Hoe komen we tot een betere samenleving?

Twee primaire taalspelen

Het causale taalspel
Het functionele taalspel

Een reductie van het causale tot het functionele
Volgens het functionele taalspel is het causale taalspel een hulpmiddel om van A naar B te komen. Doel en macht zijn de fundamentele concepten.

Een reductie van het functionele tot het causale
Volgens het causale taalspel is het functionele taalspel een projectie van de deelnemer op de wereld. Samenhang en inzicht zijn de fundamentele concepten.

Macht

De wereld is de gemeenschappelijke grond in alles.
In wat je wilt, wat je kunt, wat je doet, en wat het gevolg is.
Kunnen en willen zijn als twee handen op een buik.
Wat je niet wilt doen, kun je niet.
Wat je niet kunt, wil je niet doen.
Wat je kunt, is je macht (waarover je kan beschikken).
Wat je niet kunt, is je afhankelijkheid (waarover je niet kan beschikken).
Door te ruilen, bemachtig je wat je zelf niet kunt (met geld als intermediair).
Het bemachtigen van eigendom (bezit) is het toe-eigenen (in bezit nemen) van stukjes wereld
In bezit nemen, is erover beschikken.
Het bemachtigen van eigendom is een machtsspel.
Might makes right.

Rechtsstaat

Een rechtstaat is een oplossing voor dit machtsspel
Eigendomsrecht is een (begrensd) beschikkingsrecht over een stukje wereld.
Eigendomsrechten kunnen ingeperkt en/of herverdeeld worden.
Een eigenaar van eigendom is degene met eigendomsrecht.
Een mens is eigenaar van zichzelf (zelfbeschikkingsrecht).
Het zelfbeschikkingsrecht van de ander definieert de grenzen ervan.
Iedereen is eigenaar van het publieke domein (een burgerrecht).
Iedereen heeft het recht deel te nemen aan de groepsbeslissing (een burgerrecht).
Iedereen heeft het recht op het bestaansminimum (een burgerrecht).
Eigendomsrechten kunnen (gereguleerd) verhandeld worden met geld als intermediair (muv zelfbeschikkingsrecht en burgerrechten).
Belastingplicht is de plicht om bij te dragen aan de collectieve uitgaven.
Alleen het strafrecht kan iemands zelfbeschikkingsrecht en burgerrechten inperken
Rule of law.

Wie bepaalt dat?

In een democratische rechtsstaat is de soeverein: de groep.
De soeverein spreekt in de vorm van een groepsbesluit.
De toekenning van rechten en plichten is een groepsbesluit.
Blijft er dan nog iets over van de rechtstaat?

Wie anders?

Er is niemand anders dan de groep. Alles hangt op de inrichting van het groepsbesluit. Dat wordt een constructie van:
- rechtsprincipes
- georganiseerde kennis, inzicht en know-how
- publiek debat
- onafhankelijke pers
- besluitvormingsmethode en procedure
- volksvertegenwoordigers die de bevolking ontlasten
- het kiezen van volksvertegenwoordigers
Iets dat lijkt op wat we al hebben.

Er is ruimte voor verbetering.

Er wordt te zwaar getild aan het eigendomsrecht. Men beschouwt het vaak als het primaire recht. Het eigendomsrecht is een beschikkingsrecht, het is machtzoekend (de wortel van veel kwaad). Zelfbeschikkingsrecht en burgerrechten wegen zwaarder.

Het naast elkaar bestaan van verschillende groepen betekent dat er geen gemeenschappelijke sociale orde is. Dit leidt tot een ongereguleerde machtsstrijd tussen groepen. Verdragen en diplomatie zijn nodig om geschillen te beslechten.

Conclusie

Dit zijn allemaal deelnemersperspectieven op de wereld.
Het waarheidsperspectief op de wereld: de wereld runt zichzelf.
Het deelnemersperspectief: alleen niet naar onze zin.
Het deelnemersperspectief (machtzoekend): en we zijn ook niet machteloos.
Vandaar.

quote:

Op vrijdag 14 juli 2017 15:11 schreef deelnemer het volgende:

wereld = productiemiddel = geld

wereld --> de overkoepelende natuurlijke orde (causaal)
productiemiddel --> de doelgericht opererende deelnemer (strategisch)
geld --> het overkoepelende boekhoudkundig systeem (rekenkundig)

Drie verschillende logica's: causaal, strategisch, boekhoudkundig.

