Kletstopic voor users die geen kinderen willen #3

quote:

Op maandag 24 september 2018 12:31 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Jij denkt dat dat nooit gezegd wordt? Laat ik je uit die droom helpen: zeker heb ik dergelijke opmerkingen gehad.

Dat er ooit ergens een opmerking gemaakt wordt wil natuurlijk niet zeggen dat het maatschappelijk ook meteen gelijk is. Kinderen krijgen/nemen is gewoon de standaard en als je daarvan afwijkt dan vind men dat maar raar of snappen ze het niet.

quote:

Op maandag 24 september 2018 13:57 schreef S95Sedan het volgende:

[..]

Dat er ooit ergens een opmerking gemaakt wordt wil natuurlijk niet zeggen dat het maatschappelijk ook meteen gelijk is. Kinderen krijgen/nemen is gewoon de standaard en als je daarvan afwijkt dan vind men dat maar raar of snappen ze het niet.

Is het niet meer zo dat teveel mensen altijd iets moeten vinden van andermans leven?
Als je wel kinderen hebt krijg je regelmatig te horen dat dit niet goed is, of dat niet. Ongevraagd advies en een daar kom je nog wel achter zie je op veel vlakken. Of je nu kinderen hebt of helemaal niet wil, of het nu om je auto keuze of partner keuze gaat en alles daar tussen in.

Gaat het dan niet meer over je eigen gevoeligheid mbt specifieke onderwerpen. Waar dat veel voorkomende gedrag op allerlei vlakken gewoon wat meer steekt? Jij dat ene onderwerp als meer druk ervaart dan dat andere onderwerp?

Iig werkt dat bij mij wel zo. Dat het mijn 'gevoeligheden' zijn waar ik sneller irritatie bij voel als anderen daarover vragen, ongewild advies geven of oordelen. Terwijl ik bij andere onderwerpen dat niet zo ervaar terwijl de manier van doen van die ander eigenlijk niet zo anders is.

quote:

Op maandag 24 september 2018 14:13 schreef Cause_Mayhem het volgende:

[..]

Is het niet meer zo dat teveel mensen altijd iets moeten vinden van andermans leven?
Als je wel kinderen hebt krijg je regelmatig te horen dat dit niet goed is, of dat niet. Ongevraagd advies en een daar kom je nog wel achter zie je op veel vlakken. Of je nu kinderen hebt of helemaal niet wil, of het nu om je auto keuze of partner keuze gaat en alles daar tussen in.

Gaat het dan niet meer over je eigen gevoeligheid mbt specifieke onderwerpen. Waar dat veel voorkomende gedrag op allerlei vlakken gewoon wat meer steekt? Jij dat ene onderwerp als meer druk ervaart dan dat andere onderwerp?

Iig werkt dat bij mij wel zo. Dat het mijn 'gevoeligheden' zijn waar ik sneller irritatie bij voel als anderen daarover vragen, ongewild advies geven of oordelen. Terwijl ik bij andere onderwerpen dat niet zo ervaar terwijl de manier van doen van die ander eigenlijk niet zo anders is.

Dit inderdaad. De ene vraag of opmerking doet je veel meer dan de andere. En ik heb bij mezelf gemerkt dat het me steeds minder boeit wat een ander vindt en denkt te moeten opmerken. Ik kap dingen ook veel eerder af. Als iemand telkens terugkomt op iets waar we het niet over eens worden of waar ik genoeg van heb, kap ik het af.

De gevoeligheid ligt meestal.meer bij onszelf dan bij de ander, denk ik.

quote:

Op maandag 24 september 2018 14:38 schreef Sarabi het volgende:
Maar is dit nou echt on topic?
En waar dit topic over gaat?

Want dan heb ik het verkeerd begrepen (en klopt de OP ook niet, kan misschien een modje aanpassen?) en dan kan ik beter weg blijven

Nee, nee en nee .

Dus weer ontopic zou wel fijn zijn .

quote:

Op maandag 24 september 2018 14:13 schreef Cause_Mayhem het volgende:

[..]

Is het niet meer zo dat teveel mensen altijd iets moeten vinden van andermans leven?
Als je wel kinderen hebt krijg je regelmatig te horen dat dit niet goed is, of dat niet. Ongevraagd advies en een daar kom je nog wel achter zie je op veel vlakken. Of je nu kinderen hebt of helemaal niet wil, of het nu om je auto keuze of partner keuze gaat en alles daar tussen in.

