'Afkicken' van WhatsApp!

quote:

Op zaterdag 31 december 2016 10:38 schreef Mojo.jojo het volgende:
Iets met invulling in plaats van aanvulling. Iets met niet begrijpen hoe je, eventueel met behulp van je partner, het beste uit jezelf kunt halen. Want wat hij nu doet is zijn vriendin verantwoordelijk stellen voor zijn (on)geluk. Z'n vriendin is niet te benijden.

Klopt. Ik zie mijn vriendin als een deel van mijn leven, maar ik moet mijn vriendin 'alleen maar' zien als een deel BIJ mijn leven. Ik merk inderdaad zelf ook dat mijn humeur heel erg afhangt van hoe zij reageert/doet. Dat kan inderdaad niet.

quote:

Op zaterdag 31 december 2016 11:16 schreef Greys het volgende:
Het is in elk geval góed dat je dat inziet. Je gaat er echt zo veel gelukkiger van worden als je het wat meer los kunt laten. En prettige bijkomstigheid (want je moet dit voor jezelf willen veranderen en absoluut niet voor haar) zal zijn dat je voor haar ook een veel leukere vriend bent als je wat relaxter over jullie relatie bent.

Heel cliché maar je weet wat ze zeggen over dat zand hè? Als je zand vast wilt houden en je gaat je handen hard dichtknijpen glipt het zand juist door je vingers. Als je je handen losjes open als een kommetje houdt blijft het liggen.

Niet knijpen

Ja ik weet dat het zo werkt. Maar het is zo moeilijk... Al wil ik het nog ZO GRAAG, het is zoooo fucking moeilijk - Ik weet ook wel dat het niet zo op de een of andere dag kan, maar toch...

Verder kan ik heel duidelijk snappen idd dat ik er veel gelukkiger van zal worden. Dan zal ik waarschijnlijk juist de bevestiging krijgen die ik zoek, omdat mijn vriendin dit ook zeker zal merken. En nee - trust me - ik ga dit nu niet voor haar doen, maar echt voor mezelf.

Verder om op het eerste punt terug te komen, ik ben idd ook blij dat ik het zelf in zie. Maar nu moet het nog gebeuren ;p

quote:

Op zaterdag 31 december 2016 11:28 schreef Greys het volgende:

[..]

Zie je wat je zegt? Je moet geen bevestiging willen van haar. Je hebt dat niet meer nodig straks. Dat had je in het begin namelijk ook niet nodig en toen vond ze je leuk. Onthouden!

Haha, ik had net niet eens door dat ik er dat mee bedoelde. Jij bent echt goed...
Ja, ik ga echt knetterhard aan het werk om dat te onthouden. Ik wil dit zo graag.

Wat zouden jullie doen, als je in mijn positie was hoe die NU is?

quote:

Op zaterdag 31 december 2016 12:23 schreef Greys het volgende:

[..]

Mezelf uitlachen, mezelf een schop onder mijn reet geven, daarna diep ademhalen en gewoon eens gaan verheugen op en genieten van oud en nieuw.

Hier en nu beslissen dat je rare obsessie klaar is. Zij vindt jou leuk, jij vindt haar leuk, jij vindt dat je haar te veel om bevestiging vraagt, zij vindt dat ook, dus stop daar gewoon mee. Ja, zo simpel is het. En ja, je kunt het wél. Van de ene op de andere dag. Hop. Nu.

Veel plezier vanavond. Verpest het niet door tegen haar te gaan zeuren om bevestiging. Ze heeft je uitgenodigd dus wil ze jou daar. Geniet nou eens gewoon.

Ik ga dit ook maar eens doen. Dankjewel, Greys. (Ookal heb ik dit al 1000 keer gezegd). Het is nu gvd 31 december, en vanaf nu is het over. De deur uit met die kutgevoelens. Ik moet toch wel een normaal leven kunnen leiden zonder een meisje ;p
Zij blijft heus wel bij me.

quote:

Op zaterdag 31 december 2016 12:57 schreef frietenstamp het volgende:

[..]