[ Bericht 15% gewijzigd door deelnemer op 15-07-2017 16:48:10 ]

Morus of moraal
(de populistische variant van een ethisch perspectief)

Kijk en vergelijk adhv de groepsnormen.
De bron van het oeverloze moralisme.
Een vorm van groepsgedrag (ons soort mensen).

Waarom we vegetariers irritant vinden en film schurken sympathiek

Het is inderdaad een slimmere strategie om jezelf neer te zetten als schurk en af en toe iets goeds te doen (ruwe bolster, blanke pit), dan als heilig boontje en dan betrapt worden op een misstap (schijnheilig). In het eerste geval heb je alle ruimte om je voordeel te doen, inclusief een stabiele goede reputatie verwerven. In het tweede geval moet je jezelf voortdurend bewijzen, en je goede reputatie is permanent instabiel.

Mensen willen niet door anderen in een moreel keurslijf gedrukt worden. Verzet is normaal.

We kijken vooral of iemand goede bedoelingen heeft

quote:

Dat is het eerste waar mensen naar kijken: pluis of niet pluis, heeft iemand goede bedoelingen? Iemand die niet zo slim is, mag er altijd nog wel bij in onze groep. Maar van iemand die oneerlijk is, zeggen mensen: laat maar zitten. We gebruiken morele oordelen niet alleen als belangrijkste filter voor wie wel of geen goed mens is, maar ook om te bepalen wie we zelf zijn, wie we vertrouwen, wie erbij mag in de groep, wie de groep mag leiden, en hoe we ons tegenover andere groepen opstellen.

Je wilt niet belemmerd of bedreigd worden in je doen en laten.

Moralisme is vaak onderdeel van het machtsspel. Zo onschuldig is het dus niet. En alles kan geinterpreteerd worden als een wapen in het machtsspel (recht, humor, ...). Zo wordt het tot een gesloten ideologische denkkader.

[ Bericht 1% gewijzigd door deelnemer op 16-07-2017 17:04:55 ]

Moralisme wordt een ethisch probleem als het dwingende en agressieve vormen aanneemt (uitsluiting, intimidatie of terreur). Verplaatsing in het gezichtspunt van de ander gebeurt in dat geval alleen nog om de ander effectiever te kunnen raken. Actief mensen ondermijnen, uitsluiten of uitschakelen is een ethisch probleem.

Politieke ideologieën zijn vaak reacties op de problemen in een samenleving. Daarom richten ze zich vaak tegen anderen (het pispaaltje of doelwit). De claim dat deze ondermijning niet plaats vindt, de eigen ideologie objectief waar en de kritiek dus gerechtvaardigd is, dat alles vanuit een ongrijpbare, onaantastbare of bovengeschikte positie, is terreur.

De politieke 'links vs rechts' dichotomie, die samenhangt met klassentegenstellingen in een klassenmaatschappij, is daarvan een prominent voorbeeld. Ook het (neo)liberalisme schrijft systematisch alle problemen toe aan de (meer afhankelijke) onderklasse. Dat is verbale oorlogsvoering. Tenzij je ook het absolute bewijs voor deze ideologie erbij levert en daarover zou de discussie dan moeten gaan. Die discussie voeren we al in POL / Neoliberalisme, wat houdt het in? #18

[ Bericht 0% gewijzigd door deelnemer op 16-07-2017 17:06:44 ]

Logica

Definitie:
Logica ≡ de samenhang der dingen

Volgens de evolutieleer is de mens gevormd door een proces van natuurlijke selectie. Dat leidt tot een functionele afstemming op de omgeving. De werking van het lichaam (inclusief de hersenen) is afgestemd op de logica van de wereld (een adaptatie).