Gaat het dan niet meer over je eigen gevoeligheid mbt specifieke onderwerpen. Waar dat veel voorkomende gedrag op allerlei vlakken gewoon wat meer steekt? Jij dat ene onderwerp als meer druk ervaart dan dat andere onderwerp?

Iig werkt dat bij mij wel zo. Dat het mijn 'gevoeligheden' zijn waar ik sneller irritatie bij voel als anderen daarover vragen, ongewild advies geven of oordelen. Terwijl ik bij andere onderwerpen dat niet zo ervaar terwijl de manier van doen van die ander eigenlijk niet zo anders is.

Volgens mij heb je helemaal gelijk.

quote:

Op maandag 24 september 2018 14:29 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Dit inderdaad. De ene vraag of opmerking doet je veel meer dan de andere. En ik heb bij mezelf gemerkt dat het me steeds minder boeit wat een ander vindt en denkt te moeten opmerken. Ik kap dingen ook veel eerder af. Als iemand telkens terugkomt op iets waar we het niet over eens worden of waar ik genoeg van heb, kap ik het af.

De gevoeligheid ligt meestal.meer bij onszelf dan bij de ander, denk ik.

Correct. Maar berg je nu maar voor de lawine die over je heen gaat vallen.

quote:

Op maandag 24 september 2018 15:02 schreef Kapitein_Scheurbuik het volgende:

[..]

Correct. Maar berg je nu maar voor de lawine die over je heen gaat vallen.

Oh stel je aan. Men praat hier over hoe iets ervaren wordt. Daar is dit topic voor.

quote:

Op maandag 24 september 2018 15:08 schreef Samzz het volgende:

[..]

Oh stel je aan. Men praat hier over hoe iets ervaren wordt. Daar is dit topic voor.

Nou beste Samzz, ik weet niet of jij je nog kunt herinneren dat ik in iets andere bewoordingen hetzelfde zei als het vetgedrukte deel, toen kreeg ik zo ongeveer de inquisatie achter me aan en daar deed jij ook actief aan mee.

quote:

Op maandag 24 september 2018 15:10 schreef Kapitein_Scheurbuik het volgende:

[..]

Nou beste Samzz, ik weet niet of jij je nog kunt herinneren dat ik in iets andere bewoordingen hetzelfde zei als het vetgedrukte deel, toen kreeg ik zo ongeveer de inquisatie achter me aan en daar deed jij ook actief aan mee.

Ja de nuance lag er niet in, maar als je normaal wat brengt valt het allemaal reuze mee .

Hoe je iets ervaart ligt bij jezelf, maar dat betekent niet dat het daarmee maar niks voorstelt of zo .

quote:

Op maandag 24 september 2018 14:13 schreef Cause_Mayhem het volgende:

[..]

Is het niet meer zo dat teveel mensen altijd iets moeten vinden van andermans leven?
Als je wel kinderen hebt krijg je regelmatig te horen dat dit niet goed is, of dat niet. Ongevraagd advies en een daar kom je nog wel achter zie je op veel vlakken. Of je nu kinderen hebt of helemaal niet wil, of het nu om je auto keuze of partner keuze gaat en alles daar tussen in.

Gaat het dan niet meer over je eigen gevoeligheid mbt specifieke onderwerpen. Waar dat veel voorkomende gedrag op allerlei vlakken gewoon wat meer steekt? Jij dat ene onderwerp als meer druk ervaart dan dat andere onderwerp?

Iig werkt dat bij mij wel zo. Dat het mijn 'gevoeligheden' zijn waar ik sneller irritatie bij voel als anderen daarover vragen, ongewild advies geven of oordelen. Terwijl ik bij andere onderwerpen dat niet zo ervaar terwijl de manier van doen van die ander eigenlijk niet zo anders is.

Gevoel ergens bij hebben door bemoeienis wat iemand iemand zegt is iets compleet anders dan daadwerkelijke verschillen, zoals bijvoorbeeld het geweigerd worden van sterilisatie, of dat er gezegd wordt dat iemand wel bijdraait en alsnog kinderen neemt.