En hier nog een probleem. Misschien blijft ze bij je, misschien ook niet. Ze is vrij om te gaan. Pas als jij bereid bent haar te verliezen, wordt de kans dat ze voor jou gaat groter. (Eén van de thema's in Frozen)

Dat laatste denk ik ook eigenlijk. Dan wordt ik automatisch onafhankelijker, en straalt dat veel meer vertrouwen uit...

quote:

Op zaterdag 31 december 2016 13:17 schreef Sarasi het volgende:

[..]

Dit. De gevoelens zijn er, daar kun je niks aan doen. Wat je wel kunt doen, is zelf bepalen hoe je met die gevoelens omgaat. Wat je doet in reactie op die gevoelens. Uitzoeken waar ze vandaan komen en of je die oorsprong op kunt lossen. Gewoon zeggen "weg met die gevoelens!" gaat niet helpen.

Ter vergelijking: ik sliep afgelopen week een nacht in het huis van m'n vriend, zonder hem. Hij heeft een huisgenoot die wat vreemd is. Komt nooit zomaar binnen ofzo hoor, maar wat sociaal inept is 'ie wel. Het voelde gewoon eng. Ik wist wel dat het nergens voor nodig was want ook met m'n vriend hebben we de deur nooit op slot 's nachts, maar het voelde tóch zo.
Dus heb ik een provisorische barricade gemaakt voor de deur. Eentje die nooit echt zou werken, maar die wel veel lawaai zou maken als er iemand binnen kwam. Toen heb ik tegen mezelf herhaald dat ik wakker zou worden als er iemand binnen zou komen, en dat ik dus rustig kon gaan slapen. En toen heb ik inderdaad prima geslapen.
De volgende ochtend voelde het wel wat absurd en overdreven, en toen kon ik dus of mezelf heel dom vinden, of besluiten dat CARE. Ik heb iets gedaan waar ik me beter van ging voelen en waar niemand last van had. Wat maakt het dan uit dat het irrationeel was. Ik had gevoelens, ik heb gekeken of ik iets kon doen om de oorzaak van de gevoelens aan te pakken, dat heb ik gedaan, en toen voelde ik me beter.

Ze komen uit mijn eigen gedachtengang vandaan. Ze waren er in het begin niet, en ik kan me werkelijk niets herinneren waardoor ze er zijn gekomen. Mijn vriendin heeft echt niets gedaan. Zelf denk ik dat het hierdoor komt;

Ik had hiervoor een ex. Mijn ex, was een meisje die ik absoluut niet wilde kwijtraken; en toen is het uitgegaan (door thuissituatie problemen), hierdoor dacht ik echt shiiiit, ik ga mijn volgende vriendin echt niet kwijtraken. Nu met mijn huidige vriendin, dacht ik dus in het begin van; oh alles gaat goed. Maar op een gegeven moment ben ik dus weer gaan denken aan; 'Wat als ik haar kwijtraak?!'. Hierdoor ben ik dus voor mezelf er veelsteveel op gaan focussen om haar NIET kwijt te raken.
Wat dus slecht is. Ik hoefde helemaal niet bang te zijn. Maar heb mezelf bang 'gemaakt'. Misschien is dat nuttige info om voor jullie? Qua oorsprong van het probleem?

quote:

Op zaterdag 31 december 2016 15:25 schreef Sarasi het volgende:

[..]

Oke. Wat als je haar kwijt raakt? Wat is het ergste wat er kan gebeuren? Je vorige vriendin wilde je ook absoluut niet kwijt raken. Die ben je wel 'verloren', want het is uit gegaan. Vervolgens ben je verder gaan leven, heb je een nieuw meisje ontmoet en heb je inmiddels gewoon weer een superfijne relatie. Dus, achteraf gezien, was het nou echt zo erg dat je je ex kwijt raakte?

Achteraf niet nee. Ik moet gewoon inzien dat ik nu idd een fijne relatie heb. Geen zorgen.

