Zwangerschap en geboorte deel 1877

Ik val even binnen... met twee streepjes net Baby 3

Feli

Edt: ach, waar bemoei ik me ook eigenlijk mee

Enniewee, Ela, ik vind je verhalen altijd wel mooi om te lezen, ondanks het feit dat mijn eigen bevallingen totaal anders verliepen.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:03 schreef elamanilo het volgende:

[..]

Yeah, ik voelde de reactie(s) al aankomen. Ik zal mijn tekst dus weghalen en m'n bek houden.

Doei!

Oh jammer, ik vind het juist mooi om te lezen

Thanks Jentin en Mellow

Ik sprak net ook al even privé met iemand erover, omdat ik me even heel teleurgesteld voelde. Het was ook niet zo bedoeld inderdaad, ik wilde gewoon ook graag een andere kant belichten omdat ik echt geloof in die vrouwen-kracht en hoop dat meer vrouwen die in zichzelf kunnen vinden rondom zo'n bijzondere gebeurtenis in hun leven.

Dus toch nog even deze, voor alle mooie vrouwen hier:

Boost jezelf! Zelf-liefde! Want echt vrouw, jij kunt dit en zo'n geboorte is echt één van de meest waardevolste dingen die je mee kunt maken, waar je enorm trots op kunt zijn en voor de rest van je leven kracht en inspiratie uit kunt halen.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:03 schreef elamanilo het volgende:

[..]

Yeah, ik voelde de reactie(s) al aankomen. Ik zal mijn tekst dus weghalen en m'n bek houden.

Doei!

Joh doe eens niet zo slachtofferig. Mensen mogen toch wel aangeven dat ze zich niet zo kunnen vereenzelvigen met je (mooie) verhaal?

Niet alles in de wereld kan op intentie en liefde zo worden als je wilt. Fijn als jouw insteek vrouwen helpt, maar de kanttekening dat die insteek voor anderen extra schuldgevoelens kan oproepen.

@minarosa wow! Baby 3!

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:34 schreef Minarosa het volgende:
Ik val even binnen... met twee streepjes net Baby 3

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:16 schreef kwakz0r het volgende:
Ik heb altijd wat moeite met dat soort verhalen. Leuk en aardig, maar je krijgt niet altijd de keus het op zo’n manier te doen. Nu weet ik dat ik in principe een inleiding had kunnen weigeren, maar dat is moeilijk hoor voor een eerste keer bevallen en na een heel traject in t ziekenhuis (en bovendien soms gewoon ook heel onverstandig). En niet iedereen is in een lichamelijke staat om thuis te kunnen/mogen bevallen zonder daar een VK voor te moeten zoeken die tegen alle protocollen in wil gaan.

Maar juist daarom is het toch heel waardevol om te weten dat veel dingen helemaal niet moeten, en een keuze zijn. Tuurlijk bij een inleiding kan het onverstandig zijn maar we moeten zeker in de geboortezorg wel veel meer duidelijk hebben dat dingen optioneel zijn, niet je weegt 100 kilo dus je mag niet meer thuis bevallen, niet je bent 15 kg aan gekomen nu moet je op suiker testen.
Je bent voorbij de 42 dus je moet een inleiding, je kind lijkt heel groot te zijn dus je kan het nooit door je bekken passen.

Ik vind dus wel dat duidelijk moet zijn dat je altijd wel een keus hebt, het is tenslotte je eigen lichaam. Dat je die keus niet kan nemen, durft te nemen om heel veel redenen is dan ook niet gek. Zeker hoe artsen om gaan met zelfbeschikking, maar je hebt wel heel veel meer keuzes dan veel mensen weten.

Ik had graag eerder geweten dat ik veel meer keuzes had

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:52 schreef kwakz0r het volgende:

[..]

Joh doe eens niet zo slachtofferig. Mensen mogen toch wel aangeven dat ze zich niet zo kunnen vereenzelvigen met je (mooie) verhaal?

Niet alles in de wereld kan op intentie en liefde zo worden als je wilt. Fijn als jouw insteek vrouwen helpt, maar de kanttekening dat die insteek voor anderen extra schuldgevoelens kan oproepen.

@minarosa wow! Baby 3!

Ja sorry, ik ben nu eenmaal niet per se zo'n mening-verkondiger/opdringer, dus ik had echt al heel lang getwijfeld over het posten. Toen voelde ik me echt even stom dat ik het toch gedaan had. Want dat was niet de bedoeling. Wijze les weer voor mezelf.

Ik las ela dr post meer als een ‘baren hoeft niet een nare ervaring te zijn’.

Ikzelf ben 2 keer bevallen zowel thuis als in het ziekenhuis en ik vond het prachtige ervaringen waar ik meer dan positief op terug kijk. In het topic hier delen mensen vooral vaak de nare ervaringen die ze hebben gehad tijdens het baren en ik denk persoonlijk dat het procentueel 50/50 is qua ervaring.

En dat blijft misschien een gevoelig punt om te lezen als je eigen bevalling niet goed is verlopen dat weet ik niet. Ik wil iig zeggen met deze post vooral tegen de nieuwe zwangere dat het niet altijd een naar/traumatische erving hoeft te zijn.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:55 schreef elamanilo het volgende:

[..]

