R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Zelf probeer ik, als ik bijvoorbeeld in een kleiner gezelschap ben van 3-4 mensen, iedereen wel eens aan te kijken als ik aan het praten ben. Niet met een stopwatch iedereen even lang, maar zeker niet één persoon totaal niet aankijken ofzo.
Maar ik maak ook wel eens mee, dat je dus mensen hebt die mij totaal niet aankijken. Ga je met zijn drieën lunchen, praat één collega alleen maar tegen die andere collega, en maakt nul oogcontact met mij
Dat begint na ca. een kwartiertje echt enorm ongemakkelijk te voelen.
Heb het ook van de andere kant wel eens meegemaakt, dat een persoon zich constant alleen maar tegen mij richtte en de derde persoon totaal niet aankeek of aansprak. Omdat we toen nog een hele dag met elkaar moesten optrekken, heb ik er -toen die derde persoon even weg was- ook echt iets van gezegd. Vreemde was, dat die persoon het zelf totaal niet door leek te hebben
Was zelf ooit gevraagd om deel te nemen in het bestuur van mijn appartementencomplex. Maar ik merkte in de vergaderingen constant dat de overige drie bestuursleden alleen maar elkaar aankeken als ze aan het spreken waren. Na de derde vergadering heb ik toen gezegd dat ik er mee ophield omdat ik niet het idee had dat er een onderlinge click was. Vreemde was dat ze dat toen opeens heel jammer vonden en graag hadden gewild dat ik er bij bleef.
Letten jullie op dit soort dingen?
Maar ik maak ook wel eens mee, dat je dus mensen hebt die mij totaal niet aankijken. Ga je met zijn drieën lunchen, praat één collega alleen maar tegen die andere collega, en maakt nul oogcontact met mij
Dat begint na ca. een kwartiertje echt enorm ongemakkelijk te voelen. Heb het ook van de andere kant wel eens meegemaakt, dat een persoon zich constant alleen maar tegen mij richtte en de derde persoon totaal niet aankeek of aansprak. Omdat we toen nog een hele dag met elkaar moesten optrekken, heb ik er -toen die derde persoon even weg was- ook echt iets van gezegd. Vreemde was, dat die persoon het zelf totaal niet door leek te hebben
Was zelf ooit gevraagd om deel te nemen in het bestuur van mijn appartementencomplex. Maar ik merkte in de vergaderingen constant dat de overige drie bestuursleden alleen maar elkaar aankeken als ze aan het spreken waren. Na de derde vergadering heb ik toen gezegd dat ik er mee ophield omdat ik niet het idee had dat er een onderlinge click was. Vreemde was dat ze dat toen opeens heel jammer vonden en graag hadden gewild dat ik er bij bleef.
Letten jullie op dit soort dingen?
Nee, nooit last van.
[b]Doe'k 't now wel, doe'k 't now niet of krieg ik spiet
[/b]
[b]Op vrijdag 15 januari 2010 10:36 schreef boudemaniak het volgende:[/b]
Eindbaas ^O^
[/b]
[b]Op vrijdag 15 januari 2010 10:36 schreef boudemaniak het volgende:[/b]
Eindbaas ^O^
Het valt mij soms wel eens op als ik praat voor een groep dat je 1 persoon veel meer aankijkt dan de rest, net of die me meer aanspreekt òf juist omdat ik het idee heb dat ik die persoon het meest moet overhalen en de anderen al “in the pocket” heb. Als je met z’n drieën luncht alleen met z’n tweeën in gesprek zijn is dan wel weer tamelijk onfatsoenlijk.
In dat geval van die collega's was het ook zo dat die andere collega ook niet alleen maar met die ene collega in gesprek wilde gaan. Hij wil het graag een beetje open houden.quote:Op dinsdag 16 januari 2018 09:37 schreef Slacentrifuge het volgende:
Het valt mij soms wel eens op als ik praat voor een groep dat je 1 persoon veel meer aankijkt dan de rest, net of die me meer aanspreekt òf juist omdat ik het idee heb dat ik die persoon het meest moet overhalen en de anderen al “in the pocket” heb. Als je met z’n drieën luncht alleen met z’n tweeën in gesprek zijn is dan wel weer tamelijk onfatsoenlijk.
