Depressie & Angst #150

quote:

Op maandag 26 maart 2018 20:03 schreef Luchtbel het volgende:
Ik heb woensdag ontslag gesprek . Ik ben dan acht jaar vooral opgenomen geweest. Iets van drie of vier maanden niet. Heb een paar nachten in mijn nieuwe woning doorgebracht en ben doodsbang. Maar het gaat wel echt gebeuren.

Wauw, dat is een grote stap. Wil je het wel, ondanks de angst? Of heb je het gevoel dat je moet?

quote:

Op maandag 26 maart 2018 20:03 schreef Luchtbel het volgende:
Ik heb woensdag ontslag gesprek . Ik ben dan acht jaar vooral opgenomen geweest. Iets van drie of vier maanden niet. Heb een paar nachten in mijn nieuwe woning doorgebracht en ben doodsbang. Maar het gaat wel echt gebeuren.

Dat is overmorgen al
Veel succes!

Laat ons weten hoe 't gaat, als je wilt

quote:

Op maandag 26 maart 2018 20:05 schreef kuolema het volgende:

[..]

Wauw, dat is een grote stap. Wil je het wel, ondanks de angst? Of heb je het gevoel dat je moet?

Wat ik wilde was ergens zijn waar ik goed begeleid werd terwijl ik elders in therapie ben. Dat ging niet. Dat liep anders.
Dus ik heb ervoor gekozen om alleen te gaan wonen, terwijl dat misschien nog te vroeg is.
Maar het is wel een "heb moeten kiezen dat nu te doen".

En dingen zijn dan ook echt veel. De afgelopen acht jaar, gemis van dingen, de hoeveelheid ruimte, zo veel keuzes, mijn dochter, nieuwe spullen, andere mensen, overal geluiden, regeldingen, angst voor het echte leven, komt er nog een hulphond, wanneer ga ik de mist in en zal alles weer opnieuw beginnen? En natuurlijk mijn kapotte zelf waar ik elke dag mee om moet gaan.

Wat een stap Luchtbel en wat beroerd dat dat wat je eigenlijk wilde niet kon...
Het zal wel enorm wennen zijn.
Ik wens je heel veel sterkte/succes al naar gelang je nodig hebt.

quote:

Op maandag 26 maart 2018 20:31 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Wat ik wilde was ergens zijn waar ik goed begeleid werd terwijl ik elders in therapie ben. Dat ging niet. Dat liep anders.
Dus ik heb ervoor gekozen om alleen te gaan wonen, terwijl dat misschien nog te vroeg is.
Maar het is wel een "heb moeten kiezen dat nu te doen".

En dingen zijn dan ook echt veel. De afgelopen acht jaar, gemis van dingen, de hoeveelheid ruimte, zo veel keuzes, mijn dochter, nieuwe spullen, andere mensen, overal geluiden, regeldingen, angst voor het echte leven, komt er nog een hulphond, wanneer ga ik de mist in en zal alles weer opnieuw beginnen? En natuurlijk mijn kapotte zelf waar ik elke dag mee om moet gaan.

Dit is een nieuwe start, het kan nog alle kanten op dus ook de goede kant. Stomme zin, heb je niets aan natuurlijk.
Wat bedoel je met 'zal alles weer opnieuw beginnen'? Als er iets niet goed zou gaan betekent dat niet gelijk dat alles verloren is. Dan probeer je het opnieuw. Het hoeft niet foutloos te gaan.
Het lukt me nu niet iets beters te typen dan dit, sorry. Sterkte, geloof in jezelf

Pf, ik stoei weer eens met een situatie. Ik ben benieuwd wat jullie vinden. Rationeel snap ik het, nadat mn psycholoog het uitlegde, maar mn gevoel werkt niet mee.

Van de week was ik even wat gaan drinken bij het cafe waar ik ook als vrijwilliger werk. Ik had niet zo'n goeie dag, had een kort lontje. Toen ik wat drinken wilde halen was er een lange rij, toen ik na tien minuten aan de beurt was vroeg ik naar de speciaalbierkaart. De serveerster begreep me niet, en toen ik het uitlegde kon ze de kaart niet vinden. Toen vroeg ik wat voor types bier de 5 op het bord waren, en reageerde ze heel ongeïnteresseerd met 'ja dat weet ik ook niet, kies maar wat'. Omdat ik r op dat moment wel kon schieten ben ik weggelopen.

