Mijn moeder kan niet praten na een herseninfarct

Zou met haar ogen knipperen lukken? Snel 2x voor ja en langer gesloten houden voor nee?

Ach Claudia, neurochirurgische aandoeningen hebben een vreselijk impact op het leven, je gezin en alles daaromheen. Mijn ogenschijnlijke even zo gezonde man bleek dat dus ook niet, omdat zijn hypertensie (bloeddruk) achteraf veel te lange tijd te hoog bleek te zijn, en omdat hij verder geen signalen had kon het lang onopgemerkt blijven. Dat resulteerde in een hersenbloeding..

Ik heb geen ervaring met het ziektebeeld waar je nu met je moeder doorheen gaat, maar ik wil jullie als gezin een ongelooflijk warm hart en kracht geven, om hiermee als familie en gezin mee om te gaan, het is ontzettend zwaar

Mijn man heeft ook een poos wat aangetast spraakvermogen gehad. Zie het als een grote drukkende plek die op de banen in de hersenen duwt. Naarmate dat die afnam, werd de druk op de banen ook minder waardoor hij ook weer een beter spraakvermogen ontwikkelde.

[ Bericht 8% gewijzigd door Rijstebuiltje op 04-01-2020 21:00:23 ]

quote:

Op zaterdag 4 januari 2020 17:17 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Wil je er iets over vertellen? Ik zou het heel fijn vinden om het beter te kunnen begrijpen. Ik kan me ook voorstellen dat je het niet wil, dus voel je niet verplicht.

Mijn indruk is dat ze op dit moment opgesloten zit in haar eigen lichaam, dat ze vrijwel volle begrip heeft van wat we zeggen en wat er gebeurt. Als ik bijvoorbeeld zeg dat mijn broertje een bijzonder horloge heeft, dan kijkt ze meteen naar zijn arm.

Ze was vanmiddag voor het eerst heel verdrietig. Toen hebben we even samen gehuild en heb ik gezegd dat ze gerust verdrietig mag zijn omdat het ook onwijs kut is allemaal. Ik heb er geen woorden voor hoe het is om haar spraakvermogen ontnomen te zien. Ik weet er een beetje van omdat ik tijdens mijn studie heb geleerd over bijv. afasie. En mijn collega’s deden onderzoek naar en stelden diagnoses bij kinderen met taalproblemen. Dat helpt me wel om het technisch te begrijpen, maar emotioneel helpt het geen zier. Het is mensonterend. Ik ben er kapot van - hoe moet ze zich zelf voelen?

Ik probeer eerlijk tegen haar te zijn en te zeggen dat ik haar niet begrijp. Tegelijk vind ik het ook goed dat ze het probeert om te communiceren. We houden elkaars hand vast en ik zie veel aan haar ogen. Schudden en knikken lukte vanochtend een beetje, maar ze stopt er elke keer mee en ging dan weer praten. Mijn kaartje met ja/nee werkte helemaal niet. Dat heb ik snel weggelegd.

Ik zal het proberen....

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Sommige stukken ben ik dus wel kwijt...

Nu het praten... ik wilde wel iets zeggen, maar er kwam niets uit er kwam een woord dan nergens
opsloeg, aangezien ik had direct nieuwe hartkleppen nodig had, moest ik eerst 6 weken wachten
want ik moest eerst 6 weken Antibiotica hebben, eerder konden ze niet opereren...

Dus in die 6 weken hielpen de medepatiënten, verpeegkundige én vooral familie om me
te helpen om te praten, ik kon bijvoorbeeld niet zeggen bij het ontbijt wat ik wilde hebben,
ik kon goddank wél lopen dat was ook wel een ''hele'' grote ''mazzel'' als je het zo mag noemen.

Dus tja, gebaartaal, en als ik een woord zocht (in mijn hoofd) héél vermoeiend is dat...
kon ik het niet uitspreken... dus soms kwam het er écht niet uit, of ze gingen raden
en dan had je écht een Hoera gevoel zo van JA hij of zij snapt me!