De passieve dingen, die nooit iets anders doen dan zichzelf zijn, zijn daarin onze leermeesters geweest. Door hun eenvoudige identiteit en discrete aantallen, leerden zij ons tellen en rekenen. In al hun ruimtelijke verschijningsvormen leerden zij ons meetkunde. In hun feitelijkheid leerden zij ons het onderscheidt tussen waar en onwaar. In hun cyclische veranderingen leerden zij ons de objectieve loop van de tijd.

De passieve dingen geven inhoud aan onze intuïtie voor objectiviteit, continuïteit, identiteit, ruimte & tijd, verandering en logica, die het samen kader vormen voor ons begrip van de buitenwereld. Het is niet verbazend, dat de wiskunde bruikbare sjablonen levert voor het ontrafelen van de structuur van de wereld, zoals de natuurkunde aantoont.

Bij waarneming, wordt Informatie uit de buitenwereld een aantal malen omgezet, van ene naar het andere medium, voordat het bewust wordt (licht, zintuigcellen, zenuwbanen, hersendelen). De informatie inhoud zelf, overstijgt iedere medium specifieke representatie. Om te kunnen verklaren dat onze interne ervaringen corresponderen met de buitenwereld, moet de ‘informatie inhoud’ bij iedere omzetting behouden blijven. De informatie zelf, bestaat slechts uit patronen. Hoewel het herkennen van deze patronen buiten de vijf traditionele zintuigen valt, zijn wij voor deze patronen net zo ontvankelijk, als voor andere zintuiglijke indrukken. Sterker nog, waarnemen gaat nooit over zintuiglijke waarneming alleen, maar tevens over patroonherkenning in de hersenen. Het is te beschouwen als een zesde zintuig.

Wiskunde

Meetkunde

Neem het perspectieven spel, dat de projectie van een ruimtelijk voorwerp op je netvlies met zich meebrengt. Een cilindrische pijp kan eruit zien als een rechthoek en als een cirkel. Als je de pijp draait, lijkt de lengte veranderlijk. Zelfs je reflexen houden er rekening mee (ingebakken / ingeprent).

De logische intuïties, die voortvloeien uit deze ervaringen, en zijn de basis van de meetkunde. Euclidische meetkunde, maar ook niet-Euclidische (de meetkunde van een boloppervlak). Het houdt niet op, en wordt ook steeds abstracter (topologie).

Algebra

Tot de alledaagse ervaring met de wereld behoort ook het samenvoegen en ontleden (je schoenen aan en uittrekken). De logische intuïties, die voortvloeien uit deze ervaringen, en zijn de basis van de algebra. Hiermee spelen, leidt van het een naar het ander. Van tellen, naar optellen, naar vermenigvuldigen, en machtsverheffen. Maar om de stap weer ongedaan te maken: aftellen, aftrekken, delen, wortel trekken. Wat leidt tot allerlei soorten getallen: positieve gehele getallen, nul, negatieve getallen, breuken, reële getallen, irrationele getallen, imaginaire getallen. Het leidt tot allerlei verbanden tussen die getallen, zoals vergelijkingen of functionele verbanden. Het houdt niet op, en wordt ook steeds abstracter (abstracte algebra).

Beide

Meetkunde en algebra kun je ook verbinden. Een meetlat maakt van lengten getallen. Een Cartesisch assenstelsel (de 3D versie van een meetlat) maakt van de 3D ruimte een coördinatenstelsel. Een bol wordt een vergelijking (de stelling van Pythagoras, met de schuine zijde als de straal). Zo gemakkelijk als het is, om de vergelijking voor een 4D bol op te schrijven, zo onmogelijk is het om je deze voor te stellen. Zo verlegt de algebra de grenzen van de meetkunde.

Deze twee, meetkunde en algebra, vormen samen de wiskunde. Het heeft geleidt tot de ontwikkeling van veelgebruikte strakke wiskundige formalismen (zoals rekenkunde en lineaire algebra). Aan ieder model, dat je kunt vertalen in een bekend wiskundige formalisme, kun je expliciet rekenen.