Ja sorry, ik ben nu eenmaal niet per se zo'n mening-verkondiger/opdringer, dus ik had echt al heel lang getwijfeld over het posten. Toen voelde ik me echt even stom dat ik het toch gedaan had. Want dat was niet de bedoeling. Wijze les weer voor mezelf.

Het was niet de bedoeling om je je mond te laten houden, juist niet. Ik hoop dat je dat ook kan zien.

Er zit bij mij geen enkel gevoel van boosheid of ruzie achter. Ik vind dit soort dingen oprecht moeilijk, zelfs na 4 jaar nog (zit met tranen in mijn ogen).

Waar het gaat over eigen kracht en eigen keuzes raak je automatisch aan het gevolg dat vrouwen bij wie dat dus niet gewerkt heeft er een gevoel van falen kan ontstaan. Geldt ook voor andere dingen in het leven, em die nadruk op eigen kracht is in de samenleving momenteel vrij groot.

Overigens wil ik juist niemand bang maken. Ondanks dat alles anders ging dan ik wilde is de geboorte inmiddels een prachtige herinnering, ook al had ik daar wat hulp voor nodig (dat lag niet aan de bevalling maar aan mijzelf).

Mooi gezegd Budabuddumbam.

Kwakz0r Ik besef het me nu des te meer.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:34 schreef Minarosa het volgende:
Ik val even binnen... met twee streepjes net Baby 3

Welkom! Hoe oud zijn je kinderen?

De verhalen van Elamanilo heb ik altijd gelezen als de oerkracht van moeders en liefde voor hun baby en dat zie ik ook terug in haar foto's.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:55 schreef elamanilo het volgende:

[..]

Ja sorry, ik ben nu eenmaal niet per se zo'n mening-verkondiger/opdringer, dus ik had echt al heel lang getwijfeld over het posten. Toen voelde ik me echt even stom dat ik het toch gedaan had. Want dat was niet de bedoeling. Wijze les weer voor mezelf.

Ela,

Ik had een prachtige bevalling, ondanks dat ik zelf de regie niet in handen had, alles anders ging dan ik van te voren wilde en er toch wel enige spoed achter zat, na een ziekenhuisopname. Achteraf gezien was ik zieker dan ze mij wilden vertellen, maar zelfs dat in acht nemend dacht ik meteen erna : “Dit was toch wel het geweldigste, meest indrukwekkende wat ik ooit heb gedaan!”

In het ziekenhuis dachten ze aan een psychose of een gekke reactie op de rp, dus er was al een psych opgepiept. Maar ik vond en vind het oprecht prachtig.

Ik kon me dus prima vinden in jouw tekst.

Welkom minarosa en gefeliciteerd! Ik baal mee voor kleurdoos...

Zelf geen fijne week gehad. Ben inmiddels 33w,en deze week een keer of 4 overgegeven en verder diarree. Heb al niet heel veel energie en als er dan ook geen voedsel bimnenblijft loop ik nog wel es te schelden. Maar dan zit ik een uur later op de bank... En zie ik mn buik bewegen...en dan weet je weer waarvoor je het doet....
Maar vind het allemaal zwaarder dan verwacht... Vooral door dat regelmatige overgeven!

Ik zal zelf ook in het ziekenhuis bevallen, woensdag weer een groeiecho want het kleine mannetje was 3wk geleden al best wel heel groot. Het woord inleiden is ook al gevallen... Ik heb het er met m'n man over gehad, en eigenlijk zijn we het daar gewoon mee eens... Ook in het achterhoofd houdend hoe ik me voel...

Gefeliciteerd minarosa! Baby 3 joh

Thor, herkenbaar! Hier nu 32 en een beetje maar inderdaad eigenlijk elke ochtend overgeven en steeds weer misselijk. Daarnaast een spier in m’n buik die écht vervelend doet. Continu pijn. Voor ik ga slapen neem ik nu paracetamol en dat helpt maar de nachten worden ook steeds korter en bwuh. Merk aan alles dat m’n lijf toe is aan rust en ik wil nestelen Mja, eerst nog even 2 weken werken

Ik vind Ela's verhaal (en foto's ) heel mooi en zeker nastrevenswaardig. En ik vind jouw posts ook een heel mooi kijkje in dat het ook anders kan. Anders dan standaard, dingen die ik als vanzelfsprekend zie (zoals de echo's en kraamzorg). En dat heeft bij mij zeker ogen geopend, dus dank daarvoor!
Maar tegelijkertijd.. Ik ben niet iemand die snel tegen het advies van een arts of verloskundige in zal gaan, zelfs al heb ik er zelf best een sterk (oer)gevoel over. Ik bespreek het dan wel, maar als ze het er niet mee eens zouden zijn, weet ik niet of ik hun opmerkingen/adviezen zomaar naast me neer kan leggen.
Mijn eerste baby was onverwacht groot (P97 geloof ik) en de echo's laten nu ook weer een grote baby zien. De verloskundige wil een suikertest om dat uit te sluiten (prima) en een extra groeiecho met 30 weken (ook goed, ben ik voorbereid). Maar tegelijkertijd ben ik bang dat ze dan willen inleiden. Mijn oudste kwam echt met een Ela-achtige ( ) bevalling ter wereld. Waarom zou ik nu dan denken dat mijn lichaam dat niet nog een keertje kan? Zeker als ik me nog goed voel, wil ik eigenlijk zo min mogelijk gefruts, maar als de verloskundigen anders zouden adviseren..