Ja dus het gaat langzaam.... écht langzaam... maar de worden kwamen toch terug
soms niet helemaal correct, ik ga dit verslag ook niet nakijken... want en zullen héél veel
fouten in zitten, maar dat geeft niet.... reageer ik ook niet zo uitgebreid....

Ik denk ook niet dat het 100% goed komt de spraak... maar dat geeft niet..
als je ziet dat je moeder iets wil zeggen.... geduld... geduld... geef haar geduld

en niet té snel gaan raden wat ze wil zeggen, want soms is het een heel iets anders
dan dat je denkt... als ze er écht niet uitkomt dan kan je altijd nog raden.

Als ze steeds naar jullie horloge kijkt... vraag gewoon, wil je weten hoe laat het is?

Misschien wil ze dat weten.. ze was Nieuwjaarsdag toch?

Misschien is dat haar laatste herinnering? Is het al 12 uur? Is het al Nieuwjaar?
Ik kan helaas niet weten wat ze nu denkt en jij ook niet... maar zo kan je er wel
achterkomen ( misschien)....

Ik hoop dat ik een beetje heb geholpen?

en ja het is een warrig verhaal, als later denk.... ik zou nog dit of dat kunnen zeggen en ik weet
nog iets waar je mee geholpen bent zal ik het posten

En nogmaals heel veel Sterkte

quote:

Op zaterdag 4 januari 2020 17:33 schreef Claudia_x het volgende:
Al die bezoeken zijn fantastisch en heel aardig maar soms gewoon te veel.

soms is het teveel, er komen onderzoeken enz. enz... dus soms is het genoeg dat je er bent...
of dat jij of je broer 's avonds komen... je kan ook niet de hele dag daar zijn, misschien gaat
het allemaal wel heel lang duren...

Heel veel sterkte @Claudia_x , het blijft bizar dat iemand zó plotseling van "gewoon gezond" ineens op de intensive care kan belanden (zonder aanrijding of iets dergelijks).

LIF / beeldwoordenboek/hulpmiddel gezocht voor afasie, printversie

quote:

Op zaterdag 4 januari 2020 17:30 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Ik zit zelf ook aan zoiets te denken. Het kost haar nu te veel energie. Knijpen met haar hand is denk ik een betere optie. Ze heeft me gisteren met haar linkerhand de code van haar telefoon door geprobeerd te geven. Ik weet nog niet of die klopt, want ik heb haar telefoon niet. Maar het is de geboortedatum van mijn vader, dus ik vermoed dat de code goed is. En als dat zo is, dan is dat weer ongelooflijk.

Maar dat is dus nu nog gissen. Ik kan niet echt gaan “trainen” met haar omdat ze zo ziek is. Dus bij een bezoek probeer ik een paar dingen en stop dan weer. Ze is snel afgeleid.

En onthou ook dat ''trainen'' niet jouw taak is op dit moment, hoe goed je het ook met je moeder voor hebt. Als communiceren via knipperen al te veel uitput, zou ik het echt even laten en er gewoon lekker voor haar en jezelf zijn deze dagen voor zo'n spannende operatie. Hoe moeilijk dat ook is, afasie/dysartrie is gewoon verschrikkelijk om te zien. Het meeste herstel na een CVA vindt plaats binnen 3 maanden en zodra je moeder er klaar voor is, zal de arts groen licht geven en de andere disciplines er bij betrekken. Dit gebeurt normaal meestal binnen 24 uur en hier zijn strakke protocollen voor, dat ze nog niet langs zijn geweest bij je moeder betekent dus dat zij nog niet klaar is voor het revalidatietraject.

Ik kan me goed voorstellen dat je meteen in de probleemoplossing schiet en dat siert je, vergeet alleen niet om ook gewoon even dochter te zijn voor je moeder!
Heel veel sterkte

quote:

Op zaterdag 4 januari 2020 22:12 schreef Alura. het volgende:

[..]

