Zwangerschap en geboorte deel 1877

Ik val even binnen... met twee streepjes net Baby 3

Feli

Edt: ach, waar bemoei ik me ook eigenlijk mee

Enniewee, Ela, ik vind je verhalen altijd wel mooi om te lezen, ondanks het feit dat mijn eigen bevallingen totaal anders verliepen.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:03 schreef elamanilo het volgende:

[..]

Yeah, ik voelde de reactie(s) al aankomen. Ik zal mijn tekst dus weghalen en m'n bek houden.

Doei!

Oh jammer, ik vind het juist mooi om te lezen

Thanks Jentin en Mellow

Ik sprak net ook al even privé met iemand erover, omdat ik me even heel teleurgesteld voelde. Het was ook niet zo bedoeld inderdaad, ik wilde gewoon ook graag een andere kant belichten omdat ik echt geloof in die vrouwen-kracht en hoop dat meer vrouwen die in zichzelf kunnen vinden rondom zo'n bijzondere gebeurtenis in hun leven.

Dus toch nog even deze, voor alle mooie vrouwen hier:

Boost jezelf! Zelf-liefde! Want echt vrouw, jij kunt dit en zo'n geboorte is echt één van de meest waardevolste dingen die je mee kunt maken, waar je enorm trots op kunt zijn en voor de rest van je leven kracht en inspiratie uit kunt halen.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:03 schreef elamanilo het volgende:

[..]

Yeah, ik voelde de reactie(s) al aankomen. Ik zal mijn tekst dus weghalen en m'n bek houden.

Doei!

Joh doe eens niet zo slachtofferig. Mensen mogen toch wel aangeven dat ze zich niet zo kunnen vereenzelvigen met je (mooie) verhaal?

Niet alles in de wereld kan op intentie en liefde zo worden als je wilt. Fijn als jouw insteek vrouwen helpt, maar de kanttekening dat die insteek voor anderen extra schuldgevoelens kan oproepen.

@minarosa wow! Baby 3!

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:34 schreef Minarosa het volgende:
Ik val even binnen... met twee streepjes net Baby 3

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:16 schreef kwakz0r het volgende:
Ik heb altijd wat moeite met dat soort verhalen. Leuk en aardig, maar je krijgt niet altijd de keus het op zo’n manier te doen. Nu weet ik dat ik in principe een inleiding had kunnen weigeren, maar dat is moeilijk hoor voor een eerste keer bevallen en na een heel traject in t ziekenhuis (en bovendien soms gewoon ook heel onverstandig). En niet iedereen is in een lichamelijke staat om thuis te kunnen/mogen bevallen zonder daar een VK voor te moeten zoeken die tegen alle protocollen in wil gaan.

Maar juist daarom is het toch heel waardevol om te weten dat veel dingen helemaal niet moeten, en een keuze zijn. Tuurlijk bij een inleiding kan het onverstandig zijn maar we moeten zeker in de geboortezorg wel veel meer duidelijk hebben dat dingen optioneel zijn, niet je weegt 100 kilo dus je mag niet meer thuis bevallen, niet je bent 15 kg aan gekomen nu moet je op suiker testen.
Je bent voorbij de 42 dus je moet een inleiding, je kind lijkt heel groot te zijn dus je kan het nooit door je bekken passen.

Ik vind dus wel dat duidelijk moet zijn dat je altijd wel een keus hebt, het is tenslotte je eigen lichaam. Dat je die keus niet kan nemen, durft te nemen om heel veel redenen is dan ook niet gek. Zeker hoe artsen om gaan met zelfbeschikking, maar je hebt wel heel veel meer keuzes dan veel mensen weten.

Ik had graag eerder geweten dat ik veel meer keuzes had

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:52 schreef kwakz0r het volgende:

[..]

Joh doe eens niet zo slachtofferig. Mensen mogen toch wel aangeven dat ze zich niet zo kunnen vereenzelvigen met je (mooie) verhaal?

