Depressie & Angst #150

Mevrouwvoorjou, fijn dat je omgeving, vrijwilligerswerk en je psycholoog zien dat werken nu nog niet kan. Met de brief van de psycholoog en psychiater erbij zou het toch moeten lukken bij het UWV.

ChildoftheStars, ik weet niet of het voor jou werkt, maar ik doe wel ns een dutje 's middags om even op te laden. Maar dan zet ik mijn wekker op 30-45 minuten. Want als ik te lang ga slapen dan heb ik daar 's avonds last van...

CofS: Ik slaap ook 's middags. Als ik dat niet doe, ben ik 's avonds om 19.00 uur gesloopt en krijg dan melt-downs. Liever even een uurtje chillen in bed.

Best fijn. Ik heb nu 'twee dagen' voor de prijs van één. 's Ochtends energie voor actieve dingen (huishouden, meestal) én na mijn dutje genoeg energie om te koken en te hobby'en.

quote:

Op maandag 19 maart 2018 12:37 schreef ChildoftheStars het volgende:
Bij mijn psych geweest en op den duur zat ik me gewoon in te houden om haar niet te slaan.

Wat maakte je boos zo boos op haar?

quote:

Maar het was een goed gesprek en de vinger werd heel duidelijk op de zere plek gelegd, waarvan ik zelf nog niet door had dat het zo pijnlijk was (maar waarschijnlijk de reden van waarom ik zoveel moet braken van mezelf, en mezelf moet straffen).

Het ging er vooral over dat ik momenteel zonder zekerheid over mijn studie zit, niet weet of ik dat weer op kan pakken en dat ik bang ben nooit een normaal leven te leiden. Plus nog heel veel bijzaken (mijn broer krijgt een kindje erbij terwijl hij nu al teveel heeft aan twee kinderen. Beginnen met nieuwe clubjes, etc). Het ging er over dat ik geen toekomst voor mezelf zie en eigenlijk al zelfwaardering, en persoonlijkheid aan mijn (ontbrekende) carrière hang. Conclusie, ik moest mijn doelen bijstellen en meer compassie met mezelf hebben en gevoelens toe laten (en niet alleen letterlijk uitbraken).

Nu is mijn hoofd een wattenbol en ben ik uitgeput

Ik herken dit. Mijn studie was mijn enige houvast en mijn enige hoop op een fatsoenlijke toekomst. Ik bleef proberen ondanks continu falen, omdat het het enige was dat ik had. Ik moest het halen en verwachtte dat ik er nooit overheen zou komen als ik zou moeten stoppen, dat dat het einde betekende voor mij. Vorig jaar heb ik toch de rationele beslissing genomen om het op te geven en dat was heftig, maar ik blijk het beter aan te kunnen dan ik had verwacht.

quote:

Op woensdag 21 maart 2018 09:14 schreef Fripsel het volgende:
Deze moet ik toch even van de daken komen schreeuwen. Binnen twee weken kan ik eindelijk mijn uitnodiging voor een intake verwachten voor een nieuwe afdeling angst en stemming om richting EMDR te gaan werken.

Fijn! Vind je het spannend?
Ik wilde nooit EMDR proberen omdat ik het te raar vind

Wat slapen betreft: ik ben de laatste tijd erg moe. Na mijn opname ging het lange tijd goed met mijn dag- en nachtritme, hoewel ik wel steeds te vroeg wakker werd en daardoor net niet voldoende slaap kreeg. Maar ik ging dan wel uit bed. Inmiddels ga ik later naar bed, word ik alsnog heel vroeg wakker en kan dan niet meer slapen. Meestal blijf ik toch in bed liggen omdat ik te moe ben en geen zin heb om eruit te gaan en soms val ik uren later dan toch weer in slaap. In slaap vallen lukt regelmatig niet en dan neem ik flurazepam, maar dan ben ik alweer twee uur verder. Tussen de middag moet ik er wel uit om de honden uit te laten, dus dat doe ik sowieso.
De laatste tijd slaap ik af en toe 's middags, ook omdat ik gewoon geen zin heb om wakker te zijn.