Ik appte mn broertje om stoom af te blazen met een situatieschets en 'ik kon haar wel een klap verkopen. Mijn broertje doet daar ook vrijwilligerswerk en nam het denk ik verkeerd op, en stuurde het appje door aan de manager en het hele bestuur van dat cafe.

Gisteren vroeg de manager me ernaar en heb ik uitleg gegeven over de situatie. Dat ik 1 het niet vond kunnen dat de serveerster zo reageerde maar 2 ik ook slecht in mn vel zat. Dat ik ff stoom wilde afblazen met dat appje en als ik er verder nog wat mee had gewild ik zelf wel naar hem toe was gekomen ermee. Ik vond het ook echt rot dat mn broertje dat zo naar al die mensen had doorgestuurd. Dat heb ik ook nog met mijn broertje besproken, gevraagd om dat niet meer te doen.

Daarmee was het wel af maar onderhuids blijft het spelen en zie ik er enorm tegen op er morgen weer heen te gaan. Mijn psycholoog vond dat het vooral bij mijn broertje ligt, die op zijn minst even had kunnen vragen of hij het mocht doorsturen. Mijn verstand ik het ermee eens, maar ik voel me best lullig nu tegenover de mensen waar het bij terecht is gekomen en ook de serveerster.

Ik heb er trouwens niet over geklaagd bij de manager omdat ik achteraf niet goed kon zeggen in hoeverre mijn stemming de situatie negatief kleurde en dat vond ik niet fair ten opzichte van haar. Sowieso zou ik zoiets dan liever direct tegen haar zeggen.

Jezus, ik zou ontploffen

Geen idee hoe je relatie met je broertje is en wat zijn rol daar is anders dan vrijwilligercollega? Dit is imo zo'n duidelijke "onderons" app dat op deze manier delen volkomen ongepast is

quote:

Op dinsdag 27 maart 2018 17:24 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Pf, ik stoei weer eens met een situatie. Ik ben benieuwd wat jullie vinden. Rationeel snap ik het, nadat mn psycholoog het uitlegde, maar mn gevoel werkt niet mee.

Van de week was ik even wat gaan drinken bij het cafe waar ik ook als vrijwilliger werk. Ik had niet zo'n goeie dag, had een kort lontje. Toen ik wat drinken wilde halen was er een lange rij, toen ik na tien minuten aan de beurt was vroeg ik naar de speciaalbierkaart. De serveerster begreep me niet, en toen ik het uitlegde kon ze de kaart niet vinden. Toen vroeg ik wat voor types bier de 5 op het bord waren, en reageerde ze heel ongeïnteresseerd met 'ja dat weet ik ook niet, kies maar wat'. Omdat ik r op dat moment wel kon schieten ben ik weggelopen.

Ik appte mn broertje om stoom af te blazen met een situatieschets en 'ik kon haar wel een klap verkopen. Mijn broertje doet daar ook vrijwilligerswerk en nam het denk ik verkeerd op, en stuurde het appje door aan de manager en het hele bestuur van dat cafe.

Gisteren vroeg de manager me ernaar en heb ik uitleg gegeven over de situatie. Dat ik 1 het niet vond kunnen dat de serveerster zo reageerde maar 2 ik ook slecht in mn vel zat. Dat ik ff stoom wilde afblazen met dat appje en als ik er verder nog wat mee had gewild ik zelf wel naar hem toe was gekomen ermee. Ik vond het ook echt rot dat mn broertje dat zo naar al die mensen had doorgestuurd. Dat heb ik ook nog met mijn broertje besproken, gevraagd om dat niet meer te doen.

Daarmee was het wel af maar onderhuids blijft het spelen en zie ik er enorm tegen op er morgen weer heen te gaan. Mijn psycholoog vond dat het vooral bij mijn broertje ligt, die op zijn minst even had kunnen vragen of hij het mocht doorsturen. Mijn verstand ik het ermee eens, maar ik voel me best lullig nu tegenover de mensen waar het bij terecht is gekomen en ook de serveerster.

Ik heb er trouwens niet over geklaagd bij de manager omdat ik achteraf niet goed kon zeggen in hoeverre mijn stemming de situatie negatief kleurde en dat vond ik niet fair ten opzichte van haar. Sowieso zou ik zoiets dan liever direct tegen haar zeggen.

Objectief gezien kun je ze de tip geven dat ze de bierspeciaalkaart niet meer moeten kwijtraken (dat moet te doen zijn) en dat die nummers zo aangegeven moeten worden dat er duidelijk staat wat 't moet zijn.