Met Oud en Nieuw was ik bij haar, en alles ging goed. Alle zorgen vielen van me af, en ik kon merken aan mijn vriendin dat ze het fijn vond dat ik er was.
De klok sloeg 12 uur, en we vierden dat het nieuwe jaar was begonnen. We wilden graag beide de stad in wandelen (om te kijken of daar iets te doen was), dus dat hebben we gedaan. Maar onderweg escaleerde het compleet;

Er fietsen twee dronken meisjes langs, heel erg slingerend - waarop mijn vriendin zei; ''Ik weet wel zeker dat jij nu niet beter fietst''. Ik had ook wat biertjes gehad. Waarop ik zei dat ik vorig jaar ook wel een vriend op de fiets naar huis had gebracht met 7 bier op. Hierop liet ze ineens mijn hand los. Ik dacht echt; 'huh, wat is er nu weer dan'. Ik vroeg wat er was, en ze was ineens ontzettend pissig. Maar ECHT ontzettend pissig. Ze was in de veronderstelling dat ik met de AUTO die desbetreffende vriend naar huis had gebracht toen met 7 bier op. (Even ter info, dit was dus VORIG JAAR, voordat ik mijn vriendin uberhaupt kende). Ik vond het zo'n belachelijke reactie, dat ik me heb omgedraaid, en ben weggelopen. Na 5 meter bedacht ik me echter, dat dat ook geen normale reactie was (en dat het nu uitgepraat moest worden). Ik rende terug achter haar aan (Ja, het was allemaal heel dramatisch), waarop ze NOG BOZER was, omdat ik had geprobeerd om weg te lopen.

Ze zei; ''Als je nog EEN KEER wegloopt man... pfffff, dan heb je echt een probleem''.
Ik snapte er allemaal zo weinig van. Ze was zooo boos om iets wat ik vorig jaar gedaan heb, toen ik haar nog geeneens kende. Ik vroeg haar dus waarom ze in godsenaam zo deed. Toen barstte ze in tranen uit, dat ze zich zo'n zorgen maakt, en dat ze bang is om me kwijt te raken. Het werd er voor mij niet echt duidelijker op. Ik nam het haar natuurlijk wel kwalijk dat ze zo reageerde op 1 zinnetje wat uit mijn mond kwam.

Het is toen maar uitgepraat, en we hebben het er verder niet over gehad. Het gaat nu ook weer goed verder. Maar toch vind ik het ontzettend raar. Wat is jullie mening hierover? Ik weet dat het weinig te maken heeft met het WhatsApp-verhaal, maar toch is dit wel - voor mij - het posten waard.

quote:

Op zaterdag 31 december 2016 16:40 schreef Sarasi het volgende:

[..]

Je bent bang om je vriendin kwijt te raken. Je gaat niet stoppen met dat claimerige gedrag door in te zien dat je je vriendin niet gaat kwijt raken, want dat is niet realistisch. Waarschijnlijk ga je haar wel kwijtraken. En zelfs als ze opeens afstandelijk zou doen, is dat niet een vergoeilijking voor jou om je claimniveau lekker op te stoken. Je moet beseffen dat het uit kan gaan. Dat kan. En dat zou jammer zijn, maar niet vreselijk verschrikkelijk erg.

Ik zie stukje bij beetje in dat dat idd niet het einde van de wereld zou zijn. Verder gaat het met WhatsApp redelijk de goede kant op.

quote:

Op maandag 2 januari 2017 15:03 schreef Greys het volgende:
Jullie zijn allebei behoorlijke dramaqueens en doemdenkers. Lastige combinatie zeg.

Je had natuurlijk (maar dat is achteraf gelul) op het moment dat ze zo boos werd gewoon even moeten stoppen en zeggen 'doe eens even rustig zeg, waarom word je nou ineens zo boos?' en daarna recht kunnen zetten dat het niet met de auto maar met de fiets was. Het feit dat ze jou toen nog niet kende doet er niet zo veel toe, als ik iemand leuk zou vinden en die bleek weleens dronken met de auto te rijden zou mijn liefde ook direct over zijn want dan is diegene een domme lul. Maar goed, dat was dus niet aan de orde.

