R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Soms ben ik de alfa in groepen, maar ook vaak de sigma. De sigma valt ook niet altijd op en is over het algemeen wat meer gereserveerd, eigenzinnig, gaat vaker zijn eigen gang (i.t.t. tot de beta, die volgt), maar wordt niet zoals de omega afgestoten of gepest. Zijn kenmerken maken hem of haar mysterieuzer. Het nadeel is dat je wel minder hecht bent met de groep en je minder binding ontwikkelt ondanks dat je nog wel aanzien en vrouwelijk aandacht trekt.
Als je zoals je zegt autisme (spectrum stoornis) hebt, kan je dit toch niet. Je zal geen subtiele verandering van stem geluid horen of gezichts uitdrukkingen goed interpreteren, laat staan bepaalde grapjes goed begrijpen (al helemaal in een vreemde taal).quote:Op zondag 1 september 2019 10:56 schreef osodevo het volgende:
Nou, je krijgt dan wel even de aandacht maar dat wordt later een backfire. Al getest maar dan is de kans groot dat je alleen maar gepest wordt. Begrijp dat er dan wel een ik/zij kamp ontstaat en ik als pispaa gebruikt wordt om de onderlinge sfeer te verbeteren.
Ik heb de hele topicchain van Sturmic gelezen, veel waardevolle info... maar dat zegt wel dat ik zeker niet de enige ben die met dit soort gevolsens zit. De behoefte aan aandacht maar niet weten dit op een sucessvolle manier te vervullen.
Zoveel overdreven moeite valt op. Doe gewoon rustig aan, ga daar op reis wat doen (alleen), bezienswaardigheid bekijken of een activiteit ontdekken. Of doe een taalcursus.
Terug in het hostel vooral goed luisteren en haak in als mensen bezienswaardigheden bespreken of vragen erover hebben en jij het antwoord weet.
Hou je tevreden zoals eerder gezegd met de rustige, ook introverte mensen.
Wissel aan het end van je verblijf telefoon nummers of Facebook uit en ga verder. Als mensen aanbieden mee te reizen en ze zijn leuk zou ik dat zeker niet af slaan.
[b] Op zondag 14 november 2010 18:11 schreef liesje1979 het volgende:[/b]
Zo is daar Godshand, met zijn sarcastische toon,
Die regelmatig een topic voorziet van spot en hoon.
Zo is daar Godshand, met zijn sarcastische toon,
Die regelmatig een topic voorziet van spot en hoon.
Ik heb alleen de OP gelezen, misschien is er onderhand meer duidelijk, maar naar mijn idee is het vooral een gebrek aan zelfvertrouwen. Ik heb ook periodes gehad waar ik enorm onzeker was over alles wat ik deed, waardoor je automatisch meer teruggetrokken bent.
Je hoeft echt niet te schreeuwen om binnen een groep te vallen. En dat er iemand opmerkingen over je maakt betekent dat hij dus ook onzeker in en jou probeert neer te halen om zelf beter te lijken. Klinkt misschien lullig, maar uitstraling doet een hoop. Misschien doe je er al het 1 en ander aan, maar een beetje advies kan nooit kwaad.
Sowieso is rechtop staan belangrijk, niet naar de grond staren. En oogcontact houden met mensen. Als je in een gesprek wegkijkt ( al is soms niet erg) geeft dat vaak aan dat je bang bent om oogcontact te houden, wat dus als zwak gezien wordt. Je kan ook al die extra dingen doen, naar de sportschool gaan, goede parfum dragen, nette baard (mits je die hebt) en regelmatig je gezicht schoonmaken met van dat spul. Dat geeft je zelfvertrouwen ook een boost omdat je beter in je vel zit.
Maar weet je wat het is, jij papt aan met random groepen. Ik val ook niet goed in elke groep. Je moet het soort mensen zoeken waar jij je comfortabel bij voelt, je kan de jackpot hebben met die groepen maar het is geen garantie. Maar goed, als jij zorgt dat je echt een uitstraling hebt van een man met zelfwaarde zullen mensen veel minder met je fucken. Maar omdat jij al denkt van 'Ik kan dit niet' geef je gewoon een verkeerde vibe. Ga niet met de insteek 'Ik wil geaccepteerd worden' maar ga voor het plezier. Je zal altijd mensen hebben die je niet mogen. Maar geef ze geen opening om jou als pispaal te gebruiken. Als je rare trekjes hebt, hou ze in, verberg ze, er is altijd een manier.
