quote:
Op woensdag 5 juli 2017 11:21 schreef eriksd het volgende:Dat tenenkrommende gebrabbel van Leon de Winter in de Telegraaf, pfff. Ook een schertsfiguur geworden zeg.
quote:
't Overkomt me niet iedere dag, maar soms heb ik mijn Volkskrant lief. Het gedonder dat is ontstaan omdat de kinderjuf van de familie De Winter in de rubriek NL een boekje open deed over Meneer en Mevrouw - nadat Mevrouw haar in Elle had geportretteerd als een tragisch geval - en aldus 'het schrijversechtpaar' een koekje van eigen deeg bereidde, is van een grote schoonheid. 't Meest moest ik lachen om Volkskrant-redactrice Steffie Kouters, die in Het Parool verklapte: "We hadden het niet door, echt niet. Als we het wel in de gaten hadden gehad, dan hadden we het niet geplaatst."
't Zijn duivelse jezuïeten, die jongens en meisjes bij de Volkskrant. Mevrouw De Winter reageert zoals 't een gans betaamt: "Dat was een còlumn! Dit is een smaadstukje. Dit is uit rancune geschreven. Er zit een grote woede achter. Iemand die me probeert terug te pakken."
Zou de oppas, die zich in de Volkskrant Nena Ouwerkerk noemt, geen recht hebben om iets terug te zeggen? En wat is het verschil tussen mevrouw's 'còlumn' en Ouwerkerk's 'smaadstukje'. Waarom denkt Mevrouw de Winter dat er in haar geval met een andere maat gemeten moet worden?
Het verslag van Mevrouw Ouwerkerk rept van 'ongevraagde confidenties over haar grote (inmiddels met een ander getrouwde) liefde... 'Ik herinner me dat Joost Zwagerman me 'ns vertelde dat Jessica - toen nog Durlacher - zijn grote liefde was, maar dat 'ie niet met haar mocht trouwen 'omdat ik niet joods ben'. 't Moet heel verdrietig zijn voor Mevrouw De Winter om vanwege zo'n futiele reden het geluk van haar leven te zijn misgelopen. Eigen schuld/dikke bult zou een minder eerbiedige toeschouwer zeggen.
Ook meneer De Winter heeft 't niet makkelijk met de door zijn vrouw uitgelokte confidenties. In Het Parool verklaart de heer des huizes: "We hebben al zoveel over ons heen gehad, Van Gogh ook ja."
Peinzend vraag ik me af: "Wanneer dan?"
Mevrouw Durlacher heb ik wel 'ns gesproken in Felix Meritis toen ze me vroeg waarom ik de pest had aan haar Léon en ik naar waarheid antwoordde dat zulks wel meeviel, maar dat ik er wat moe van werd om door meneer voortdurend als 'Eeuwige Anti-semiet' te worden aangemerkt en dat ik daarom de vrijheid nam hem bij gelegenheid belachelijk te maken. Ook nu klinkt dat antwoord me niet onredelijk in de oren.
Pappa De Winter meldt in het Parool naar aanleiding van dit alles dat hij en zijn vrouw iedere dag 'keiharde sex' hebben. Volgens mij klopt dat. Naar verluidt verzamelt meneer stukjes prikkeldraad van concentratiekampen uit de Tweede Wereldoorlog, alsook vergrendelingen van gaskamers: een liefhebber.
Ik heb mij weleens verstout een prachtige Kerstavond in Huize De Winter te beschrijven, in Folia geloof ik, nadat HP/de Tijd publicatie niet aandurfde. Léon fluisterde Jessica in het oor "Vanavond maar Treblinka, lieverd..." en zie!..'t vrouwtje wikkelde teder het roestige prikkeldraad om de knots van de geweldenaar die - Sjaloom ! Sjaloom ! - aan zijn gevoeg kwam. Ontroerende passages, met veel begrip opgeschreven. De anecdote over het prikkeldraad en andere hebbedingetjes was afkomstig van Michel Korzec. Henry de By - destijds eindredacteur bij HP/de Tijd - kreeg hetzelfde pittoresks uit twee andere bronnen bevestigd.
Ik wil maar zeggen, stoere mannen doen aan keiharde sex en hoe Mevrouw De Winter voor haar geprikkelde geestesoog ook de katholiek Zwagerman probeert op te roepen, haar plaats is aan de zijde van haar man, die haar keihard maar koosjer van achteren neemt, èn van voren! Heb ik wel 'ns verteld welk SS-uniform Léon de Winter aantrekt als 'ie zijn domme vrouwtje schrijven leert?
Dat, jongelui, is voor een volgende keer.