Die 10 minuten is natuurlijk vervelend, maar dat hoort er eenmaal bij (ik ken weinig mensen die een wachtrij leuk vinden (en zelf heb ik een dermate hekel aan wachten dat ik geregeld liever een extra stuk wandel dan dat ik wacht op de bus, zelfs al is de bus misschien sneller)).
En als het om vrijwilligers gaat, heb ik al gemerkt dat je de lat ook minder hoog moet leggen. Ik heb zelf jarenlang vrijwilligerswerk gedaan en moest er in sommige situaties bijna geld op toeleggen in plaats van dat ik eraan verdiende. Dan is m'n enige 'salaris' de dankbaarheid die ik daarvoor krijg, de genoegdoening dat mijn werk gewaardeerd word. Ik kan me voorstellen dat je broertje mede daarom zo gereageerd kan hebben?

Ik vind het doorsturen van privé-bedoelde mails nogal bedenkelijk, dus op zich heb je niks te maken met de feedback die je niet zelf aan de mensen daar gaf. Maar ze hebben die feedback nu binnen.

Wel zou in mijn ogen je broertje karma -1 krijgen. Het is een kutstreek.

Die serveerster snapt denk ik wel dat het bij jou ook stoomafblazen was en dat 't in de privésfeer was en dat 't misschien ook minder genuanceerd was juist doordat je meende dat het privé ging blijven. Maar dat neemt dan weer niet weg dat je kritiek -op zich- niet zo ver van de waarheid is.

Alleen als het om vrijwilligers gaat..tsja, als ze het gratis doen dan kan ik me (omdat ik zelf jarenlang vrijwilligerswerk deed en soms nog steeds doe) voorstellen dat ze zich nogal voor hun kloten getrapt zullen voelen.

Gewoon aangeven, uitpraten en soms zijn dingen gewoon even shit. Hoeft geen definitieve gevolgen voor de toekomst te hebben.

Ik zou wel gaan, gewoon even door de gehaktmolen. Als ze de confrontatie met je aangaan, laat zien waar je voor staat.

quote:

Op dinsdag 27 maart 2018 18:31 schreef DancingPhoebe het volgende:
Jezus, ik zou ontploffen

Geen idee hoe je relatie met je broertje is en wat zijn rol daar is anders dan vrijwilligercollega? Dit is imo zo'n duidelijke "onderons" app dat op deze manier delen volkomen ongepast is

Ik was ook laaiend op de serveerster maar ik liep liever weg voordat ik dingen zou zeggen of doen waar ik spijt van zou krijgen.

Boos worden is iets waar ik nog heel veel moeite mee heb, ik schaam me dood als ik er iets van laat zien en ben bang dat mensen me vreselijk vinden als ik een keer boos wordt. Omdat het al zoveel oproept nog voor ik iets naar de betreffende persoon heb geuit ga ik liever eerst uit de situatie om tot mezelf te komen.

Mijn broertje heeft ook een rol in het bestuur maar doet alleen promotie. Hij heeft niks met het personeel te maken. Ik kan me overigens wel voorstellen dat hij het vanuit zijn bestuursrol gedeeld heeft, maar dat was niet wat ik in gedachten had. Ik deelde het met m omdat ik wel vaker dat soort dingen deel met m'n broertje, niet ondat hij hier bestuur doet.

Ik heb hem er wel even over gesproken maar hij was er een beetje vaag over. Ik denk dat hij wel snapte dat t niet kon, gaf zelf aan dat hij het in het vervolg zou vragen.

quote:

Op dinsdag 27 maart 2018 17:24 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Pf, ik stoei weer eens met een situatie. Ik ben benieuwd wat jullie vinden. Rationeel snap ik het, nadat mn psycholoog het uitlegde, maar mn gevoel werkt niet mee.

Van de week was ik even wat gaan drinken bij het cafe waar ik ook als vrijwilliger werk. Ik had niet zo'n goeie dag, had een kort lontje. Toen ik wat drinken wilde halen was er een lange rij, toen ik na tien minuten aan de beurt was vroeg ik naar de speciaalbierkaart. De serveerster begreep me niet, en toen ik het uitlegde kon ze de kaart niet vinden. Toen vroeg ik wat voor types bier de 5 op het bord waren, en reageerde ze heel ongeïnteresseerd met 'ja dat weet ik ook niet, kies maar wat'. Omdat ik r op dat moment wel kon schieten ben ik weggelopen.