Maar die derde collega ratelt enorme verhalen en kijkt daardoor constant alleen maar die ene collega aan, dus daardoor ontstaat er meteen een beetje een vreemde verhouding
Maar wat jij zegt herken ik ook wel. Maar dan nog besef ik me wel ''kijk ook de anderen even aan''. Sommige mensen doen dat dus totaal niet
Ja, ik herken dit wel. Gebeurd mij regelmatig als in in de kantine zit met een groepje collega's die ik wat minder goed ken. Ik ben rustig/verlegen en word (denk ik) hierdoor overgeslagen/genegeerd. Of dat ze bijna met de rug naar je toe gaan zitten zodat ze nog wat beter met elkaar kunnen praten
Af en toe best vervelend maar het zijn wel eigenlijk uitsluitend collega's waar ik toch niet zoveel mee heb, anders had ik ze wel beter gekend.
Af en toe best vervelend maar het zijn wel eigenlijk uitsluitend collega's waar ik toch niet zoveel mee heb, anders had ik ze wel beter gekend.
En zingen wij....of juichen wij.....of stel je ons teleur
Oranje is...oranje blijft.....de allermooiste kleur!
Oranje is...oranje blijft.....de allermooiste kleur!
Ligt er aan met wie ik spreek. Als die ander wat aan het doen is snap ik dat hij/zij mij niet kan aankijken. Maar als je bijvoorbeeld ineens met je telefoon bezig ben stop ik sowieso met praten, dat vind ik zo onbeschoft.
Ik merk van mezelf ook wel dat ik bij sommige mensen moeite heb om ze aan te blijven kijken. Als ze je zo doordringend aankijken of heel dichtbij je gaan staan lukt me dat gewoon niet.
Ik merk van mezelf ook wel dat ik bij sommige mensen moeite heb om ze aan te blijven kijken. Als ze je zo doordringend aankijken of heel dichtbij je gaan staan lukt me dat gewoon niet.
Ik houd sowieso niet van mensen die in gezelschap hele epistels over hun eigen leven gaan vertellen, dus op dat soort momenten haak ik meestal af met luisteren en zet ik mezelf buiten het gesprek
Vind het dan leuk om over hobby's of actualiteit of iets dergelijks te praten, maar niet een collega die tot in detail gaat vertellen hoe zijn voetbalwedstrijd afgelopen zondag verlopen is) (of sowieso over zichzelf). Dan verlies ik na 20 seconde mijn interesse.
Mijn zusje doet dit ook constant als we op zondag allemaal bij mijn ouders eten. Allemaal anekdotes ophalen over dingen die op haar werk zijn voorgevallen, daarbij namen noemend van mensen die ik überhaupt nog nooit heb gezien.
Vind het dan leuk om over hobby's of actualiteit of iets dergelijks te praten, maar niet een collega die tot in detail gaat vertellen hoe zijn voetbalwedstrijd afgelopen zondag verlopen is) (of sowieso over zichzelf). Dan verlies ik na 20 seconde mijn interesse.
Mijn zusje doet dit ook constant als we op zondag allemaal bij mijn ouders eten. Allemaal anekdotes ophalen over dingen die op haar werk zijn voorgevallen, daarbij namen noemend van mensen die ik überhaupt nog nooit heb gezien.
Wat ook ongemakkelijk is als je met z'n 3en naast elkaar zit en de 2 buitenste met elkaar willen praten, en jij in het midden zo zit.
5 Ferrari's op videoband!
ik heb het meer andersom
ik kan mensen niet altijd lang aankijken als ik zelf aan het woord ben
als iemand anders aan het woord is, kijk ik diegene aan die aan het woord is
ik kan mensen niet altijd lang aankijken als ik zelf aan het woord ben
als iemand anders aan het woord is, kijk ik diegene aan die aan het woord is
Als je de wereld wilt begrijpen, moet je denken zoals ik.