Als zij zo licht ontvlambaar is, is het helemáál zaak dat jij stopt met panieken en dramaqueenen, zowel in appjes als in levende lijve.

Ja, ik heb ook gestopt, en gevraagd wat er was - en of ze ff rustig kon doen. Toen is zij ook gewoon doorgelopen, terwijl ik gewoon stond te 'wachten' op een duidelijk antwoord. Het is die avond ook wel uitgepraat hoor! Die dag erop/nu is er niets meer aan de hand. Ik vond het op dat moment alleen een beetje raar dat ze zo uit haar slof schoot. Weglopen was inderdaad niet slim, en dat begreep ik na 20 seconden ook wel.

Verder, ging het 1 januari weer goed. We hebben samen bij haar in huis de kerstversiering opgeruimd, en gezellig de laatste oliebollen naar binnen gewerkt. Later op de middag zijn we naar mijn huis gegaan, om daar nieuw jaar te 'vieren'. Toen hebben we een beetje gegamed, en heb ik haar na het avondeten weer naar haar huis gebracht. Daar hebben we het laatste stukje van een on-afgekeken film, afgekeken - en dat was wederom super gezellig. Die avond vroeg ze hoe het nu met me ging, na het gesprek 2e kerstdag etc. En heb ik haar eerlijk uitgelegd dat ik er nog wel mee zat, maar er zeker druk mee bezig ben (en de tips van jullie voorgelegd). Zij was erg blij dat ik het inzag, en dat ik er mee aan het werk ging. Tevens was ze van mening dat het een stuk leuker was zo.

Toen hebben we later nog een beetje gekletst, en ben ik naar huis gegaan. Vanochtend was ook alles goed, en heb ik mooi de kans om uit te rusten.

quote:

Op maandag 2 januari 2017 15:20 schreef Ronaldsen het volgende:

[..]

Dit dus inderdaad, wat een puberale toestanden allemaal, dat gaat toch compleet nergens meer over.

Of het ligt aan hun jeugdige leeftijd.

Ik denk dat het wel aan onze leeftijd ligt. Klinkt gek dat ik het zelf zeg, maar dat is wel voor de hand liggend.

quote:

Op maandag 2 januari 2017 18:16 schreef Greys het volgende:
Toen je de tips van ons aan haar voorlegde, heb je toen gezegd dat je advies had gevraagd op een forum?

Ja, maar niet dat het om MIJN topic ging... Dat hoeft ze verder niet te weten lijkt me. Ze vond het alleen al goed, dat ik er zo druk mee bezig ben.

quote:

Op maandag 2 januari 2017 19:40 schreef Greys het volgende:

[..]

Het is ook wel eerlijk van je. Maar je moet natuurlijk juist toe naar een situatie waarbij je er juist NIET zo druk mee bezig bent.

Ik zou het er vanaf nu ook niet meer met haar over hebben. Het is namelijk jouw probleem en jouw onzekerheid, daar moet je haar - vind ik - niet mee opzadelen. Nogmaals, vrouwen houden vaak van een beetje zelfverzekerde mannen. Pas op dat je niet elk onzekerheidje bij haar neergooit want echt, je gooit je eigen glazen in.

Ga er gewoon zelf mee aan de slag met onze tips.

Ja, ik weet het. Ik heb - hoe cliché het ook klinkt - sinds 2017 (na de ruzie) mijzelf een schop onder mijn reet gegeven (die veel eerder had moeten zijn), en mezelf eens goed onder ogen genomen. Ik zal haar er niet meer mee opzadelen. Zij hoeft hier niet de dupe van te worden.

quote:

Op maandag 2 januari 2017 21:04 schreef Greys het volgende:

[..]