En nog een tip: kijk eens in de spiegel. Kijk goed naar jezelf. Accepteer jezelf. Jij bent wie je bent, en je kan je eigen aanpassen, maar je hoeft niemand te pleasen. En iets wat ik vaak merk bij mensen zoals jou: als je praat, hou je handen naar beneden. Ga niet over je gezicht wrijven of door je haar heen. Dat straalt onzekerheid uit, en bepaalde figuren vinden dat geweldig.
Je hoeft echt niet te schreeuwen om binnen een groep te vallen. En dat er iemand opmerkingen over je maakt betekent dat hij dus ook onzeker in en jou probeert neer te halen om zelf beter te lijken. Klinkt misschien lullig, maar uitstraling doet een hoop. Misschien doe je er al het 1 en ander aan, maar een beetje advies kan nooit kwaad.
Sowieso is rechtop staan belangrijk, niet naar de grond staren. En oogcontact houden met mensen. Als je in een gesprek wegkijkt ( al is soms niet erg) geeft dat vaak aan dat je bang bent om oogcontact te houden, wat dus als zwak gezien wordt. Je kan ook al die extra dingen doen, naar de sportschool gaan, goede parfum dragen, nette baard (mits je die hebt) en regelmatig je gezicht schoonmaken met van dat spul. Dat geeft je zelfvertrouwen ook een boost omdat je beter in je vel zit.
Maar weet je wat het is, jij papt aan met random groepen. Ik val ook niet goed in elke groep. Je moet het soort mensen zoeken waar jij je comfortabel bij voelt, je kan de jackpot hebben met die groepen maar het is geen garantie. Maar goed, als jij zorgt dat je echt een uitstraling hebt van een man met zelfwaarde zullen mensen veel minder met je fucken. Maar omdat jij al denkt van 'Ik kan dit niet' geef je gewoon een verkeerde vibe. Ga niet met de insteek 'Ik wil geaccepteerd worden' maar ga voor het plezier. Je zal altijd mensen hebben die je niet mogen. Maar geef ze geen opening om jou als pispaal te gebruiken. Als je rare trekjes hebt, hou ze in, verberg ze, er is altijd een manier.
En nog een tip: kijk eens in de spiegel. Kijk goed naar jezelf. Accepteer jezelf. Jij bent wie je bent, en je kan je eigen aanpassen, maar je hoeft niemand te pleasen. En iets wat ik vaak merk bij mensen zoals jou: als je praat, hou je handen naar beneden. Ga niet over je gezicht wrijven of door je haar heen. Dat straalt onzekerheid uit, en bepaalde figuren vinden dat geweldig.
@Cause_Mayhem had ooit een mooie post over de waarde van de wat rustigere persoon binnen de dynamiek van een kudde, maar ik kan het niet meer terug vinden. Iets in de trant dat er niet altijd naar het stoere leiderspaard wordt gekeken en de kudde ook weleens terugvalt op de wat rustigere dieren in bepaalde situaties.quote:
[..]
Ik hoop dat jij je kunt indenken dat dit voor mij en anderen met sociale angst of een vorm van lichte autisme serieuze problemen zijn. Alles beter dan passief thuis in de slachtofferrol gaan zitten, toch?
Reeds GGZ en psychologen geprobeerd maar kan daarbij die dergelijke situaties simuleren waar ik in real life mijn pikorde in de groepsdynamiek kan meten. Nika negatief daarover, heb veel geleerd van hen maar groepsdynamiek laat zich niet leiden door kennis die je door een psycholoog is gegeven. Daar komen zoveel andere factoren bij kijken.
Misschien interessant om eens naar equine assisted therapy te kijken? Paarden zijn kuddedieren en ze reageren heel primair op wat je doet itt hulpverleners die je verbaal inhoudelijk nog weleens kan overtuigen terwijl je handelen er eigenlijk minder op aansluit.
Er zijn redelijk wat aanbieders op dat gebied, ook die zichzelf niet als equine assisted therapy omschrijven dus het kan lonen om niet alleen die term vast te houden.
Man man man. En in hun hoofd zijn ze allemaal al een eigen 'revenge of the nerds' scenario aan het pennen.quote:
Ik ga naar huis.
Het is niet alleen zelfvertrouwen, je kunt nog zoveel zelfvertrouwen hebben maar als je de sociale skills niet hebt ga je alsnog op je plaat.
Waarom ik zovaak die alphaman aanhaal is omdat ik mij blijf verbazen hoe het kan dat deze mensen de ene hookup na de andere hookup kunnen krijgen... iets waarvan ik alleen maar kan dromen.
