Draai hier alle platen in je platenkast #21 (starless)

bazbo cd0542: Doctor Dark - Live at Toad's Place, April 5th, 2005



Doctor Dark is een 'lied' van Captain Beefheart. Het is ook de naam van de Amerikaanse band die het werk van Don Vliet speelt. Ik mocht de band twee keer zien en horen tijdens het Zappanale-festival in Noordoost-Duitschland. De eerste keer was in 2005 en de tweede keer in 2012. Voorman van de band is de briljante Bill Saunders, die qua stemgeluid een griezelig goed gelijkende Beefheart neerzet. Gitarist Joe Nolan mag ook genoemd vanwege zijn vermogen om de abstracte gitaarmozaïeken na te spelen. Mijn Zappavrienden Pete Brunelli (alleen 2005) op bas en drummer Stephen Chilemni deden ook mee en hun improvisatiekunde is beroemd. Op deze zelf uitgebrachte cd staat de registratie van (een deel van) het concert dat de band in 2005 opnam in New Haven, Connecticut en laat de band op de top van haar kunnen horen. Hoogtepunten te over en ik noem Electricity, Moonlight On Vermont en Steal Softly Through Snow. Als uitsmijter krijgen we Zappa's The Torture Never Stops, in de oorspronkelijke bluesversie zoals die ook te horen is op You Can't Do That On Stage Anymore Volume 4. Na 2005 viel de band uit elkaar, maar sinds 2012 spelen Saunders en Nolan weer, samen met onder andere drummer Eric Slick.Dit cd'tje kreeg ik na afloop van het Zappanaleconcert op 4 augustus 2005 van Stephen en Pete en het is rijkelijk gesigneerd. Het moge duidelijk zijn: van deze plaat niets op YT te vinden, sowieso bijna niets van deze band. Vandaar mijn eigen filmpjes, uit 2012 weliswaar, maar toch.

Zie hier de band aan het werk in 2005 en 2012 (met gast Gary Lucas)



En twee van mijn filmpjes uit 2012 (de eerste met Gary Lucas):

bazbo cd0543: Doctor Nerve - Every Screaming Ear



Doctor Nerve is een Amerikaans ensemble onder leiding van Nick Didkowsky die zich begeeft op de paden van de artrock, psychedelica, geïmproviseerde shit en allerhande nerveus gepiel. Belachelijk strak is het allemaal wel. Ik hoor er veel Zappa en Beefheart in. Het zal je niet verbazen als ik je vertel dat ik de band voor het eerst hoorde op het Zappanalefestival in Noordoost-Duitschland op 19 en 20 juli 2011. Daar maakten ze een dusdanige indruk, dat ik ze nogmaals ging bekijken op 25 mei 2013 in het Kultuurhus in Heerlen. Daar stonden meer bandleden op het podium dan dat er publiek in de zaal zat. Het resultaat was een bijna privéconcert, waarin bandleden en publiek meerdere keren van plaats wisselden en we om onze oren werden geslagen met Zappaiaanse tetterdetet, complexe composities en freakerige improvs. Ridicuul goed, moet ik zeggen. Na afloop kocht ik wat platen, waaronder deze uit 1997 en opnieuw uitgebracht in 2013 door de beroemde Charlie van Freakshow Records.





Hier een eigen filmpje. Armed Observation staat op deze cd en tijdens het concert in 2013 kregen we een a capella versie als allerlaatste toegift.