Niet alles in de wereld kan op intentie en liefde zo worden als je wilt. Fijn als jouw insteek vrouwen helpt, maar de kanttekening dat die insteek voor anderen extra schuldgevoelens kan oproepen.

@minarosa wow! Baby 3!

Ja sorry, ik ben nu eenmaal niet per se zo'n mening-verkondiger/opdringer, dus ik had echt al heel lang getwijfeld over het posten. Toen voelde ik me echt even stom dat ik het toch gedaan had. Want dat was niet de bedoeling. Wijze les weer voor mezelf.

Ik las ela dr post meer als een ‘baren hoeft niet een nare ervaring te zijn’.

Ikzelf ben 2 keer bevallen zowel thuis als in het ziekenhuis en ik vond het prachtige ervaringen waar ik meer dan positief op terug kijk. In het topic hier delen mensen vooral vaak de nare ervaringen die ze hebben gehad tijdens het baren en ik denk persoonlijk dat het procentueel 50/50 is qua ervaring.

En dat blijft misschien een gevoelig punt om te lezen als je eigen bevalling niet goed is verlopen dat weet ik niet. Ik wil iig zeggen met deze post vooral tegen de nieuwe zwangere dat het niet altijd een naar/traumatische erving hoeft te zijn.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:55 schreef elamanilo het volgende:

[..]

Ja sorry, ik ben nu eenmaal niet per se zo'n mening-verkondiger/opdringer, dus ik had echt al heel lang getwijfeld over het posten. Toen voelde ik me echt even stom dat ik het toch gedaan had. Want dat was niet de bedoeling. Wijze les weer voor mezelf.

Het was niet de bedoeling om je je mond te laten houden, juist niet. Ik hoop dat je dat ook kan zien.

Er zit bij mij geen enkel gevoel van boosheid of ruzie achter. Ik vind dit soort dingen oprecht moeilijk, zelfs na 4 jaar nog (zit met tranen in mijn ogen).

Waar het gaat over eigen kracht en eigen keuzes raak je automatisch aan het gevolg dat vrouwen bij wie dat dus niet gewerkt heeft er een gevoel van falen kan ontstaan. Geldt ook voor andere dingen in het leven, em die nadruk op eigen kracht is in de samenleving momenteel vrij groot.

Overigens wil ik juist niemand bang maken. Ondanks dat alles anders ging dan ik wilde is de geboorte inmiddels een prachtige herinnering, ook al had ik daar wat hulp voor nodig (dat lag niet aan de bevalling maar aan mijzelf).

Mooi gezegd Budabuddumbam.

Kwakz0r Ik besef het me nu des te meer.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:34 schreef Minarosa het volgende:
Ik val even binnen... met twee streepjes net Baby 3

Welkom! Hoe oud zijn je kinderen?

De verhalen van Elamanilo heb ik altijd gelezen als de oerkracht van moeders en liefde voor hun baby en dat zie ik ook terug in haar foto's.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 09:55 schreef elamanilo het volgende:

[..]

Ja sorry, ik ben nu eenmaal niet per se zo'n mening-verkondiger/opdringer, dus ik had echt al heel lang getwijfeld over het posten. Toen voelde ik me echt even stom dat ik het toch gedaan had. Want dat was niet de bedoeling. Wijze les weer voor mezelf.

Ela,

Ik had een prachtige bevalling, ondanks dat ik zelf de regie niet in handen had, alles anders ging dan ik van te voren wilde en er toch wel enige spoed achter zat, na een ziekenhuisopname. Achteraf gezien was ik zieker dan ze mij wilden vertellen, maar zelfs dat in acht nemend dacht ik meteen erna : “Dit was toch wel het geweldigste, meest indrukwekkende wat ik ooit heb gedaan!”