Het is bewezen dat een kort dutje overdag goed voor je kan zijn; het verbetert je cognitieve vaardigheden e.d.. Dus ik zeg: doen!

quote:

Op maandag 19 maart 2018 22:51 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Nou doorgaans lukt het me wel steeds beter, maar bij sommige mensen gaan alle alarmen bij mij tegelijk af. Is iets dat door t verleden komt en dat hoop ik in de komende tijd tot rust te kunnen brengen. Tot die tijd probeer ik ermee om te gaan.

Ik heb geleerd dat deze alarmbellen voor mij een signaal van mezelf zijn dat er iets aan de hand is. Het grootste probleem is het correct interpreteren van deze signalen en reinheid, rust en een soort koelheid zijn daarbij handig. Ik merk dat ik deze signalen meestal niet voor niets heb en zal ze zeker niet afdoen als 'grote onzin' oid.
Ik voel soms gewoon aan wanneer er problemen gaan ontstaan, meestal als ik bijvoorbeeld in 't OV onderweg ben. Lijkt soms wel een zintuig, maar tis lastig om ervoor te zorgen dat die heftige (en vaak alarmerende emoties) niet met je aan de haal gaan.

Er zijn ook wel mensen die zullen beweren dat dit gevoel een probleem op zich is en dat het zeg maar uitgeschakeld dient te worden, maar ik zie het meer als iets wat je 't beste kan leren beheersen zodat het in jouw voordeel werkt.

Sommige mensen zijn nou eenmaal onbetrouwbaar en hoe eerder je deze herkent, hoe beter.

quote:

Op woensdag 21 maart 2018 10:20 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Ik heb er echt ook zoveel over gezien/gelezen ondertussen. En hoe het nu ECHT werkt klinkt nog steeds als hocus pocus maar op de een of andere manier voelt het precies als wat ik nodig heb.

Ik ben wel benieuwd hoe dit voor jou zal gaan werken. Succes alvast

quote:

Op woensdag 21 maart 2018 14:16 schreef ChildoftheStars het volgende:
Misschien een domme vraag: Vinden jullie het ook zo lastig om overdag wakker te blijven? Elke middag zit ik te vechten tegen de slaap en ben ik doodmoe. Pas aan het eind van de middag bloei ik weer een beetje op.

Ik heb -soms- momentjes dat ik min of meer ineens instort (vaak na een drukke overprikkelend dagdeel, bijvoorbeeld).
Ik ga dan toch vaak even op bed of op de bank liggen en soms slaap ik dan even een uurtje of 2.

Voor een korte tijd even wegzinken zou op zich geen kwaad moeten doen. 't belangrijkste 'probleem' dat je zou kunnen krijgen door in de middag zeg maar even te dutten, is dat je daardoor je dag/nachtritme vooruit gaat schuiven. Zolang je je dag/nachtritme stabiel weet te houden (en je voor de rest geen problemen daarmee ondervindt, zoals het missen van afspraken of geen boodschappen kunnen halen of zo), zie ik er niet echt een probleem in.

Dus soms als ik in de middag ineens (hartstikke!) moe ben, dan geef ik er aan toe en ga ik even liggen. Dan even 1 tot 2 uur slapen (vaak dan ook dromen) en dan kan ik er weer even tegenaan

Even een algemene vraag. 3 maanden geleden had ik last van een depressie van een paar maanden en ik kan me eigenlijk nog weinig van die periode herinneren. Niet zozeer wat ik gedaan had, maar eerder de emoties die erbij kwamen kijken, Sterker nog, ik kan me nu eigenlijk niet voorstellen dat ik depressief ben geweest. En dit is niet eerder keer. Bij mijn vorige depressies had ik precies hetzelfde. De psychiater zei dat je het kon vergelijken met pijn. Dat vergeet je ook na een tijdje.
Maar ik vind dit nogal eng, omdat ik weet dat ik de toekomst weer te maken ga krijgen met depressies, maar eigenkijk niet weet wat ik dan kan verwachten.