[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 08-11-2020 16:45:25 ]

bazbo cd0544: Doctor Nerve - Skin



O, deze had chronologisch eerder gemoeten dan de vorige. Deze is oorspronkelijk uitgebracht in 1995. Ook hier heb ik een heruitgave uit 2013, gekocht op die memorabele 25 mei 2013 in Heerlen. Daar hoorden we meerdere stukken van dit album. De scheurende raggitaar legt hier de basis voor veel van de zestien korte nummers die er voorbij komen. Daaroverheen schittert een tetterdetetsectie met complexe staccato melodieën en een krankzinnig energieke ritmetandem. Gitarist en bandleider Nick Didkovsky zet ook hier een heleboel muzikanten in; een echt vaste bezetting is er niet, die verschilt per nummer en per tour. Ideaal behang is het niet, want het vraagt voortdurende aandacht van de luisteraar, maar als je er voor gaat zitten openbaart zich een mooi muzikaal universum. Stravinsky, Zappa, Charles Ives en Webern zijn de invloeden die mij te binnen schieten, maar er is vast veel meer.


Bij gebrek aan YT-filmpjes van dit album hieronder nog een eigen opname van het concert op 25 mei 2013, een stuk dat op de plaat staat:




[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 09-11-2020 07:26:21 ]

bazbo cd0545: Doctor Nerve - The Gift Of Shame



Nick Didkovsky brengt in 2012 deze EP uit. Aan het geluid van Doctor Nerve heeft hij niets veranderd, het is nog immer van die krankzinnige en nerveuze speedjazzrock. Ik kreeg dit cd'tje omdat ik ook al twee andere kocht, na afloop van het concert in Heerlen op 25 mei 2013. IJzersterk weer.

Niets te vinden van deze nog geen negentien minuten tellende EP, dus dan maar een eigen opname van een stuk van deze plaat, gefilmd op 25 mei 2013:

bazbo cd0546: Eric Dolphy - Out To Lunch!



Klassieker uit 1964, te scharen onder de hard bop en free jazz. Deze plaat was een inspiratie voor velen. Onder de velen was Frank Zappa die als een soort eerbetoon in 1968 een stuk construeerde met de titel Eric Dolphy's Memorial Barbecue (het is echt een prachtig nummer met veel vrije improvisatie erin). Het zal de aanleiding zijn geweest dat ik op 1 mei 1998 deze cd kocht, een heruitgave uit een onbekend jaar van een remaster uit 1985. Als ik de verhalen mag geloven, zat Dolphy (altsax, fluit en basklarinet) erg onder de speed en heroïne in de tijd dat hij deze plaat opnam met trompetter Freddie Hubbard, vibrafonist Bobby Hutcherson, bassist Richard Davis en een jonge maar toekomstig legendarisch drummer Tony Williams. Vijf composities van Dolphy, zeer vrij werk, neigend naar abstract of atonaal, maar als ik het in alle rust tot mij neem, hoor ik prachtige melodieën en samenspel.

bazbo cd0547: The Doors - The Doors



Dan zwaaien er nu een paar deuren open. Legendarische groep en dit is hun legendarische debuutplaat uit 1967. Ik heb deze op vinyl, maar op 6 augustus 2006 schafte ik hem ook op cd aan. Dit is een remaster uit 1999. Gelijk vanaf opener Break On Through (To The Other Side) gaat het loos. Ray Manzarek legt met zijn linkerhand op de Fender baspiano een aanstekelijk loopje en met zijn rechterhand vult hij akkoorden aan op dat 'hinderlijk volgende' orgeltje van hem. Gitarist Robby Krieger speelt loopjes en licks, drummer John Densmore speelt strak maar toch ook los genoeg om de muziek te doen ademen, grooven en rocken, en dan is daar nog de gedragen en bij vlagen maniakale zang van Jim Morrison. Bij herbeluistering vind ik dat er louter hoogtepunten op deze plaat staan, maar ik noem Light My Fire (de single van dik zes minuten) en The End als bijna epische stukken.

bazbo cd0548: The Doors - Strange Days



De tweede deur gaat al snel open. De groep brengt in hetzelfde jaar 1967 een nieuw album uit en het materiaal doet niet heel veel onder voor dat van het debuut. Love Me Two Times, People Are Strange en Moonlight Drive zijn klassiekers, maar wat mij betreft is het lange When The Music's Over het absolute hoogtepunt. De cd kocht ik ook op 6 augustus 2006 en het is eveneens een remaster uit 1999.