Ik zie maar weinig mensen die wel kinderen hebben moeten verantwoorden waarom ze ze hebben genomen. (Uitzonderingen daar gelaten.) Andersom is dat vele malen meer.

quote:

Op maandag 24 september 2018 12:24 schreef RedFever007 het volgende:

[..]

en als je partner het 100% zeker weet dat hij/zij wel kinderen wil? Mijn vriendin weet 100% zeker "Wel kinderen", ikzelf twijfel om o.a. redenen hier aangeven. Als ik single zou zijn, dan zou mijn twijfel mij ook geen bal uitmaken. Maar nu is het toch een stuk lastiger. Zij wil graag, ik twijfel nog steeds (altijd al gedaan overigens)

Aan de ene kant zeg ik "ja!", aan de andere kant twijfel. Ik zeg dus geen duidelijk "nee".

Wist ik het maar, dat zou het zoveel simpeler maken

Nou ja, ik kies mijn partners wel uit op hun kinderwens. Mijn vriend heeft ook geen kinderwens, bijvoorbeeld. Als hij van mening zou veranderen en echt per se kinderen zou gaan willen, zouden we daar wel over kunnen praten. Maar ik denk dat er dan toch een soort compromis gevonden zou moeten worden in het adopteren van een al iets ouder kind, ofzo. Ik zou het er best over willen hebben in ieder geval, maar voor nu blijft het nee. Als dat een ja zou moeten worden, zouden we wel echt goed moeten overleggen hoe en wat en hoe we dan om mijn tegenargumenten heen zouden kunnen werken.

Ik heb geen hekel aan kinderen, dat zal ook wel schelen.

quote:

Op maandag 24 september 2018 15:33 schreef Sarasi het volgende:

[..]

Nou ja, ik kies mijn partners wel uit op hun kinderwens. Mijn vriend heeft ook geen kinderwens, bijvoorbeeld. Als hij van mening zou veranderen en echt per se kinderen zou gaan willen, zouden we daar wel over kunnen praten. Maar ik denk dat er dan toch een soort compromis gevonden zou moeten worden in het adopteren van een al iets ouder kind, ofzo. Ik zou het er best over willen hebben in ieder geval, maar voor nu blijft het nee. Als dat een ja zou moeten worden, zouden we wel echt goed moeten overleggen hoe en wat en hoe we dan om mijn tegenargumenten heen zouden kunnen werken.

Ik heb geen hekel aan kinderen, dat zal ook wel schelen.

Praten. Compromissen. Dingen.

Als één van de twee echt een sterke kinderwens krijgt terwijl de ander die niet deelt, dan ben ik bang dat het heel lastig wordt om er samen uit te komen. Zeker als die dingen hun oorsprong hebben in hormonen en zo *ril*. Vaak moet het dan ook een 'eigen' kind zijn, en dan kan je lastig de eerste 15 jaar overslaan he .

Ons is het niet gelukt om eruit te komen (doet me nog steeds wel verdriet), misschien anderen wel. Maar wat ik hoor is dat het toch vaak een breekpunt is.

quote:

Op maandag 24 september 2018 15:12 schreef Samzz het volgende:

[..]

Ja de nuance lag er niet in, maar als je normaal wat brengt valt het allemaal reuze mee .

Nee, ik niet altijd even genuanceerd. Maar ik zei toch echt inhoudelijk hetzelfde. Nu ga ik weer iets zeggen wat missien niet leuk is om te horen:

Het feit dat je heel voorzichtig moet brengen dat de gevoeligheid misschien bij jezelf ligt ipv bij een ander, het feit dat je het onderwerp bijna met zijden handschoentjes aan moet pakken omdat je anders iedereen ove je heen krijgt geeft dat niet aan dat het onderwerp wel of geen kinderen bij de meesten veel gevoeliger ligt dan wat men hier voor doet komen.

Als ik zeg dat ik doperwtjes niet te vreten vind hoef ik dat niet te nuanceren omdat dat voor niemand gevoelig ligt.

quote:

Hoe je iets ervaart ligt bij jezelf, maar dat betekent niet dat het daarmee maar niks voorstelt of zo .

Uiteraard.

quote:

Op maandag 24 september 2018 15:46 schreef Isdatzo het volgende:

[..]

Praten. Compromissen. Dingen.

