaat, waarvan ik de 1999 remaster eveneens kocht op 10 augustus 2006. Kort na het verschijnen van de plaat eiste het destructieve leven van Jim Morrison zijn tol: hij overleed tijdens zijn verblijf in Parijs. Zijn dood is nog immer omgeven van mysteriën, maar zijn korte leven in en bijdragen aan de rockmuziek wordt nog altijd hoog gewaardeerd door trouwe én nieuwe fans.

bazbo cd0553: DOOT! - DOOT!



DOOT! is een samenwerking tussen bassist Pete Brunelli en drummer Stephen Chilemi. Sinds halverwege de jaren nul zijn de twee Amerikanen bezig om geïmproviseerde muziek te maken, vaak geënt op bestaande stukken. Dit is een cd'tje met daarop spul dat ze opnamen tussen december 2005 en mei 2006. Ze krijgen op enkele stukken hulp van André Cholmondeley op gitaar en Nate Trier op toetsen. Op het programma wat eigen composities en stukken van Frank Zappa en Jimi Hendrix, die ze helemaal naar hun eigen hand zetten. Ik kreeg het plaatje van beide heren op 14 juli 2006; we ontmoetten elkaar regelmatig tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland, vandaar. Intrigerende improvprogrock. Niets van te vinden op YT. Daarom hieronder drie eigen foto's van het optreden van DOOT! op Zappanale, zondag 16 juli 2006 (je ziet respectievelijk Pete, Stephen en DOOT! met André Cholmondeley).

bazbo cd0554: DOOT! - 2007 Mega-Sampler



Een jaar later bracht DOOT! dit plaatje uit. Wederom twee stukken van Zappa en eentje van Hendrix. Verder alleen eigen werk, zeer geïmproviseerd tot stand gekomen. Fijne freakzooi voor als je ervan houdt. Ik houd ervan. Daarom kreeg ik het plaatje ook van Pete en Stephen op 3 augustus 2007, toen ik ze weer ontmoette in Noordoost-Duitschland. Leuk is dat de eerste vier stukken zijn opgenomen tijdens het concert op Zappanale het jaar ervoor (2006). Ha, op de hoes zie je mijn rubber kip, gefotografeerd tijdens dat festival. Aangezien er ook van deze plaat niets te vinden is op YT, hieronder nog maar een foto van dat optreden. Het is het moment dat Pete mijn rubber kip onderdeel maakt van zijn improvisatie.



Overigens mocht ik in 2009 deel uitmaken van de uitgebreide versie van DOOT! tijdens hun optreden op donderdag 13 augustus 2009 op de 'warming-up-party' van het Zappanalefestival in het dorp Bad Doberan in Noordoost-Duitschland. Van links naar rechts: Michel Delville (gitaar, van The Wrong Object), Ivan Leirvik (gitaar), ikke, Stephen Chilemi (drums), Pete Brunelli (bas) en Annemarieke Schoonderwaldt (viool).





[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 10-11-2020 21:44:00 ]

bazbo cd0555: Geoffrey Downes and The New Dance Orchestra - Vox Humana



Geoffrey Downes kennen we als helft van The Buggles, lid van Yes en Asia. Daarnaast werkt hij als sessiemuzikant, is hij deel van allerlei projecten en maakt hij soloplaten. Zijn mooiste vind ik zijn eerste met The New Dance Orchestra; die heb ik op vinyl en heeft hij in 1987 gemaakt louter op toetsen- en computerapparatuur. Dit is zijn tweede met TNDO. Hij komt oorspronkelijk uit 1992 en hierop zet hij de stem centraal. Hij heeft daarvoor meerdere gastvocalisten uitgenodigd en die laat hij ieder een lied inzingen. Het merendeel van de songs is niet nieuw; hij pikt stukken uit zijn rijke oeuvre van hemzelf en zijn vele bands en projecten. Zo horen we bijvoorbeeld Glenn Hughes (!) een nieuwe versie van Video Killed The Radio Star zingen. Er komt nog een Bugglesstuk voorbij, wat van Asia, Man In A White Car van Yes en zelfs werk van Bach. In 2007 komt een remaster van de plaat uit, met daarop wat extra stukken. Ik koop die remaster op 28 december 2007. Alleraardigste plaat, maar geen hoogvlieger. Aan de ene kant siert het hem dat hij zelf een wat ondergeschikte rol aanneemt; anderzijds valt de plaat tegen doordat Downes niet de kans grijpt om te laten horen hoe goed hij op de toetsen is.