bazbo cd0549: The Doors - Waiting For The Sun



En ja hoor, binnen een jaar gaat de derde deur ook open. Opnieuw heb ik een remaster uit 1999 en deze kocht ik op 10 augustus 2006. Waiting For The Sun bevat voornamelijk materiaal dat op het podium onderdeel was van The Celebration Of The Lizard, Morrison's hallucinatie in poëzievorm. (Live was de band inmiddels een sensatie.) Voor de plaat heeft de band er gelukkig behapbare liedjes van gemaakt. Not To Touch The Earth vind ik wel geweldig, maar er staat meer prachtigs op. Zo zijn er de echte liedjes Hello I Love You, Love Street en Five To One. Spanish Caravan en vooral The Unknown Soldier zijn echte Doorsklassiekers. Ik mis een 'groot' stuk als The End of When The Music's Over, maar dit is een prima plaat en ik moet gewoon niet zeuren en mijn bek houden en lekker luisteren.

bazbo cd0550: The Doors - The Soft Parade



De vierde deur zwaaide open in 1969 met dit album. Gelijk bij de eerste tonen van opener Tell All The People horen we een verandering in het geluid: blazers! Daarna volgen een serie krachtige songs in de stijl als vanouds. Touch Me is de hitsingle en er is zowaar ook weer een langer stuk: het titelnummer. Ik kocht de cd met de remaster uit 1999 op 10 augustus 2006.

bazbo cd0551: The Doors - Morrison Hotel



De vijfde deur die open gaat is wat mij betreft - naast het debuut - de beste deur. Opener Roadhouse Blues is gelijk een rocker van jewelste en daarna volgt een schitterende verzameling korte songs, er zit geen mindere tussen. Wat mij betreft zijn Waiting For The Sun (vernoemd naar de derde plaat) en Land Ho geweldige uitschieters op deze plaat die in 1970 verscheen. Ook deze remaster uit 1999 kocht ik op 10 augustus 2006. Rond het verschijnen van de plaat bevond de band zich in tamelijk turbulente tijden, niet in het minst vanwege het extravagante podiumgedrag van meneer Morrison. Politie, drank, drugs, rellen, arrestaties: het was allemaal aan de orde.

bazbo cd0552: The Doors - L.A. Woman



De zesde deur zwaait open in 1971. L.A. Woman bevat een nog bluesier geluid en Ray Manzarek zet naast zijn hinderlijk volgende orgeltje nu ook de elektrische piano meer in. Dat betekent dat het allemaal net weer iets anders klinkt. Wat is gebleven, zijn de gedreven songs en uitvoeringen van zeer sterk materiaal. Love Her Madly, het titelnummer, Riders On The Storm: wederom geen minder stuk te vinden op deze plaat, waarvan ik de 1999 remaster eveneens kocht op 10 augustus 2006. Kort na het verschijnen van de plaat eiste het destructieve leven van Jim Morrison zijn tol: hij overleed tijdens zijn verblijf in Parijs. Zijn dood is nog immer omgeven van mysteriën, maar zijn korte leven in en bijdragen aan de rockmuziek wordt nog altijd hoog gewaardeerd door trouwe én nieuwe fans.

bazbo cd0553: DOOT! - DOOT!



DOOT! is een samenwerking tussen bassist Pete Brunelli en drummer Stephen Chilemi. Sinds halverwege de jaren nul zijn de twee Amerikanen bezig om geïmproviseerde muziek te maken, vaak geënt op bestaande stukken. Dit is een cd'tje met daarop spul dat ze opnamen tussen december 2005 en mei 2006. Ze krijgen op enkele stukken hulp van André Cholmondeley op gitaar en Nate Trier op toetsen. Op het programma wat eigen composities en stukken van Frank Zappa en Jimi Hendrix, die ze helemaal naar hun eigen hand zetten. Ik kreeg het plaatje van beide heren op 14 juli 2006; we ontmoetten elkaar regelmatig tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland, vandaar. Intrigerende improvprogrock. Niets van te vinden op YT. Daarom hieronder drie eigen foto's van het optreden van DOOT! op Zappanale, zondag 16 juli 2006 (je ziet respectievelijk Pete, Stephen en DOOT! met André Cholmondeley).