In het ziekenhuis dachten ze aan een psychose of een gekke reactie op de rp, dus er was al een psych opgepiept. Maar ik vond en vind het oprecht prachtig.

Ik kon me dus prima vinden in jouw tekst.

Welkom minarosa en gefeliciteerd! Ik baal mee voor kleurdoos...

Zelf geen fijne week gehad. Ben inmiddels 33w,en deze week een keer of 4 overgegeven en verder diarree. Heb al niet heel veel energie en als er dan ook geen voedsel bimnenblijft loop ik nog wel es te schelden. Maar dan zit ik een uur later op de bank... En zie ik mn buik bewegen...en dan weet je weer waarvoor je het doet....
Maar vind het allemaal zwaarder dan verwacht... Vooral door dat regelmatige overgeven!

Ik zal zelf ook in het ziekenhuis bevallen, woensdag weer een groeiecho want het kleine mannetje was 3wk geleden al best wel heel groot. Het woord inleiden is ook al gevallen... Ik heb het er met m'n man over gehad, en eigenlijk zijn we het daar gewoon mee eens... Ook in het achterhoofd houdend hoe ik me voel...

Gefeliciteerd minarosa! Baby 3 joh

Thor, herkenbaar! Hier nu 32 en een beetje maar inderdaad eigenlijk elke ochtend overgeven en steeds weer misselijk. Daarnaast een spier in m’n buik die écht vervelend doet. Continu pijn. Voor ik ga slapen neem ik nu paracetamol en dat helpt maar de nachten worden ook steeds korter en bwuh. Merk aan alles dat m’n lijf toe is aan rust en ik wil nestelen Mja, eerst nog even 2 weken werken

Ik vind Ela's verhaal (en foto's ) heel mooi en zeker nastrevenswaardig. En ik vind jouw posts ook een heel mooi kijkje in dat het ook anders kan. Anders dan standaard, dingen die ik als vanzelfsprekend zie (zoals de echo's en kraamzorg). En dat heeft bij mij zeker ogen geopend, dus dank daarvoor!
Maar tegelijkertijd.. Ik ben niet iemand die snel tegen het advies van een arts of verloskundige in zal gaan, zelfs al heb ik er zelf best een sterk (oer)gevoel over. Ik bespreek het dan wel, maar als ze het er niet mee eens zouden zijn, weet ik niet of ik hun opmerkingen/adviezen zomaar naast me neer kan leggen.
Mijn eerste baby was onverwacht groot (P97 geloof ik) en de echo's laten nu ook weer een grote baby zien. De verloskundige wil een suikertest om dat uit te sluiten (prima) en een extra groeiecho met 30 weken (ook goed, ben ik voorbereid). Maar tegelijkertijd ben ik bang dat ze dan willen inleiden. Mijn oudste kwam echt met een Ela-achtige ( ) bevalling ter wereld. Waarom zou ik nu dan denken dat mijn lichaam dat niet nog een keertje kan? Zeker als ik me nog goed voel, wil ik eigenlijk zo min mogelijk gefruts, maar als de verloskundigen anders zouden adviseren..

Welkom Minarosa!

Oef, Thorin.. Zelf geen ervaring met overgeven, maar kan me voorstellen dat het echt heel zwaar is. Kom je wel aan rusten toe?

Ela, ik vond je verhaal juist mooi om te lezen.

Het lezen van zulke verhalen gaf mij juist kracht en moed tijdens m’n zwangerschap. Ik geloofde in mijn lichaam en was één met mijn lichaam (tot de laatste 10 minuten persweeen, waar ik echt niet meer kon na een weeenstorm).

Ik vind het zonde dat je het hele verhaal weg hebt gehaald. Veel vrouwen zouden er veel baat bij hebben gehad!

Bevallen en alles er om heen zijn nou eenmaal gevoelige onderwerpen. Net als het wel/niet kunnen geven van borstvoeding. Dat het bij een ander niet ging zoals gepland, is natuurlijk jammer. Maar dat betekent niet dat er niet mag worden gesproken over de keren dat het wel ging zoals gepland.