bazbo cd0556: Geoffrey Downes and The New Dance Orchestra - The Collection



Ik trek deze net uit de kast en denk: Krijg nou wat, deze is gesigneerd. Heb ik hem zo gekocht of...? Ik heb hem gekocht op 15 mei 2016 en wacht, bij die datum gaat er een belletje rinkelen. Ik was in Tivoli Vredenburg bij het concert van Yes! Na afloop mocht ik - omdat ik nog altijd lid ben van de Nederlandsche Yesfanclub - de bandleden ontmoeten en ik moet toen aan Geoff hebben gevraagd of hij mijn net aangeschafte cd wilde signeren. (Niet dat het een best concert was die avond, maar dat is een ander verhaal en moet verteld als ik bij de platen van Yes kom, tot over meer dan twee jaar.) Deze cd is een collectie (goh) van materiaal dat eerder te vinden was op andere platen. Hij opent met een stuk van The Light Program, het eerste album van The New Dance Orchestra en gelijk het mooiste stuk en album van Downes solo. Daarna komen wat nummers van Vox Humana en vervolgens van de volgende vier soloplaten van Downes (die ik niet heb). Nogal tenenkrommend zijn de covers van klassieke rockstukken als Whiter Shade Of Pale, Nights In White Satin en Dust In The Wind. Ook vinden we wat stukken die hij maakte samen met John Wetton, een enkel Asiastukje en You Can Fly From Here, oorspronkelijk van The Buggles, dat Yes in 1980 live speelde en pas in 2011 als lange songsuite verscheen op het album We Can Fly From Here. En ook leuk: een nooit uitgegeven versie van Don't Walk Away door Downes met Glenn Hughes. Alles bij elkaar een leuk overzicht van 's mans solokunnen.

bazbo cd0557: Geoffrey Downes & Christopher Braide - Skyscraper Souls - DBA³



Tussen alle Yes- en Asiabedrijven door heeft Downes tijd voor solowerk en samenwerkingen als Deckchair Poets en deze. Het is de derde plaat die hij maakt met Christopher Braide. De eerste twee (heb ik niet en) verschenen onder de naam Downes Braide Assosciation, ook wel DBA, en bevatten nogal gemakkelijk verteerbare AOR. Op deze derdeling gaat het duo een tikkie verder richting meer progwerk. Dat resulteert in nog steeds toegankelijke, maar rijk georkestreerde songs. Uitschieter is het langere titelnummer. Braide is een nette zanger. Beide heren krijgen hulp van Andy Hodge (bas), Dave Colqhoun (gitaar) en Ash Shoan (drums). Op de gastenlijst staan mensen als Andy Partridge, Tim Bowness, Marc Almond en David Longdon. Ronduit aardige plaat met een warm geluid.








[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 10-11-2020 21:39:17 ]

bazbo cd0558: Nick Drake - Five Leaves Left



Ah, de man met de zoetgevooisde stem en de werkelijk schitterende songs. Wat valt er over hem te vertellen? Veel, maar dat ga ik hier niet doen. In 1970 verscheen deze debuutplaat. Ik kocht een remaster uit 2000 op 13 oktober van dat jaar. Er staan tien klassiekers op. Drake speelt akoestische gitaar en krijgt subtiele begeleiding van Danny Thompson op bas, Paul Harris op piano en her en der een strijkorkest. Prachtwerk dat ik keer op keer uit de kast haal. En dan te bedenken dat deze Brit pas tweeëntwintig jaar oud was toen hij dit maakte.

bazbo cd0559: Nick Drake - Bryter Layter



In 1971 komt de opvolger. Hier krijgen de songs van Drake een uitgebreid georkestreerd arrangement. Dave Pegg komt helpen op bas, Mike Kowalski op drums en Richard Thompson op gitaar. Op Poor Boy horen we de achtergrondzang van Doris Troy en PP Arnold en op Fly speelt John Cale klavecimbel. Ik kocht de 2000 remaster ook op 13 oktober 2000. Wederom een rij parels.