Als één van de twee echt een sterke kinderwens krijgt terwijl de ander die niet deelt, dan ben ik bang dat het heel lastig wordt om er samen uit te komen. Zeker als die dingen hun oorsprong hebben in hormonen en zo *ril*. Vaak moet het dan ook een 'eigen' kind zijn, en dan kan je lastig de eerste 15 jaar overslaan he .

Ons is het niet gelukt om eruit te komen (doet me nog steeds wel verdriet), misschien anderen wel. Maar wat ik hoor is dat het toch vaak een breekpunt is.

Ja tuurlijk kan dat een breekpunt zijn, maar van mij uit gezien hoeft dat dus niet direct. Ik zie best een opening om proberen er samen uit te komen, ook als dat betekent mét kind. Ik begin ook geen relatie met iemand die direct aangeeft 100% kinderen te willen, want in principe wil ik ze niet. Het zou me ook absoluut niet gaan om "de eerste 15 jaar overslaan" ofzo. Maar zwanger worden zie ik absoluut niet zitten, bevallen al helemaal niet, laat staan alle levenslange consequenties voor je lijf, en dan ook nog het risico op een (zwaar) gehandicapt kind waarvan ik weet dat ik er niet genoeg van zou kunnen houden.

Maar nee, ik zal nooit dolblij reageren dat ik ook dolgraag kinderen krijg, dus dat scenario valt af. En als er wat betreft de ander niet over te praten valt, dan zal dat einde relatie worden, waarschijnlijk. Maar goed, dat is met wel meer dingen zo, dat 't opeens dusdanig uit elkaar kan gaan lopen dat het einde relatie betekent. Such is life.

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:42 schreef Sarabi het volgende:

[..]

Ow ja dat gezeik over kleinkinderen tegen mijn ouders.
Dat is op dit moment nog wel het ergste.

Mijn ouders zeggen dan geloof ik meestal dat ze het wel prima vinden, althans, tegen ons in ieder geval wel. Als ze kijken naar hun broers en zussen met kleinkinderen en hoe veel er van ze verwacht wordt om bij te springen om welke begrijpelijke of onbegrijpelijke reden dan ook... ze zouden het zonder twijfel doen indien nodig of gevraagd, maar aangezien zowel ikzelf als mijn zusje geen kinderen heeft, hebben ze alle tijd voor zichzelf, en dat vinden ze ook maar wat heerlijk.

Geen oordeel dit hoor, maar puur uit nieuwsgierigheid : voelen jullie je wel eens schuldig naar bijvoorbeeld je ouders omdat je geen kinderen wilt?

Ik ben zelf een 29 jarige man, en heb wel een kinderwens. Maar ik heb ook bepaalde psychologische (sociale) angstklachten en ben (mede) daardoor al een jaar of 7 single. Ik hoop natuurlijk dat alles vroeg of laat op zijn plek valt en dat ik nog iemand tegen kom om een gezin mee op te bouwen. Maar ik houd er ook steeds sterker rekening mee dat dit ook wel eens niet zou kunnen gaan gebeuren.

Mijn ouders en met name mijn moeder stellen zich heel bescheiden op in deze. Ik weet dat mijn moeder diep van binnen bijna een moord zou plegen om oma te worden. Vooral nu neven/nichten van mij wel kinderen hebben (en ze dus hun broers/zussen opa/oma zien worden) voel ik gewoon dat ze het fantastisch zouden zeggen. Al houden ze zich dus in omdat ze mij ook niet willen pushen of hun levensbeeld willen opleggen. Maar ik ervaar dus wel eens een schuldgevoel wat dat betreft, jullie?

quote:

Op maandag 24 september 2018 16:43 schreef Scrapyard het volgende:
voelen jullie je wel eens schuldig naar bijvoorbeeld je ouders omdat je geen kinderen wilt?

Nee.

Waarom zou ik?

Op fatsoen en respect na (als je dat zelf ook geeft) kun je niets van je kroost verwachten. Niet dat ze een bepaalde opleiding doen, een beroep ambieren, kinderen krijgen of zelfs maar voor je zorgen als je later oud en fragiel bent. Je kiest voor kinderen omdat jij dat wilt, maar die kinderen zijn jou echt niets verschuldigd om te doen of om aan te voldoen.