----------------------------------------

Daar bovenop is er een keur aan andere logische intuïties en ideeën ingebracht (en die je met wiskunde / logica kunt modelleren):
Symmetrie: transformaties met behoud van vorm
Aristotelische logica: categorie en syllogisme
Wetenschapslogica I: inductie en deductie
Wetenschapslogica II: causaliteit en de wetenschappelijke methode
Boekhoudkundige logica: balansen en de dubbele boekhouding.
Formele logica: syntax en deductie
Verzamelingenlogica: verzamelingen en logische operatoren (samenvoegen, doorsnede)
Toevalslogica: bij gebrek aan beter is iedere mogelijkheid even waarschijnlijk.
Waarschijnlijkheidslogica: verzameling, distributie en statistiek
Operationele logica: algoritme (stappenplan) en operatoren (niet, en, of, als dan)
Combinatorische logica: puzzels (zoals schaken en de kubus van Rubrik)
Marktlogica: de wet van vraag en aanbod

Maatschappelijke logica: een allegaartje

Inzoomen en uitzoomen

Door in te zoomen of uit te zoomen zie je de wereld op verschillende schaalgrootten. Op iedere schaalgrootte ziet de wereld er anders uit. Zo kun je meerdere beschrijvingen van de wereld geven. Wat is de relatie tussen deze beschrijvingen? Wat is de relatie tussen de bouwstenen en de bouwsels?

De materiele bouwstenen en bouwsels die we op verschillende schaalgrootten waarnemen, is hetzelfde object gezien op verschillende schaalgrootten. Dat blijkt ook uit de tijdsontwikkeling.

Neem een voetbal. Een voetbal bestaat uit moleculen. Stel, je geeft de voetbal een schop. De voetbal schiet weg. Tegelijkertijd schieten de moleculen (waaruit de bal bestaat) de tegengestelde kant op. Dat kan niet.

De tijdsontwikkeling van de voetbal, en de moleculen waaruit het bestaat, moeten consistent zijn. Niet alleen in dit ene geval, maar overal en altijd. Kortom, de tijdsontwikkeling van microbeschrijving en macrobeschrijving zijn niet onafhankelijk van elkaar, maar lopen exact met elkaar in de pas.

Waarom zou dat voor jou, en de moleculen waaruit jij bestaat, anders zijn?
‘Jezelf’ en ‘het gedrag van de moleculen waaruit jij bestaat’ zijn hetzelfde. Je kunt geen oorzakelijke relatie leggen tussen beide, want het ze zijn identiek.

Bepaalt de samenleving het individu of omgekeerd?
‘De samenleving’ en ‘het gedrag van de individuen waaruit deze bestaat’ zijn hetzelfde. Je kunt geen oorzakelijke relatie leggen tussen beide, want het ze zijn identiek.

De micro en macrobeschrijving beschrijven dezelfde werkelijkheid, alleen op verschillende schaalgrootten. Een hiërarchie van bouwsels alleen, bevat geen antwoord op de vraag wie de soeverein is.

Wie bepaalt er dan wat?

Patronen in de tijdsrichting

We zijn vertrouwt met ruimtelijke patronen, zoals een ruitjespatroon. Tijdspatronen zijn veel lastiger. Je hebt een geheugen nodig om ze te kunnen waarnemen. Gelukkig hebben we dat. Muziek is een patroon in de tijdsrichting. Causaliteit is een patroon in de tijdrichting. De heilige graal van de natuurkunde is de het ultieme patroon van de wereld te achterhalen: de mechanische bewegingswet (in het jargons: GUT).

In een causale wereld, maken mensen de samenleving niet, en maakt de samenleving de individuele mens niet. Want het verband tussen de micro- en macrobeschrijving verklaart de tijdsontwikkeling niet. In een causaal procesmodel, gaat de oorzaak aan het gevolg vooraf, dus bepaalt het verleden het vervolg, en zo drijft de wereld zichzelf voort. De beschrijving van de wereld heeft de vorm van een kosmologie, evolutie, geschiedenis, genealogie of biografie.

In een causaal proces bepaalt geen enkele speler zijn eigen toekomst individueel. De spelers bestaan in onderlinge afhankelijkheid en de bepalende factor is verdeeld over de spelers. Als er een bewegingswet is, die het gedrag van de spelers beschrijft, dan kan de bepalende factor op de bewegingswet worden teruggevoerd. In een causaal procesmodel, zoals de klassieke mechanica, is de individuele mens niet soeverein, maar de bewegingswet.