bazbo cd0560: Nick Drake - Pink Moon



Nog weer een jaar later verschijnt dit album. Nou ja: album. Eigenlijk is het een mini-album. Slechts achtentwintig minuten speeltijd. Maar in die achtentwintig minuten komen er elf briljante stukjes voorbij. Het lijkt een heel goedkope productie: slechts Drake met gitaar of piano. Dat maakt het een zeer intieme luisterervaring. Na de opnames voor dit album raakte de jonge muzikant nogal geïsoleerd. Hij sloot zichzelf op in zijn woning, raakte verstrikt in allerlei psychische problemen, ging weer bij zijn ouders in Tanworth-in-Arden wonen en werd afhankelijk van medicatie. Op 25 november 1974 overleed hij door een overdosis amfetamine en antidepressiva. In 2000 verscheen een remaster van deze prachtige plaat en die kocht ik op 9 oktober 2000.

bazbo cd0561: Nick Drake - Tanworth-in-Arden 1967/68 - 18 Rare Home Recordings



Voordat Nick Drake zijn platencontract had, was hij een stil en verlegen jochie dat in zijn slaapkamer van het ouderlijk huis met zijn gitaar zat te rommelen en de eerste liedjes begon te schrijven. In deze periode, dat hij negentien, twintig jaar oud was, begon hij ook wat op te nemen met een eenvoudige recorder. Op deze (onofficiële) cd staan maar liefst achttien van deze opnames. Het geluid is slecht, maar je kunt al wel horen welke goede kant het op gaat met de stem en de liedjes. Naast een boel eigen liedjes ook wat vertolkingen van andermans' werk: Summertime, bijvoorbeeld, een Dylan en wat traditionals. De cd verscheen in 1994 op een of ander Italiaans label en ik kocht 'm op 13 oktober 2000.

bazbo cd0562: various - Green Leaves - Nick Drake covered



Cover- en tributeplaatjes: ik ben er doorgaans niet zo heel gek op. Maar toen de MOJO van begin 2018 uitkwam, wist ik dat ik 'm ging kopen alleen maar voor het bonuscd'tje. Dat kopen gebeurde op 1 februari 2018. In het tijdschrift zelf een pagina's lang artikel over meneer Drake; op het cd'tje veertien artiesten die ieder een lied van Drake uitvoeren. De meeste namen van de uitvoerenden zeggen me niets; de titels zijn vertrouwd. Over het algemeen blijven de meesten dicht bij het origineel. Ik zou ook niet weten wat je anders moet doen met die originelen zonder ze helemaal om zeep te helpen. Een aangename verzameling dus. Reden tot aanschaf was echter de bijdrage van Judy Dyble en Andy Lewis; die namen kende ik wel. (Dyble komt over een paar dagen aan de beurt in deze rubriek en haar plaat uit 2017, samen met Lewis en getiteld Summer Dancing vind ik schitterend.) Hun beider versie van Northern Sky is van ongekende schoonheid.

quote:

Op woensdag 11 november 2020 15:16 schreef Amoeba het volgende:

[..]

In vergelijk met het origineel is die ongekende schoonheid ver te zoeken.

Gelukkig geef je zelf al aan dat Nick Drake covers eigenlijk altijd tegenvallen.

Haha, ja. Ik ben nogal een liefhebber van de stem en het werk van Judy Dyble. Daarnaast heeft iedereen het recht om geen smaak te hebben, hè?

bazbo cd0563: Paul Draper - EP One



Ik zal eerlijk zijn. Niets heb ik met Paul Draper en ook niet met zijn band Mansun. Maar toen deze EP verscheen in 2016 en ik her en der las dat Steven Wilson een enorme bijdrage levert aan een stuk op het plaatje, kocht ik hem op 21 juni 2016. Op de minicd vier stukken. Opener Feeling My Heart Run Slow vind ik niet eens een heel onaardig lied. The Silence Is Deafening en de remix van de opener ook niet. Het stuk waar hem me om te doen was heet No Ideas en die vind ik sterk. Steven Wilson speelt bas, gitaren, Moog en mellotron. Ik draai dit EP'tje niet veel, maar nu wel weer en met veel plezier. Op maandag 18 februari 2019 zag ik Paul Draper live spelen. Hij verzorgde het (akoestische) voorprogramma van Steven Wilson in Cirque Royal in Brussel. Het geluid was ronduit beroerd, wat maakte dat ik zijn korte optreden nauwelijks kon waarderen.