Herkennen jullie dit? En hoe gaan jullie daar mee om?

quote:

Op donderdag 22 maart 2018 22:21 schreef Morrigan het volgende:
Even een algemene vraag. 3 maanden geleden had ik last van een depressie van een paar maanden en ik kan me eigenlijk nog weinig van die periode herinneren. Niet zozeer wat ik gedaan had, maar eerder de emoties die erbij kwamen kijken, Sterker nog, ik kan me nu eigenlijk niet voorstellen dat ik depressief ben geweest. En dit is niet eerder keer. Bij mijn vorige depressies had ik precies hetzelfde. De psychiater zei dat je het kon vergelijken met pijn. Dat vergeet je ook na een tijdje.
Maar ik vind dit nogal eng, omdat ik weet dat ik de toekomst weer te maken ga krijgen met depressies, maar eigenkijk niet weet wat ik dan kan verwachten.

Herkennen jullie dit? En hoe gaan jullie daar mee om?

Ik schrijf veel.

Daarnaast: waarom wil je precies weten wat je kunt verwachten?
(Heb je de depressies als verlammend ervaren destijds (bijvoorbeeld) waardoor het een te grote impact had op andere aspecten van je leven en wil je daar een soort controle over krijgen?) Als je de eerste vraag concreet voor jezelf kunt beantwoorden kun je ook iets gerichter zoeken naar wat handig zou zijn.

quote:

Op donderdag 22 maart 2018 12:53 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik heb geleerd dat deze alarmbellen voor mij een signaal van mezelf zijn dat er iets aan de hand is. Het grootste probleem is het correct interpreteren van deze signalen en reinheid, rust en een soort koelheid zijn daarbij handig. Ik merk dat ik deze signalen meestal niet voor niets heb en zal ze zeker niet afdoen als 'grote onzin' oid.
Ik voel soms gewoon aan wanneer er problemen gaan ontstaan, meestal als ik bijvoorbeeld in 't OV onderweg ben. Lijkt soms wel een zintuig, maar tis lastig om ervoor te zorgen dat die heftige (en vaak alarmerende emoties) niet met je aan de haal gaan.

Er zijn ook wel mensen die zullen beweren dat dit gevoel een probleem op zich is en dat het zeg maar uitgeschakeld dient te worden, maar ik zie het meer als iets wat je 't beste kan leren beheersen zodat het in jouw voordeel werkt.

Sommige mensen zijn nou eenmaal onbetrouwbaar en hoe eerder je deze herkent, hoe beter.

Mijn alarmbellen gaan meestal ook af als er iets is dat niet klopt, alleen bij mij wordt t dan soms zo heftig dat ik niet meer helder kan denken.

Ik verwacht dat met het tot rust brengen van het verleden minder zal worden.

Maar je hebt gelijk dat het niet zomaar gebeurt, er is wel altijd iets dat speelt en met name daarin probeer ik meer voor mezelf te kiezen.

Mijn gevoel uitschakelen daar ben ik vanaf gestapt. Het leven is veel leuker met gevoelens en daarnaast zijn ze er voor een reden. Mij helpen ze in elk geval ook goed om te weten waar mijn grenzen liggen.

quote:

Op donderdag 22 maart 2018 22:21 schreef Morrigan het volgende:
Even een algemene vraag. 3 maanden geleden had ik last van een depressie van een paar maanden en ik kan me eigenlijk nog weinig van die periode herinneren. Niet zozeer wat ik gedaan had, maar eerder de emoties die erbij kwamen kijken, Sterker nog, ik kan me nu eigenlijk niet voorstellen dat ik depressief ben geweest. En dit is niet eerder keer. Bij mijn vorige depressies had ik precies hetzelfde. De psychiater zei dat je het kon vergelijken met pijn. Dat vergeet je ook na een tijdje.
Maar ik vind dit nogal eng, omdat ik weet dat ik de toekomst weer te maken ga krijgen met depressies, maar eigenkijk niet weet wat ik dan kan verwachten.

Herkennen jullie dit? En hoe gaan jullie daar mee om?

Ik zei laatst nog tegen mijn psycholoog dat ik het lastig vond nog te relateren aan toen het echt slecht met me ging. Ik weet rationeel dat ik heel diep zat maar de gevoelens en hoe het was lijkt nu meer een soort grijsfoto. Ik kan me amper nog voorstellen hoe het toen was.