(Onnoman)
si vi pacem para bellum
himmelhoch jauchzend
(Onnoman)
si vi pacem para bellum
himmelhoch jauchzend
Ik vind het zelf altijd juist best ongemakkelijk om mensen aan te kijken als ik met ze praat. Soms word ik daardoor ook juist afgeleid. Ik ben daar eens op gewezen en sindsdien ben ik me er wel bewust van en probeer ik er ook echt op te letten.
Don't let my username fool you...
Nog ongemakkelijker is als het een groep van 10 personen betreft en je degene bent die vrijwel alleen maar wordt aangekeken. Terwijl wat gezegd wordt voor iedereen bedoeld is.
quote:Op dinsdag 16 januari 2018 10:19 schreef Krollie het volgende:
Nog ongemakkelijker is als het een groep van 10 personen betreft en je degene bent die vrijwel alleen maar wordt aangekeken. Terwijl wat gezegd wordt voor iedereen bedoeld is.
quote:
ik heb het meer andersom
ik kan mensen niet altijd lang aankijken als ik zelf aan het woord ben
als iemand anders aan het woord is, kijk ik diegene aan die aan het woord is
Ik let er ook altijd wel een beetje op, maar niet geforceerd ofzo. Het zijn gewoon bepaalde omgangsvormen, ik probeer altijd de mensen om mij heen zich prettig te laten voelen. Niet te veel, niet te weining... sommige mensen zijn daar totaal niet mee bezig inderdaad en dat geeft niet, maar soms hebben ze er ook helemaal geen feeling voor en dat is best awkward.
Enkele collega´s van mij hebben ook de gewoonte om achter mijn werkplek langs te lopen heen en weer en met elkaar in gesprek te zijn, letterlijk 1 metertje achter mij langs dreutelend de hele tijd buiten mijn zichtveld, terwijl ze ook gewoon even bij elkaar kunnen komen en niet achter mij hoeven te lopen klooien de hele tijd. Heel vervelend, vaak sta ik dan even op en loop even weg, ik krijg er de kriebels van in elk geval.
Enkele collega´s van mij hebben ook de gewoonte om achter mijn werkplek langs te lopen heen en weer en met elkaar in gesprek te zijn, letterlijk 1 metertje achter mij langs dreutelend de hele tijd buiten mijn zichtveld, terwijl ze ook gewoon even bij elkaar kunnen komen en niet achter mij hoeven te lopen klooien de hele tijd. Heel vervelend, vaak sta ik dan even op en loop even weg, ik krijg er de kriebels van in elk geval.
Gebeurd zo vaak. Vaak heb je het tegen 1 persoon en kijk je de ander af en toe aan.
Helemaal niet aankijken vind ik raar idd, want dan lijkt het sowieso alsof die ander dan bewust genegeerd wordt. Al denk ik dat sommigen het niet expres doen / het niet doorhebben.
Helemaal niet aankijken vind ik raar idd, want dan lijkt het sowieso alsof die ander dan bewust genegeerd wordt. Al denk ik dat sommigen het niet expres doen / het niet doorhebben.
Mij valt het vaak wel op als mensen genegeerd worden. Ik probeer ze dan bij het gesprek te betrekken door tegen ze te praten, en dan de negeerder even aan te kijken. Als ik zelf word genegeerd, probeer ik het gesprek naar me toe te trekken. Dat lukt niet altijd maar ach, dan ligt het tenminste niet aan mij.
Niet iedereen is even sociaal. Maar t is wel zo netjes om in een groep iedereen bij t gesprek te betrekken door de personen waar je niet tegen praat af en toe ook even aan te kijken
Ik ben van mezelf vrij verlegen, dus ik probeer er altijd op te letten dat ik tijdens het praten mensen ook echt aankijk. Niet non-stop, want dat vind ik altijd wat ongemakkelijk en het leidt mij ook af. Meeste mensen met wie ik communiceer doen hetzelfde. Ze kijken je vaak aan, maar kijken soms ook weg. In groep settings ben ik vaak wat stiller, dus dan praten mensen gauw over me heen. Soms vervelend, maar vind het allemaal wel prima. Ook in grote groepen ontstaan er op een gegeven kleinere groepjes en dan weet ik het altijd zo te doen dat ik alle gesprekpartners wel aan kijk. Net wie er op dat moment praat. Als ik zelf praat probeer ik ze een beetje om en om aan te kijken.