bazbo cd0564: De Jongens Driest - De Jongens Driest



In mijn internationale Zappakring maakte ik halverwege de jaren nul online kennis met iemand die net zo lijp was van Frank Zappa als ik. In een of ander chatkanaal lulden we uren over muziek en op een gegeven moment kwam ik erachter dat hij zelf ook muzikant was en niet heel veel later wist ik dat hij de trombonist van de Amsterdam Klezmer Band was. Die volgde ik al een tijdje! En op zondag 20 maart 2005 spraken we af in Rasa in Utrecht, waar de AKB een concert zou geven. Joop van der Linden bleek ook in levenden lijve een bijzonder gave gast. Niet alleen gaf hij me vrijkaarten voor dit concert en een paar cd's cadeau, maar ook ontmoetten we elkaar bij latere optredens van AKB (Bevrijdingsfestival Wageningen, in Paradiso zeker twee maalx, in het theater van Tilburg, tijdens het Drakenbootfestival in ons zo majestueuze #Apeldoorn en op vrijdag 14 februari jongstleden in Luxor Arnhem (het laatste concert voordat concerten niet meer konden)). Een van de plaatjes die hij me gaf, was deze van zijn trio De Jongens Driest ('Wat is de overtreffende trap van drie?' vroeg hij retorisch. Vandaar dat deze in mijn cd-kast bij de Driest staat.). Janfie van Strien op klarinet (ook van de AKB) en Arno Bakker (u weet wel, op de souzafoon) maken het trio compleet. Op het repertoire staan klezmerachtige werken, doorspekt met klassieke stukken en invloeden uit de jazz en de wereldmuziek. Zeer gaaf. De plaat komt uit 2001. Zo goed als niets van te vinden op YT, maar hieronder een stuk van de plaat, uitgevoerd in Nancy in 2007.

De Jongens Driest with Michael Vatcher - Live in Leer



Een heel concert door drie blazers is nogal doorbijten voor het publiek en de toevoeging van drummer Michael Vatcher maakt alles wat beter verteerbaar. Dit is een livealbum uit 2002. Opnieuw veel jazz- en klezmerachtige stukken, veelal opzwepend en het publiek vindt het zo te horen uitstekend. Ik eigenlijk ook. Dit plaatje kreeg ik ook van Joop op 20 maart 2005.

bazbo cd0566: De Jongens Driest - III



In 2005 brengt het trio het derde album uit. Dit keer klinkt het allemaal wat soberder en subtieler. Saaier absoluut niet! De drie lijken beter op elkaar ingespeeld dan ooit en ik moet zeggen dat ik deze echt heel sterk vind. Ik kocht of kreeg hem op 12 december 2005 en ik moet eerlijk zeggen dat ik even niet meer precies weet of ik toen ergens bij een optreden van de Amsterdam Klezmer Band was. Denk het. Het zal in Paradiso zijn geweest, maar heul zeker ben ik niet. De Jongens Driest zitten na dit album III overigens niet stil; er verschijnen nog een paar albums en in 2011 zijn ze uitgebreid tot het De Jongens Driest Brass Quintet en hun plaat In Full Colour kreeg uitstekende recensies. Ik heb ze echter allemaal niet. Zo goed als niets van III te vinden op YT, maar een stuk van de plaat Otobandra staat op de plaat van DJDBQ en dat kun je hieronder beluisteren.

bazbo cd0567: Duffhuës - Harem



Op 12 april 2006 moet ik in het Gigant Café geweest zijn, hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. Op vele zondagmiddagen was ik er jarenlang te vinden, luisterend naar kleine en intieme concertjes van allerlei artiesten. Op 12 april 2006 moet Duffhuës aan de beurt geweest zijn, een of andere gitarist/zanger/liedjesmaker. Hij heeft het jaar ervoor een cd uitgebracht met daarop elf zelfgemaakte nummers. De man heeft een niet onaardige stem, die me af en toe doet denken aan die van Joseph Arthur en hij begeleidt zichzelf niet onverdienstelijk op gitaar en piano. Het maakt de arrangementen wat kaal en na een nummer of wat enigszins saai. Toch moet ik het miniconcert op 12 april 2006 in Gigant Café in ons zo majestueuze Apeldoorn best goed hebben gevonden, want ik zie dat ik op die datum zijn cd heb aangeschaft, laten signeren en thuis in de kast heb gezet. Nooit meer eruit gehaald.