bazbo cd0554: DOOT! - 2007 Mega-Sampler



Een jaar later bracht DOOT! dit plaatje uit. Wederom twee stukken van Zappa en eentje van Hendrix. Verder alleen eigen werk, zeer geïmproviseerd tot stand gekomen. Fijne freakzooi voor als je ervan houdt. Ik houd ervan. Daarom kreeg ik het plaatje ook van Pete en Stephen op 3 augustus 2007, toen ik ze weer ontmoette in Noordoost-Duitschland. Leuk is dat de eerste vier stukken zijn opgenomen tijdens het concert op Zappanale het jaar ervoor (2006). Ha, op de hoes zie je mijn rubber kip, gefotografeerd tijdens dat festival. Aangezien er ook van deze plaat niets te vinden is op YT, hieronder nog maar een foto van dat optreden. Het is het moment dat Pete mijn rubber kip onderdeel maakt van zijn improvisatie.



Overigens mocht ik in 2009 deel uitmaken van de uitgebreide versie van DOOT! tijdens hun optreden op donderdag 13 augustus 2009 op de 'warming-up-party' van het Zappanalefestival in het dorp Bad Doberan in Noordoost-Duitschland. Van links naar rechts: Michel Delville (gitaar, van The Wrong Object), Ivan Leirvik (gitaar), ikke, Stephen Chilemi (drums), Pete Brunelli (bas) en Annemarieke Schoonderwaldt (viool).





[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 10-11-2020 21:44:00 ]

bazbo cd0555: Geoffrey Downes and The New Dance Orchestra - Vox Humana



Geoffrey Downes kennen we als helft van The Buggles, lid van Yes en Asia. Daarnaast werkt hij als sessiemuzikant, is hij deel van allerlei projecten en maakt hij soloplaten. Zijn mooiste vind ik zijn eerste met The New Dance Orchestra; die heb ik op vinyl en heeft hij in 1987 gemaakt louter op toetsen- en computerapparatuur. Dit is zijn tweede met TNDO. Hij komt oorspronkelijk uit 1992 en hierop zet hij de stem centraal. Hij heeft daarvoor meerdere gastvocalisten uitgenodigd en die laat hij ieder een lied inzingen. Het merendeel van de songs is niet nieuw; hij pikt stukken uit zijn rijke oeuvre van hemzelf en zijn vele bands en projecten. Zo horen we bijvoorbeeld Glenn Hughes (!) een nieuwe versie van Video Killed The Radio Star zingen. Er komt nog een Bugglesstuk voorbij, wat van Asia, Man In A White Car van Yes en zelfs werk van Bach. In 2007 komt een remaster van de plaat uit, met daarop wat extra stukken. Ik koop die remaster op 28 december 2007. Alleraardigste plaat, maar geen hoogvlieger. Aan de ene kant siert het hem dat hij zelf een wat ondergeschikte rol aanneemt; anderzijds valt de plaat tegen doordat Downes niet de kans grijpt om te laten horen hoe goed hij op de toetsen is.

