Het kleutertopic deel 13

Hier hebben we ook een soort van onrustige periode achter de rug. Een waarin hij ervan overtuigd was dat hij een ninja is en het daarom geoorloofd vond om elke vraag schreeuwend te beantwoorden, over alles heen te klimmen/rennen, heel hard moest huilen als het niet ging zoals hij had bedacht, en ons zonder reden een stomp te verkopen. De he-le dag. Inmiddels is het wel weer gezellig en prima, maar in zulke periodes vind ik het helemaal niet erg om keihard te gaan werken: kan ik daar even bijkomen.

Hier een kleuter met moodswings, het ene moment krijg ik een medaille van liefde omdat ik toch wel echt voor altijd en eeuwig de alllllllerallerallerliefste mama ter wereld ben. En het volgende moment (als ze geen snoepje mag of zo) dan gaat ze verhuizen en wil ze nooit meer bij mij wonen en gaat ze me nooit meer vergeven.

Maar over het algemeen zijn dat wel de uitersten en is het zo'n heerlijk kind! Mijn buik/het babytje krijgt ook al telkens kusjes, als ik weer eens misselijk ben en niet zoveel met d'r kan doen.

Ze kan uuuuren tekenen en knutselen en in bomen klimmen. Ze gaat naar de heksenschool en kan al hartstikke goed toveren. Op de heksenschool zijn telkens feesten en we moeten ons dan intekenen. En ze kan al een heleboel cijfers schrijven en ook een heleboel letters, maar ze weet niet altijd welke letter het is. Ze schrijft ook hele kleine ieniemienie elvenbriefjes voor iedereen.

Tof gewoon dus.

Oeh tof, die van mij zou ook wel naar de heksenschool willen denk ik!

Ik vond het wel interessant om te zien dat er als kleuter ook nog 'fases' zijn. Ik vind d'r al zo groot, dus had gedacht nu een beetje een emotionele rustige tijd in te gaan ofzo. Maar er zijn nog steeds periodes waarin er bijvoorbeeld heel veel drama is, dat ze heel erg aan mij hangt of ineens vanuit het niets heel boos wordt. Meestal merk ik dan als we weer in rustig vaarwater zitten dat er ineens weer een nieuwe ontwikkeling doorgemaakt is.

Ik bracht net een zombie bruid naar school. Op de valreep bleek gisteren dat ze toch wel verkleed naar school mocht, maar ze wilde niet weer haar enige heksenjurk aan.
Ik heb er nog iets van kunnen maken met mijn 10jaar oude smokey eyes make up Kleuter was iig blij

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Jouw kleuter.
Wat een heerlijke fantasie.

Hier schrijft ze een paar letters. Maar vaak gaat ze over op magische letters (klein gepriegel die alleen zij kan lezen, want iedereen schrijft op zijn eigen manier mama)
Tekenen en knutselen en poppenhuis zijn favoriet bij haar als we binnen spelen.

Wat ziet ze er mooi uit Sylver.

Mijn kleuter ging in Halloween kleding en met haar heksenmuts op naar school. Een paar kinderen uit groep 3 gingen lachen. En zij lachte mee. Ze was zo trots op haar muts.
Maar echt. Haar vertrouwen in zichzelf en in de wereld. Ik voel mezelf al snel uitgelachen in zo’n situatie. Zij beleeft de wereld zoveel opener.

Oh wat goed, Omen!
Dat moet ze echt vasthouden

Ja, mooi Omen, dat ze zo zichzelf kan zijn en mag zijn (van zichzelf!)
Koesteren inderdaad Maar volgens mij ben jij ook echt zo'n leuke mama!

Ik vind het toch wel fijn om herkenbaarheid te lezen met het gedrag van B. Gisteren ging het wonderwel goed. Ik was later thuis van mijn werk dus mijn vrouw had Juul en B tegelijk. Juul in een wipstoel in de badkamer terwijl B onder de douche stond. Daarna ging B met een Duckie in bed liggen en gaf zij Juul de fles. Juul op bed, verhaaltje aan B en slapen maar.

Ik heb sowieso het idee dat die buien opsteken als we allebei thuis zijn. Als ik alleen ben met B of met Juul en B is hij ook meegaander.

Sylver

quote:

Op woensdag 31 oktober 2018 13:27 schreef exode het volgende:
Ik heb sowieso het idee dat die buien opsteken als we allebei thuis zijn. Als ik alleen ben met B of met Juul en B is hij ook meegaander.

Dit is bij ons ook het geval. Negen van de 10 keer vliegt de vlam in de pan zodra ik thuiskom (manlief is altijd eerder thuis dan ik). Heel irritant, want ik maak de kinderen daardoor vaak alleen maar in vervelende modus mee doordeweeks.

quote:

Op woensdag 31 oktober 2018 13:27 schreef exode het volgende:
Ik vind het toch wel fijn om herkenbaarheid te lezen met het gedrag van B. Gisteren ging het wonderwel goed. Ik was later thuis van mijn werk dus mijn vrouw had Juul en B tegelijk. Juul in een wipstoel in de badkamer terwijl B onder de douche stond. Daarna ging B met een Duckie in bed liggen en gaf zij Juul de fles. Juul op bed, verhaaltje aan B en slapen maar.