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 10:37 schreef Thorinbelly het volgende:

Ik zal zelf ook in het ziekenhuis bevallen, woensdag weer een groeiecho want het kleine mannetje was 3wk geleden al best wel heel groot. Het woord inleiden is ook al gevallen... Ik heb het er met m'n man over gehad, en eigenlijk zijn we het daar gewoon mee eens... Ook in het achterhoofd houdend hoe ik me voel...

Kies je dan om de inleiding omdat het vermoeden er is dat het kind groot is of omdat het gewoon niet lekker gaat?
Waar ben je het dan mee eens?

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 11:20 schreef D.U.M.A.N. het volgende:
Ela, ik vond je verhaal juist mooi om te lezen.

Het lezen van zulke verhalen gaf mij juist kracht en moed tijdens m’n zwangerschap. Ik geloofde in mijn lichaam en was één met mijn lichaam (tot de laatste 10 minuten persweeen, waar ik echt niet meer kon na een weeenstorm).

Ik vind het zonde dat je het hele verhaal weg hebt gehaald. Veel vrouwen zouden er veel baat bij hebben gehad!

Bevallen en alles er om heen zijn nou eenmaal gevoelige onderwerpen. Net als het wel/niet kunnen geven van borstvoeding. Dat het bij een ander niet ging zoals gepland, is natuurlijk jammer. Maar dat betekent niet dat er niet mag worden gesproken over de keren dat het wel ging zoals gepland.

Dat is ook absoluut mijn insteek niet geweest, en dat snapt Ela hoop ik ook.

Ik heb het verhaal van Ela helaas gemist. Dat vind ik erg jammer, ik merk dat ik juist veel heb aan positieve verhalen. Ik lees momenteel het boek Calm Birth over hypnobirthing en ga ook een cursus doen heb ik besloten. Iemand anders daar ervaring mee?

Wat een mooie dingen om te lezen allemaal, van die oerbevalervaringen! Ook soms, of juist als je tussendoor voor keuzes komt te staan of toch (opeens) een ander pad bewandeld.

Dus toch ga ik nog wat schrijven erover, zoals dat voor mij voelt en mijn ervaring is.

Want ook de (gentle) keizersnede waar ik bij mocht zijn, dat was zeker zo'n krachtige oerervaring, waarbij de barende vrouw zelf haar gevoel had gevolgd. Met recht was dat net zo'n inspirerende geboorte waarbij zij de hoofdrol mocht houden en zelf in haar kracht stond bij het ter wereld brengen van haar baby'tje. Waar ze ook met kracht op terug kan kijken.

En ook de ziekenhuisbevallingen waar ik bij mocht zijn waren stuk voor stuk zulke inspirerende ervaringen.

Want dat is een geboorte ook! Het is een super bijzondere ervaring, die nooit hetzelfde is of voorspelbaar is (alhoewel de fases en krachten en gevoelens telkens heel herkenbaar blijken als je daar bij bent!). En op het moment kan het ook echt overweldigend en heftig zijn, al die oerkrachten. Maar vertrouwen en ondersteuning van de mensen om je heen, dat helpt al heel veel in het volgen van je eigen kracht en vertrouwen op jezelf.

De mensen om je heen zijn er dan, als het goed is(!), voor jou; om je te dragen als je denkt dat je verdrinkt en om je te vangen als je denkt dat je valt.

Het is niet alleen dat een bevalling verloopt zoals je van te voren hoopt of het liefst voor je ziet, maar vooral dat je zelf de stuwende kracht mag blijven en dat jíj ondersteunt wordt waar nodig. Dat jij zelf de vrouw blijft die in haar kracht mag staan, die gezien wordt, en van daaruit haar baby ter wereld mag brengen. Gedragen door 1000 handen, van iedereen die bij je is en al die vrouwen die je voorgingen. Dat ondanks wat er gebeurd en of er ergens een extra zet(je) nodig is, de mensen om je heen in jóu blijven geloven en jóu ondersteunen. Ook al is dat letterlijk met een helpende hand, of alleen met aanwezigheid, of met aanmoediging.