bazbo cd0556: Geoffrey Downes and The New Dance Orchestra - The Collection



Ik trek deze net uit de kast en denk: Krijg nou wat, deze is gesigneerd. Heb ik hem zo gekocht of...? Ik heb hem gekocht op 15 mei 2016 en wacht, bij die datum gaat er een belletje rinkelen. Ik was in Tivoli Vredenburg bij het concert van Yes! Na afloop mocht ik - omdat ik nog altijd lid ben van de Nederlandsche Yesfanclub - de bandleden ontmoeten en ik moet toen aan Geoff hebben gevraagd of hij mijn net aangeschafte cd wilde signeren. (Niet dat het een best concert was die avond, maar dat is een ander verhaal en moet verteld als ik bij de platen van Yes kom, tot over meer dan twee jaar.) Deze cd is een collectie (goh) van materiaal dat eerder te vinden was op andere platen. Hij opent met een stuk van The Light Program, het eerste album van The New Dance Orchestra en gelijk het mooiste stuk en album van Downes solo. Daarna komen wat nummers van Vox Humana en vervolgens van de volgende vier soloplaten van Downes (die ik niet heb). Nogal tenenkrommend zijn de covers van klassieke rockstukken als Whiter Shade Of Pale, Nights In White Satin en Dust In The Wind. Ook vinden we wat stukken die hij maakte samen met John Wetton, een enkel Asiastukje en You Can Fly From Here, oorspronkelijk van The Buggles, dat Yes in 1980 live speelde en pas in 2011 als lange songsuite verscheen op het album We Can Fly From Here. En ook leuk: een nooit uitgegeven versie van Don't Walk Away door Downes met Glenn Hughes. Alles bij elkaar een leuk overzicht van 's mans solokunnen.

bazbo cd0557: Geoffrey Downes & Christopher Braide - Skyscraper Souls - DBA³



Tussen alle Yes- en Asiabedrijven door heeft Downes tijd voor solowerk en samenwerkingen als Deckchair Poets en deze. Het is de derde plaat die hij maakt met Christopher Braide. De eerste twee (heb ik niet en) verschenen onder de naam Downes Braide Assosciation, ook wel DBA, en bevatten nogal gemakkelijk verteerbare AOR. Op deze derdeling gaat het duo een tikkie verder richting meer progwerk. Dat resulteert in nog steeds toegankelijke, maar rijk georkestreerde songs. Uitschieter is het langere titelnummer. Braide is een nette zanger. Beide heren krijgen hulp van Andy Hodge (bas), Dave Colqhoun (gitaar) en Ash Shoan (drums). Op de gastenlijst staan mensen als Andy Partridge, Tim Bowness, Marc Almond en David Longdon. Ronduit aardige plaat met een warm geluid.








[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 10-11-2020 21:39:17 ]

bazbo cd0558: Nick Drake - Five Leaves Left



Ah, de man met de zoetgevooisde stem en de werkelijk schitterende songs. Wat valt er over hem te vertellen? Veel, maar dat ga ik hier niet doen. In 1970 verscheen deze debuutplaat. Ik kocht een remaster uit 2000 op 13 oktober van dat jaar. Er staan tien klassiekers op. Drake speelt akoestische gitaar en krijgt subtiele begeleiding van Danny Thompson op bas, Paul Harris op piano en her en der een strijkorkest. Prachtwerk dat ik keer op keer uit de kast haal. En dan te bedenken dat deze Brit pas tweeëntwintig jaar oud was toen hij dit maakte.

bazbo cd0559: Nick Drake - Bryter Layter



In 1971 komt de opvolger. Hier krijgen de songs van Drake een uitgebreid georkestreerd arrangement. Dave Pegg komt helpen op bas, Mike Kowalski op drums en Richard Thompson op gitaar. Op Poor Boy horen we de achtergrondzang van Doris Troy en PP Arnold en op Fly speelt John Cale klavecimbel. Ik kocht de 2000 remaster ook op 13 oktober 2000. Wederom een rij parels.

bazbo cd0560: Nick Drake - Pink Moon



Nog weer een jaar later verschijnt dit album. Nou ja: album. Eigenlijk is het een mini-album. Slechts achtentwintig minuten speeltijd. Maar in die achtentwintig minuten komen er elf briljante stukjes voorbij. Het lijkt een heel goedkope productie: slechts Drake met gitaar of piano. Dat maakt het een zeer intieme luisterervaring. Na de opnames voor dit album raakte de jonge muzikant nogal geïsoleerd. Hij sloot zichzelf op in zijn woning, raakte verstrikt in allerlei psychische problemen, ging weer bij zijn ouders in Tanworth-in-Arden wonen en werd afhankelijk van medicatie. Op 25 november 1974 overleed hij door een overdosis amfetamine en antidepressiva. In 2000 verscheen een remaster van deze prachtige plaat en die kocht ik op 9 oktober 2000.