Ik heb sowieso het idee dat die buien opsteken als we allebei thuis zijn. Als ik alleen ben met B of met Juul en B is hij ook meegaander.

Sylver

Is het misschien een idee om voor de dagelijkse bezigheden 1 van jullie 2 met B op zijn bed of jullie bed even met hem alleen de dag door te nemen?

Dat hij even de belangrijkste persoon op aarde is voordat de aarde weer begint met draaien.

Over die fietsen: onze kleuter fietst nog op een 12” :’) We zijn ook best wel toe aan iets nieuws... binnenkort toch maar eens werk van maken.

quote:

Op woensdag 31 oktober 2018 19:44 schreef AwayTL het volgende:

[..]

Is het misschien een idee om voor de dagelijkse bezigheden 1 van jullie 2 met B op zijn bed of jullie bed even met hem alleen de dag door te nemen?

Dat hij even de belangrijkste persoon op aarde is voordat de aarde weer begint met draaien.

Zeker goed idee, maar dat doen we al. Na het eten is mijn vrouw er 100% voor B. Ik ontferm me dan over Juul. Zij gaan stoeien of nog even spelen. Douchen of bad, pj aan, tanden poetsen en vervolgens gaan ze in ons bed met zijn 2tjes een boek lezen.
Ze is dan volledig en alleen met hem bezig en dan gaat het dus mis.

En voor het eten dan? Want het klinkt nu alsof er een hoop moet voordat hij bij het boekje aan beland. Eten, douchen, pj aan, pyjama.

V wordt altijd super opstandig van moeten moeten en moeten voordat hij zn ei kwijt kan.

Misschien is het voor jullie niet de oplossing hoor, maar V een hele hele dikke knuffel geven en naar zn dag vragen zonder dat ik of hij wat moet scheelt een slok op een borrel.

quote:

Op woensdag 31 oktober 2018 20:43 schreef AwayTL het volgende:
En voor het eten dan? Want het klinkt nu alsof er een hoop moet voordat hij bij het boekje aan beland. Eten, douchen, pj aan, pyjama.

V wordt altijd super opstandig van moeten moeten en moeten voordat hij zn ei kwijt kan.

Misschien is het voor jullie niet de oplossing hoor, maar V een hele hele dikke knuffel geven en naar zn dag vragen zonder dat ik of hij wat moet scheelt een slok op een borrel.

Voor het eten ben ik nog aan het werk dus dat wordt lastig. Het klinkt als snel snel snel, maar wij eten om 17:30 al. Dat hele rijtje vindt plaats tussen 18:00 en 19:00. Dus rustig aan tijdens het eten kletsen we trouwens lekker, over de dag, we maken grapjes, dan is hij enorm vrolijk.

Het rare is dat hij die buien dus niet heeft als hij ook na het eten de aandacht met Juul moet delen.

Ik vind het lastig en mijn vrouw al helemaal. Die krijgt het over zich heen. Wisselen van positie werkt trouwens helemaal averechts.

Alle tips zijn welkom hoor, wie weet is ook dit gewoon weer een fase.

Gaat hij niet gewoon een beetje vroeg naar bed? Is hij al moe?

Misschien heb ik gewoon een rare, maar die is voor acht uur echt zn bed niet in te rammen. We gaan wel half acht naar boven maar ook elke keer gedoe en bal... hoe eerder we gaan hoe meer gedoe.

Opgeluchte kwak hier trouwens, hij vond het de hele week heel leuk op de bso, en bad honderduit gekletst in de taxi

fijn dat t goed gaat in de taxi en bso kwak!
Verder, hier gaat t ook vaker mis als we er allebei zijn. Als ik of man alleen is gaat t prima (denk altijd dat ze ons wat ontzien dan en losgaan op t moment dat ze volledig vertrouwen hebben in een goede afloop ofzo)..
Hier ook wel lastig met naar bed gaan.. W (6)moet écht om 19.30 in bed liggen en dan moeten we haar s ochtens wakker maken.. L(4) is eigenlijk nog niet moe en staat daardoor ook een halfuur voor opsta-tijd naast zijn bed(of eerder). Maar tegelijk naar bed brengen is welzo gezellig, samen lezen en liedje zingen..

Dank je wel voor het meedenken Kwak!
Sinds B op school zit, slaapt ie van 19:00 tot 07:00, wij moeten hem om 07:00 uit bed lichten. In het weekend slaapt mijnheer van 19:00 tot een uur of 08:00 a 08:30.
Moe is een understatement Als het enigzins lukt, proberen we hem zelfs al om 18:45 op bed te hebben. Hij slaapt altijd meteen.
Die moeheid is ongetwijfeld ook onderdeel van de buien. Gisteren is het gelukkig weer helemaal goed gegaan.

Zijn leven staat natuurlijk ook op zijn kop. Hij heeft sinds de zomervakantie al tig leerkrachten gehad. De dynamiek in de klas is daardoor maar ook doordat de helft naar groep 3 is gegaan helemaal anders. Ik heb wel het idee dat hij echt zijn weg opnieuw aan het zoeken is op school.
Dat er een klein zusje is waardoor aandacht verdeeld wordt, is ook nog eens lastig.