Goed zo. Trots op je.
Je kunt dit makkelijk, echt. Je zult merken dat hoe relaxter je ermee omgaat des te beter en makkelijker gaat het. En dat zal het weer makkelijker maken om het vol te houden omdat het goede resultaten geeft én veel prettiger voelt voor je zonder al die krampachtigheid en neiging tot te veel controle willen hebben.

Ze belde me net ff om te zeggen hoe haar dag was. Het was een normaal gesprek - en ik had haar verder vandaag niet zoveel geappt/gezien. Tot op een gegeven moment de vraag van mijn kant kwam; of ze morgen met me meewilde naar de bioscoop. Hierop antwoordde ze dat ze vrijwel geen geld had, en nog veel moest terugbetalen aan haar zus. Ik vond dit jammer - want zo kon ze immers niets doen in de kerstvakantie, dus dit zei ik. Dit vatte ze (weer) heel verkeerd op, en ze vroeg 'waarom doe je nou weer zo stom'. Ik zei dat ik niet wist waar ze het over had, en verontschuldigde mezelf voor als ze het verkeerd had opgevat (dat ik het niet zo bedoelde). Ik kreeg hierop een korte; 'Laat maar'. Ik dacht, fuck it, dus ik pakte het gesprek weer vrolijk op. Ik zei wat ik gedaan had, en sloot af met dat ik ging slapen + dat ik van haar hield. Hierop kreeg ik 'thanks', en ze hing op.

Ik weet echt niet wat ik nu verkeerd heb gedaan/hoe ik dit beter had kunnen doen. Wat wil ze nou van me? Ik liet haar vandaag de hele dag met rust, en NOG vindt ze wel iets om over te fucken.

quote:

Op maandag 2 januari 2017 21:49 schreef Panthera1984 het volgende:
Zoals ze dingen 'verzint' om moeilijk te doen op nieuwjaarsnacht en nu, zegt me dat er drie mogelijkheden zijn.
1, ze is al klaar met je, maar beseft het nog niet. Ze irriteert zich aan alles "maar wil niet opgeven, want is toch een goede jongen?"
2, ze is jong en zelf niet in balans. Last van hormonen en pubertijd.
3, ze is geen leuk persoon.

Ok, er is nog een vierde en dat is, jij bent geen leuk persoon. Maar daar heb jij natuurlijk niets aan.

Ik moet wel zeggen dat als een vrouw (ik ook soms) geïrriteerd uit de hoek komt, en je snapt niet waarom, excuseren niet de beste tactiek is. Zeg gewoon dat je het niet tof vind dat ze zo reageert en dat je ook niet begrijpt waar het vandaan komt. Zo laat je ruggengraat en zelfvertrouwen zien.
Excuseren is meegaan in haar (mogelijk irrationele) emotie, vrouwen hebben graag een 'rots in de branding' geen emotionele rollercoaster. In het algemeen dan hè. Overigens bedoel ik hiermee niet dat je geen emoties mag hebben hè, das weer het andere uiterste.

Ik kreeg tot mijn verbazing zonet een appje met; 'Sorry dat ik zo bot deed'. Ik zei, dat ik het raar vondt - maar het wel snapte, want (eerlijk) ik zei het ook een beetje verkeerd. Verder een beetje normaal kort geappt, en ik zei dat ik ging slapen. Ik laat haar wel gewoon, want ze draait wel bij. Ik laat het me nu niet zo zwaar meer beinvloeden als er iets is. Relax, denk ik dan bij mezelf.

Wat me echter wel opvalt, is dat ze vanochtend wel superchill deed op app. Niet dat ik er mee rond ben gaan lopen, maar het valt me dan op - als ik kijk hoe ze nu is. Daarom denk ik dat je aan punt 2, van je lijstje een goede aanslaat.

quote:

Op maandag 2 januari 2017 21:49 schreef Panthera1984 het volgende:
Zoals ze dingen 'verzint' om moeilijk te doen op nieuwjaarsnacht en nu, zegt me dat er drie mogelijkheden zijn.
1, ze is al klaar met je, maar beseft het nog niet. Ze irriteert zich aan alles "maar wil niet opgeven, want is toch een goede jongen?"
2, ze is jong en zelf niet in balans. Last van hormonen en pubertijd.
3, ze is geen leuk persoon.