Ik appte mn broertje om stoom af te blazen met een situatieschets en 'ik kon haar wel een klap verkopen. Mijn broertje doet daar ook vrijwilligerswerk en nam het denk ik verkeerd op, en stuurde het appje door aan de manager en het hele bestuur van dat cafe.

Gisteren vroeg de manager me ernaar en heb ik uitleg gegeven over de situatie. Dat ik 1 het niet vond kunnen dat de serveerster zo reageerde maar 2 ik ook slecht in mn vel zat. Dat ik ff stoom wilde afblazen met dat appje en als ik er verder nog wat mee had gewild ik zelf wel naar hem toe was gekomen ermee. Ik vond het ook echt rot dat mn broertje dat zo naar al die mensen had doorgestuurd. Dat heb ik ook nog met mijn broertje besproken, gevraagd om dat niet meer te doen.

Daarmee was het wel af maar onderhuids blijft het spelen en zie ik er enorm tegen op er morgen weer heen te gaan. Mijn psycholoog vond dat het vooral bij mijn broertje ligt, die op zijn minst even had kunnen vragen of hij het mocht doorsturen. Mijn verstand ik het ermee eens, maar ik voel me best lullig nu tegenover de mensen waar het bij terecht is gekomen en ook de serveerster.

Ik heb er trouwens niet over geklaagd bij de manager omdat ik achteraf niet goed kon zeggen in hoeverre mijn stemming de situatie negatief kleurde en dat vond ik niet fair ten opzichte van haar. Sowieso zou ik zoiets dan liever direct tegen haar zeggen.

Poeh... dit hoef je niet te accepteren. Is het misschien een idee, als de emoties gezakt zijn, dit met je broer te bespreken? Gewoon zeggen hoe je je voelt en dat je het vervelend vindt dat hij privé dingen met anderen deelt?

Je hoeft je echt niet lullig te voelen Je hebt niks verkeerds gedaan. Schouders eronder en gaan. You can do it!

quote:

Op dinsdag 27 maart 2018 17:24 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Pf, ik stoei weer eens met een situatie. Ik ben benieuwd wat jullie vinden. Rationeel snap ik het, nadat mn psycholoog het uitlegde, maar mn gevoel werkt niet mee.

Van de week was ik even wat gaan drinken bij het cafe waar ik ook als vrijwilliger werk. Ik had niet zo'n goeie dag, had een kort lontje. Toen ik wat drinken wilde halen was er een lange rij, toen ik na tien minuten aan de beurt was vroeg ik naar de speciaalbierkaart. De serveerster begreep me niet, en toen ik het uitlegde kon ze de kaart niet vinden. Toen vroeg ik wat voor types bier de 5 op het bord waren, en reageerde ze heel ongeïnteresseerd met 'ja dat weet ik ook niet, kies maar wat'. Omdat ik r op dat moment wel kon schieten ben ik weggelopen.

Ik appte mn broertje om stoom af te blazen met een situatieschets en 'ik kon haar wel een klap verkopen. Mijn broertje doet daar ook vrijwilligerswerk en nam het denk ik verkeerd op, en stuurde het appje door aan de manager en het hele bestuur van dat cafe.

Gisteren vroeg de manager me ernaar en heb ik uitleg gegeven over de situatie. Dat ik 1 het niet vond kunnen dat de serveerster zo reageerde maar 2 ik ook slecht in mn vel zat. Dat ik ff stoom wilde afblazen met dat appje en als ik er verder nog wat mee had gewild ik zelf wel naar hem toe was gekomen ermee. Ik vond het ook echt rot dat mn broertje dat zo naar al die mensen had doorgestuurd. Dat heb ik ook nog met mijn broertje besproken, gevraagd om dat niet meer te doen.

Daarmee was het wel af maar onderhuids blijft het spelen en zie ik er enorm tegen op er morgen weer heen te gaan. Mijn psycholoog vond dat het vooral bij mijn broertje ligt, die op zijn minst even had kunnen vragen of hij het mocht doorsturen. Mijn verstand ik het ermee eens, maar ik voel me best lullig nu tegenover de mensen waar het bij terecht is gekomen en ook de serveerster.

Ik heb er trouwens niet over geklaagd bij de manager omdat ik achteraf niet goed kon zeggen in hoeverre mijn stemming de situatie negatief kleurde en dat vond ik niet fair ten opzichte van haar. Sowieso zou ik zoiets dan liever direct tegen haar zeggen.