We hebben de afgelopen weken wel een aantal dingen gewijzigd in het patroon. Voorheen ging 1 van ons 2en na het eten de tafel afruimen, keuken opruimen, vaatwasser inruimen etc. Dat doen we niet meer. De 1 gaat met Juul aan de gang, de ander met B. Eerst beneden spelen, spelletje doen, kletsen, stoeien, net waar B zelf zin in heeft. We zijn dan met zijn 4en, maar B krijgt dan echt de aandacht.
Eenmaal boven is het of douchen of bad, pj gaat aan, hij poetst zijn tanden. Onder het douchen kletst ie ook honderuit. Ik ben dan de fles aan het geven op Juul haar kamer, B komt altijd kusjes brengen, knuffelen etc. Maar daarna gaat het mis. Echt alsof er een knop omgaat. Ineens is hij boos en gefrustreerd.
Sinds deze week, gaat mijn vrouw na het boekje in ons grote bed ook nog even bij hem zitten op bed. De dag is dan allang doorgenomen, maar dan kletst hij of hij vraagt dingen. Wie weet gaat het daardoor al een paar avonden goed, of misschien is het toeval.

Zo, dat zijn goede nachten, exode. Klinkt voor mij alsof moeheid vooral een rol speelt + natuurlijk alle uitdagingen die hij in z'n leventje heeft en die hem extra moe maken, denk ik.

Rust en aandacht en vooral snel doorpakken als hij zo moe is dat hij over z'n toeren raakt. Ik merk dat mijn vriend op zulke momenten nog wel eens heel principieel kan doen tegen I. "Nee, ik ga je pas helpen als je niet meer tegen me schreeuwt" of haar tot rede probeert te krijgen. Maar als ze zo moe zijn dat ze over de rooie gaan, zit er eigenlijk maar 1 ding op: niet op ingaan en zo snel mogelijk in bed krijgen. Alle andere dingen vergroot het drama.

I zit momenteel zo goed in haar vel en heeft het naar haar zin op school, BSO, vriendjes. Ik vrees een beetje de overgang straks, na de verhuizing.

quote:

Op donderdag 1 november 2018 11:07 schreef Franny_G het volgende:

Rust en aandacht en vooral snel doorpakken als hij zo moe is dat hij over z'n toeren raakt. Ik merk dat mijn vriend op zulke momenten nog wel eens heel principieel kan doen tegen I. "Nee, ik ga je pas helpen als je niet meer tegen me schreeuwt" of haar tot rede probeert te krijgen. Maar als ze zo moe zijn dat ze over de rooie gaan, zit er eigenlijk maar 1 ding op: niet op ingaan en zo snel mogelijk in bed krijgen. Alle andere dingen vergroot het drama.

Dit is zo herkenbaar.
Er zijn momenten dat ik zelf de rust kan bewaren. En die situaties werken zoveel relaxter. Haar boosheid is er dan, maar ik ben er dan voor haar en ga niet mee in die emoties.

Er zijn ook momenten dat ik dus wel mee gaat met die emoties
En dat maakt de sfeer er niet beter op, omdat ze op die momenten nodig heeft dat ik mijn rust kan bewaren.

Pffffff.......

Ik zit ernstig mn zen te herpakken met een grote kop koffie, na een middag politieagent spelen.
E heeft zwemles met 2 zoontjes van vriendinnen van mij. Ze zijn altijd helemaal hyper met zn drieën dus we dachten vandaag dat het leuk en handig zou zijn om eerst even samen te lunchen uit school.

Gevolg: de hele middag hyper kinderen

En ik weet soms echt niet wat ik met E aan moet. Ze negeert steevast vragen, luistert niet als ik haar wat vraag, ik zag haar in de zwemles gewoon ijskoud zo'n rubber slang weggooien en door t bad huppelen ondanks waarschuwing van de badjuf, de laatste les voor de vakantie was ze door de badjuf al op het matje geroepen wegens niet luisteren.....

We krijgen al haar hele leven te horen dat ze zo vreselijk goed weet wat ze wil. En eerst leek me dat best een handige eigenschap, maar inmiddels zorgt het dus ook voor problemen. Ze wil kost wat kost voorop lopen, de leider zijn, de regels bepalen, etc etc. Daar maak je je natuurlijk niet bepaald geliefd mee.

Ik vraag me af of een kindercoach hier iets mee kan. Iemand een soortgelijk verhaal en tips?

Rammetje...

Zou het kunnen dag ze zich (eerder) niet gehoord voelt/voelde en nu dus al bij voorbaat is gestopt met luisteren? Juist ook in geval van (gevoelde) autoriteit?

Ik herken veel eigenschappen van onze dochter er in, maar zij is altijd heel goed voor rede vatbaar. We benaderen haar wel anders dan vele andere ouders denk ik. Sommige andere volwassenen hebben wel eens even nodig om haar te leren kennen.

En we hebben van haar een geboortehoroscoop laten maken waar heel veel handvatten in staan over hoe het voor haar prettig is om met haar om te gaan. Dat helpt bij ons veel om in te zien dat onze luchtige omgang met zaken voor haar bijv helemaal niet fijn is, dat zij juist concrete dingen nodig heeft. En dat zij graag knopen doorhakt en doorgehakt wil zien waar het bij ons juist in het luchtledige mag blijven hangen of tot in den treure kan blijven kabbelen.