Waarom ik zovaak die alphaman aanhaal is omdat ik mij blijf verbazen hoe het kan dat deze mensen de ene hookup na de andere hookup kunnen krijgen... iets waarvan ik alleen maar kan dromen.
Je klinkt als een incel.quote:
de ene hookup na de andere hookup kunnen krijgen... iets waarvan ik alleen maar kan dromen.
Ik snap niet waarom als man je tijd zou verspillen met dromen over "Chad".
Eeuwig zonde, je zou zo veel leuke dingen kunnen doen waarmee je mensen (vrouwen) aantrekt.
En waarom wil je een 'hookup' eigenlijk ? Of wat is het uberhaupt, het klinkt als een wegwerp contact waarmee je je mannelijkheid bewijst oid.
Springfield's looking pretty dusty today
Je bent niet knap genoeg?quote:
Het is niet alleen zelfvertrouwen, je kunt nog zoveel zelfvertrouwen hebben maar als je de sociale skills niet hebt ga je alsnog op je plaat.
Waarom ik zovaak die alphaman aanhaal is omdat ik mij blijf verbazen hoe het kan dat deze mensen de ene hookup na de andere hookup kunnen krijgen... iets waarvan ik alleen maar kan dromen.
Nee dat je direct zodra je een ruimte binnenkomt iedere keer weer een eerste indruk maakt waarbij direct iedereen in je geïnteresseerd is en uit zichzelf contact met je gaat zoeken heeft niks met 'gewoon populair' zijn te maken, dat is vrij prinsesachtig populair. Terwijl TS wel gepikeerd is dat onbekenden niet uit zichzelf in hem geïnteresseerd zijn en/of een praatje aanknopen.quote:Op zondag 1 september 2019 21:07 schreef Special-Tee het volgende:
[..]
Dat zegt hij/zij toch. Ts wilt gewoon normaal populair kunnen zijn. Techies zijn meestal niet bepaald normaal. En waarom doe je weer direkt aan victim-blaming en noem je hem prinsessensyndroom. Ik lees deze shit hier heel veel hier zelfs van de mods. En het is ook altijd dezelfde kliek gas—lighters aargh.
Zijn idee van gewoon populair is gewoon vrij onrealistisch is en voor weinig mensen weggelegd. En het is ook niet per se iets waar je naar toe kan werken, dus dat nastreven is gewoon nutteloos.
Ik heb het idee dat ie gewoon zijn persoon/gedrag wilt verbeteren. Maar dat heeft dus geen nut volgens jou?quote:
[..]
Nee dat je direct zodra je een ruimte binnenkomt iedere keer weer een eerste indruk maakt waarbij direct iedereen in je geïnteresseerd is en uit zichzelf contact met je gaat zoeken heeft niks met 'gewoon populair' zijn te maken, dat is vrij prinsesachtig populair. Terwijl TS wel gepikeerd is dat onbekenden niet uit zichzelf in hem geïnteresseerd zijn en/of een praatje aanknopen.
Zijn idee van gewoon populair is gewoon vrij onrealistisch is en voor weinig mensen weggelegd. En het is ook niet per se iets waar je naar toe kan werken, dus dat nastreven is gewoon nutteloos.
Zelfvertrouwen (dus schijt hebben aan de mening van anderen) straalt aantrekkingskracht uit.
Lui die met termen "victim blaming" smijten, ontkennen dat psychische problemen alleen door degene die ze ondervindt zelf opgelost kunnen worden..... naar, vies smerig volk is dat, die de Zwakte in mensen liever vergroten dan de weerbaarheid.
Lui die met termen "victim blaming" smijten, ontkennen dat psychische problemen alleen door degene die ze ondervindt zelf opgelost kunnen worden..... naar, vies smerig volk is dat, die de Zwakte in mensen liever vergroten dan de weerbaarheid.
Nee nu verdraai je weer mijn woorden.quote:
[..]
Ik heb het idee dat ie gewoon zijn persoon/gedrag wilt verbeteren. Maar dat heeft dus geen nut volgens jou?
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 02-09-2019 12:51:09 ]
Heb dit ook. Iedereen maakt van alles mee en ik maak niks mee ivm weinig inkomen om iets te doen of eenzijdig werk. Is best wel shit soms 
Ik begrijp niet goed waarom je hiervoor de groepsdynamiek van youth hostels aan de andere kant van de wereld opzoekt. Kun je je skills niet dichter bij huis oefenen, in contexten die dichter bij je normale leven staan?
The love you take is equal to the love you make.