Niks van de plaat op YT te vinden, wel een paar publieksfilmpjes uit 2011. Hieronder er eentje opgenomen op zondagmiddag 8 mei 2011 bij Café Gigant in ons zo majestueuze Apeldoorn. Kan me niet herinneren dat ik daarbij was.




[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 13-11-2020 21:32:18 ]

bazbo cd0568: George Duke - Muir Woods Suite



George Duke! Veel te weinig soloplaten van hem heb ik. Deze heb ik dan wel. Ik kocht hem op 14 november 2016. De man zelf was vijftig jaar daarvoor begonnen aan zijn muzikale carrière. Aanvankelijk maakte hij eind jaren zestig vrij traditionele jazzplaten met zijn George Duke Quartet of samen met Jean-Luc Ponty, totdat in 1970 ene meneer Frank Zappa hem inlijfde in zijn band. Met hem maakte hij onder andere de film 200 Motels, maar ook superplaten als Overnight Sensation, Apostrophe ('), One Size Fits All en het monster Roxy & Elsewhere. Duke was oorspronkelijk een pianist en het was Zappa die hem liet kennismaken met de synthesizer; Zappa liet hem ook voor het eerst zingen. Begin jaren zeventig pakte Duke ook zijn solocarrière verder op. Platen als Feel en The Aura Will Prevail zou ik eigenlijk moeten hebben, maar ik heb ze niet. Vanaf de jaren tachtig maakt Duke meer funky muziek: leuk, maar niet helemaal mijn kopje thee. In 1993 staat hij met L'Orchestre de Opera Lille, Stanley Clarke (bas) en Chester Thompson (drums) op het Montreux Jazz Festival; dit keer een wat jazzy orkestsuite en die is werkelijk prachtig. De studioversie verschijnt pas in 1996 op cd en draai ik nu. Ik kocht hem op 14 november 2016, vandaag precies vier jaar geleden. Heerlijke onderuithangjazz met mooie melodieën en af en toe een avontuurlijker solo. Daarna gaat Duke weer verder met zijn funky stuff. Ik zie de man overigens wel live met het Metropole Orkest in de Melkweg op 31 oktober 2009 en (samen met Jean-Luc Ponty) tijdens het Zappanale-festival op 2 augustus 2012. Een jaar later, op 5 augustus 2013, overlijdt Duke aan leukemie.






[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 16-11-2020 07:30:48 ]

bazbo cd0569: The Dukes Of Stratosfear - Psurroundabout Ride



Ah, The Dukes! De 'psychedelische' XTC. Wilde ik altijd al hebben en vorig jaar verscheen deze schitterende set: een cd met alle studio-opnames van de band (één elpee en één EP) en een bluray met daarop alle materiaal nog eens, met bonus, demo's, instrumentale versies en nog veel meer, veel ook in 5.1 surround, wat wil een mens nog meer? Meer muziek van The Dukes, maar dat mag niet meer zo zijn. Andy Partridge en Colin Moulding breidden hun supersongschrijfkwaliteiten uit met dat heerlijke jaren zestig psychedelicageluid. De elpee 24 O'Clock verscheen in 1985 en de EP Psonic Psunspot in 1987. Retepakkende songs met een hoog meebrulgehalte. Ik kocht deze set op 25 juni 2020. Heb hem dus nog niet zo heel lang in mijn bezit en ik beluister hem vrij regelmatig. De cd, welteverstaan. De bluray met de uren en uren aan muziek moet ik nog eens in mijn thuisbioscoop douwen.