Ik ben iemand die 1 op 1 met iemand moet praten. Als er 3 of meer zijn laat ik de anderen praten en zit ik er vaak voor jan lul bij (hangt van onderwerp af). Vind ik zelf overigens niet erg maar kan me voorstellen dat de toppic starter daar problemen mee heeft.
Mooie meiden kijk ik vaak meer aan dan mannen. Hoe erg ze ook lullen. Beetje respectkijkje af en toe misschien.
Hoezo ligt het dan niet aan jou? Iedereen negeert je en dan doe je je best en doen ze nog hetzelfde. Ligt het dan echt aan hen of is het waarschijnlijker dat er iets met jou is dat ze gewoon liever niet met je praten hoeveel moeite je ook doet?quote:
Mij valt het vaak wel op als mensen genegeerd worden. Ik probeer ze dan bij het gesprek te betrekken door tegen ze te praten, en dan de negeerder even aan te kijken. Als ik zelf word genegeerd, probeer ik het gesprek naar me toe te trekken. Dat lukt niet altijd maar ach, dan ligt het tenminste niet aan mij.
Is alleen 'awkward' als je zelf geen gevoel ervoor hebt.quote:
Ik let er ook altijd wel een beetje op, maar niet geforceerd ofzo. Het zijn gewoon bepaalde omgangsvormen, ik probeer altijd de mensen om mij heen zich prettig te laten voelen. Niet te veel, niet te weining... sommige mensen zijn daar totaal niet mee bezig inderdaad en dat geeft niet, maar soms hebben ze er ook helemaal geen feeling voor en dat is best awkward.
Enkele collega´s van mij hebben ook de gewoonte om achter mijn werkplek langs te lopen heen en weer en met elkaar in gesprek te zijn, letterlijk 1 metertje achter mij langs dreutelend de hele tijd buiten mijn zichtveld, terwijl ze ook gewoon even bij elkaar kunnen komen en niet achter mij hoeven te lopen klooien de hele tijd. Heel vervelend, vaak sta ik dan even op en loop even weg, ik krijg er de kriebels van in elk geval.
Die mensen zitten blijkbaar de hele tijd buiten jouw zichtveld met elkaar te communiceren en jij hebt de drang om weg te rennen.
Wat klopt er hier niet?
Ik zit aan mijn bureau te werken, en vlak achter mij lopen mensen zenuwachtig heen en weer met elkaar te lullen. Vervelend zo vlak achter in je nek. Maar je hebt gelijk: dat zal wel aan mij liggen.quote:
[..]
Is alleen 'awkward' als je zelf geen gevoel ervoor hebt.
Die mensen zitten blijkbaar de hele tijd buiten jouw zichtveld met elkaar te communiceren en jij hebt de drang om weg te rennen.
Wat klopt er hier niet?
Ik bleef altijd hangen in een gesprek met de meest aantrekkelijke vrouw op 90 graden noorderbreedte.
dat vind ik als introvert persoon ook echt heel raar. Ik zit in de trein ook vaak met verbazing te luisteren naar andermans geleuter, alles om maar geen stilte te laten vallen denk ikquote:
Mijn zusje doet dit ook constant als we op zondag allemaal bij mijn ouders eten. Allemaal anekdotes ophalen over dingen die op haar werk zijn voorgevallen, daarbij namen noemend van mensen die ik überhaupt nog nooit heb gezien.
Een maat van me heeft heel veel moeite met oogcontact maken, dat vindt hij moeilijk en ongemakkelijk. Ik ken hem al 20+ jaar, dus ik ben er aan gewend en vind het niet vervelend.