-------------

Kortom, het causaliteitsparadigma van de wetenschap stelt: de wereld werkt vanzelf, wij werken vanzelf mee (en wij maken het mee).

Twee opvallende aspecten:
- alle deelnemersperspectieven zijn volledig gereduceerd tot (of opgelost in) een waarheidsperspectief.
- Er is geen doel meer te bekennen
Het ontbreken van een deelnemersperspectief is een ramp.

Valt er nog onderuit te komen?
Dat kan altijd. We denken het alleen maar. Wie weet wat we ons moeten voorstellen bij reële tijdspatronen?

Vrije wil?
Ik citeer Leonard Cohen: “Overrated”.

Synthetische logica

Valt er nog onder de tirannie van causaliteit uit te komen?
Is het mogelijk, dat het vrijelijk combineren van gegeven uit verschillende tijden en contexten, leidt tot een doorbreking van de fysische causaliteit?

Voorbeeld 1

Actief spelen met de inhoud van ons geheugen, treedt gedeeltelijk buiten de deductieve logica van oorzaak en gevolg. We planten rustig een oud beeld bovenop de gegeven feitelijk situatie die we waarnemen. Bijvoorbeeld, het kopje koffie dat nog ontbreekt.

Dat is wel een logische operatie van samenvoeging, maar niet volgens de fysische spelregels. En het kan het tot actie een leiden. Het zetten van een kopje koffie. Associatie speelt zich af tussen patronen, op een manier die de fysische logica doorbreekt. Daarop berust onze creativiteit, maar ook de herhaling (gewoonte dieren).

Voorbeeld 2

Iemand gadeslaan kan gevolgen hebben, ook als de waargenomen persoon er niet door de beïnvloed wordt. Stel, je wilt iemand spreken en je vermoed dat hij in de kroeg zit. Hij is er, maar stom dronken. Het heeft zo geen zin, dus je haakt af, zonder dat de ander je gezien heeft. Logisch beschouwd is er een duidelijk verband, maar deze is niet symmetrisch of wederkerig. Fysisch gezien, is de interactie minimaal (goed een paar fotonen). Informatie is in dit geval meer de drijvende kracht, dan enige fysische kracht.

Het idee is ook niet helemaal vreemd aan de natuurkunde. Entropie kan ook een drijvende kracht zijn (bijvoorbeeld: osmose). In de thermodynamica (een macroleer) speelt entropie een eigen rol. De statistische mechanica biedt daarvoor een fysische verklaring, maar daarin speelt toevalslogica een hoofdrol. En toeval is ook een doorbreking van causale logica. Toch lijkt het aannemelijk dat een exacte doorrekening van de mechanica tot dezelfde uitkomst leidt.

Het ontstaan van de deelnemer

Het doorbreken van de fysische wederkerigheid is al een vergaande ontkoppeling van de causale logica. Deze ontkoppelingen zijn volgens mij de weg waarlangs een autonome deelnemer ontstaat. De autonomie bestaat uit gedragspatronen en creatieve associaties. Maar laten we niet overdrijven.

Gedragspatronen

Een mens wordt gedreven door zijn inwendige structuur en werking, die op de onderliggende structuur van de wereld is gebaseerd, maar door een aantal lagen van organisatie, in een steeds lossere verhouding met de wereld is komen te staan.

Het lichaam vormt een eigen intern milieu met een constante lichaamstemperatuur, een eigen transportsysteem of bloedsomloop, etc. Het vormt een zelfstandige functionele eenheid, dat zichzelf kan verplaatsen (automobile), zichzelf kan besturen (autonoom), logisch over zichzelf en de wereld kan nadenken , en daardoor los komt van de rest van de wereld.

De menselijke vrijheid ontstaat in deze geleidelijke ontkoppeling van de mechanische basis. In de menselijke verbeelding is dit proces het verst gevorderd. Daar bedenken we niet bestaande werkelijkheden, zoals doelen, die fungeren als redenen voor ons gedrag. Een deelnemer met een eigen wil en doelen.