Hoewel het vaag is heb ik mijn psycholoog en anderen als getuigen dat ik toen echt diep zat, en dat het nu dus belangrijk is en blijft aan mezelf te werken om te voorkomen dat dat herhaald wordt.

quote:

Op donderdag 22 maart 2018 22:21 schreef Morrigan het volgende:
Even een algemene vraag. 3 maanden geleden had ik last van een depressie van een paar maanden en ik kan me eigenlijk nog weinig van die periode herinneren. Niet zozeer wat ik gedaan had, maar eerder de emoties die erbij kwamen kijken, Sterker nog, ik kan me nu eigenlijk niet voorstellen dat ik depressief ben geweest. En dit is niet eerder keer. Bij mijn vorige depressies had ik precies hetzelfde. De psychiater zei dat je het kon vergelijken met pijn. Dat vergeet je ook na een tijdje.
Maar ik vind dit nogal eng, omdat ik weet dat ik de toekomst weer te maken ga krijgen met depressies, maar eigenkijk niet weet wat ik dan kan verwachten.

Herkennen jullie dit? En hoe gaan jullie daar mee om?

Wat ik hier wel herken (en wat verder op zich losstaat van het depressie-verhaal zelf), is dat toen ik bijvoorbeeld nog abilify nam, m'n emoties veel meer afgevlakt waren.
Ik kan me wel dingetjes herinneren van de invloed die dit op m'n dagelijkse leven had, maar ik kan me eigenlijk niet meer voorstellen hoe dit voelt of hoe dit op mijn (even bij gebrek aan betere term) beslissingscentrum inwerkte.

Verder kan ik me depressie wel voorstellen. Misschien omdat ik 't zo vaak en lang en diep heb meegemaakt, maar ik denk ook omdat ik in staat ben om emoties uit 't verleden op te roepen. Een makkelijke manier waarop dit vaker lukt is door bepaalde muziek te luisteren of door op een andere manier een bepaalde sfeer bij mezelf op te roepen.
Het opzoeken van een bepaalde plek die ik bijvoorbeeld met depressie associeer, kan dit ook nog oproepen, maar dit effect is wel minder sterk en verdwijnt ook vrij snel.

Ik kan 't vaak ook oproepen door me te herinneren hoe iets was of hoe iets ging. Tis alsof er een oude la weer opengetrokken wordt en alle shit weer eruit valt (maar vaak wel minder heftig).

Heb je dingen die bij jou sterke emoties oproepen? Heb je bijvoorbeeld passies of is er iets waar je zeg maar gelijk enthousiast van wordt? Dat soort dingen zouden je meer inzicht -kunnen- geven wat dit aangaat en ik verwacht dat dit bij jezelf begrijpen ook je angst daarvoor zou kunnen laten doen afnemen (maar garanties bied ik niet ).

quote:

Op donderdag 22 maart 2018 23:51 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Mijn alarmbellen gaan meestal ook af als er iets is dat niet klopt, alleen bij mij wordt t dan soms zo heftig dat ik niet meer helder kan denken.

Ik verwacht dat met het tot rust brengen van het verleden minder zal worden.

Maar je hebt gelijk dat het niet zomaar gebeurt, er is wel altijd iets dat speelt en met name daarin probeer ik meer voor mezelf te kiezen.

Klopt. Verstandig ook. Ik ontdekte dit eigenlijk pas toen ik als vuistregel vaker ging reageren met "Ik slaap er een nachtje over " waardoor ik mezelf meer bedenktijd gaf.
Ook gebruikte ik vaker bij geval van twijfel "nee" als het om dingen ging als een gunst verlenen (bijvoorbeeld op iemand oppassen of iets voor iemand opslaan of iemand geld lenen).

Die alarmbellen goed aanvoelen is iets wat ik heb moeten leren perfectioneren (en perfect is 't niet, uiteraard) en omgekeerd evenredig heb ik ook geleerd om aan te voelen of iemand goed voelt of niet.

Ik vond 't ook lastig om mensen toch het voordeel van de twijfel te geven als ik rationeel gezien prima kon inschatten dat iemand wel degelijk betrouwbaar was. Achteraf gezien had ik dit rationeel gezien vrijwel altijd ook juist ingeschat en was mijn eigen wantrouwen eerder het probleem. Maar iemand wel gaan vertrouwen is misschien wel 1 van de moeilijkste dingen die er zijn (voor mij).