Als anderen het doen voel ik soms wel irritatie of verbazing, maar dan denk ik: ze zullen wel hetzelfde zijn als die vriend van me. En dan is het weer goed.
Als anderen het doen voel ik soms wel irritatie of verbazing, maar dan denk ik: ze zullen wel hetzelfde zijn als die vriend van me. En dan is het weer goed.
Mmm.. Dat aankijken is volgens mij vooral een onbewust iets. Ik werd er laatst ook op aangesproken dat ik in zo'n situatie één iemand vooral aankeek in ons groepje van 3 toen ik hen aansprak op iets wat ik niet leuk vond. Ze was nogal gepikeerd omdat zij meende dat ik dat deed omdat ik dacht dat zij degene was die dat had gedaan.quote:
Nog ongemakkelijker is als het een groep van 10 personen betreft en je degene bent die vrijwel alleen maar wordt aangekeken. Terwijl wat gezegd wordt voor iedereen bedoeld is.
Toen ik daar over nadacht kwam ik tot de conclusie dat ik haar het meeste aankeek omdat ik van haar geen non-verbale bevestiging kreeg terwijl ik daar wel op zat te wachten.
Aankijken, zeker in een één op één gesprek is belangrijk. Ik misbruik dat gegeven weleens als ik echt woest ben op iemand maar gedwongen wordt het gesprek met die persoon aan te gaan. Zo'n persoon die dan een machtspositie heeft en die misbruikt. Niets mooiers dan zo'n persoon flink onzeker te maken door een vast punt in de haarlijn op te zoeken en daar naar kijken ipv in de ogen te kijken. En dan timide "Ja en amen" te zeggen. Worden ze volledig gefrustreerd van.quote:Op dinsdag 30 januari 2018 08:40 schreef LurkJeRot het volgende:
Een maat van me heeft heel veel moeite met oogcontact maken, dat vindt hij moeilijk en ongemakkelijk. Ik ken hem al 20+ jaar, dus ik ben er aan gewend en vind het niet vervelend.
Als anderen het doen voel ik soms wel irritatie of verbazing, maar dan denk ik: ze zullen wel hetzelfde zijn als die vriend van me. En dan is het weer goed.
Met een beetje mazzel proberen ze je dan bij een ander te dumpen en ben je van ze af.
Mensen zoeken vaak het meeste oogcontact met degene die het hoogst in de hiërarchie staat. Soms komt er een "hogere" bij staan en ga je die ene dan meer aankijken. Je kunt hierdoor ook afleiden binnen groepen wie het populairst is.
Als je je hiervan bewust bent kun je er mooi mee spelen trouwens, want zo'n hoger iemand wordt ongemakkelijk als je hem bewust meer gaat negeren en gaat zich dan doen gelden. Gaat allemaal onbewust.
Wil je dus behalve jezelf ook anderen compleet ongemakkelijk maken in een gesprek door te zelfbewust bezig te zijn ermee: doen!
Als je je hiervan bewust bent kun je er mooi mee spelen trouwens, want zo'n hoger iemand wordt ongemakkelijk als je hem bewust meer gaat negeren en gaat zich dan doen gelden. Gaat allemaal onbewust.
Wil je dus behalve jezelf ook anderen compleet ongemakkelijk maken in een gesprek door te zelfbewust bezig te zijn ermee: doen!
Oh zeker, een oogcontact maken en houden kan ook een 'wapen' zijn.quote:
[..]
Aankijken, zeker in een één op één gesprek is belangrijk. Ik misbruik dat gegeven weleens als ik echt woest ben op iemand maar gedwongen wordt het gesprek met die persoon aan te gaan. Zo'n persoon die dan een machtspositie heeft en die misbruikt. Niets mooiers dan zo'n persoon flink onzeker te maken door een vast punt in de haarlijn op te zoeken en daar naar kijken ipv in de ogen te kijken. En dan timide "Ja en amen" te zeggen. Worden ze volledig gefrustreerd van.
Met een beetje mazzel proberen ze je dan bij een ander te dumpen en ben je van ze af.
|
|