bazbo cd0570: Candy Dulfer - Live in Amsterdam



Wáár in Amsterdam is dan weer helemaal nergens te vinden in de informatie bij deze plaat die in 2001 verscheen en ik kocht op 3 februari van dat jaar. In achtenzestig minuten komen de grootste rampestampers van madame Candy tot dan toe voorbij. Sax-a-gogo is het bekendst. Behalve haar eigen band komen er wat gasten opdraven. Angie Stone bijvoorbeeld, en Dave Stewart komt gitaar jengelen in Lili Was Here (dat helemaal niet past in het funky oeuvre) en Synchrodestiny. Papa Hans toetert een flinke mep mee op afsluiter Dance 'Till You Bop Revisited. Over papa hierna meer. Schijnt ook een dvd-versie van het album te zijn; ik heb 'm niet of nooit gezien. Plaat zelf is zeer onderhoudend en doet het goed op feesten en partijen. Waar ik echter helemaal ramgek van word is dat Mejuffrouw en haar bandleden in de instrumentale passages op iedere beat iets menen te moeten roepen. 'Yeah!' 'Ooh!' of 'Come on!' Een keer is leuk, lekker en opzwepend, maar nummers lang? Fuck off.

bazbo cd0571: Dulfer - Big Boy



Ergens in 1994. Ik loop mijn plaatselijke platenwinkel binnen. Er is iets gaande bij de toonbank. Daar staat een meneer in het zwart gekleed, bij een saxofoon en een microfoon. Ik loop naar de balie, zeg tegen de jongeman die erachter staat dat ik mijn bestelling kom ophalen en neem die bestelling in ontvangst. 'Wil je ook nog de nieuwe plaat van Hans?' 'Hans?' vraag ik. 'Welke Hans?' 'Hans Dulfer.' Ik vraag: 'Is het wat?' De meneer in het zwart zegt: 'Wacht. We hadden pauze, maar we moeten nu even iets laten horen.' Hij telt af, een drummer start, de bassist valt in en de meneer in het zwart begint een gierende saxsolo. Na twee minuten draai ik me naar de balie en roep naar de gast erachter: 'Pak deze tetterdetetplaat ook maar in!' Na afloop van de set komt Hans naar me toe. 'Tof dat je er bent,' zegt hij. Hij signeert mijn cd en geeft me een doosje. Er zit een speldje in van een saxofoon. 'Ik heb er nog maar een paar, dus kan ze niet aan iedereen geven.' Ik bedank hem hartelijk. Na nog een setje snel ik naar huis om de plaat te draaien. Wanneer in 1994 het precies is geweest, weet ik niet meer. Vergeten de exacte datum in het doosje te zetten. Maar de plaat blijf ik uit de kast halen. De basistracks zijn geprogrammeerd, hetgeen een wat mechanisch gevoel geeft, maar de scheurgitaar eroverheen en dan die enorm hysterische saxsolo's geven het toch wat organisch. Streetbeats is een hit, het titelnummer vind ik cool, Winning Streak mooi, maar het absolute hoogtepunt is de afsluitende bonustrack: een jazzversie van Big Boy. Nu horen we een echte band aan het werk en negen minuten lang is het op en top. Lekker album!

bazbo cd0572: Dulfer - Dig!