Overigens werkt het ook heel helend om bij andere bevallingen te mogen zijn. Want telkens herken ik fases/momenten/gevoelens waar de barende vrouw doorheen gaat. En mijn herkenning (ook al is het puur gevoelsmatig en zeg ik er niets bij) werkt dan toch ondersteunend, als de vibe van het vertrouwen die dan in de ruimte heerst. Als 1 paar van al die dragende handen. Net zoals dat ook vanuit je vroedvrouw komt (hopelijk!) en wellicht vanuit je doula als je die erbij hebt of je moeder. En... vanuit jezelf!

_{En ik bedoel het dus niet veroordelend tegenover vrouwen die de ervaring van hun bevalling (nog?) niet op deze manier voelen. Maar ik hoop oprecht dat het vrouwen mag inspireren om zo te kunnen kijken naar één van die meest krachtige dingen die je als vrouw kunt manifesteren.}

Uit het onderzoek wat gedaan werd onder vrouwen met een traumatische bevallingservaring, bleek dat de meeste vrouwen niet zozeer vasthielden aan hoe de bevalling had moeten gaan, maar een grote behoefte hadden aan duidelijke uitleg, praktische en emotionele ondersteuning en gehoord worden. En eerlijk, daar schort het gewoon best vaak aan. Dat heeft vaak niks te maken de vrouw zelf, met thuis of in het ziekenhuis, met protocol of helemaal vrij, of met vaginaal of een keizersnede, maar met de zorg, de informatie en de ondersteuning die beschikbaar is. Wat ik lees in Ela’s post is dan ook geen verwijt aan moeders bij wie het anders ging, maar eerder vertrouwen in de kracht die er is (bij elke barende vrouw, ook bij alle vrouwen die niks geregeld hadden, of die alles is overkomen) En dat ze het elke vrouw gunt om die kracht te ervaren (met tips om dat voor elkaar te krijgen en voorbeelden die ze kent) Ok, de voorbeelden die ze geeft zijn voorbeelden die uitgaan van een vaginale bevalling op eigen kracht, maar ik durf met zekerheid te zeggen dat ela niet bedoelt dat dat de enige juiste manier van bevallen is. En dat ik daar zo zeker van ben, komt doordat ela stralend en vol ontzag naast de OK-tafel stond toen mijn zoon met een geplande KS geboren werd. En doordat ze na te horen over mijn ervaring bij mini steeds heeft herhaald hoe krachtig ik ben geweest, en hoe goed ik voor mini zorg en heb gezorgd. Dat is natuurlijk een stuk persoonlijke ervaring met ela, die heeft niet iedereen, en ik kan me voorstellen dat je de posts anders kunt opvatten (zeker als je een stuk eigen zeer meedraagt), maar ik hoop wel dat dat vertrouwen overkomt. Want ik geloof daar zelf (ondanks mijn trauma en alles wat dat met zich heeft meegebracht) echt heilig in en ik hoop, net als ela, dat iedere vrouw die kracht kan voelen en ervaren. Ook (of juist) als alles helemaal anders gaat.

Ik had dit al getikt, toen postte ela zelf, maar ik post het gewoon alsnog

quote:

Op zaterdag 8 december 2018 11:31 schreef Budabuddumbam het volgende:

[..]

Kies je dan om de inleiding omdat het vermoeden er is dat het kind groot is of omdat het gewoon niet lekker gaat?
Waar ben je het dan mee eens?

en waarom vraag je of iemand zich hierom komt verantwoorden? Je mag het toch gewoon een prima plan vinden?