Maar er zijn mensen die wel goed voelen en daar heb ik gewoonlijk ook meer tolerantie voor als die zeg maar de schijn tegen hebben wat betrouwbaarheid betreft

quote:

Mijn gevoel uitschakelen daar ben ik vanaf gestapt. Het leven is veel leuker met gevoelens en daarnaast zijn ze er voor een reden. Mij helpen ze in elk geval ook goed om te weten waar mijn grenzen liggen.

Uhu, idem! Mezelf emotioneel afsluiten, mezelf haten omdat ik zo heftig reageer (en dus een slappeling ben, walgelijk ben, waardeloos ben), daar heb ik 't helemaal mee gehad. En al helemaal omdat dat simpelweg niet waar is.

Grenzen aangeven is ook lastig. Wat hier helpt is omgaan met mensen die (totaal of vrijwel totaal) absoluut betrouwbaar zijn, die zeg maar geen gevaar voor me zijn, en dan op hun 'oefenen' (stiekem ), waardoor m'n zelfvertrouwen toeneemt en ik 't later ook bij mindere mensen kan.

Ook dingen als afdingen op vlooienmarkten of verkoopsites of zelfs online RPG's hebben me hierbij geholpen.

Hoe onderdrukken jullie herinneringen?

quote:

Op zaterdag 24 maart 2018 04:37 schreef Melancholia_war het volgende:
Hoe onderdrukken jullie herinneringen?

Doorgaans eigenlijk niet. Ik heb wel nare herinneringen, en als ik daar aan denk probeer ik het gevoel dat erbij hoort maar te laten komen. Dat vind ik soms wel lastig.

Ik probeer mijn gedachten helpend te laten zijn. Mezelf bevestigen dat het naar was en dan extra lief zijn voor mezelf als troost. Roze pluizige deken, kopje kamillethee of iemand een knuffel vragen.

Ik had vannacht zo'n nare nachtmerrie. Als kind was ik vaak angstig als ik alleen in mijn kamer was. Daar ging mijn droom ook over, alle angsten kwamen uit. Met als enige verschil dat ik mijn broertje wakkermaakte en die het ook zag. Nu ff rustig t nagevoel ff laten wegebben. Bah zeg.

Post verwijderd omdat het probleem soort van opgelost is .

[ Bericht 49% gewijzigd door kuolema op 26-03-2018 19:10:53 ]

quote:

Op zaterdag 24 maart 2018 04:37 schreef Melancholia_war het volgende:
Hoe onderdrukken jullie herinneringen?

Niet. Komt het alleen maar harder van terug. Het een plek geven, accepteren, verwerken.

quote:

Op zaterdag 24 maart 2018 04:37 schreef Melancholia_war het volgende:
Hoe onderdrukken jullie herinneringen?

Door heel slecht voor mezelf te zorgen en in mijn eetstoornis de ruimte te geven. Herinneringen moet je verwerken, niet onderdrukken

[quote] Op maandag 26 maart 2018 18:35 schreef kuolema het volgende:


Dat is echt een rot situaties... maar misschien heeft het ook niet per se met jou te maken he Ik denk niet dat ze iets slechts met je van plan zijn, ze hebben vast het beste met je voor

[ Bericht 45% gewijzigd door ChildoftheStars op 26-03-2018 21:23:12 ]

quote:

Op maandag 26 maart 2018 18:47 schreef ChildoftheStars het volgende:

Dat is echt een rot situaties... maar misschien heeft het ook niet per se met jou te maken he Ik denk niet dat ze iets slechts met je van plan zijn, ze hebben vast het beste met je voor

Je hebt gelijk.
Ik had niet zo'n goede dag en daardoor werd ik even wantrouwend. Ik had iets verkeerd verstaan blijkbaar.

quote:

Op maandag 26 maart 2018 19:16 schreef kuolema het volgende:

[..]

Je hebt gelijk.
Ik had niet zo'n goede dag en daardoor werd ik even wantrouwend. Ik had iets verkeerd verstaan blijkbaar.

Goed dat het een beetje weg is nu.

Ik heb woensdag ontslag gesprek . Ik ben dan acht jaar vooral opgenomen geweest. Iets van drie of vier maanden niet. Heb een paar nachten in mijn nieuwe woning doorgebracht en ben doodsbang. Maar het gaat wel echt gebeuren.