Mijn vader heeft al genoeg (achter)kleinkinderen (uit eerste huwelijk), maar van m'n moeder weet ik wel dat ze het leuk zou vinden om oma te worden. Ze weet hoe ik erover denk en daar laat ze me vrij in, en dat lijkt me ook vanzelfsprekend eigenlijk.

Schuldig voelen? Hoe verzin je het.. het is jouw leven toch?

quote:

Op maandag 24 september 2018 16:43 schreef Scrapyard het volgende:
Geen oordeel dit hoor, maar puur uit nieuwsgierigheid : voelen jullie je wel eens schuldig naar bijvoorbeeld je ouders omdat je geen kinderen wilt?

Ik ben zelf een 29 jarige man, en heb wel een kinderwens. Maar ik heb ook bepaalde psychologische (sociale) angstklachten en ben (mede) daardoor al een jaar of 7 single. Ik hoop natuurlijk dat alles vroeg of laat op zijn plek valt en dat ik nog iemand tegen kom om een gezin mee op te bouwen. Maar ik houd er ook steeds sterker rekening mee dat dit ook wel eens niet zou kunnen gaan gebeuren.

Mijn ouders en met name mijn moeder stellen zich heel bescheiden op in deze. Ik weet dat mijn moeder diep van binnen bijna een moord zou plegen om oma te worden. Vooral nu neven/nichten van mij wel kinderen hebben (en ze dus hun broers/zussen opa/oma zien worden) voel ik gewoon dat ze het fantastisch zouden zeggen. Al houden ze zich dus in omdat ze mij ook niet willen pushen of hun levensbeeld willen opleggen. Maar ik ervaar dus wel eens een schuldgevoel wat dat betreft, jullie?

De enige reden om een kind te nemen is omdat je dat zelf wil. Voor geen enkel ander persoon zou je dat zelfs maar moeten overwegen, denk ik. Ook niet voor een ouder of voor een partner.

quote:

Op maandag 24 september 2018 16:50 schreef motorbloempje het volgende:

[..]

Nee.

Waarom zou ik?

Op fatsoen en respect na (als je dat zelf ook geeft) kun je niets van je kroost verwachten. Niet dat ze een bepaalde opleiding doen, een beroep ambieren, kinderen krijgen of zelfs maar voor je zorgen als je later oud en fragiel bent. Je kiest voor kinderen omdat jij dat wilt, maar die kinderen zijn jou echt niets verschuldigd om te doen of om aan te voldoen.

Klopt helemaal hoor, maar toch kan een mens (laat ik voor mezelf spreken : toch kan ik) me ook schuldig voelen om iets dat rationeel gezien helemaal niet fout is.

Mijn moeder zou vrij weinig liever willen dan kleinkinderen, denk ik. Toen ze bijna twee jaar geleden te horen kreeg dat ze ongeneeslijk ziek was en men toen nog dacht dat ze weken zou hebben (later bijgesteld naar "misschien jaren"), was het eerste wat ze zei "maar we zouden samen oud worden!" tegen mijn vader. Het tweede was "en nu word ik nooit meer oma" tegen niemand in 't bijzonder. Mijn vader zou ook de leukste opa zijn die ik zou kunnen bedenken. Ik heb me echter nooit schuldig gevoeld tegenover hen. Hooguit dat ik het jammer voor ze vind dat ze dat waarschijnlijk niet zullen meemaken, want ik geloof dat mijn broertje ook niet echt een kinderwens heeft. Sowieso is die momenteel single en student, dus dat gaat mijn moeder al niet meer meemaken. Wat dat betreft woon ik "gelukkig" ook niet samen met mijn vriend, want ik denk dat ze dan misschien wel meer zou laten weten hoe leuk ze dat zou vinden. Maar het is momenteel gewoon absoluut geen optie en dat maakt het voor haar ook wel makkelijker, denk ik. Ik ben ook wel zachter voor haar nu. Vroeger was ik heel direct in de communicatie dat ze geen kleinkinderen via mij moest verwachten, omdat ik daarin echt duidelijk wilde zijn. Nu laat ik dat wat meer in het midden, puur omdat het toch niet meer relevant is voor haar of ik kinderen zou willen - hoe dan ook zal ze eventuele kleinkinderen niet meer meemaken, tegen de tijd dat we daar eventueel aan toe zouden zijn.