Over omgang met anderen is het hier veel voorleven en ook veel uitleggen, ook hoe het andersom zou zijn, als iemand iets bij haar zou doen, wat ze er dan van zou vinden. En met een broertje erbij helpt dat ook wel. Hij laat nu ook echt merken wat ie vindt of z’n eigen mening/ideeen. Wij als ouders zijn erg flexibel en ‘luchtig’ dus wat weerstand is dan ook wel eens op z’n plek.

Ik merk dat ze veel naar andere dominante kindjes toetrekt, en dat botst dan ook wel eens. Dan is het meteen ook weer heel theatraal natuurlijk, het gaat altijd over ‘voor altijd’ en ‘nooooit meer’. We zorgen op dit moment wel zelf ook voor een diversiteit aan andere mensen om haar heen, nu hebben we daar nog veel invloed op. En ik merk wel dat dat ook weer veel medebrengt aan inzichten voor haarzelf. Ze is invoelend en empathisch en kan goed uitleggen wat ze zelf voelt en hoe dat komt en zo. Of dat ze even wil uitrusten.

Oh, ja het zijn echt rammetjes he

Gedeeltes uit je verhaal herken ik wel. Alleen stuit je bij E echt op een muur van onbegrip/onwil als je probeert uit te leggen dat iets niet leuk is, en vraagt hoe zij dat kan vinden. Ze wordt wel echt intens verdrietig/bang als ze weet dat ze fout zit (bijv als ze je echt pijn heeft gedaan) en dat is heel naar om te zien. Hoe boos ik ook op haar (aan het worden) was, dan is het toch altijd weer tijd om even te knuffelen en de stukjes gebroken E weer aan elkaar te lijmen.

Naar andere dominante kindjes toetrekken en dan keihard botsen is ook herkenbaar

Nou, I is geen ram maar een waterman, en die is dus ook zo. Ik ben zelf een leeuw, maar herken heel veel van mezelf in haar. Op het kdv hoorde we ook al: ze heeft een sterke eigen wil, weet wat ze wel en niet wil en laat dat ook blijken. Ik ben blij dat ze assertief is, voor zichzelf opkomt. Wel moet ze soms echt leren de grenzen van anderen te accepteren/respecteren, maar dat is een groeiproces.

Ik heb tot nu toe nog niet van anderen vernomen (de leidsters van kdv/BSO en juf van school) dat ze niet wil luisteren. Zolang je heel duidelijk en consequent tegen haar bent, accepteert ze het. En zolang ze het gevoel heeft 'gehoord' te worden. Ze kan over de rooie gaan als je haar verkeerd begrijpt of niet laat uitpraten en dan iets voor haar invult. Dus dat zijn zaken waar ik extra op let bij haar en die ik ook wel meegeef aan anderen.

Misschien is het goed om in kaart te brengen wat bij E de 'triggers' zijn voor het niet luisteren en recalcitrant gedrag. Wordt het op zo'n moment gewoon teveel voor haar? Is het haar manier om een grens aan te geven? Zit ze ergens mee waar de ander geen oog voor heeft, of niet naar heeft geluisterd? Is ze eigenlijk onzeker, maar wordt dat niet opgepikt? Die badjuf is bijv wel echt iets om goed op te letten, interessant: hoe is de interactie tussen haar en E?
Zo had I op het kdv een leidster waar ze vaak mee botste. En dat had echt te maken met hoe die communiceerde met haar. Daarvan gingen bij I alle signalen op rood. En omdat ze dat dan niet goed kunnen uitleggen en verwoorden, vertaalt zich dat in tegendraads gedrag.

Waar ik wel in geloof is het idee van kernkwaliteiten en dat daar ook valkuilen en allergieën bij horen. Dat maakt dat een persoon die jou precies op die zwakke plekken wijst, of jouw triggert in een 'allergie' iemand is waar je moeilijk mee kunt samenwerken. Zoiets kan zich natuurlijk gemakkelijk ook voordoen tussen een kind en een volwassene. Ik merk het zelf als docent ook: het komt voor dat ik bots met een leerling omdat we iets bij elkaar naar boven halen, waar wij dus allebei moeite mee hebben. Het is voor mij als docent altijd de kunst om dat dan te benoemen naar die leerling toe en te kijken hoe we juist vanuit die weerstand van elkaar kunnen leren.

[ Bericht 6% gewijzigd door Franny_G op 02-11-2018 17:18:12 ]

Hm.. zijn ik en Frans toch in de verkeerde maand geboren...

Maar herkenbaar dus. Heb wel het idee dat het meer geaccepteerd is van een jongen, dus over het algemeen zorgt het niet voor problemen anders dan wordt gezegd dat hij erg aanwezig is en graag de leiding neemt (als hij zich ergens thuis voelt).

Ik denk overigens nog steeds dat het een goede eigenschap is, maar dat je zelf moet voorkomen te gaan botsen door alles in goede harmonie op te willen lossen. Mijn beleving is niet dat dat ieders drijfveer is. Botsen met anderen hoeven zij ook niet perse te zien als botsen, ik zie het zelf vaak als een uiting van elkaars duidelijke standpunten.