Dat krijg je als iemand alleen maar rationeel is en niet vanuit zijn gevoel leeft denk ik.
Niets gaat echt soepel, alles wordt stuk geanalyseerd en gerationaliseerd, de wereld is in hokjes ingedeeld met alfamannen en betamannen enz.
Ik denk zelf dat sociale skills door ieder mens eenvoudig zijn te leren, maar soms is dit leren geblokkeerd door ervaringen uit het verleden. Gedragstherapie (wat dit feitelijk is) gaat dan niet helpen.
Ik ken ook zo'n gozer die sociale skills duidelijk uit een boekje heeft geleerd. Het werkt allemaal wel, maar het is dodelijk vermoeiend en ongemakkelijk om met hem om te gaan. Daardoor blijft hij (vermoed ik) denken dat de wereld echt een nare plek is waarin iedereen succes heeft behalve hij, ondanks dat hij alles precies goed doet.
Niets gaat echt soepel, alles wordt stuk geanalyseerd en gerationaliseerd, de wereld is in hokjes ingedeeld met alfamannen en betamannen enz.
Ik denk zelf dat sociale skills door ieder mens eenvoudig zijn te leren, maar soms is dit leren geblokkeerd door ervaringen uit het verleden. Gedragstherapie (wat dit feitelijk is) gaat dan niet helpen.
Ik ken ook zo'n gozer die sociale skills duidelijk uit een boekje heeft geleerd. Het werkt allemaal wel, maar het is dodelijk vermoeiend en ongemakkelijk om met hem om te gaan. Daardoor blijft hij (vermoed ik) denken dat de wereld echt een nare plek is waarin iedereen succes heeft behalve hij, ondanks dat hij alles precies goed doet.
Springfield's looking pretty dusty today
Als het is geleerd is het niet oprecht.quote:
Dat krijg je als iemand alleen maar rationeel is en niet vanuit zijn gevoel leeft denk ik.
Niets gaat echt soepel, alles wordt stuk geanalyseerd en gerationaliseerd, de wereld is in hokjes ingedeeld met alfamannen en betamannen enz.
Ik denk zelf dat sociale skills door ieder mens eenvoudig zijn te leren, maar soms is dit leren geblokkeerd door ervaringen uit het verleden. Gedragstherapie (wat dit feitelijk is) gaat dan niet helpen.
Ik ken ook zo'n gozer die sociale skills duidelijk uit een boekje heeft geleerd. Het werkt allemaal wel, maar het is dodelijk vermoeiend en ongemakkelijk om met hem om te gaan. Daardoor blijft hij (vermoed ik) denken dat de wereld echt een nare plek is waarin iedereen succes heeft behalve hij, ondanks dat hij alles precies goed doet.
Helemaal mee eens maar hoe leer je het dan aan zo iemand?quote:
Dat krijg je als iemand alleen maar rationeel is en niet vanuit zijn gevoel leeft denk ik.
Niets gaat echt soepel, alles wordt stuk geanalyseerd en gerationaliseerd, de wereld is in hokjes ingedeeld met alfamannen en betamannen enz.
Ik denk zelf dat sociale skills door ieder mens eenvoudig zijn te leren, maar soms is dit leren geblokkeerd door ervaringen uit het verleden. Gedragstherapie (wat dit feitelijk is) gaat dan niet helpen.
Ik ken ook zo'n gozer die sociale skills duidelijk uit een boekje heeft geleerd. Het werkt allemaal wel, maar het is dodelijk vermoeiend en ongemakkelijk om met hem om te gaan. Daardoor blijft hij (vermoed ik) denken dat de wereld echt een nare plek is waarin iedereen succes heeft behalve hij, ondanks dat hij alles precies goed doet.
Niet, ik geloof daar dus niet in.quote:
[..]
Helemaal mee eens maar hoe leer je het dan aan zo iemand?
Het zit al in mensen zelf. Een aap kun je ook niet leren hoe hij zijn soortgenoten moet begroeten zonder aangevallen te worden.
Als het er niet/slecht uit komt komt dat altijd door een blokkade.
Mensen sluiten zich soms af voor hun innerlijke gevoelens (want: die kunnen ze niet handelen) als ze gepest of mishandeld of genegeerd zijn als kind. Verstand neemt deze dingen dan compleet over, maar dit werkt veel minder goed. Hierdoor reageren ze niet meer primair op sociale cues en dat voelen anderen aan. Hierdoor krijg je dat je altijd overal net buiten de boot valt.