Een beoogd doel is slechts een idee in je hoofd. Het werkt als een selectie criterium op je eigen impulsen en zorgt ervoor, dat impulsen die in de lijn liggen met het doel worden uitgevoerd, en andere impulsen worden onderdrukt (een filter). Zo werk je jezelf naar het gekozen doel toe.

Je richt je aandacht, en daarmee al je gedachten, herinneringen en handelingen op de taak die je uitvoert (bijvoorbeeld: eten koken). Diverse geestelijke en lichamelijke vermogens worden zo gecoördineerd tot een natuurlijk samenwerkende eenheid, gericht op een concreet resultaat (bijvoorbeeld: een warme maaltijd). Maar het bewuste aandachtsveld is klein. Als je druk bezig bent, zie je vaak alleen nog maar het functionele idee van een voorwerp, het nut of de rol ervan in jouw bezigheden (bijvoorbeeld: pan, bord of lepel).

Doelen hebben een binnenkant (de aanvaarding) en een buitenkant (de poging tot realisatie). Als een mens een doel aanvaart, zal hij zichzelf inwendig reorganiseren, door een filter aan te brengen, een doelperspectief, om zo zijn activiteiten rond de verbeelding van het doel te integreren. Deze zelfbesturing maakt het mogelijk om een zelf gecoördineerd levenspad te bewandelen. We verbeelden ons een toekomst en handelen daarna. Als het filter de vorm van een strak korset aanneemt, dan spreekt men van (zelf)discipline.

De zelforganisatie van de deelnemer rond doelstellingen is ook een vorm van natuurlijke selectie.

Bewustzijn

Twee activiteiten, die beide beslag leggen op je aandacht, kun je niet tegelijk uitvoeren. Voorbeeld. Probeer maar eens een boek te lezen, en tegelijkertijd tot 100 te tellen. Een onmogelijke combinatie. Als je een activiteit volautomatisch kunt uitvoeren (geen bewuste aandacht vraagt), dan is die activiteit vaak wel te combineren met een andere. Voorbeeld: lopen en praten zijn prima te combineren.

Je kunt je bewustzijn niet splitsen. Kon dat wel, dan kon je het ene deel gebruiken om een boek te lezen, en het andere deel om tot 100 te tellen. Maar je kunt je bewuste aandacht maar op een ding tegelijk richten. Ons bewustzijn is serieel (ondeelbaar).

Het lijkt op het gezichtsvermogen. Waarbij je alleen scherp ziet wat op je gele vlek valt, vager ziet wat daarbuiten valt, en niet ziet wat er zich achter je rug bevindt. Dat is een beperking. De mogelijkheid, je blik te verleggen, heft deze beperking gedeeltelijk op. Een goed gebruik van schaarse middelen.

Zo kun je ook je aandacht verleggen. Omdat het bewustzijn serieel is, danst onze aandacht rond van het ene naar het andere. Iedere keer als je je aandacht verlegt, breng je iets nieuws in het bewustzijn, maar ten koste van het andere.

Zien en bewustzijn lijken op elkaar. Zoals je het oog zich moet richten op het object, om het scherp te kunnen zien, zo moet ook je aandacht zich richten op het onderwerp, om er helder bewust van te zijn. Is dat toeval of zijn ze verwant?

Je handen kunnen onafhankelijk van elkaar functioneren (zoals bij piano spelen), je hersenen kunnen velen taken parallel uitvoeren, maar je bewuste aandacht kun je niet verdelen over meerdere taken tegelijk.

Je kunt wel iets zo goed leren, dat je het op de automatische piloot kunt uitvoeren. Dan kan het lichaam het afhandelen, zonder bewuste aandacht. Als je op de automatische piloot functioneert, dan wordt je ineens wel multi-tasking. Het werkt vaak ook beter, als je het kunt, zonder er nog bewuste controle op uit te oefenen. De overheveling van bewust uitgevoerde activiteiten, naar volautomatische, maakt meer complexe handelingen en gedachten mogelijk. Ook kan het denken meer tegelijk aan, als deze als een samenhangend geheel gedacht kunnen worden (ipv losse elementen).

Kan de mens bewust zijn eigen wil sturen?