Interessante input!

quote:

Op vrijdag 2 november 2018 17:10 schreef Franny_G het volgende:
Misschien is het goed om in kaart te brengen wat bij E de 'triggers' zijn voor het niet luisteren en recalcitrant gedrag. Wordt het op zo'n moment gewoon teveel voor haar? Is het haar manier om een grens aan te geven? Zit ze ergens mee waar de ander geen oog voor heeft, of niet naar heeft geluisterd? Is ze eigenlijk onzeker, maar wordt dat niet opgepikt? Die badjuf is bijv wel echt iets om goed op te letten, interessant: hoe is de interactie tussen haar en E?

Ik weet dus niet zo goed wat de triggers precies zijn. Zoals Ela al aangaf kan het zijn dat ze zich na 1x een autoritaire uitspraak van mij gewoon ervoor afsluit. En als ik daarna (na 20x corrigeren) echt superboos word dat ze dan oprecht schrikt. Maarja, dan zal ze toch echt moeten leren om na de eerste keer een seintje op te pikken.

Ze moest vanmiddag (nadat ik dus echt boos was geworden) erg huilen achterop de fiets. Ik vroeg waarom, en toen zei ze dat ze was geschrokken dat ik boos werd. Ik heb haar toen gevraagd of ze dat dan nog niet had verwacht, aangezien ik al een paar keer had gewaarschuwd. Nee, dat had ze niet doorgehad. Dus maar even rustig uitgelegd dat ze dan misschien iets beter op mij moet letten en iets minder op de andere kindjes. Supermoeilijk natuurlijk, maar wie weet pikt ze het toch half op.

quote:

Op vrijdag 2 november 2018 18:10 schreef AwayTL het volgende:

Ik denk overigens nog steeds dat het een goede eigenschap is, maar dat je zelf moet voorkomen te gaan botsen door alles in goede harmonie op te willen lossen. Mijn beleving is niet dat dat ieders drijfveer is. Botsen met anderen hoeven zij ook niet perse te zien als botsen, ik zie het zelf vaak als een uiting van elkaars duidelijke standpunten.

Dit is wel interessant Ik ben namelijk van nature een enorme bewaarder van de lieve vrede _{(al zou je dat soms niet zeggen als je me bij mn kinderen ziet ).} Dus het kost mij echt bergen energie en ik heb echt het gevoel dat ik een enorme heks ben als ik zo streng moet zijn. En E vindt het ook niet leuk. Maar misschien is haar beleving daarin toch anders dan de mijne.

Al wordt ze dus wel echt oprecht verdrietig als ik écht boos ben geworden, en zoekt ze daarna heel erg veel bevestiging en genegenheid.

Ze blijkt trouwens zwemles niet zo leuk meer te vinden. "Die badjuf heeft de hele tijd allemaal regeltjes, en dan moeten we de hele tijd opletten en dingen doen.... "

Ergens had ze verwacht dat je 1x naar zwemles gaat en dan je diploma krijgt Heb vanavond maar even uitgelegd dat je 4 groepjes door moet voor je diploma en dat je alleen doorgaat naar het volgende groepje als je goed je best doet. Daarop volgde een jammerlijke zucht.....

quote:

Op vrijdag 2 november 2018 19:59 schreef LadyBlack het volgende:
Ze blijkt trouwens zwemles niet zo leuk meer te vinden. "Die badjuf heeft de hele tijd allemaal regeltjes, en dan moeten we de hele tijd opletten en dingen doen.... "

Ergens had ze verwacht dat je 1x naar zwemles gaat en dan je diploma krijgt Heb vanavond maar even uitgelegd dat je 4 groepjes door moet voor je diploma en dat je alleen doorgaat naar het volgende groepje als je goed je best doet. Daarop volgde een jammerlijke zucht.....

Jan zuchtte vandaag al dat hij zondag weer naar zwemles moet. En dat hij dan na B ook nog voor C moet van mij is bijna kindermishandeling

Klinkt alsof ze het liefst lekker autonoom haar gang gaat en jouw waarschuwingen beetje ene oor in, andere oor uit gaan, net als de regeltjes van de juf. Dat is ook niet leuk natuurlijk. Het ene kind legt zich daar maar bij neer, het andere kind laat het wat duidelijker blijken. Denk wel dat het ook aan de juf is de kinderen te motiveren. Zoals ik al zei: hier kan wel een rol spelen dat er geen 'klik' tussen haar en E.

Dat ze van streek raakt, herken ik wel van I. Naar mijn mening hoort dat er dan even bij. Als ik boos wordt op I en echt uit mijn slof schiet, is dat meestal omdat zij over een grens van me heen gaat, niet luistert als ik heel duidelijk aan geef dat ik iets niet wil. Het is dan ook niet erg dat ze dan schrikt. Dat heeft te maken met leren dat er consequenties zitten aan gedrag en dat je bij het keer op keer overschrijden van die grenzen niet kan verwachten dat de ander altijd aardig tegen je blijft doen. Hoort voor mij bij opvoeding.