Welkom Minarosa!

Oef, Thorin.. Zelf geen ervaring met overgeven, maar kan me voorstellen dat het echt heel zwaar is. Kom je wel aan rusten toe?

Ela, ik vond je verhaal juist mooi om te lezen.

Het lezen van zulke verhalen gaf mij juist kracht en moed tijdens m’n zwangerschap. Ik geloofde in mijn lichaam en was één met mijn lichaam (tot de laatste 10 minuten persweeen, waar ik echt niet meer kon na een weeenstorm).

Ik vind het zonde dat je het hele verhaal weg hebt gehaald. Veel vrouwen zouden er veel baat bij hebben gehad!

Bevallen en alles er om heen zijn nou eenmaal gevoelige onderwerpen. Net als het wel/niet kunnen geven van borstvoeding. Dat het bij een ander niet ging zoals gepland, is natuurlijk jammer. Maar dat betekent niet dat er niet mag worden gesproken over de keren dat het wel ging zoals gepland.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 10:37 schreef Thorinbelly het volgende:

Ik zal zelf ook in het ziekenhuis bevallen, woensdag weer een groeiecho want het kleine mannetje was 3wk geleden al best wel heel groot. Het woord inleiden is ook al gevallen... Ik heb het er met m'n man over gehad, en eigenlijk zijn we het daar gewoon mee eens... Ook in het achterhoofd houdend hoe ik me voel...

Kies je dan om de inleiding omdat het vermoeden er is dat het kind groot is of omdat het gewoon niet lekker gaat?
Waar ben je het dan mee eens?

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 11:20 schreef D.U.M.A.N. het volgende:
Ela, ik vond je verhaal juist mooi om te lezen.

Het lezen van zulke verhalen gaf mij juist kracht en moed tijdens m’n zwangerschap. Ik geloofde in mijn lichaam en was één met mijn lichaam (tot de laatste 10 minuten persweeen, waar ik echt niet meer kon na een weeenstorm).

Ik vind het zonde dat je het hele verhaal weg hebt gehaald. Veel vrouwen zouden er veel baat bij hebben gehad!

Bevallen en alles er om heen zijn nou eenmaal gevoelige onderwerpen. Net als het wel/niet kunnen geven van borstvoeding. Dat het bij een ander niet ging zoals gepland, is natuurlijk jammer. Maar dat betekent niet dat er niet mag worden gesproken over de keren dat het wel ging zoals gepland.

Dat is ook absoluut mijn insteek niet geweest, en dat snapt Ela hoop ik ook.

Ik heb het verhaal van Ela helaas gemist. Dat vind ik erg jammer, ik merk dat ik juist veel heb aan positieve verhalen. Ik lees momenteel het boek Calm Birth over hypnobirthing en ga ook een cursus doen heb ik besloten. Iemand anders daar ervaring mee?

Wat een mooie dingen om te lezen allemaal, van die oerbevalervaringen! Ook soms, of juist als je tussendoor voor keuzes komt te staan of toch (opeens) een ander pad bewandeld.

Dus toch ga ik nog wat schrijven erover, zoals dat voor mij voelt en mijn ervaring is.

Want ook de (gentle) keizersnede waar ik bij mocht zijn, dat was zeker zo'n krachtige oerervaring, waarbij de barende vrouw zelf haar gevoel had gevolgd. Met recht was dat net zo'n inspirerende geboorte waarbij zij de hoofdrol mocht houden en zelf in haar kracht stond bij het ter wereld brengen van haar baby'tje. Waar ze ook met kracht op terug kan kijken.

En ook de ziekenhuisbevallingen waar ik bij mocht zijn waren stuk voor stuk zulke inspirerende ervaringen.

Want dat is een geboorte ook! Het is een super bijzondere ervaring, die nooit hetzelfde is of voorspelbaar is (alhoewel de fases en krachten en gevoelens telkens heel herkenbaar blijken als je daar bij bent!). En op het moment kan het ook echt overweldigend en heftig zijn, al die oerkrachten. Maar vertrouwen en ondersteuning van de mensen om je heen, dat helpt al heel veel in het volgen van je eigen kracht en vertrouwen op jezelf.

De mensen om je heen zijn er dan, als het goed is(!), voor jou; om je te dragen als je denkt dat je verdrinkt en om je te vangen als je denkt dat je valt.

Het is niet alleen dat een bevalling verloopt zoals je van te voren hoopt of het liefst voor je ziet, maar vooral dat je zelf de stuwende kracht mag blijven en dat jíj ondersteunt wordt waar nodig. Dat jij zelf de vrouw blijft die in haar kracht mag staan, die gezien wordt, en van daaruit haar baby ter wereld mag brengen. Gedragen door 1000 handen, van iedereen die bij je is en al die vrouwen die je voorgingen. Dat ondanks wat er gebeurd en of er ergens een extra zet(je) nodig is, de mensen om je heen in jķu blijven geloven en jķu ondersteunen. Ook al is dat letterlijk met een helpende hand, of alleen met aanwezigheid, of met aanmoediging.