Ok, er is nog een vierde en dat is, jij bent geen leuk persoon. Maar daar heb jij natuurlijk niets aan.

Ik moet wel zeggen dat als een vrouw (ik ook soms) geïrriteerd uit de hoek komt, en je snapt niet waarom, excuseren niet de beste tactiek is. Zeg gewoon dat je het niet tof vind dat ze zo reageert en dat je ook niet begrijpt waar het vandaan komt. Zo laat je ruggengraat en zelfvertrouwen zien.
Excuseren is meegaan in haar (mogelijk irrationele) emotie, vrouwen hebben graag een 'rots in de branding' geen emotionele rollercoaster. In het algemeen dan hè. Overigens bedoel ik hiermee niet dat je geen emoties mag hebben hè, das weer het andere uiterste.

Wat verder ook erg meespeelt, waardoor ik punt 2 goed vindt, is haar thuissituatie. Haar moeder maakt haar 'kort gezegd' het leven best moeilijk, en ze krijg vrijwel weinig - tot geen - kans om haar eigen mening/gevoel te uiten. Hierdoor moeten vaak ik, haar vader of haar zus (mocht die thuis zijn), het ontgelden. Vaak ben ik dit, want ik ben vaak degene die er het 'eerste' is.

Ik heb haar een WhatsAppje gestuurd, met;
'Ik vind het jammer dat het zo gegaan is aan de telefoon. We praten er morgen wel over... Ik wilde dit toch even kwijt. Slaap lekker x''

Ik vind zelf dat ik ook mijn gevoel mag uiten in een situatie als dit, dus voor mij was dit de beste manier. Vanaf nu zal ik haar maar wat ruimte geven.

quote:

Op maandag 2 januari 2017 22:30 schreef Greys het volgende:

[..]

Ho. Stop. Je praat echt álles van haar goed. Iedereen heeft weleens iets dat wat minder loopt in het leven maar dat geeft niemand het recht om een beetje bot alles op anderen af te reageren.

Je zegt dat jij het vaak moet ontgelden. Stop eens met dat te pikken. Je bent haar hulpverlener niet, haar boksbal niet, kom nou eens voor jezelf op.
De volgende keer als ze zoiets doet zeg of app je gewoon kalm 'Je bent onredelijk en reageert dingen op mij af, geen trek in, ik hoor het wel als je weer normaal kunt doen.

Dat wilde ik dus op mijn manier doen, door dat appje in mijn laatste post. Hierop antwoordde ze met 'Het is toch uitgepraat?'. Dus ik zei; Nou okey, dan is het goed.

Hierop antwoorde ze; 'Er was ook niet veel aan de hand verder'.
Ik heb mijn telefoon maar uitgedaan. Ik laat haar wel met rust. Als ik ergens nu geen behoefte aan heb is zij het wel (hoe raar het ook klinkt). Telkens krijg ik maar 'het deksel op de neus' - zoals dat zo mooi gezegd wordt. Vanochtend ging het nog over seks en liefde, en nu eindigt het weer zo.

quote:

Op maandag 2 januari 2017 22:59 schreef Greys het volgende:

[..]

Zij appte sorry. Jij zei dat je het snapte en appte nog wat en dat je ging slapen. Je zou haar laten. En dan daarna app je alsnog weer dat je het jammer vindt. Terwijl je ging slapen. Waarom? Als je zegt dat je het laat, laat het dan ook verder. Want sorry dat ik het zeg, jullie lopen nu wéér allebei te miepen om niks.