Hier gaat het vaak zo dat ze een dag na zo'n botsing met de nodige emoties ineens veel redelijker en socialer is en dat er dan dus toch wel een kwartje is gevallen.

LB, misschien is het dan nog een idee om niet heel vaak te waarschuwen voordat je superboos wordt, maar na de eerste waarschuwing over te gaan op wat het met jou doet dat ze niet luistert.

Even vanuit mijzelf beredeneerd. Als andere mensen ‘boos’ zijn merk ik dat niet, omdat dat in mijn beleving nog altijd zon 10 keer liever is dan mijn normale staat van zijn. Ik reageer dus ook niet op lief boos of dirigerend, ik bepaal immers zelf wel. Ik reageer daarentegen wel op dat ik andere mensen een naar gevoel bezorg door hun grenzen over te gaan. Dat is niet de bedoeling.

Omgekeerd doe ik dit thuis ook. Ik ben heel direct en V is heel gevoelig, dus om te voorkomen dat ik na 2 keer genegeerd te worden echt knal, zeg ik na de eerste keer waarschuwen dat als hij nu door gaat mijn grens over gaat. Het is geen magisch middel, want hij gaat uiteraard nog wel eens door, maar hij schrikt in ieder geval niet meer zo erg van mijn boosheid op dat moment. Het feit dat er consequenties aan zitten wil daarentegen nog niet zo goed landen .

LadyBlack, waarschuw je har dat je boos begint te worden?

quote:

Op vrijdag 2 november 2018 20:59 schreef AwayTL het volgende:
LB, misschien is het dan nog een idee om niet heel vaak te waarschuwen voordat je superboos wordt, maar na de eerste waarschuwing over te gaan op wat het met jou doet dat ze niet luistert.

Even vanuit mijzelf beredeneerd. Als andere mensen ‘boos’ zijn merk ik dat niet, omdat dat in mijn beleving nog altijd zon 10 keer liever is dan mijn normale staat van zijn. Ik reageer dus ook niet op lief boos of dirigerend, ik bepaal immers zelf wel. Ik reageer daarentegen wel op dat ik andere mensen een naar gevoel bezorg door hun grenzen over te gaan. Dat is niet de bedoeling.

Omgekeerd doe ik dit thuis ook. Ik ben heel direct en V is heel gevoelig, dus om te voorkomen dat ik na 2 keer genegeerd te worden echt knal, zeg ik na de eerste keer waarschuwen dat als hij nu door gaat mijn grens over gaat. Het is geen magisch middel, want hij gaat uiteraard nog wel eens door, maar hij schrikt in ieder geval niet meer zo erg van mijn boosheid op dat moment. Het feit dat er consequenties aan zitten wil daarentegen nog niet zo goed landen .

ik geef inderdaad ook aan dat ze mijn grens over gaan, werkt meestal wel goed.

Herkenbaar, maar het gaat hier wel beter met het ouder worden. De wereld wordt steeds groter voor ze. Dan is controle daarover fijn. Als ze de wereld beter begrijpen trekt het wel meer bij. Dus vooral ervaren en uitleggen..

Ik ga echt niet 20 keer waarschuwen. Echt max 3 keer en dan wordt ik boos-consequent. Zijn emoties zijn dan heel heftig, maar een uur later heb ik er nog last van en speelt hij weer vrolijk. En het gaat vooruit, dus het lijkt voor ons te werken..

Zijn schooljuf werkt ook zo en dat gaat echt geweldig. Hij gaat ook graag naar school, dat is wel een goed teken. Gelukkig nog bijna 2 jaar bij deze juf. Zwemmen is wel gedoe, ik coach de juf wat strikter te zijn, maar af en toe vergeet ze het wat en hangt hij meer aan de touwen dan dat hij zwemt. 3 weken geleden haar weer aangespoord en nu mag hij opeens met kleren aan zwemmen..

Tips dus vooral duidelijk, consequent en laten ervaren hier.
Een kindercoach kan daarbij helpen natuurlijk. Ook om jezelf wat inzicht te geven in de wisselwerking van jullie 2?

quote:

Op vrijdag 2 november 2018 21:00 schreef Roomsnoes het volgende:
LadyBlack, waarschuw je har dat je boos begint te worden?

Ja ik waarschuw vaak wel. Alleen krijg ik dan of een grote mond (als jij boos tegen mij gaat doen ga ik je slaan hoor mama!) of ze negeert me alsnog. Héél soms heeft het het gewenste effect en wordt ze rustiger.

De bottom line hier is dat ik verzand ben geraakt in een rol van politieagent en dat ik denk dat dat misschien niet de beste aanpak is bij een autonoom kind. Bovendien is het een rol die niet bij mij past, dus ik wil graag weten of het de juiste aanpak is. Want het idee dat ik het voor ons allebei aan het verpesten ben knaagt nogal aan me

LadyBlack. Ik denk dat je niks aan het verpesten bent. Als tip heb ik. Wees ook lief naar jezelf toe en vergeef jezelf ook als je bozer reageert dan je zou willen.