bazbo cd0561: Nick Drake - Tanworth-in-Arden 1967/68 - 18 Rare Home Recordings



Voordat Nick Drake zijn platencontract had, was hij een stil en verlegen jochie dat in zijn slaapkamer van het ouderlijk huis met zijn gitaar zat te rommelen en de eerste liedjes begon te schrijven. In deze periode, dat hij negentien, twintig jaar oud was, begon hij ook wat op te nemen met een eenvoudige recorder. Op deze (onofficiële) cd staan maar liefst achttien van deze opnames. Het geluid is slecht, maar je kunt al wel horen welke goede kant het op gaat met de stem en de liedjes. Naast een boel eigen liedjes ook wat vertolkingen van andermans' werk: Summertime, bijvoorbeeld, een Dylan en wat traditionals. De cd verscheen in 1994 op een of ander Italiaans label en ik kocht 'm op 13 oktober 2000.

bazbo cd0562: various - Green Leaves - Nick Drake covered



Cover- en tributeplaatjes: ik ben er doorgaans niet zo heel gek op. Maar toen de MOJO van begin 2018 uitkwam, wist ik dat ik 'm ging kopen alleen maar voor het bonuscd'tje. Dat kopen gebeurde op 1 februari 2018. In het tijdschrift zelf een pagina's lang artikel over meneer Drake; op het cd'tje veertien artiesten die ieder een lied van Drake uitvoeren. De meeste namen van de uitvoerenden zeggen me niets; de titels zijn vertrouwd. Over het algemeen blijven de meesten dicht bij het origineel. Ik zou ook niet weten wat je anders moet doen met die originelen zonder ze helemaal om zeep te helpen. Een aangename verzameling dus. Reden tot aanschaf was echter de bijdrage van Judy Dyble en Andy Lewis; die namen kende ik wel. (Dyble komt over een paar dagen aan de beurt in deze rubriek en haar plaat uit 2017, samen met Lewis en getiteld Summer Dancing vind ik schitterend.) Hun beider versie van Northern Sky is van ongekende schoonheid.

quote:

Op woensdag 11 november 2020 15:16 schreef Amoeba het volgende:

[..]

In vergelijk met het origineel is die ongekende schoonheid ver te zoeken.

Gelukkig geef je zelf al aan dat Nick Drake covers eigenlijk altijd tegenvallen.

Haha, ja. Ik ben nogal een liefhebber van de stem en het werk van Judy Dyble. Daarnaast heeft iedereen het recht om geen smaak te hebben, hè?

bazbo cd0563: Paul Draper - EP One



Ik zal eerlijk zijn. Niets heb ik met Paul Draper en ook niet met zijn band Mansun. Maar toen deze EP verscheen in 2016 en ik her en der las dat Steven Wilson een enorme bijdrage levert aan een stuk op het plaatje, kocht ik hem op 21 juni 2016. Op de minicd vier stukken. Opener Feeling My Heart Run Slow vind ik niet eens een heel onaardig lied. The Silence Is Deafening en de remix van de opener ook niet. Het stuk waar hem me om te doen was heet No Ideas en die vind ik sterk. Steven Wilson speelt bas, gitaren, Moog en mellotron. Ik draai dit EP'tje niet veel, maar nu wel weer en met veel plezier. Op maandag 18 februari 2019 zag ik Paul Draper live spelen. Hij verzorgde het (akoestische) voorprogramma van Steven Wilson in Cirque Royal in Brussel. Het geluid was ronduit beroerd, wat maakte dat ik zijn korte optreden nauwelijks kon waarderen.