Het is zeventien mei 1996. Ik word eenendertig jaar oud en ik vier mijn verjaardag deels in de plaatselijke platenwinkel. Ene Hans Dulfer komt er een miniconcert geven ter gelegenheid van het verschijnen van zijn nieuwe plaat Dig!. Deze dus en hij signeerde het exemplaar dat ik er ter plekke kreeg. Een jaar ervoor zag ik hem live spelen tijdens het eenmalige legendarische popfestival Bosvolpop op de grote bosweide in het park Berg & Bos hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. Daar had hij een prima band om zich heen en brulde hij aan het begin van het concert tegen het weinige volk dat er was: 'Zijn er niet meer mensen in Apeldoorn? Lijkt gvd of ik in Staphorst sta!' Vervolgens gaf hij een waanzinnig optreden weg dat dat weinige publiek uitzinnig maakte. Maar nu in de platenwinkel geen band, maar een dj. Hans tettert zijn solo's over de housebeats heen. Bij vlagen eentonig, maar lekker is het wel. Dig! is dan ook een puike plaat. Hij haalt het niet bij de voorganger (de raps vind ik niks), maar er staat vermakelijk spul op. Elf jaar later, op zondag 30 april 2007, speelt hij gratis in het Café Gigant hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. Hij ziet er oud en vermoeid uit, maar het bijna akoestische optreden is energiek. Ik spreek hem na afloop en hij lijkt me herkennen. Nog weer een paar jaar later, op 27 mei 2011 tijdens het festival Jazz in the Woods hier ter plaatse, zeg ik voordat zijn optreden begon tegen hem: 'Meneer Dulfer, vier jaar geleden stond ik samen met je hier in ons zo majestueuze Apeldoorn op de foto en het lijkt me leuk dat ik aan thuis kan laten zien dat we allebei vijf jaar ouder zijn geworden.' Hij keek me niet-begrijpend aan. Ik snapte dan weer helemaal niets van zijn concert: een dj legde een ellenlange beat neer waar hij overheen soleerde. Behalve de sax en de giertaar hoorde je van de andere muzikanten op het podium niets. En dan was er ook nog een vervelende rapper (dubbelop). Na drie kwartier ging het nog steeds door en ik was het helemaal zat, dus ging ik naar huis. Nog een stukje over geschreven. Lange tijd niets meer van hem gehoord; ik vraag me af of hij nog steeds actief aan het blazen is.




30 april 2007:


27 mei 2011:


En - om te laten horen hoe het klonk op 27 mei 2011 - dit is mijn filmpje van een deel van de lange jam, tot de batterij van mijn camera leeg was:



[ Bericht 10% gewijzigd door bazbo op 15-11-2020 20:02:09 ]

bazbo cd0573: Judy Dyble - Talking With Strangers



Dan nu de dame voor wie ik een groot zwak heb. Niet alleen vanwege haar prachtige stem en haar vermogen om de meest simpele folkliedjes op volstrekt unieke wijze te vertolken, maar vooral ook om haar heerlijke gniffelhumor (ze was een verademing om te volgen op Twitter!) en de levenswarmte die ze uitstraalde. Ik hoorde voor het eerst van haar bestaan in het najaar van 1983, toen ik de dubbelelpee The Young Person's Guide To King Crimson kocht. Op die verzamelaar van King Crimson stond een bijzondere versie van I Talk To The Wind (dat ik alleen nog kende van het debuutalbum). Dit bleek een vroege versie, waarop ene Judy Dyble zingt en stiekem vond ik deze versie mooier dan de 'officiële', gezongen door mijn andere held Greg Lake. Judy begon als zangeres in haar eigen bandjes halverwege de jaren zestig, tot ze lid werd van het grote Fairport Convention en met die band de debuutplaat maakte. Toen moest ze helaas plaats maken voor Sandy Denny, die een iets krachtiger persoonlijkheid had. Met haar toenmalige vriend Ian McDonald sloot ze zich in 1968 aan bij het groepje Giles Giles & Fripp, dat net een album had uitgebracht. Met hen nam ze wat liedjes op, waaronder het eerder genoemde I Talk To The Wind. De groep wilde echter een andere richting op, meer de hardere rock en Judy verkoos verder te zoeken naar muziek die bij haar paste. De opnames met de groep die niet veel later King Crimson werd bleven lang op de schappen liggen. Dyble vormde het duo Trader Horne met Jacky McAuley (ex-Them) en maakte eind 1969 een enkel album. De paar jaar daarna deed ze af en toe een gastoptreden bij verschillende folkbands en in 1973 besloot ze de muziekbusiness te verlaten. Ze werd bibliothecaresse. Na dertig jaar, in 2003, begon ze weer te schrijven en op te treden. Er verschenen drie soloplaten in kleine oplage (ik heb ze niet, grrr) en in 2008 ging ze aan het werk voor een nieuwe plaat die uiteindelijk deze Talking With Strangers (2009) zou worden. Het was Tim Bowness die het meeste songmateriaal voor deze plaat schreef (al dan niet samen met Dyble), de productie deed en allerlei bekende en minder bekende gasten binnensleepte: Pat Mastelotto, Robert Fripp, Simon Nicoll en ... Ian McDonald. Dit is een schitterend album met prachtige songs met warme folky instrumentatie. Opvallend is een cover van C'Est La Vie (van Greg Lake!), maar het absolute hoogtepunt is het bijna twintig minuten durende Harpsong, dat de luisteraar meeneemt op een reis door verschillende stijlen: van folk naar prog en jazz. Ik kocht de plaat (pas) op 16 oktober 2017 en ik heb een heruitgave uit 2010 uit Noorwegen, met een andere hoes dan de originele versie uit 2009.