En onthou ook dat ''trainen'' niet jouw taak is op dit moment, hoe goed je het ook met je moeder voor hebt. Als communiceren via knipperen al te veel uitput, zou ik het echt even laten en er gewoon lekker voor haar en jezelf zijn deze dagen voor zo'n spannende operatie. Hoe moeilijk dat ook is, afasie/dysartrie is gewoon verschrikkelijk om te zien. Het meeste herstel na een CVA vindt plaats binnen 3 maanden en zodra je moeder er klaar voor is, zal de arts groen licht geven en de andere disciplines er bij betrekken. Dit gebeurt normaal meestal binnen 24 uur en hier zijn strakke protocollen voor, dat ze nog niet langs zijn geweest bij je moeder betekent dus dat zij nog niet klaar is voor het revalidatietraject.

Ik kan me goed voorstellen dat je meteen in de probleemoplossing schiet en dat siert je, vergeet alleen niet om ook gewoon even dochter te zijn voor je moeder!
Heel veel sterkte

Zoiets wilde ik ook typen. Komt hier op neer.
Goeie post.

Heel veel sterkte Claudia en geef haar de tijd.

[ Bericht 2% gewijzigd door Blues op 05-01-2020 11:43:54 ]

quote:

Op zaterdag 4 januari 2020 09:07 schreef Claudia_x het volgende:
Excuses als dit bericht wat warrig is of vol taalfouten zit. Ik ben gestrand in Maastricht, ver weg van de omgeving Amsterdam waar ik woon. Ik heb alleen een mobiel tot mijn beschikking. Afijn, jullie inzichten zouden heel welkom zijn.

Hoe flexibel ben je met werk enzo? Blijf je daar de komende paar dagen? Heb je een compu/laptop/andere praktische zaken nodig om het allemaal wat makkelijker te maken?

quote:

Op zondag 5 januari 2020 07:38 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Dankjewel! Wat een verhaal, zeg. En wat geweldig dat je nu zo’n posting kunt schrijven. Taal is altijd erg belangrijk voor mij geweest. Daarom ben ik Taalwetenschappen gaan studeren en Taalfilosofie. Het heeft me altijd geïntrigeerd hoezeer onze taal, ons denken en onze identiteit met elkaar verbonden zijn. Mijn moeder komt nu op anderen over alsof ze niet bij haar volle verstand is. Dat vind ik moeilijk om te zien.

Maar gisteravond hadden we een fijn bezoek. Ze zat rechtop in bed op ons te wachten. We konden beter met haar communiceren doordat we haar vroegen om bij bepaalde antwoorden in onze hand te knijpen. Zo ontdekten we dat ze jeuk had aan haar voeten. Het was voor haar zichtbaar een opluchting dat we de jeuk wegwreven. De kleine dingen waar je blij mee kunt zijn.

Ik ga straks nog naar het ochtendbezoekuur en dan ga ik naar huis. M’n kinderen missen me ontzettend en ze beginnen morgen weer met school. Ik heb nog geen idee hoe mijn week er verder uit gaat zien. De komende dagen zijn mijn broertje en tante bij haar.

Ik wens je veel sterkte Claudia_x. Wat ik je wel wil wel mee wil geven is gun het herstel wat tijd. Stimuleer en kijk wat er nog wel gaat.

Jeetje Claudia, wat een heftig verhaal. Ik heb geen advies, wil jou en je familie alleen sterkte wensen. Dikke knuffel!

mijn moeder kreeg ook een beroerte, en ws even niet veel meer. maar kreeg toch wel weer van alles terug, de eerste week. dus trek nog niet te veel conclusies nu.

Veel sterkte. Hopelijk gaat het stapje voor stapje beter en verloopt de operatie helemaal naar wens!

quote:

Op zondag 5 januari 2020 07:38 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Dankjewel! Wat een verhaal, zeg. En wat geweldig dat je nu zo’n posting kunt schrijven. Taal is altijd erg belangrijk voor mij geweest. Daarom ben ik Taalwetenschappen gaan studeren en Taalfilosofie. Het heeft me altijd geïntrigeerd hoezeer onze taal, ons denken en onze identiteit met elkaar verbonden zijn. Mijn moeder komt nu op anderen over alsof ze niet bij haar volle verstand is. Dat vind ik moeilijk om te zien.