Dat is niet zo netjes van je broer. Het is niet alsof je iets heel ergs hebt gezegd of gedreigd met iets. Zo'n app stelt niets voor.

Pffft... pittig dagje hier. Het slapen gaat weer slecht en ik ben een beetje down. Maar we zetten gewoon door. Vanavond maar even aan de promethazine

Hier ook twee lastige dagen. Ik doe heel erg mijn best om door te gaan en geen alcohol te drinken.

quote:

Op dinsdag 27 maart 2018 18:42 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Objectief gezien kun je ze de tip geven dat ze de bierspeciaalkaart niet meer moeten kwijtraken (dat moet te doen zijn) en dat die nummers zo aangegeven moeten worden dat er duidelijk staat wat 't moet zijn.

Die 10 minuten is natuurlijk vervelend, maar dat hoort er eenmaal bij (ik ken weinig mensen die een wachtrij leuk vinden (en zelf heb ik een dermate hekel aan wachten dat ik geregeld liever een extra stuk wandel dan dat ik wacht op de bus, zelfs al is de bus misschien sneller)).
En als het om vrijwilligers gaat, heb ik al gemerkt dat je de lat ook minder hoog moet leggen. Ik heb zelf jarenlang vrijwilligerswerk gedaan en moest er in sommige situaties bijna geld op toeleggen in plaats van dat ik eraan verdiende. Dan is m'n enige 'salaris' de dankbaarheid die ik daarvoor krijg, de genoegdoening dat mijn werk gewaardeerd word. Ik kan me voorstellen dat je broertje mede daarom zo gereageerd kan hebben?

Ik vind het doorsturen van privé-bedoelde mails nogal bedenkelijk, dus op zich heb je niks te maken met de feedback die je niet zelf aan de mensen daar gaf. Maar ze hebben die feedback nu binnen.

Wel zou in mijn ogen je broertje karma -1 krijgen. Het is een kutstreek.

Die serveerster snapt denk ik wel dat het bij jou ook stoomafblazen was en dat 't in de privésfeer was en dat 't misschien ook minder genuanceerd was juist doordat je meende dat het privé ging blijven. Maar dat neemt dan weer niet weg dat je kritiek -op zich- niet zo ver van de waarheid is.

Alleen als het om vrijwilligers gaat..tsja, als ze het gratis doen dan kan ik me (omdat ik zelf jarenlang vrijwilligerswerk deed en soms nog steeds doe) voorstellen dat ze zich nogal voor hun kloten getrapt zullen voelen.

Gewoon aangeven, uitpraten en soms zijn dingen gewoon even shit. Hoeft geen definitieve gevolgen voor de toekomst te hebben.

Ik zou wel gaan, gewoon even door de gehaktmolen. Als ze de confrontatie met je aangaan, laat zien waar je voor staat.

Mijn broertje wilde het voor me opnemen denk ik eerlijk gezegd, zag het als een klacht en stuurde het daarom door.

Maar dan nog had hij het even kunnen overleggen. Ik was best verbaasd dit terug te horen van de manager.

Het gaat om vrijwilligers, en zelf heb ik dit zo'n 8 jaar gedaan bij de voorloper van dit café. Hoewel je van vrijwilligers minder mag verwachten vind ik niet dat je op deze manier klanten om kan gaan. Een stukje meedenken had echt veel gescheeld. Het was met name de houding die echt niet kon vond ik.

quote:

Op dinsdag 27 maart 2018 20:15 schreef kuolema het volgende:

[..]

Dat is niet zo netjes van je broer. Het is niet alsof je iets heel ergs hebt gezegd of gedreigd met iets. Zo'n app stelt niets voor.

Ik probeer me dit in te prenten. Maar denk dat ik morgen nog wel even met de mensen die het doorgestuurd hebben gekregen ga praten om het recht te zetten. De actie van mijn broertje was niet bepaald tof, maar wel goedbedoeld denk ik. Maar ik verwacht niet van hem dat hij het zelf rechtzet.

quote:

Op dinsdag 27 maart 2018 20:30 schreef ChildoftheStars het volgende:
Pffft... pittig dagje hier. Het slapen gaat weer slecht en ik ben een beetje down. Maar we zetten gewoon door. Vanavond maar even aan de promethazine

Sterkte, ik hoop dat je vannacht wat beter slaapt.

quote:

Op dinsdag 27 maart 2018 20:44 schreef kuolema het volgende:
Hier ook twee lastige dagen. Ik doe heel erg mijn best om door te gaan en geen alcohol te drinken.