Ik heb hier zelf ook last van gehad. Mensen dachten dat ik Asperger had omdat ik altijd zo raar was. Maar nu, na wat psychotherapie en mijn gevoelens leren begrijpen ben ik wel heel sociaal en zou men hartelijk lachen als ik zou zeggen dat ik ooit autistisch was.
Ik heb nu gewoon een basale connectie met iedereen om me heen en die ik tegenkom. Ik kan ook 'intunen' op iemands golflengte zeg maar en dan is het altijd gewoon goed/gezellig/gesmeerd, zonder dat ik iets volgens het boekje doe, ik zeg juist best leipe dingen soms vind ik zelf, maar niemand stoort zich eraan.
Het stomme is dat je dit van jezelf dus nooit weet als je in de 'auti modus' bent. Je ervaart jezelf dan als compleet. Maar pas als je in contact bent met datgene in jezelf (de gevoelens die je wegdrukte) verandert alles en dan blijkt dat je toch nog completer kan zijn. Zo was het dan voor mij persoonlijk, maar zo wordt het ook wel geleerd in de psychotherapie boeken.
Springfield's looking pretty dusty today
Verdraaid rationeel verhaal voor een gevoelskwestie als dit.quote:
[..]
Niet, ik geloof daar dus niet in.
Het zit al in mensen zelf. Een aap kun je ook niet leren hoe hij zijn soortgenoten moet begroeten zonder aangevallen te worden.
Als het er niet/slecht uit komt komt dat altijd door een blokkade.
Mensen sluiten zich soms af voor hun innerlijke gevoelens (want: die kunnen ze niet handelen) als ze gepest of mishandeld of genegeerd zijn als kind. Verstand neemt deze dingen dan compleet over, maar dit werkt veel minder goed. Hierdoor reageren ze niet meer primair op sociale cues en dat voelen anderen aan. Hierdoor krijg je dat je altijd overal net buiten de boot valt.
Ik heb hier zelf ook last van gehad. Mensen dachten dat ik Asperger had omdat ik altijd zo raar was. Maar nu, na wat psychotherapie en mijn gevoelens leren begrijpen ben ik wel heel sociaal en zou men hartelijk lachen als ik zou zeggen dat ik ooit autistisch was.
Ik heb nu gewoon een basale connectie met iedereen om me heen en die ik tegenkom. Ik kan ook 'intunen' op iemands golflengte zeg maar en dan is het altijd gewoon goed/gezellig/gesmeerd, zonder dat ik iets volgens het boekje doe, ik zeg juist best leipe dingen soms vind ik zelf, maar niemand stoort zich eraan.
Het stomme is dat je dit van jezelf dus nooit weet als je in de 'auti modus' bent. Je ervaart jezelf dan als compleet. Maar pas als je in contact bent met datgene in jezelf (de gevoelens die je wegdrukte) verandert alles en dan blijkt dat je toch nog completer kan zijn. Zo was het dan voor mij persoonlijk, maar zo wordt het ook wel geleerd in de psychotherapie boeken.
Maar goed, het verhaal over je gevoelens wegdrukken door over te analyseren ken ik wel ja. (Zie het datingtopic. 
)[ Bericht 2% gewijzigd door #ANONIEM op 02-09-2019 13:35:34 ]
Echt waar. Waar komt dit door?quote:
[..]
Niet, ik geloof daar dus niet in.
Het zit al in mensen zelf. Een aap kun je ook niet leren hoe hij zijn soortgenoten moet begroeten zonder aangevallen te worden.
Soortgenoten hebben een connectie met elkaar op onbewust niveau, die een robot nooit kan maken.
En een mens zonder connectie met zijn gevoel communiceert als een robot.
En een mens zonder connectie met zijn gevoel communiceert als een robot.
Springfield's looking pretty dusty today
Wat vaag. Het eerste waar ik aan denk zijn eerder heel subtiele gedragingen of uiterlijke kenmerken die dan onbewust worden gecommuniceerd naar alfas binnen een groep. Maar dat laatste wat je schrijft dat kan ik niet plaatsenquote:
Soortgenoten hebben een connectie met elkaar op onbewust niveau, die een robot nooit kan maken.
En een mens zonder connectie met zijn gevoel communiceert als een robot.
Of je bedoelt natuurlijk dat een aap instinctief al weet hoe het zich moet gedragen.
[ Bericht 7% gewijzigd door Special-Tee op 02-09-2019 13:54:35 ]
Ja precies, zo bedoelde ik het.quote:
[..]