Wat ik een tijdje hebt gedaan is de 70/30 regel. Aan het eind van de dag ging ik na wat goed ging en wat niet goed ging (volgens mezelf). En het gaf mij inzicht dat eigenlijk het meeste wel goed ging.
Hier staat er een stuk over.
https://sarahockwell-smit(...)parenting-is-enough/

Omdat ik dit een paar maanden gedaan heb merkte ik dat ik het op een moment niet meer nodig had om bij te houden. En heb ik twijfels dan houd ik dit voor mezelf weer bij.
Sterkte. Want alles wat ik van jou lees en hoor vind ik je een topmama die het beste voor haar kindjes over heeft.

dankje Omen, mooi artikel!

Ik denk dat ik vandaag even een 40/60 dagje had Ik had koppijn en begon al opgefokt aan het hele zwemlesavontuur. Is ook nooit een goed begin natuurlijk.

En zo'n dag eindigt dus ook vaak met mij compleet afgepeigerd op de bank, steeds maar peinzend waar nou toch de sleutel ligt tot mijn kind. Ik zoek al 4 jaar voor mijn gevoel.

Zoontje is veel makkelijker te lezen vind ik. Die kan een enorme draak zijn, maar dan meer 'gewoon ondeugend', for the sake of it. E is niet ondeugend, maar wat het wel is.....

Ik heb eens zitten googlen net en heb een paar sites gevonden van kindercoaches hier in de stad. De moeite van het proberen waard lijkt me.

En ik zit nu met open mond te kijken naar een lijstje kenmerken van kinderen die hooggevoelig en strong-willed zijn Dat is mijn dochter die daar beschreven wordt.

Sjezus. Ok, nieuw onderzoek te doen dus.

De term komt me wel bekend voor en ik zag een boekcover die ook een belletje deed rinkelen. Iemand hier die "Het hooggevoelige kind met een sterke wil" van Janneke van Olphen al eens ter sprake heeft gebracht?

Volgens mij niet, LB. Ik heb ook even gekeken. Ik herken heel veel van I in de omschrijving van 'strong willed', maar het hooggevoelige herken ik een stuk minder bij haar. Veel kinderen zullen er in meer of mindere mate wel in passen.

Ik lees dat jij vooral zoekende bent in je rol als moeder, en hoe je haar goed kunt begeleiden in deze eigenschappen.Bij evt hulp zoeken zou ik daar dan op focussen.

Wat ik lees bij eigenschappen en wat ik ook sterk herken in I is het verbaal heel sterk zijn, discussies aangaan. Dat is een soort 'kernkwaliteit' waar veel uit te halen valt, als E dat ook duidelijk heeft. Ik kan met I echt goed praten over veel dingen, waaronder wat iets met mij doet. Ook verzin ik vaak verhaaltjes waarin ik dan een boodschap stop over consequenties van bepaald gedrag voor anderen. I is daar heel gevoelig voor. Op het moment zelf kun je soms niet anders dan duidelijk en consequent zijn maar op andere momenten is er wel gelegenheid voor terugkijken en gevoelens bespreken.

Wat me opvalt is dat je 'politieagentje' spelen benoemt, en in negatieve zin. Ik herken dat van de eerste jaren voor de klas. Toen had ik ook vaak het gevoel dat ik een politieagent was en vond ik dat niet fijn. Ik kwam er toen voor mijzelf achter dat daar een weerstand in zat tegen de rol van volwassene en eindverantwoordelijke. Ik wilde graag dat dingen harmonieus gingen met mijn leerlingen en zoveel mogelijk op basis van gelijkheid en redelijkheid. Dat is ook mogelijk en een goed streven. Maar dat kan alleen binnen duidelijke kaders, die veiligheid en structuur bieden. En als docent en als ouder moet jij die geven en die ook consequent uitspreken, benoemen en naleven. Dat is niet politieagentje spelen, maar opvoeder zijn, . .

Wat ik toen van mijn begeleider moest doen, is in kaart brengen wat die kaders dan precies zijn. Wat zijn de basisprincipes en basisregels? Wat wil je echt niet? Waar wil je dat zij zich aan houdt?
Over die basisregels kun je dan heel helder zijn, en die steeds weer herhalen (want dat moet dus wel, herhalen, herhalen, herhalen). Vervolgens kun je kijken hoe binnen die kaders voor haar ruimte kan zijn voor autonomie.

Ik merk dat ik dit nu met I in de opvoeding ook wel doe, maar ik moet mezelf daar ook wel aan herinneren. Ook in mijn werk trouwens, al gaat veel voor de klas nu vanzelf.

[ Bericht 2% gewijzigd door Franny_G op 03-11-2018 13:30:33 ]

Mooie heldere tips van die kaders Franny.

Ik vind dat ook heel lastig, dat ik zo graag harmonie wil, geen wrijving of frictie of boosheid of verdriet. Dat zit me op twee manieren dwars: ik vind het soms moeilijk om grenzen te stellen als ik weet dat m'n kleuter dan zal ontploffen (we hadden net de eerste “ER MAG HIER OOK NIKS IN DIT HUIS!!! " ) én ik wil mijn hang naar harmonie niet te veel op haar over brengen. Ik wil (of hoop) dat ze later niet zo'n push-over wordt als ik, maar iemand die voor haar mening durft te staan, zelf als de sfeer daar even wat minder van wordt. In die zin zie ik haar sterke wil als een mooie eigenschap, die alleen nu even lastig is voor ons als ouders

Ik heb overigens het boek gelezen dat een paar posts geleden genoemd werd, en herkende onze kleuter daar heel erg in. Er stonden wel wat handvatten in waar ik iets mee kon.