Een gegeven situatie biedt mogelijkheden. Iedere optie heeft gewenste en ongewenste aspecten. Dit tot een conclusie brengen, vereist wikken en wegen. Het wikken en wegen lijkt op een vrije wil, maar is dat wel zo?

De wil is een bewustzijnsfenomeen dat direct aansluit op de handeling. Het is het laatste stadium bij het integreren van alle relevante gegevens, een onmogelijke optelsom van gevoelens en gedachten, tot een conclusie. Dit integratieproces is dieper dan het bewust jongleren met gevoelens en gedachten, want passen en meten met je bewuste gevoelens en gedachten, leidt gemakkelijk tot een andere conclusie dan je feitelijke wil.

Het willen gaat eigenlijk zijn eigen gang en laat zich alleen van buitenaf gemakkelijk beïnvloeden. Van buitenaf door de omgeving veranderd worden, is onvermijdelijk. Het heet leren en afleren, groeien en afsterven. De wil van binnenuit beïnvloeden is veel moeilijker. Er is wil voor nodig om de wil te veranderen, en de wil is niet vrij. Het is alsof je jezelf aan je eigen haren probeert op te tillen.

Maar de wil is van nature meervoudig, verdeelt en ontvankelijk. Kiezen voor een optie betekent meestal, een gedeeltelijk willen en een gedeeltelijk niet willen, tegelijk. Een spanning tussen geven en nemen, bij iedere beweging die je maakt.

Je eigen wil veranderen, begint met het splitsen van jezelf in een gewenst deel en een ongewenst deel. Je kunt het ongewenste in jezelf bestrijden, door het buiten jezelf te plaatsen en je er niet meer mee te identificeren. Je moet daarbij op het gewenste in jezelf kunnen leunen, om het ongewenste in jezelf te kunnen bestrijden. Je kunt je eigen wil alleen veranderen, als je niet uit één stuk bestaat.

Reactie op post #161 van Pietverdriet

quote:

Nee, Logica is de wetenschap die zich bezig houd met de formele regels van het redeneren. Het is oa de basis van waarom taal, ook kunstmatige talen betekenis dragen. Daarmee is het ook de basis van programmeertalen.
Het maakt de discussie niet beter als je de hele tijd zelf definities gaat lopen verzinnen.

Dat is formele logica.
Waarom kun je het?
Waar komt dit vermogen vandaan?
Waarom zou het meer zijn dan onzin?
Interne consistentie?
Interne consistentie moet ook de bron omvatten.

Formele logica berust op menselijke logische intuïties.
Onze logische intuïties zijn geworteld in de wereld (een adaptatie)
De samenhang der dingen in de wereld is de uiteindelijke bron.
Ook betekenissen hebben gronden buiten onze taalspelen.
Ze hebben gronden in onze interacties met de fysieke omgeving.
Eet een broodje bedorven filet americain, wordt goed ziek, en het betekent: bah.
Dit inzicht is inductief en dat is een bottom-up benadering.

Formele logica is een top-down benadering.
Dat is alleen mogelijk als alle uitgangspunten formeel gegeven zijn.
De uitgangspunten zijn (syntactische en deductieve) definities en axioma's.
Alleen als alle gronden volledig zijn opgenomen in de formele logica, heb je een punt.
Maar het is al onmogelijk, om de rekenkunde te reduceren tot een formele logica.
Dat blijkt uit de onvolledigheidsstellingen van Gödel.

Het zijn dus geen eigen definities.
En waarom een verbod op eigen definities?
Als niemand ooit een eigen definitie had ingebracht, bestonden er geen definities.
De eis, dat je nooit buiten een andermans definities mag treden, is dictatoriaal.
Uitgaan van dezelfde definities, past bij een samenwerking in groepsverband.
Maar een individu kan ook een nieuwe definitie opwerpen.
Ben jij iemand die het individu ondergeschikt wilt maken aan de groep (of aan jezelf)?

Reactie op post #165 van De_cameraman_uit_Colombia

quote:

Een monoloog van een herschrijver van definities die blijkbaar niet in het collectivistische straatje van TS pasten.