Wat vaag. Het eerste waar ik aan denk zijn eerder heel subtiele gedragingen of uiterlijke kenmerken die dan onbewust worden gecommuniceerd naar alfas binnen een groep. Maar dat laatste wat je schrijft dat kan ik niet plaatsen
Of je bedoelt natuurlijk dat een aap instinctief al weet hoe het zich moet gedragen.
Sociale cues zijn er ontzettend veel van, die komen bij bosjes op je af als je met een vreemde praat. Laat staan als je in een groep bent.
Kijk alleen al naar hoe veel verschillende gezichtsuitdrukkingen we kunnen produceren. Dan komt er nog lichaamshouding, lichaamsgeur en alle mogelijke variaties in de verbale communicatie bij, stemgeluid, volume en intonatie etc.
Als je al die cues enkel op bewust niveau verwerkt loop je altijd achter de feiten aan.
Ik heb ook altijd groepen lopen bestuderen enzo maar ik werd er alleen maar ziek van. Achteraf gezien waren dit helemaal geen gezond functionerende groepen ook, dus als ik er goed in was geworden om er tussen te passen had ik mezelf alleen maar tekort gedaan.
De mens is van nature goed in samenwerken, maar wij hebben in onze samenleving ook iets rationeels bedacht qua structuren en formele organisatievormen, wat volgens mij samenwerken niet altijd bevordert en soms zelfs mensen ziek maakt. Als individu moet je daar ook naar kijken voordat je een ster wordt in conformeren.
Springfield's looking pretty dusty today
Jij zegt hier zeer rake dingen imo!quote:
Niet, ik geloof daar dus niet in.
Het zit al in mensen zelf. Een aap kun je ook niet leren hoe hij zijn soortgenoten moet begroeten zonder aangevallen te worden.
Als het er niet/slecht uit komt komt dat altijd door een blokkade.
Mensen sluiten zich soms af voor hun innerlijke gevoelens (want: die kunnen ze niet handelen) als ze gepest of mishandeld of genegeerd zijn als kind. Verstand neemt deze dingen dan compleet over, maar dit werkt veel minder goed. Hierdoor reageren ze niet meer primair op sociale cues en dat voelen anderen aan. Hierdoor krijg je dat je altijd overal net buiten de boot valt.
Ik heb hier zelf ook last van gehad. Mensen dachten dat ik Asperger had omdat ik altijd zo raar was. Maar nu, na wat psychotherapie en mijn gevoelens leren begrijpen ben ik wel heel sociaal en zou men hartelijk lachen als ik zou zeggen dat ik ooit autistisch was.
Ik heb nu gewoon een basale connectie met iedereen om me heen en die ik tegenkom. Ik kan ook 'intunen' op iemands golflengte zeg maar en dan is het altijd gewoon goed/gezellig/gesmeerd, zonder dat ik iets volgens het boekje doe, ik zeg juist best leipe dingen soms vind ik zelf, maar niemand stoort zich eraan.
Het stomme is dat je dit van jezelf dus nooit weet als je in de 'auti modus' bent. Je ervaart jezelf dan als compleet. Maar pas als je in contact bent met datgene in jezelf (de gevoelens die je wegdrukte) verandert alles en dan blijkt dat je toch nog completer kan zijn. Zo was het dan voor mij persoonlijk, maar zo wordt het ook wel geleerd in de psychotherapie boeken.
Dat zie ik heel vaak in dit soort topics trouwens; over-analyseren. Compleet locked up in the mind zijn, het denken. Dan wordt alles heel bedacht, berekend en bestudeerd, en mis je wat eigenlijk ervoor zorgt dat sociale interactie wel of niet gesmeerd loopt. Dat is namelijk gevoel... energie. Het denken laat alles verkrampen. Je krijgt dan dat er allerlei mechanismen in werking treden die remmen, onzeker maken, ongemak veroorzaken, gespannenheid, kortom: verkramping.
Dat is vaak het werkelijke probleem van de niet-sociale 'nerd'.
Kom uit het hoofd, en ga meer voelen... meditatie kan erg helpen meer om uit het denken te komen en meer contact met je gevoel te gaan leren herstellen. Dan wordt het leven zo veel lichter en prettiger dan vanuit een locked up in the mind positie.
Eens kijken
Ja dat locked up in the mind zijn komt voor uit een overlevingsstrategie. Pesten roept zulke erge gevoelens op van o.a. doodsangst. Sociale uitsluiting is één van de ergste dingen die een mens kan overkomen. Een kind kan die gevoelens niet hanteren. Het is heel erg wat er gebeurd is, maar de tijd gaat door en je wordt geacht volwassen te worden.