Overigens werkt het ook heel helend om bij andere bevallingen te mogen zijn. Want telkens herken ik fases/momenten/gevoelens waar de barende vrouw doorheen gaat. En mijn herkenning (ook al is het puur gevoelsmatig en zeg ik er niets bij) werkt dan toch ondersteunend, als de vibe van het vertrouwen die dan in de ruimte heerst. Als 1 paar van al die dragende handen. Net zoals dat ook vanuit je vroedvrouw komt (hopelijk!) en wellicht vanuit je doula als je die erbij hebt of je moeder. En... vanuit jezelf!

_{En ik bedoel het dus niet veroordelend tegenover vrouwen die de ervaring van hun bevalling (nog?) niet op deze manier voelen. Maar ik hoop oprecht dat het vrouwen mag inspireren om zo te kunnen kijken naar één van die meest krachtige dingen die je als vrouw kunt manifesteren.}

Uit het onderzoek wat gedaan werd onder vrouwen met een traumatische bevallingservaring, bleek dat de meeste vrouwen niet zozeer vasthielden aan hoe de bevalling had moeten gaan, maar een grote behoefte hadden aan duidelijke uitleg, praktische en emotionele ondersteuning en gehoord worden. En eerlijk, daar schort het gewoon best vaak aan. Dat heeft vaak niks te maken de vrouw zelf, met thuis of in het ziekenhuis, met protocol of helemaal vrij, of met vaginaal of een keizersnede, maar met de zorg, de informatie en de ondersteuning die beschikbaar is. Wat ik lees in Ela’s post is dan ook geen verwijt aan moeders bij wie het anders ging, maar eerder vertrouwen in de kracht die er is (bij elke barende vrouw, ook bij alle vrouwen die niks geregeld hadden, of die alles is overkomen) En dat ze het elke vrouw gunt om die kracht te ervaren (met tips om dat voor elkaar te krijgen en voorbeelden die ze kent) Ok, de voorbeelden die ze geeft zijn voorbeelden die uitgaan van een vaginale bevalling op eigen kracht, maar ik durf met zekerheid te zeggen dat ela niet bedoelt dat dat de enige juiste manier van bevallen is. En dat ik daar zo zeker van ben, komt doordat ela stralend en vol ontzag naast de OK-tafel stond toen mijn zoon met een geplande KS geboren werd. En doordat ze na te horen over mijn ervaring bij mini steeds heeft herhaald hoe krachtig ik ben geweest, en hoe goed ik voor mini zorg en heb gezorgd. Dat is natuurlijk een stuk persoonlijke ervaring met ela, die heeft niet iedereen, en ik kan me voorstellen dat je de posts anders kunt opvatten (zeker als je een stuk eigen zeer meedraagt), maar ik hoop wel dat dat vertrouwen overkomt. Want ik geloof daar zelf (ondanks mijn trauma en alles wat dat met zich heeft meegebracht) echt heilig in en ik hoop, net als ela, dat iedere vrouw die kracht kan voelen en ervaren. Ook (of juist) als alles helemaal anders gaat.

Ik had dit al getikt, toen postte ela zelf, maar ik post het gewoon alsnog

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 11:31 schreef Budabuddumbam het volgende:

[..]

Kies je dan om de inleiding omdat het vermoeden er is dat het kind groot is of omdat het gewoon niet lekker gaat?
Waar ben je het dan mee eens?

en waarom vraag je of iemand zich hierom komt verantwoorden? Je mag het toch gewoon een prima plan vinden?

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 11:31 schreef Budabuddumbam het volgende:

[..]

Kies je dan om de inleiding omdat het vermoeden er is dat het kind groot is of omdat het gewoon niet lekker gaat?
Waar ben je het dan mee eens?

Het kind Onze zoon werd met 29,5weken op 33,5 weken geschat, met een gewicht van 1900 ipv 1400.als die groei zich zo doorzet wordt de kans op complicaties (bijv. Schouderdinges...) groter bij bevalling met 40w.

Daarnaast merk ik dat mn lijf op is... Heb vanaf vlg week vrijdag verlof dus misschien trekt het dan nog bij, maar werk nu ook al 50%.

Verder,ik stel meer vertrouwen in m'n gynaecoloog en het betrokken medisch personeel dan in m'n eigen lijf. Ze hebben me zover gekregen en ik vertrouw erop dat ze keuzes adviseren die goed zijn voor mij en baby

Ela, dit is de tweede keer sinds ik hier meeschrijf dat je een post leeghaalt als iemand kritiek uit. En ik schrijf hier nog niet zo lang mee. Ik vind het jammer dat je je terugtrekt als iemand het niet met je eens is Al snap ik - helemaal bij persoonlijke verhalen/visies - dat het soms lastig is om je te verdedigen.