Heeft iemand nog wel eens iets van Chanty vernomen..?

Interessante insteek over dat politieagentje spelen Franny Maar zoals ik al schreef past de rol mij niet echt en gaat het nu vooral nu op een manier die me echt niet aanstaat...

Het is overigens vandaag en gisteren prima gezellig hoor. Dus dat is er ook. Maar ik zoek inderdaad handvatten om op de momenten dat t minder gaat toch tenminste het juiste te doen.

En het was bijna een verademing om zo'n lijst te lezen die met bijna alle punten exact mijn kind omschreef. Vooral het strongwilled, maar ook enkele punten uit het hooggevoelige. En die combinatie maakt het flink lastig.

Die combinatie herken ik erg bij R ook.
Hier is ze alleen niet dominant in de omgang met andere kinderen.

quote:

Op vrijdag 2 november 2018 16:53 schreef LadyBlack het volgende:
Oh, ja het zijn echt rammetjes he

Gedeeltes uit je verhaal herken ik wel. Alleen stuit je bij E echt op een muur van onbegrip/onwil als je probeert uit te leggen dat iets niet leuk is, en vraagt hoe zij dat kan vinden. Ze wordt wel echt intens verdrietig/bang als ze weet dat ze fout zit (bijv als ze je echt pijn heeft gedaan) en dat is heel naar om te zien. Hoe boos ik ook op haar (aan het worden) was, dan is het toch altijd weer tijd om even te knuffelen en de stukjes gebroken E weer aan elkaar te lijmen.

Ik herken er ook veel in, van Melba en van mezelf, maar ik geloof pertinent niet in horoscopen dus daar kan ik niet in mee verder...

Ik denk eerlijk gezegd dat het er ook gewoon een beetje bij hoort bij een beetje slimme kinderen met een sterke wil. Melba is ook vaak niet voor rede vatbaar, en ook snel van slag/verdrietig, en ik denk nou niet direct dat we hem te weinig ruimte hebben gegeven. Eerder te weinig grenzen soms.

T zijn nog maar kleutertjes he, die leven nog zo in hun eigen magische wereld. Met vallen en opstaan gaat het hier.

Die magische wereld is er zeker ja

Ik herken mezelf helemaal niet zo in E. En ik ken ook niet dit soort verhalen van mijn vriend. Dus dat met die roos van leary / allergieën, daar zit wel wat in denk ik.

Ik hoop daar een betere balans in te vinden.

LadyBlack, herkenbaar. Veel van R herken ik ook niet in mezelf. Zij is veel temparamentvoller dan ik ben.
Net als zij mij is ze wel vrij gevoelig. Maar de mix met haar temparament maken sommige situaties heel anders dan ik ooit zou reageren. (Of reageerde toen ik kind was).

Ik vind de overeenkomsten tussen ouders en kinderen zo mooi om te lezen.
B heeft uiteraard 0 genen van mij. Hij lijkt qua gedrag in een aantal dingen sprekend op mijn vrouw. Kat uit de boom kijken, relaxt, niet snel van slag, makkelijk en kan heel goed helemaal niets doen. Maar hij legt makkelijk contact, ouwehoert met iedereen en dat is het tegenovergesteld van mijn vrouw. En dat vind ik dan ook weer erg grappig.

Vandaag was mijn vrouw meegegaan naar school voor het schoolontbijt, B was zo trots. De afgelopen maanden konden wij steeds niet helpen met activiteiten. Nu werk ik vanuit huis, Juul slaapt toch van 08:30 tot 11:00 en kon mijn vrouw daardoor helpen. We gaan het vaker proberen zo in te regelen. Zij vindt het leuk (al kon ze haar juffen genen maar net onderdrukken) en hij was zo blij.

Morgen haal ik B uit school op en rijd meteen door naar een vriendin van mij. We gaan namelijk morgenochtend beginnen met zijn halfhoogslaper in elkaar zetten. Dan kan mijn vrouw het 's middags afmaken. Ik ben zo benieuwd naar dat koppie, hij weet van niets. Hij wil zo graag een groot bed en we hebben ooit gezegd dat hij dan ook 's nachts zindelijk moet zijn. Dat gaat af en aan maar vaker goed dan fout inmiddels. Het is voor hem een ding geworden en we hopen hiermee juist het positieve te benadrukken. Wie weet gaat er ineens een knop om ofzo.

A. heeft vanmiddag zijn 4e zwemles gehad maar hij heeft wat moeite om gewoon eens goed naar de badmeester te luisteren.
Al de paar keer dat ik erbij was moest hij even met de meester aan de kant zitten of iets dergelijks en wordt hij toegesproken erop.
Wel terecht overigens.
Ik merk dat ik zoiets best lastig vindt dat hij niet luistert en op die manier de les niet goed volgt.
Het is een impulsieve jongen die soms eerder zijn eigen ding wilt doen dan doen wat iemand van hem vraagt.
Zou het wennen zijn en hoe kan ik hem hiermee helpen?