Dan gaan deze gevoelens bij de meeste mensen in de ijskast. Dat is super mooi hoe dat werkt bij mensen. Gevoelens of trauma's die té heftig zijn, worden buiten het bewustzijn opgeslagen zodat ze niet steeds getriggerd worden. Want een trauma in het bewustzijn wordt continu opnieuw afgespeeld (dat is gewoon hoe normale verwerking werkt), een kind kan dat meestal nog niet dragen.
Het kutte daarvan is, je kunt er later moeilijk weer bij komen en je weet soms niet eens dat het er is. Maar je kan het wel merken aan indirecte signalen, zoals dat je nergens echt kan aarden, dat je een leegte voelt van binnen, dat je nooit rust kan vinden, dat mensen je raar vinden, dat je mensen niet goed begrijpt. De emoties die bij het trauma horen, kan je namelijk ook niet meer voelen.
Bij mij was het zo bijvoorbeeld dat ik van baby af aan structureel ben genegeerd door mijn ouders als ik boos was, waardoor ik doordraaide in driftbuien die ik zelf niet kon reguleren, wat een soort angstige doodsstrijd veroorzaakt bij een baby/jong kind. Uiteindelijk werd bij mij boosheid geassocieerd met doodsangst en daardoor ben ik dat gaan onderdrukken.
Dit resulteerde erin dat ik uiteindelijk 20 jaar lang geen enkele boosheid meer kon voelen. Het kwam gewoon nooit voor dat ik boosheid voelde en ik miste het ook niet. Wel vonden anderen mij soms een boos persoon. Ik bleef dan maar gewoon glashard ontkennen want het zei me echt niets, boos zijn. Waarom zou ik boos zijn? Toch niet nodig? Ik ben juist heel vredig. Maar ik was feitelijk puur rationeel geworden. En als je geen boosheid meer voelt, ervaar je ook geen blijdschap meer. Alles wordt heel vlak op den duur.
Eigenlijk ben je dan dus al sociaal ernstig gehandicapt zonder dat je het zelf weet. Bovendien kon ik niet voor mezelf opkomen omdat er geen energie (=emotie) uit mezelf kwam die daar de kracht voor aanleverde, dus ik werd ook nog eens steeds genaaid en ik snapte de regels van onderhandeling ook niet. Er miste gewoon een hele dimensie, daardoor dachten mensen ook dat ik autistisch was.
Gaandeweg wordt de overlevingsstrategie dus steeds meer een beperking en dan is de tijd gekomen om deze weer een beetje los te laten. Dit is een punt waarop ik heel veel mensen zie afhaken, die zeggen ja dag dat ga ik niet doen, dan ben ik terug bij af en moet ik op baby-niveau de wereld in, ik heb geen skills daarvoor.
Ja dat is zo, en het is nog erger want alle angst en pijn van toen zitten er ook nog, dus die krijg je direct op je bordje zodra je bijvoorbeeld gaat mediteren. Mensen die denken dat meditatie gaat over vredigheid enzo, dat is wel zo, maar je houding is vredig en observerend terwijl je oude trauma's in jezelf de ruimte geeft en dat kan behoorlijk veel pijn doen.
Maarja. Als je links en rechts wordt ingehaald door iedereen, wat zijn er dan nog voor opties? Erbij proberen te horen in je huidige manier van doen: al geprobeerd. Zielig doen (eventueel op internet): al geprobeerd. Analyses gemaakt, plannen gemaakt om het anders te doen: faalt keer op keer want je snapt gewoon niet waarom het niet lukt.
Het is heel moeilijk om los te laten van het idee dat je gewoon geaccepteerd zou moeten worden zoals je bent, het voelt heel oneerlijk om pas op de plaats te moeten maken terwijl de rest van de wereld gelukkig is en nergens last van heeft (zo lijkt het dan).
Maar het feit is, je bent gewoon niet goed genoeg, niet leuk genoeg, niet authentiek genoeg want er ontbreekt iets essentieels aan je waardoor mensen je mijden als de ziekte.
Je moet dan echt terug naar de basis en jezelf opnieuw uitvinden. Ik was ook niet zo geworden uit eigen keus, ik groeide op in die situatie, ik kon niet weg dus ik moest me er maar mee redden. Daar werd ik die auti meid van waar mensen met een boog omheen liepen.
Super kut als je dan ook nog "ga terug naar start u krijgt géén 1.000 euro" moet. Maar mijn hele leven als auti wou ik ook niet. Het is niet eerlijk maar andere opties zijn er, volgens mij, niet echt.