Maar gisteravond hadden we een fijn bezoek. Ze zat rechtop in bed op ons te wachten. We konden beter met haar communiceren doordat we haar vroegen om bij bepaalde antwoorden in onze hand te knijpen. Zo ontdekten we dat ze jeuk had aan haar voeten. Het was voor haar zichtbaar een opluchting dat we de jeuk wegwreven. De kleine dingen waar je blij mee kunt zijn.

Ik ga straks nog naar het ochtendbezoekuur en dan ga ik naar huis. M’n kinderen missen me ontzettend en ze beginnen morgen weer met school. Ik heb nog geen idee hoe mijn week er verder uit gaat zien. De komende dagen zijn mijn broertje en tante bij haar.

Ah, mooi dat ze dit weer al kan aangeven dat je die jeuk had en ja dit is best wel een grote stap
in de goeie richting en ja dat is héél frustrerend dat sommige mensen denken dan ze meteen
haar verstand is verloren maar in het ziekenhuis dat weten ze wel beter hoor en jullie ook dus
gewoon blijven praten want dan weet zelf ook dat ze niet ''gek'' is, waarschijnlijk alleen wél soms
een beetje verward zeker maar dat kan iedereen wel zich wel voorstellen, sommige dingen snap
je niet écht, zeker als ze moe is zal het minder gaat maar hopelijk kan je straks gewoon weer
beginnen te praten, als het is maar een béétje al is het soms het horten stoten en als ik naar mezelf terugkijk soms stotteren, het is niet écht stotteren maar het lijkt er op, en soms het
laat ik nog steeds stukken weg... maar dat gaat steeds beter... dat merk je ook als ik post op
Fok, soms zie ik het meteen.... en dan kan ik het verbeteren en soms zie ik ook niet, maar
dat gaat vooral als het nogal druk is en ik weet niet of ze heel erg vergeetachtig is, bij mij is dat
wel zo.. je korte termijn geheugen is ''stuk'' zeg ik maar even maar dat zal wel bij iedereen
wel anders zijn... zo je lezen zal het vast goed in het eerste dagen en weken wel snel beter
gaan, eerst maar beter worden en eerst de operatie en daarna kan je pas denken over hoe en wat... dat komt later wel! Sterkte voor jullie allemaal! ik zou bijna willen zeggen Komt goed hoor! en eigenlijk denk ik dat ook wel, maar langzaam aan... ook voor jezelf en je broer !

Djeez Claudia! Ik lees dit nu pas..
Wat een ellende, wat een schrik. Fijn dat je moeder meer lijkt te verbeteren dan te verslechteren. Veel sterkte gewenst!

Als je eigenlijk liever wel naar dat sollicitatiegesprek wil, doe dat dan vooral wel, en vertel daar wat er aan de hand is en waarom je ervoor koos om toch te komen. Hoe het ook uitpakt, dat wordt zonder twijfel gewaardeerd en op waarde geschat.

Jemig Claudia, na lezing van jouw verwijzing in je huizentopic dit verhaal gelezen. Jullie lopen het wel op zeg....

Mijn advies zou ook zijn: wil niet teveel, te snel. Jouw moeder moet deze enorme klap verwerken en ook jullie zullen moeten verwerken dat de kans bestaat dat de toekomst niet meer zo zal worden als het verleden was. Er is iets ernstig misgegaan.

Geef het tijd, vertrouw op de goede zorg en kunde in het ziekenhuis. Neem ook zelf even de tijd om te begrijpen en te verwerken.

Ik wens jullie allemaal erg veel sterkte en geduld de komende periode. Sta voor stap. Eerst de operatie. Dan verder.

Wat vreselijk voor jou Claudia!
Schrik vooral niet als ze na de operatie weer even wat achteruit gaat. Een ziek lichaam kan daar vaak wel even een klap door krijgen.