Ik lees al honderd jaar mee hier. Heb allerlei bevallingsverhalen gelezen. Ik heb daar van geleerd dat ik bepaalde dingen wél in mijn hand heb. Ik heb nu bewust een verloskundige gekozen die een zienswijze op bevallen heeft waar ik het mee eens bent. Dat maakt dat ik haar kan vertrouwen.
Toch is het goed om de kanttekening te maken dat je niet alles in de hand kunt hebben: je kunt je nog zo goed inlezen en voorbereiden, het is ontzettend moeilijk om je eigen pad te kiezen als medici het niet met je eens zijn. Daarbij komt nog eens dat het 'je eigen pad kiezen' helemaal lastig is als je al aan het bevallen bent. Dan helpt het denk ik, als je je ook soms over kunt geven aan dat de dingen gaan zoals ze gaan en je het jezelf niet kwalijk neemt als dingen anders lopen dan gebruikelijk. Ik herken het sfeertje van 'als je je goed genoeg voorbereid, dan komt het goed' - niet alleen bij bevallen maar laatst was daar ook een korte discussie over in het borstvoedingstopic waar Vivi toch een heel andere ervaring heeft.

Ik ken trouwens overwegend meer mensen met een prima tot zeer positieve bevalervaring dan vrouwen die er echt negatief op terug kijken. En dat zijn geen mensen die per se een natuurlijke bevalling nastreven. Daar ben ik wel blij mee; ik heb eigenlijk wel goede moed voor een bevalling

Dankjewel voor je antwoord.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 12:13 schreef Stormqueen het volgende:

[..]

en waarom vraag je of iemand zich hierom komt verantwoorden? Je mag het toch gewoon een prima plan vinden?

Ik vroeg mij gewoon af waar ze het dan mee eens was. Wat er is besproken zo ver voor dat het ook maar echt keuzes gemaakt moeten worden. Wat ze doet moet ze helemaal zelf weten.
Zeker als je echt je fijner voelt bij een inleiding.

Ik kan beide kanten goed begrijpen ( voor zover mogelijk voor iemand die nog nooit is bevallen). En daarom lijkt het me juist goed dat alle soorten verhalen gedeeld worden.

Ik heb net een changing basket besteld. Omdat de baby wel een nieuw aankleedkussenplekje verdient.

Oh ela ik vind ze zķ mooi maar het lijkt me zķ onpraktisch met spuitluiers en toch hč, blijf ik er maar naar kijken

Hahaha Dat hebben wij nog nooit gehad spuitluiers! Hopelijk blijft dat zo of blijkt in de praktijk dat je dan ook best kunt verschonen in zo'n mand.

Voor wie het misschien interessant vindt:

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

De bevalling van V verliep niet soepel, ambulance met spoed erbij geroepen want er was foetale nood, maar ik denk er nog heel vaak met een goed gevoel aan terug!

Leuk dat mandje Ela, nu ga ik hem ook bestellen na weken twijfelen!

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 13:32 schreef elamanilo het volgende:
Ik heb net een changing basket besteld. Omdat de baby wel een nieuw aankleedkussenplekje verdient.

[ afbeelding ]

[ afbeelding ]

Die hebben wij ook

Ik heb het verhaal gemist. Jammer

Laatst was er ook een discussie op het kiind Facebook profiel waarin eigenlijk een soort oproep werd gedaan tot de vrouw om je dochter bij de bevalling te laten zijn, omdat het zo normaal is. Zo hoort. Ze zo leert hoe het gaat etc.
Ik kon me daar echt niets bij voorstellen. Begrijp me
Niet verkeerd. Ik heb echt geen nare bevalling gehad, maar ik had het echt niet fijn gevonden wanneer er een klein hummeltje bij zou lopen.
Mijn dochter en ik zijn goed op elkaar ingespeeld, maar zij hoeft mij niet in zo’n situatie te zien. Ik wil me dan kunnen focussen op Mn buik, de bevalling, Mn adem en gewoon kalmte behouden. Niet op de allerliefste dochter die je je wensen kunt.
Anyways.. soms ging het daar ook best lelijk aan toe (sommige reacties werden later ook verwijderd).
Waarom begon ik hier ook alweer over?
Nevermind .. haha.

Ik heb vannacht ontzettend gehuild. Kon niet slapen. Ik was best wankel nadat ik te horen had gekregen dat we een jongen kregen. Niet omdat ik geen jongen wil (!), maar omdat rohans kleertjes nu ongedragen blijven, omdat ik plotseling bang werd dat er een nieuw leven bij kwam, hoe stom ik was om uitgerekend te zijn in de eerste maand van ro’s school -alsof dat niet spannend genoeg was-. Allemaal irrationale angsten en gedachten.
Ik zat dus om 04:30 op de Vliering te kijken naar de dozen vol zoete rompertjes en was zo emotioneel.
Mn man wil geen kindjes meer na deze en eerlijk; er waren me nul kinderen toegezegd door de medische wereld dus dat ik nu 1 levend meisje in Mn leven heb is al een mega wonder. Dat we een tweede op komst hebben is al net zo wonderbaarlijk.
Dus even door een emotionele rollercoaster gegaan, Mn eerste wolzijde rompertjes gekocht en sindsdien al een stuk rustiger.
Ik heb me nu voorgenomen om langzaam te beginnen met nieuw leven in huis te halen. Setje kleding op een hanger hangen om verliefd naar te kijken en zo..
zijn er meer ouders die even moesten wennen aan het idee?