Heb je moeite met alcohol? Alsin dat je het gebruikt om even je problemen te vergeten?

Sterkte met het nuchter blijven.

Zo. Vriend heeft gister z'n tweede dag bij de psycholoog gehad. Hij is er niet heel positief over maar wil het wel proberen. Behalve dat hij nu drie dingen moet opschrijven per dag die hij leuk vond, als onderdeel van cognitieve therapie. En meteen in de weerstand want het is vast niet nuttig en blabla heeft geen zin met tegenzin dus hij doet het niet. Tja, zonde. Denk dat het veel voor hem kan doen. Verder gaat het niet slechter dan drie weken terug, heel blij mee. Twee weken terug beetje ingestort op werk en even op z'n strepen gaan staan en merk dat dat wel wat lucht geeft. Hij heeft gevraagd om de arbo arts te spreken maar ze hebben nog niet gebeld. Ben benieuwd.

quote:

Op dinsdag 27 maart 2018 23:19 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Mijn broertje wilde het voor me opnemen denk ik eerlijk gezegd, zag het als een klacht en stuurde het daarom door.

Maar dan nog had hij het even kunnen overleggen. Ik was best verbaasd dit terug te horen van de manager.

Het gaat om vrijwilligers, en zelf heb ik dit zo'n 8 jaar gedaan bij de voorloper van dit café. Hoewel je van vrijwilligers minder mag verwachten vind ik niet dat je op deze manier klanten om kan gaan. Een stukje meedenken had echt veel gescheeld. Het was met name de houding die echt niet kon vond ik.

Dat verandert het perspectief. Maar het blijft zo dat je niet zonder toestemming berichten van een ander mag doorsturen.

quote:

Op dinsdag 27 maart 2018 23:23 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Heb je moeite met alcohol? Alsin dat je het gebruikt om even je problemen te vergeten?

Sterkte met het nuchter blijven.

Ja, dat doe ik en dat is niet goed. Het is gelukt en vandaag voel ik me tot nu toe iets beter.
Dank je.

quote:

Op woensdag 28 maart 2018 13:07 schreef kuolema het volgende:

[..]

Dat verandert het perspectief. Maar het blijft zo dat je niet zonder toestemming berichten van een ander mag doorsturen.

[..]

Ja, dat doe ik en dat is niet goed. Het is gelukt en vandaag voel ik me tot nu toe iets beter.
Dank je.

Ik heb het er vandaag nog even met hem over gehad en we begrijpen elkaars perspectief. T was met name van hem uit dat ie er wat mee wilde en even niet had nagedacht hoe het op anderen zou overkomen.

Dat lijkt me lastig, maar knap dat je het volhoudt!

Ikzelf heb nicotine als verslaving en ik snap vanuit dat opzicht hoe naar verslavingen zijn. Ik stop regelmatig met roken, stap dan over op vapen. Zeker bij wat lastiger periodes kan ik echt met moeite van de sigaret afblijven en t lukt ook wel eens niet.

Nogmaals, knap dat het je lukt. Daar is best wat wilskracht voor nodig.

Mensen die AD's gebruiken: voelen jullie dat het helpt? En zo ja, in welk opzicht?

Ik voel mij namelijk erg neerslachtig steeds maar heb ook geen zin om te vragen om een verhoging.

quote:

Op donderdag 29 maart 2018 01:14 schreef Melancholia_war het volgende:
Mensen die AD's gebruiken: voelen jullie dat het helpt? En zo ja, in welk opzicht?

Ik voel mij namelijk erg neerslachtig steeds maar heb ook geen zin om te vragen om een verhoging.

Sinds wanneer neem je die AD's? En welk type ad is het? Redelijk essentiële vragen wel.

Persoonlijke ervaring: ssri's en het duurde zeker weken en moest de dosis na een aantal weken ophogen voordat ik iets van positief effect voelde.

Bijwerkingen had ik uiteraard vanaf dag 2 al last van

O en voor daadwerkelijk passend advies zul je uiteraard bij je behandelend arts moeten aankloppen.

Ik slik prozac niet zozeer voor het downe gevoel, maar als stabilisator voor mijn gevoelens. De scherpe kantjes aan beide kanten er vanaf, dat werkt goed voor mij in combinatie met twee antipsychotica