Dan gaan deze gevoelens bij de meeste mensen in de ijskast. Dat is super mooi hoe dat werkt bij mensen. Gevoelens of trauma's die té heftig zijn, worden buiten het bewustzijn opgeslagen zodat ze niet steeds getriggerd worden. Want een trauma in het bewustzijn wordt continu opnieuw afgespeeld (dat is gewoon hoe normale verwerking werkt), een kind kan dat meestal nog niet dragen.
Het kutte daarvan is, je kunt er later moeilijk weer bij komen en je weet soms niet eens dat het er is. Maar je kan het wel merken aan indirecte signalen, zoals dat je nergens echt kan aarden, dat je een leegte voelt van binnen, dat je nooit rust kan vinden, dat mensen je raar vinden, dat je mensen niet goed begrijpt. De emoties die bij het trauma horen, kan je namelijk ook niet meer voelen.
Bij mij was het zo bijvoorbeeld dat ik van baby af aan structureel ben genegeerd door mijn ouders als ik boos was, waardoor ik doordraaide in driftbuien die ik zelf niet kon reguleren, wat een soort angstige doodsstrijd veroorzaakt bij een baby/jong kind. Uiteindelijk werd bij mij boosheid geassocieerd met doodsangst en daardoor ben ik dat gaan onderdrukken.
Dit resulteerde erin dat ik uiteindelijk 20 jaar lang geen enkele boosheid meer kon voelen. Het kwam gewoon nooit voor dat ik boosheid voelde en ik miste het ook niet. Wel vonden anderen mij soms een boos persoon. Ik bleef dan maar gewoon glashard ontkennen want het zei me echt niets, boos zijn. Waarom zou ik boos zijn? Toch niet nodig? Ik ben juist heel vredig. Maar ik was feitelijk puur rationeel geworden. En als je geen boosheid meer voelt, ervaar je ook geen blijdschap meer. Alles wordt heel vlak op den duur.
Eigenlijk ben je dan dus al sociaal ernstig gehandicapt zonder dat je het zelf weet. Bovendien kon ik niet voor mezelf opkomen omdat er geen energie (=emotie) uit mezelf kwam die daar de kracht voor aanleverde, dus ik werd ook nog eens steeds genaaid en ik snapte de regels van onderhandeling ook niet. Er miste gewoon een hele dimensie, daardoor dachten mensen ook dat ik autistisch was.
Gaandeweg wordt de overlevingsstrategie dus steeds meer een beperking en dan is de tijd gekomen om deze weer een beetje los te laten. Dit is een punt waarop ik heel veel mensen zie afhaken, die zeggen ja dag dat ga ik niet doen, dan ben ik terug bij af en moet ik op baby-niveau de wereld in, ik heb geen skills daarvoor.
Ja dat is zo, en het is nog erger want alle angst en pijn van toen zitten er ook nog, dus die krijg je direct op je bordje zodra je bijvoorbeeld gaat mediteren. Mensen die denken dat meditatie gaat over vredigheid enzo, dat is wel zo, maar je houding is vredig en observerend terwijl je oude trauma's in jezelf de ruimte geeft en dat kan behoorlijk veel pijn doen.
Maarja. Als je links en rechts wordt ingehaald door iedereen, wat zijn er dan nog voor opties? Erbij proberen te horen in je huidige manier van doen: al geprobeerd. Zielig doen (eventueel op internet): al geprobeerd. Analyses gemaakt, plannen gemaakt om het anders te doen: faalt keer op keer want je snapt gewoon niet waarom het niet lukt.
Het is heel moeilijk om los te laten van het idee dat je gewoon geaccepteerd zou moeten worden zoals je bent, het voelt heel oneerlijk om pas op de plaats te moeten maken terwijl de rest van de wereld gelukkig is en nergens last van heeft (zo lijkt het dan).
Maar het feit is, je bent gewoon niet goed genoeg, niet leuk genoeg, niet authentiek genoeg want er ontbreekt iets essentieels aan je waardoor mensen je mijden als de ziekte.
Je moet dan echt terug naar de basis en jezelf opnieuw uitvinden. Ik was ook niet zo geworden uit eigen keus, ik groeide op in die situatie, ik kon niet weg dus ik moest me er maar mee redden. Daar werd ik die auti meid van waar mensen met een boog omheen liepen.
Super kut als je dan ook nog "ga terug naar start u krijgt géén 1.000 euro" moet. Maar mijn hele leven als auti wou ik ook niet. Het is niet eerlijk maar andere opties zijn er, volgens mij, niet echt.
Springfield's looking pretty dusty today
|
|