_{en ja ik ga het wel bespreken met Mn psych, omdat ik ook wat bang ben voor prenatale depressie}

Sisu, ik herken het wel. Random paniek soms omdat er een baby komt en er veel gaat veranderen. Ik geef m'n hormonen maar de schuld. Laatst nog een huilbui gehad omdat alle marketing gericht is op zwangere vrouwen en 'jij en je baby', alsof m'n vriend als vader niet belangrijk is en er niet al genoeg verantwoordelijkheden op je afkomen als je een kind verwacht (laat staan als je het alleen moet doen).
En van de week een huilbui omdat ik altijd degene ben die moet stofzuigen ik vind stofzuigen helemaal niet erg en m'n vriend werkt fulltime en ik maar 13 uur damn you hormones!
Maar ik let wel goed op, want ook hier kans/angst voor een pre/postnatale depressie (ooit al eens depressief geweest, en nog steeds vatbaar voor die dingen).
Overigens zijn mijn vriend en ik heel erg blij met de zwangerschap, dat is het niet.

Sisu, vanaf het moment dat ik twee streepjes zag, schoot door m’n hoofd: ‘Tebbie nou gedaan?’ Vooral in relatie tot m’n oudste, maar ook op andere gebieden zag ik zoveel beren op de weg. Ik was heel erg gelukkig dat het me nog een keer gegund was, ik heb ook genoten van de zwangerschap, maar het was allemaal veel minder onbezorgd dan de eerste keer en soms had ik bijna paniek ervan.

Dat bleef tot ver in mijn verlof eigenlijk. Maar de echte rust kwam pas terug toen ze op m’n buik lag. “Het is goed,” dacht ik en dat bleef zo. Ik gun je dat jij ook iets dergelijks kan ervaren.

Succes met alles

Veel van wat je zegt is herkenbaar hoor Sisu
_{bespreken met psych is altijd verstandig, maar dat je in ieder geval weet dat je niet de enige zwangere bent die met dit soort gevoelens worstelt}

Ik heb ondertussen zeven keer iets getypt over bevallen en het gevoel van falen wat ik toen had. Deze keer zal het ongetwijfeld niet soepeler gaan, maar ik heb deze keer wel duidelijker voor ogen wat ik wel en niet wil.

Sisu, ik herken wel wat van wat je zegt. Ik ben elf dagen na de verjaardag van Frits uitgerekend. Net als hij zijn veilige haven van het kinderdagverblijf verlaat voor de basisschool zetten wij zijn wereld nog wat verder op zijn kop door een baby te introduceren in zijn leven. Een baby waar hij ontzettend naar uitkijkt. Ik heb het soms best moeilijk met bedenken hoe ik hem daar op kan voorbereiden.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Vandaag was een kutdag, ik bleef maar janken om niets. Om het huis wat een zooitje is. Om de enorme hoeveelheid speelgoed van Frits die ik even niet kwijt kan. Om mijn passief-agressieve schoonmoeder. Om mijn ouders die gisteren hun hond lieten inslapen. Kutdag, morgen lekker uitwaaien bik het openluchtmuseum _{met mijn schoonmoeder, maar die laat ik lekker aan mijn linkerkant lopen, want dan hoor ik haar niet zo goed} .

Ik kan me helemaal vinden in de mooie beschrijvingen van ela. Mijn bevallingen waren lang en ondraaglijk zwaar en verschrikkelijk, maar achteraf voelde ik me zo een krachtige oervrouw. Ik haal nog steeds kracht uit die ervaringen.

Thorinbelly, ik lees je overwegingen met interesse, omdat wij in hetzelfde schuitje hebben gezeten. Onze gyn wilde mij ook laten inleiden ivm grote baby. (Frapant dat ze een schouderdystochie noemen als risico, want de kans daarop neemt juist toe bij inleiden). Als je wil kan ik mijn ervaring (inclusief dus een schouder dystochie), wel met je delen, maar ik zal het niet ongevraagd doen, want uiteindelijk moet je zelf de keuze maken met de info die je hebt en jij bent degene die je er prettig bij moet voelen. ❤

Hier zit ik nu al een beetje met de grootte... mijn fundal height(sorry, weet de Nederlandse term niet: de bovenkant van de baarmoeder), komt al tot aan mijn navel. Dat is normaal gesproken bij ongeveer 20+ weken, maar ik ben pas net 16 weken. Bij mijn andere kinderen mat ik ook altijd groter, maar niet al zo ver voor uit zo vroeg in de zwangerschap. Ik heb pas na kerst weer een echo en een afspraak met de vk, dus dan zal ik het er wel over hebben. Maar ondertussen vraag ik het even hier: ik snap dat het een indicatie is voor een grote baby, maar kan het nog iets anders zijn? Grote placenta of veel vocht of zo? Of moet ik me maar voor gaan bereiden op een nķg grotere baby?