[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 16-11-2020 08:17:28 ]

bazbo cd0574: Judy Dyble - Live at WM Jazz



Met een klein ensemble speelt Judy Dyble op 16 december 2013 een intiem concert in de WM Jazz Club. Piano, gitaar, een viool en dan de warme stem plus een elftal zeer mooie liedjes. Op de setlijst stukken van haar soloplaten van de voorgaande paar jaren, maar ook van Fairport Convention (If I Had A Ribbon Bow) en Trader Horne (Jenny May). Een jaar later verscheen de plaat, in kleine oplage en ik wist er eentje te bemachtigen op 28 juli 2020. Weinig van te vinden op YT.

bazbo cd0575: Judy Dyble - Gathering The Threads (Fifty Years Of Stuff)



In 2015 vang ik ergens op dat er een mooi overzicht aankomt van het werk van Judy Dyble tot dan toe en via haar website weet ik een exemplaar van deze 3cd-verzameling te bestellen. Ook deze is in beperkte oplage verkrijgbaar (geweest) en mijne komt binnen op 6 mei 2015. Ik ontdek dat Judy de bestelling persoonlijk heeft ingepakt en verzonden. Ik bedank haar via een privébericht op haar website en we hebben wat contact over en weer. De drie cd's zijn onderverdeeld in drie thema's. Het eerste plaatje is getiteld The Early Years (1964-1982) en daarin horen we wat Fairport Convention, een paar opnames met McDonald Giles Giles & Fripp, plus enkele demo's uit de begin jaren zeventig voordat ze de muziekwereld voor dertig jaar vaarwel zegt en de incidentele opnames die ze in die dertig jaar maakt. Bijzonder zijn de allereerste opnames van Judy & The Folkmen uit 1964 en werkelijk verrassend is haar vertolking van See Emily Play (Pink Floyd!) als onuitgebrachte demo uit 1982. Het tweede plaatje heet The Return (2004-2009) en bevat voornamelijk spul van de drie soloplaten die ze in die periode uitbrengt (en die ik dus niet heb). Hier horen we een 'nieuwe' versie van I Talk To The Wind. Op het derde plaatje - Onwards (2009-2015) - staan twee stukken van Talking With Strangers en een paar van Live at WM Jazz, maar vooral bijzonder en moeilijk te verkrijgen materiaal, bijvoorbeeld van de picture vinyl Fragile uit 2010, haar gastbijdragen aan andere bandjes en wat onuitgebracht spul dat ze opnam in 2014. Kortom: schitterend overzicht vol folkachtige liederen. Ik grijp er nog regelmatig naar.

bazbo cd0576: Judy Dyble - Songs In Waiting



In 2017 kwam er goed nieuws: Judy Dyble was aan het werk om een nieuwe plaat uit te brengen. Als een soort lekkermakertje verscheen deze EP, in een beperkte oplage van 300 exemplaren. Erop staan vijf liedjes die later op het album Earth Is Sleeping gaan komen. Het zijn heerlijke lome slome liederen waarop Dyble zich laat begeleiden door piano en orkest en waarop zij zelf de hoofdrol opeist met haar stem. Na achtenzestig jaar klinkt die vol levenswijsheid, melancholie én optimisme. Van de driehonderd exemplaren wist ik er eentje te kopen op 21 september 2020; een plaatselijke platenwinkel kon 'm via via nog bestellen. Ik had het album Earth Is Sleeping al, dus eigenlijk is dit EP'tje vooral overbodig, maar het staat leuk in de verzameling.

quote:

Op maandag 16 november 2020 19:28 schreef Dagoduck het volgende:
[...]

En dan nu de volgende band, die luister ik chronologisch.

[...]

Oh, dan mis je de eerste twee van die band! De eerste is een legendarische ...