De volgende keer als ze onredelijk is, ga dan niet zeggen dat je het snapt. Gewoon zeggen dat ze redelijk moet doen. En als je dan een sorry krijgt, dan zeg je iets als 'oké, bedankt, slaap lekker'.
Je bereikt niks met na een sorry en een ik snap het alsnog weer roepen dat je het jammer vindt. Dan had je niet moeten zeggen dat je het begreep.

HOU OP MET DRAMAQUEENEN, JULLIE ALLEBEI. En hou op met excuses voor haar te bedenken (lastige moeder).

Anders kan je er beter nu mee stoppen want ik vind het allemaal erg moeizaam klinken tussen jullie. En dat na vier maanden al.

Ja okey, dat begrijp ik...
Ik zal wel stoppen met er voor mezelf zo'n drama van maken. Dat is denk ik beter voor ons allebei. Zij moet het ook hoor, maar dat moet ook zij gewoon zelf doen. Ik had vandaag met haar afgesproken, en ik zal gewoon normaal doen.

Ik denk wat IK nu het beste kan doen is;
Niet zo zwaar op de hand zijn, en relaxen. Wat Greys ook al zei, een paar posts terug. Ik weet zeker dat mijn vriendin dat erg fijn zal vinden. Zo krijgt zij dan ook de kans dat ze achter mij 'aan moet' ipv elke keer maar andersom. Ze voelt zich een beetje een poppenspeler denk ik nu. Ik vlieg als zij iets nodig heeft, alshetware.
Zoals Greys als zei, ik kan er makkelijk mee stoppen. Hier en nu. Ik was er mee bezig, en ik ga er dan nu ook mee verder.

quote:

Op dinsdag 3 januari 2017 10:14 schreef Greys het volgende:
Goed zo.

En ik heb de wijsheid niet in pacht hoor. Wel wat meer jaren. En geloof me, we maken dit soort fouten allemaal weleens. Of hebben gemaakt. Degenen die wat ouder zijn en dus weten hoe dat zelf altijd afliep (en het bij anderen zagen gebeuren en ook daar zagen hoe dat afliep) weten zeker dat je hier - zoals het nu gaat - in elk geval niet gelukkig van gaat worden. Haar kan je niet veranderen, alleen jezelf. Dus voor je eigen toekomst en geluk, met of zonder haar, zal je merken dat je nóóit je humeur en geluk volledig van een relatie af moet laten hangen. Het is jouw leven.

Ja, ik moet dat eens even mezelf duidelijk maken - dat van dat humeur. Dat gaf mijn vriendin ook aan tijdens de kerst; ''Ik vind het wel jammer, dat je - als er iets is - dat zo in laat spelen op 'ons'''. Dus dat moet ik idd niet meer doen. Vanochtend deed ze echter vet leuk, dus joepie ;p
Ik heb er niet teveel van verwacht verder (zoals handig is), en heb gewoon leuk terug gedaan, en vanmiddag zie ik haar... Ik ben gewoon relaxt, en zo zal het verder ook moeten.

quote:

Op woensdag 4 januari 2017 13:46 schreef Greys het volgende:
En, hou je het een beetje vol om niet zo enorm op haar te focussen?

Je raadt het nooit, maar JA. Ik heb sinds die dinsdag (mijn laatste post) eens goed de dingen op een rijtje gezet, en relaxt gedaan. Dit doe ik nog steeds (logisch, lol) - en ik kan merken dat het super goed gaat. Gisteren was ik met mijn vriendin in Zwolle om te winkelen, en het was echt super gezellig. Zij doet nu ook (al) veel meer moeite voor mij ipv andersom alleen maar. Ik heb gisteren met mijn psycholoog gepraat, en hij vond ook dat het knap was dat ik het zelf probeerde op te lossen, en kwam op dezelfde punten uit als jij.

Nu moet ik het alleen niet naar mijn hoofd laten schieten, en het dan alsnog opfucken, maar dat komt goed. Ik ga gewoon mijn eigen gang (wat overigens nu ook veel makkelijker lukt) en (zoals jij zei), zo kan ik merken dat het goed resultaat levert.