Dodoria, hier zat de bovenkant van de baarmoeder met 18 weken al boven de navel.
Ben klein van stuk dus de baarmoeder moet toch ergens heen. De verloskundige heeft hem toen opgemeten en qua centimeters klopte het met het termijn. Ik maak me er geen zorgen meer over, heb ik bij V wel gedaan omdat ik alleen maar hoorde dat ik een grote buik had.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 20:27 schreef dodoria het volgende:
Ik kan me helemaal vinden in de mooie beschrijvingen van ela. Mijn bevallingen waren lang en ondraaglijk zwaar en verschrikkelijk, maar achteraf voelde ik me zo een krachtige oervrouw. Ik haal nog steeds kracht uit die ervaringen.

Thorinbelly, ik lees je overwegingen met interesse, omdat wij in hetzelfde schuitje hebben gezeten. Onze gyn wilde mij ook laten inleiden ivm grote baby. (Frapant dat ze een schouderdystochie noemen als risico, want de kans daarop neemt juist toe bij inleiden). Als je wil kan ik mijn ervaring (inclusief dus een schouder dystochie), wel met je delen, maar ik zal het niet ongevraagd doen, want uiteindelijk moet je zelf de keuze maken met de info die je hebt en jij bent degene die je er prettig bij moet voelen. ❤

Hier zit ik nu al een beetje met de grootte... mijn fundal height(sorry, weet de Nederlandse term niet: de bovenkant van de baarmoeder), komt al tot aan mijn navel. Dat is normaal gesproken bij ongeveer 20+ weken, maar ik ben pas net 16 weken. Bij mijn andere kinderen mat ik ook altijd groter, maar niet al zo ver voor uit zo vroeg in de zwangerschap. Ik heb pas na kerst weer een echo en een afspraak met de vk, dus dan zal ik het er wel over hebben. Maar ondertussen vraag ik het even hier: ik snap dat het een indicatie is voor een grote baby, maar kan het nog iets anders zijn? Grote placenta of veel vocht of zo? Of moet ik me maar voor gaan bereiden op een nķg grotere baby?

Ik had met 14,5 weken blijkbaar al een fundushoogte vergelijkbaar met 32 weken. Niemand heeft er iets over gezegd en met echo’s ook steeds een perfect gemiddeld kindje. Dus ik weet niet of het altijd indicatief is voor een groot kind.

Wel zei de vk ‘zo, jouw baarmoeder weet nog goed hoe het ookalweer moest! Mooi gegroeid!’

Mijn baarmoeder zit bij mij al bijna ter hoogte van m'n middenrif. Wat dus zou betekenen dat ik elk moment kan bevallen, als ik internet mag geloven (ben net 23w). Mijn bovenlijf is niet heel groot, dus net als Flav is ook hier: hij moet toch ergens heen. Het helpt niet dat m'n baarmoeder volgens de vk hoog en smal is. Baby zelf ligt vrijwel altijd onderin, dus denk zelf dat er vooral veel vruchtwater is? Maar zoals ik vanmiddag al schreef rekenen we/ze hier weer op een grote baby, dus misschien is er wel enig verband?

Dodoria hier ook een fundushoogte die ver voorligt, kind leek op de groeisecho vooralsnog perfect gemiddeld dus ook geen reden om extra groei echo’s in te plannen VK zei dat het ook gewoon allemaal hoger kon liggen/meer ruimte was ofzo. In eerste instantie iets om te checken dus maar nu geen reden tot zorgen

Cho het is ook niet niks wat jullie is overkomen en ik kan me heel goed voorstellen dat het een enorme impact heeft. Zéker in combinatie met zwangerschapshormonen

Dodoria, hier ook een fundus hoogte van inmiddels boven mijn navel (17 weken nu). Ik was anderhalve week geleden bij de vroedvrouw en zij vertelde juist dat mijn baarmoeder perfect op groei was voor een derde kindje! Bij tweede en derde gaat de groei van de baarmoeder sneller, die 'weet' al wat te doen. De vroedvrouw zei overigens wel dat als ie echt nog een heel stuk hoger was geweest, dat het er dan wel eens meer dan eentje zou kunnen zijn.

Het ligt ook aan je lichaamsbouw. Ik ben bijvoorbeeld ook niet zo groot, dus dan komt de baarmoeder al eerder tevoorschijn/buik meer naar voren. Lange vrouwen kunnen echt naar binnen dragen en een lagere fundus hoogte hebben doordat er meer ruimte is in de hoogte. Ze hebben vaak ook een kleinere buik dan kleine vrouwen waarbij de ruimte in het lichaam gewoon echt beperkter is.

De baby'tjes die ik baar zijn vrij schappelijk qua formaat (46 cm en 2900 gr bij 40+4 en 47 cm en 3500 gr bij 41+4), dus we verwachten bij mij niet dat de baby aan de grootte kant is of zal zijn.

Cholula, ik kan me goed voorstellen dat je veilige plek echt onveilig aanvoelt nu...
Zijn er dingen die in je op komen die je kunt doen om je plek weer je eigen veilige(re) plek te maken?
En eventueel tijdklokken op de lampen, zodat je niet in het donker thuis hoeft te komen maar er al licht aan is? En/of een buurman die 's avonds met je mee naar binnen loopt voorlopig? Of een baseball knuppel die je 's avonds mee naar binnen neemt?