Dit topic heeft iets van een blog. Mijn excuus daarvoor, maar het is de enige manier om in een kort tijdsbestek een serie gedachten in te brengen, die allemaal relevant zijn voor het onderwerp.

Verder staat in het OP duidelijk dat mensen ook individuele deelnemers zijn. Het gaat echter om de vraag, of daarmee alles gezegd is. Dat lijkt mij stug.

Het is ogenschijnlijk een mooi ideaal, om een volledig onafhankelijk autonoom individu te zijn. Maar als de daarvoor reëel bestaande verbanden moet ontkennen, wordt het onlogisch.

Het is tegenwoordig bijna verplicht, om uit te gaan van losstaande individuen, wiens gedrag gereduceerd wordt tot absolute vrije keuzes. Ook iedereen die niet nadenkt, denkt tegenwoordig zo. Maar erg geloofwaardig is het niet. Dat is het effect van de hedendaagse dominantie van de liberale politieke filosofie.

quote:

Je blijft maar een of verzonnen ideologietje projecteren op hoe mensen met elkaar omgaan; nu al binnen het immorele statistische systeem, de normale gang van zaken is een individualistische benadering.

Het zijn de nepschetenwappers sociologen, die al die diversiteit maar wat graag teniet willen doen met hun corrupte collectivisme.

Hoe verklaar jij een taal?
Hoe kun je taal toeschrijven aan individuen?
Zie je dat een individuele uitvinding, of toch als een patroon binnen een taalgemeenschap (een groep)?
Waarom denk je uitsluitend politiek?
Het politieke hangt samen met het niet-politieke.
Waarom scheld je zoveel?

Ik ben overigens geen socioloog, maar een fysicus natuurkundige.
Volgens de natuurkundige wetenschap bestaat de wereld ook niet uit losse dingen.
Dat betekent niet dat er geen diversiteit is.
Integendeel, zo ontstaan veel nieuwe combinaties.

Bedoeld je niet wat anders?
Dat je door een ander niet beperkt, begrensd of gedwongen wilt worden?
Dat je je eigen gang wilt kunnen gaan.
Probeer dat eens in je uppie op een onbewoond eiland.
Je zult zien hoe beperkend dat is.

Beschouwende en resultaatgerichte mensen

Er is een tekening van Alan Turing, gemaakt door zijn moeder (1923). Je ziet een aantal jongens die hockey spelen. De jongens gaan op in het spel, behalve Alan. Die bekijkt een madeliefje.


Een vader weet veel, want hij heeft al jarenlang ervaring achter de rug. Een zoon stelt vragen aan zijn vader.

Zoon: Waarom valt een steen naar beneden?
Vader: Omdat de aarde eraan trekt.

Weken later …

Zoon: Wat is de maan?
Vader: Een grote steen.

De zoon denkt: Een steen valt naar beneden omdat de aarde eraan trekt, en de maan is een grote steen.

Zoon: Waarom valt de maan niet naar beneden?

Hier scheiden zich de wegen tussen resultaatgerichte mensen en beschouwende mensen. Resultaatgerichte mensen willen weten wat effectief is om het gewenste resultaat te bereiken. Het scheiden van het relevante en het irrelevante is de eerste stap. Zo leren ze leren wat werkt en waarvoor je moet oppassen. Wat blijkt? Het leven stelt een mens voor vele opgaven, kan hij kan bezocht worden door tal van problemen, maar dat de maan op de aarde valt, is er daar niet één van.

Een resultaatgerichte vader: Maak je geen zorgen zoon, dat gebeurt niet.
Een beschouwende vader: Inderdaad, dat is vreemd.

Is de zoon een beschouwende Isaac Newton, dan ontdekt hij zelf het antwoord. De maan valt wel degelijk, net als een gewone steen. Hij komt alleen nooit aan. Maar met een resultaatgerichte vader wordt dat gemakkelijk in de kiem gesmoord.

Mensen leren op de eerste plaats, het relevante te scheiden van het irrelevante. Het brein doet dat volautomatisch. Functioneren maakt mensen blind.

[ Bericht 4% gewijzigd door deelnemer op 22-07-2017 17:25:48 ]