Sisu, hier zijn mijn kindjes wel thuis bij de bevalling, vorige keer was m'n dochter er ook. Voor ons voelt dat heel natuurlijk of normaal en helemaal niet raar. Vorige keer sliep mijn dochter gewoon door alles heen trouwens. We gaan er vanuit dat kinderen zelf kunnen bepalen/aangeven waar ze willen zijn, er zijn ook genoeg andere ruimtes in huis en er zijn ook mensen die zich over hen kunnen ontfermen als dat nodig is. Maar het is vooral belangrijk dat jij zelf daarin je gevoel volgt voor hoe jij dat wilt invullen. Als jij het niet wilt, dan is dat ook van belang, want jij moet je veilig en ongestoord kunnen voelen! Dus perfect dat je dat aangeeft toch?! Ik denk ook niet dat je daar heel erg discussies over kunt voeren, het is zo persoonlijk. Mijn dochter geeft overigens dit keer zelf aan dat ze er heel graag bij wil zijn, ben benieuwd hoe het hier zal lopen.

Verder herken ik je gevoelens ook. Bij mijn eerste kwam de hormonen rollercoaster vooral na de bevalling, maar bij m'n tweede had ik er in de zwangerschap behoorlijk veel last van. Ik was zo teleurgesteld in mezelf dat ik voor m'n gevoel mijn oudste al niet de aandacht kon geven die ze verdiende, dat ik echt niet meer begreep hoe we ervoor hadden kunnen kiezen om dan nķg een baby'tje te krijgen... En soms nog wel donkerdere gedachten dan dat... Gelukkig na de bevalling enkel één grote roze wolk gehad toen.

En weet je, kinderen zijn flexibel en wat er in hun kleine leventjes gebeurt is voor hen eigenlijk altijd volstrekt normaal. Dat ze naar school gaan en tegelijk een broertje of zusje krijgen, dat vinden ze niet vervelend of raar of onhandig gekozen, zo gaat het gewoon, zo ís het gewoon. En misschien denken ze zelfs nog wel dat dat bij iedereen zo gaat?

Tegelijk is het wel dapper dat je het op tafel wilt leggen. Want er mee zitten helpt jou vooral niet. Ik hoop dat je je vlug wat fijner gaat voelen en weer kunt uitkijken naar de komst van je kindje!

Cholula, wat ongelofelijk naar op de plek waar je tot rust zou moeten komen.

Kinderen tijdens de bevalling: vorige keer was de oudste naar opa en oma, maar die deden nogal rustig aan met hem ophalen, dus ik voelde de bevalling vorderen terwijl hij nog rondliep. Nu gaan we een oplossing dichterbij zoeken denk ik, maar dat duurt nog even, vandaag 4+0

Onze oudste gaat trouwens ook voor het eerst naar school rond de geboorte van nr. 3, ben benieuwd. Hij is flexibel en vindt nieuwe dingen leuk dus eigenlijk zie ik er niet tegenop.

Ik heb het vanochtend aan mijn vriend verteld toen we eindelijk n videogesprek met n goede verbinding hadden. Hij is zo blij!
En hij zei 'das mooi want ik heb net n nieuw slaapliedje geleerd'

Ik denk dat hij de leukste papa ooit wordt, en daar verheug ik me bijna nog meer op dan mama worden

Cholula, misschien een dagje voor jezelf inplannen als dat kan? Je laten vertroetelen, kind naar opa en oma?

Lijkt me rot ook trouwens als je geen fijne relatie met schoonmoeder/ vader hebt.

Sisu

Cholula, dat gevoel lijkt mij zo vervelend. Je huis moet je veilige plek kunnen zijn, vooral nu .

Minarosa, gefeliciteerd!

Mellow, wat fijn dat je het je vriend het nu weet. Het is zo fijn om het te kunnen delen

Mijn fundushoogte vind ik nogal lastig in te schatten. Ik voel wel wat zitten, maar hoe hoog het nou zit heb ik werkelijk geen idee van. Volgende week dinsdag de 1e afspraak bij de verloskundige, dus dan zal dat waarschijnlijk ook wel wat duidelijker worden.

Ik verbaas mij er trouwens over hoeveel spullen je krijgt als mensen weten dat je zwanger bent. Jeetje joh, is dit normaal .

quote:

Op zondag 9 december 2018 11:24 schreef -Mellow- het volgende:
Ik heb het vanochtend aan mijn vriend verteld toen we eindelijk n videogesprek met n goede verbinding hadden. Hij is zo blij!
En hij zei 'das mooi want ik heb net n nieuw slaapliedje geleerd'

Ik denk dat hij de leukste papa ooit wordt, en daar verheug ik me bijna nog meer op dan mama worden

Jaaaaa wat dapper van je! En wat ontzettend fijn dat hij zo positief reageerde . Nu kunnen jullie heerlijk keuvelen over baby’s en alle zorgen die daarbij komen, haha.